အခန်း ၁၅၉

အခန်း(၁၅၉) ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကွန်ရက်၊ အသာစီးရမှုမှာ ငါ့ထံတွင် ရှိ၏

ကျန်းချန်မြို့ အထူးရဲတိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့၏ ကွပ်ကဲမှုစင်တာတွင် မီးရောင်များ လင်းထိန်နေခဲ့၏။

ဧရာမ အီလက်ထရောနစ် သဲစားပွဲပေါ်တွင် မြို့အနောက်ဘက်ရှိ စွန့်ပစ်ထားသော ဆောက်လက်စ အဆောက်အအုံများ၏ သုံးဖက်မြင်ပုံစံငယ်တစ်ခုကို အပြီးသတ် ဖန်တီးထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထိုပုံစံငယ်ကို အဆုံးအစမရှိ အကြီးအသေး ချုံ့ချဲ့နိုင်ပြီး အဆောက်အအုံတိုင်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံ၊ လမ်းကြောင်းတိုင်းနှင့် ပုန်းအောင်းနိုင်သော နေရာတိုင်းကိုပါ ရှင်းလင်းစွာ အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထား၏။

ရှီလဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးလွှမ်းနေပြီး မျက်နှာပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ညလုံး မျက်စိတစ်မှိတ်မျှ မအိပ်ခဲ့ရချေ။

သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နည်းဗျူဟာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာသူများ၏ မျက်လုံးအောက်တွင်လည်း အမည်းရောင် စက်ဝိုင်းများ ရှိနေကြသော်လည်း သူတို့သည် အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေကြ၏။

"ကပ္ပတိန်... သတင်းပို့ပါတယ်..."

"ပုံစံငယ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရ ပစ်မှတ်အတွက် အကောင်းဆုံး ပုန်းအောင်းနိုင်တဲ့ နေရာ ၃၇ နေရာ၊ စနိုက်ပါပစ်နိုင်တဲ့ နေရာ ၁၁ နေရာနဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေရှိတဲ့ လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်း ၄ ခု ရှိပါတယ်..."

"ကျွန်တော်တို့ အားလုံးကို အနီရောင်အစက်လေးတွေနဲ့ မှတ်သားထားပါတယ်..."

ရှီလဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တစ်ညလုံး အော်ဟစ်ထားမှုကြောင့် သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေခဲ့သည်။

သူသည် မျက်နှာပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေး အမိန့်များကို စတင် ထုတ်ပြန်လိုက်၏။

"ဝေဟင် ကင်းထောက်အဖွဲ့မှာ အပူလှိုင်းပုံရိပ်ဖော် ကိရိယာတွေ တပ်ဆင်ထားတဲ့ ပိတုန်းငှက်အသံတိတ် ဒရုန်းသုံးစင်း ပါဝင်ပြီး ၂၄ နာရီပတ်လုံး ဝေဟင်ကနေ အဆက်မပြတ် လွှမ်းခြုံနိုင်ဖို့ တြိဂံပုံစံ နေရာယူထားရမယ်..."

"ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ကြွက်တစ်ကောင် ပြေးသွားရင်တောင် ငါ့ရဲ့ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာရမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်..."

"ရှင်းလင်းပါတယ်..."

"စနိုက်ပါအဖွဲ့... အမဲလိုက်သိမ်းငှက် နဲ့ တစ္ဆေ ... မင်းတို့နှစ်ယောက် တာဝန်ယူရမယ်..."

"မြေပြင်လွတ်မြောက်ရာ လမ်းကြောင်းတွေ အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ဖို့ အေ အဆောက်အအုံနဲ့ အက်ဖ် အဆောက်အအုံတွေရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်တွေကို နေရာယူထားကြ..."

"မင်းတို့ရဲ့ တာဝန်က သူ့ကို သတ်ဖို့မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်ပြီး အဲ့ဒီဧရိယာထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေအောင် လုပ်ထားဖို့ပဲ..."

"လက်ခံရရှိပါတယ်..."

"မြေပြင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ကို အဖွဲ့လေးဖွဲ့ ခွဲထားမယ်..."

ရှီလဲ့၏ လက်ချောင်းများသည် သဲစားပွဲပေါ်တွင် ထက်မြက်သော မျဉ်းကွေးလေးကြောင်းကို ရေးဆွဲလိုက်၏။

"ကျွမ်းယန် ဦးဆောင်တဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က အရှေ့ဘက်က ပင်မဝင်ပေါက်ကနေ ဝင်ရောက်ရမယ်..."

