အခန်း ၁၅၇

အခန်း(၁၅၇) ကပ္ပတိန်... ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ်…

ထိုပူနွေးသော ဟင်းရည်တစ်ငုံကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ချူးရှန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မွေးညင်းပေါက်တိုင်း ပွင့်ဟသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းလိုက်သည်။

ဤသည်က ကြွက်သားများကို ဆန့်ထုတ်ရုံထက် များစွာ ပို၍ သက်သောင့်သက်သာရှိလှပေသည်။

သို့သော် သူ၏ ရှားပါးလှသော သက်တောင့်သက်သာရှိမှု အခိုက်အတန့်သည် တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းအတွင်းရှိ ရာနှင့်ချီသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များအတွက်မူ အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တော့၏။

ကြက်သားဟင်းရည်၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့သည် ချွေးနံ့၊ သွေးနံ့နှင့် ဟော်မုန်းအနံ့တို့နှင့် ရောယှက်သွားကာ ယုတ္တိမတန်ဘဲ ရူးသွပ်ဖွယ်ကောင်းသော လေထုတစ်ရပ်ကို ဖန်တီးနေတော့သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေ၏။

သူသည် သူတို့၏ အမြင့်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သော လက်ထဲတွင် ဟင်းရည်ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

သူသည် သောက်သုံးရသည်ကို လုံးဝ ကျေနပ်နေပုံရ၏။

ဟင်းရည်သောက်နေစဉ် သူပြုလုပ်သော အသံမှာ မကျယ်လောင်လှချေ။

သို့သော် သုဿန်အလား တိတ်ဆိတ်နေသော အားကစားကွင်းကြီးထဲတွင် ၎င်းအသံသည် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို လေးလံသော သံတူကြီးဖြင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေစေသည်။

သူတို့သည် အထက်တန်းစားများ၊ ထိပ်တန်းစစ်သည်တော်များဖြစ်ပြီး ထက်မြက်သူများထဲတွင် အထက်မြက်ဆုံးသူများ ဖြစ်ကြ၏။

သူတို့သည် သွေးများကို မြင်တွေ့ဖူးပြီး သေနတ်များကို ပစ်ခတ်ခဲ့ကာ အကြံအိုက်နေသော ရာဇဝတ်ကောင်များနှင့်လည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် သူတို့သည် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

ဤသည်မှာ လုံးဝ လူသားတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ လူသားအရေခွံကို ဆင်မြန်းထားသော ရှေးဟောင်းရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး အသေးအဖွဲ အမဲလိုက်ခြင်းကို ခံစားပြီးနောက် အေးအေးဆေးဆေး စတင်၍ စားသောက်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

အမြဲတစေ နောက်ပြောင်ချင်သော အကြည့်များရှိတတ်သည့် မီးဖီးနစ် လီချန်၏ လှပသော မျက်လုံးများသည် ယခုအခါတွင် လုံးဝ ဗလာကျင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသားအသင်းဖော်များသည် မက်ဆေ့ချ်များကို ရူးသွပ်စွာ ပွတ်ဆွဲနေခဲ့သော သူတို့၏ ဖုန်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာပင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ချထားလိုက်ကြ၏။

သူတို့သည် စခရင်ပေါ်ရှိ စကားပြောမှတ်တမ်းများကိုပင် ဆက်လက် မကြည့်ရဲကြတော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစကားပြောမှတ်တမ်းများသည် သူတို့ မည်မျှ မိုက်မဲပြီး ရယ်စရာကောင်းကြောင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ဒုတိယထပ်။

စောင့်ကြည့်ရေးအခန်း၏ တံခါးမှာ ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်ခြင်း ခံလိုက်ရ၏။

ကပ္ပတိန်ရှီလဲ့၏ မျက်နှာမှာ စင်ပေါ်မှ သယ်ထုတ်သွားခြင်းခံရသော ကျွမ်းယန်၏ မျက်နှာထက်ပင် ပို၍ ကြည့်ရဆိုးနေခဲ့သည်။

သူသည် လှေကားပေါ်မှ တစ်ခါလျှင် သုံးထစ်လှမ်းကာ အပြေးဆင်းလာခဲ့၏။

ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ကျယ်လောင်သော ခြေသံများကို ထွက်ပေါ်စေသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ဗြောင်းဆန်နေ၏။

ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျိုးကျန်ကော်၏ စကားများသည် သူ၏ နားထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

အသက်သွင်းသူ…

ယခုတော့ သူ နားလည်သွားပြီဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ရေးနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ပေ။

ဤသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးနေကြသော အထက်တန်းစားများ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် အားကိုးနေရသည့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုနှင့် ယုံကြည်ချက်အားလုံးကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်ရန် အကြမ်းတမ်းဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် အပျက်အစီးများပေါ်တွင် အသစ်အဆန်းတစ်ခုခု ပေါက်ဖွားလာနိုင်ခြင်းရှိမရှိကို စောင့်ကြည့်ရမည် ဖြစ်၏။

ရှီလဲ့က ချူးရှန့်၏ အရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ချူးရှန့်၏ ဘေးတွင်ရှိသော ပန်းရောင် ဝင်နီသယ်ပူး အပူထိန်းဘူးကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

“ငါ့ကို လာမရှုပ်နဲ့... “ဟု ဆိုနေသကဲ့သို့ ချူးရှန့်၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိတ်မရှည်သော အမူအရာကိုလည်း သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှီလဲ့သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ရာ သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချီမြင့်တက်ဖြစ်သွားပြီး လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံကိုပင် တင်းကြပ်သွားစေ၏။

ထို့နောက် လူတိုင်း အံ့သြသွားကြရသည်မှာ...

သူသည် ရုတ်တရက် ခြေနှစ်ဖက်ကို စုလိုက်ပြီး မတ်မတ်ရပ်လိုက်၏။

သူသည် ပန်းကန်လုံးထဲမှ ဟင်းရည်ကို သောက်နေသော အမျိုးသားအား အလွန်စံကျပြီး ခမ်းနားသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အလေးပြုခြင်းဖြင့် အလေးပြုလိုက်သည်။

“အကြံပေးအရာရှိချူး…”

ရှီလဲ့၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်ပြီး အက်ကွဲနေကာ သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်သော အနည်းငယ် တုန်ယင်မှုများ ပါဝင်နေ၏။

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရင်က ရိုင်းစိုင်းမှုနဲ့ မာနကြီးမှုတွေအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်…”

ထိုအသံသည် ဧရာမ တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းကြီး တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

စကားလုံးတစ်လုံးစီသည် အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး၏ မျက်နှာကို ပါးရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

မီးလောင်သကဲ့သို့ နာကျင်လှပေသည်။

ကပ္ပတိန်၏ တောင်းပန်မှုသည် အမိန့်တစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်သလို စနက်ကြိုးတစ်ခုနှင့်လည်း တူနေ၏။

မိန်းမောတွေဝေနေဆဲဖြစ်သော အဖွဲ့ဝင်များသည် ချက်ချင်းပင် မီးတောက်လောင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ရုတ်တရက် လန့်နိုးသွားကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများသည် ထိတ်လန့်မှုမှ ရှက်ရွံ့မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ နောက်ဆုံးတွင်မူ အသန့်စင်ဆုံးသော ရိုသေလေးစားမှုသို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ဝှစ်...

ရာနှင့်ချီသော လူများသည် ပြီးပြည့်စုံစွာ ညီညာစွာဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

လူတိုင်းသည် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ကွင်းလယ်ရှိ ချူးရှန့်ကို မျက်နှာမူကာ အလေးပြုရန် လက်များကို မြှောက်လိုက်ကြ၏။

ယခုလေးတင်မှ သတိရလာပြီး အသင်းဖော်နှစ်ဦး၏ တွဲကူမှုကို ခံထားရသော ကျွမ်းယန်ပင်လျှင် သူတို့ကို ရုန်းကန်တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ဒဏ်ရာမရထားသော ခြေထောက်ဖြင့် ကိုယ်ကို ထိန်းကာ ထုံကျင်နေဆဲဖြစ်သော သူ၏လက်ကို တုန်ရီစွာဖြင့် မြှောက်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော မာနတရားနှင့် အထင်အမြင်သေးမှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ရလဒ်တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်မှာ လုံးဝအရေးနိမ့်မှုနှင့် အကြွင်းမဲ့ လက်နက်ချမှုပင် ဖြစ်သည်။

“အကြံပေးအရာရှိ ချူး..ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ်…”

ရာနှင့်ချီသော လူများ၏ အော်ဟစ်သံများသည် တိုက်ခိုက်ရေးကွင်း၏ အမိုးကိုပင် ပွင့်ထွက်သွားစေမတတ် အသံလှိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့၏။

ထိုအသံသည် သူ၏ ဒုတိယမြောက် ဟင်းရည်ပန်းကန်ကို သောက်နေသော ချူးရှန့်၏ လုပ်ဆောင်မှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားကြသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

အလေးပြုကြသည်။

တောင်းပန်ကြ၏။

ကြွေးကြော်သံများ အော်ဟစ်ကြသည်။

ချူးရှန့်၏ မျက်ခုံးများမှာ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးသွား၏။

“တော်တော် ပြဿနာများတာပဲ…”

အနှောင့်အယှက်ခံရခြင်းအတွက် မကျေနပ်မှုများ အပြည့်ပါဝင်နေသော လေသံဖြင့် သူ၏ လက်ထဲမှ ပန်းကန်လုံးကို ချလိုက်သည်။

ဤစကားလုံးများမှာ အလွန် ပေါ့ပါးလွင့်မျောနေပုံရ၏။

သို့သော် ဤအရာက ရှီလဲ့၏ နှလုံးသားကို ချက်ချင်းပင် လည်ချောင်းထဲသို့ ရောက်သွားစေသည်။

ပြီးသွားပြီ…

ဤလူကြီးမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီ ဖြစ်၏။

သူသည် သူတို့၏ ရန်စမှုကို ဒေါသထွက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏ ဟင်းရည်သောက်ခြင်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးသည့်အတွက် သူတို့ကို ဒေါသထွက်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

“အကြံပေးအရာရှိချူး…”

ရှီလဲ့မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ ကပ္ပတိန်ရာထူးကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အမြန် ရှေ့သို့လှမ်းသွားကာ တောင်းပန်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ ယုံကြည်သွားပါပြီ... အဲ့ဒါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမှားပါ... လူကြီးမင်းရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို ကျွန်တော်တို့ မမြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ပါဘူး…”

“ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို စစ်မှန်တဲ့ လက်တွေ့ လမ်းညွှန်မှုတွေ သေချာပေါက်ပေးပါ…”

“ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ လူကြီးမင်းရဲ့ ခွန်အားတွေကို လိုအပ်ပါတယ်…*

စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အခိုက်အတန့်တွင် ရှီလဲ့သည် ထိုအရေးကြီးသော လျှို့ဝှက်ကုဒ်အမည်ကို သတိရသွားသည်။

“ကျွန်တော်တို့ကို အသက်သွင်းဖို့ လူကြီးမင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေ လိုအပ်ပါတယ်…”

သူသည် နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို အော်ဟစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

ချူးရှန့်သည် သူ၏ ရှေ့တွင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ ကပ္ပတိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကြောက်ရွံ့မှု၊ မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသော အသင်းဖော်များ၏ မျက်လုံးများကို သူ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။

သူက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူသည် အလွန်လက်တွေ့ကျသော ပြဿနာတစ်ခုကို စဉ်းစားနေခြင်းဖြစ်၏။

*သူတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ငါ သဘောတူလိုက်ရင် တစ်လကြာမယ့် ဒီတွဲဖက်တာဝန်က စောစောစီးစီး ပြီးဆုံးသွားမလား…*

သူတို့ ကျေနပ်သည်အထိ ငါ လမ်းညွှန်ပေးနိုင်လျှင် ဤသို့ဒုက္ခပေးသော ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းစရာမလိုဘဲ အလုပ်မှ စောစောပြန်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်နိုင်မည်လား။

*ကြည့်ရတာ... အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်တယ်…*

ထိုသို့တွေးမိပြီးနောက် ချူးရှန့်က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အွန်…”

စကားတစ်ခွန်းတည်းပင်။

သို့သော် ရှီလဲ့နှင့် သူ၏ အသင်းဖော်များအားလုံးမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ တေးဂီတကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

လူတိုင်းက သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်ကြသည်။

သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် သူတို့သည် အသက်ကို လုံးဝ မရှူထုတ်ရသေးချေ။

ချူးရှန့်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ၏ ၁.၉ မီတာကျော်သော အရပ်အမောင်းနှင့် အကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကြွက်သားများ ပေါင်းစပ်သွားမှုသည် သူ၏ အရှေ့ရှိ ရှီလဲ့အပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်သွားစေ၏။

သူသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များသည် မျက်နှာတိုင်းအပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ထိုအကြည့်သည် အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းနှင့် ထိတွေ့မိသူတိုင်းကို အလိုအလျောက် တင်းမာသွားစေ၏။

“မနက်ဖြန်ကစပြီး ကျည်အစစ်တွေနဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေ စတင်မယ်…”

သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း နေရာတစ်ခုလုံးတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ရှီလဲ့မှာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွား၏။ လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုက အရမ်းကောင်းတယ်... ဤသည်မှာ အကြံပေးအရာရှိချူးက တကယ် သင်ကြားပေးရန် ပြင်ဆင်ထားကြောင်း ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချူးရှန့်၏ နောက်ဆက်တွဲစကားများက သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများကို ချက်ချင်း အေးခဲသွားစေခဲ့၏။

ချူးရှန့်က သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်ရှိရောက်နေသူတိုင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ငါက လူဆိုးနေရာကနေ ပါဝင်မယ်…”

“မင်းတို့ တစ်ဖွဲ့လုံး... ငါ့ကို ဖမ်းကြ…”