"လီချန် ဦးဆောင်တဲ့ ဒုတိယအဖွဲ့က မြောက်ဘက်က အရန်လမ်းဘေးကနေ ညှပ်ပိတ်ရမယ်..."

"အဖွဲ့သုံးနဲ့ လေးက တောင်ဘက်နဲ့ အနောက်ဘက်က ပျက်စီးနေတဲ့ နံရံတွေကနေ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရမယ်..."

"အဖွဲ့လေးဖွဲ့က ယပ်တောင်ပုံစံ ဖြန့်ကျက်ပြီး သေချာစွာ ရှာဖွေရမယ်... တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အကာအကွယ်ပေးပြီး သတိထား ရှေ့ဆက်ရမယ်... ဘယ်လို တစ်ကိုယ်တော် သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးကိုမှ ခွင့်မပြုဘူး..."

သူ၏ အကြည့်များသည် အသင်းဖော်တစ်ဦးစီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

"ငါတို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အသာစီးရမှုက ဘာလဲ..."

"အဲဒါက သတင်းအချက်အလက်ပဲ... အဲဒါက နည်းပညာပဲ... အဲဒါက အဖွဲ့လိုက်လုပ်ဆောင်မှုပဲ..."

ရှီလဲ့သည် သူ၏ နားရှိ နည်းဗျူဟာသုံး နားကြပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အသင်းဖော်တိုင်းမှာ အသက်ရှူနှုန်း စောင့်ကြည့်ကိရိယာနဲ့ အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ နေရာခြေရာခံစနစ် တပ်ဆင်ထားပြီး ကွပ်ကဲရေးယာဉ်ကနေ စစ်မြေပြင်မှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်တယ်..."

"ချူးရှန့်က ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာနေပါစေ သူက လူသားတစ်ယောက်... ကာဗွန်အခြေခံ သက်ရှိတစ်ယောက်ပဲဖြစ်တယ်..."

"သူက အပူလှိုင်းပုံရိပ်ဖော် ကိရိယာကို ရှောင်လွှဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ကျည်ဆန်ထက်လည်း ပိုမြန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက် နည်းပညာတပ်ဖွဲ့ တစ်ခုလုံးကို သူ တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်နိုင်မှာ သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး..."

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အသံ၌ လက်တုံ့ပြန်ရန် ပြင်းထန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကျွမ်းယန်၏ ဒူးပေါ်၌ ပတ်တီး စည်းထားဆဲဖြစ်သော်လည်း သူသည် မတ်မတ်ရပ်နေကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကလဲ့စားချေလိုသော မီးတောက်များ တောက်လောင်နေ၏။

သူသည် မိမိသဘောဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ကပ္ပတိန်... ကျွန်တော် ထပ်ဖြည့်စရာ တစ်ခုရှိပါတယ်..."

"အကြံပေးအရာရှိချူးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတယ်လို့တောင် ဖော်ပြနိုင်တဲ့ အရမ်းသန်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ရှိပါတယ်..."

"သူ့ရဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရပ်ကြောင့်မှ ကျွန်တော်တို့ ဒေါသထွက်လို့ မရသလို သူ လိုရာဆွဲခေါ်သွားတာကိုလည်း ခံလို့ မရပါဘူး..."

"လူတိုင်း ကိုယ်ပိုင်စိတ်ခံစားမှုတွေကို ပိတ်ထားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စက်ရုပ်တွေလို သဘောထားကာ အစီအစဉ်ကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာကြပါ..."

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အကြွင်းမဲ့ အဖွဲ့လိုက် အသာစီးရမှုနဲ့ သူ့ကို ချေမှုန်းပစ်ဖို့ပါပဲ..."

"ပြောတာကောင်းတယ်..."

ရှီလဲ့က ကျွမ်းယန်၏ ပခုံးကို လေးလံစွာ ပုတ်လိုက်၏။

မနေ့က လက်နှစ်ချောင်းတည်းဖြင့် အရေးနိမ့်ခဲ့သော အမျိုးသားသည် ယနေ့တွင် နောက်ဆုံး၌ ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကွပ်ကဲမှုအခန်းတွင်းရှိ လေထုသည် ကလဲ့စားချေလိုသော မီးတောက်များနှင့် စေ့စပ်သေချာသော အစီအစဉ်များကြောင့် အပြည့်အဝ တောက်လောင်သွားခဲ့၏။

လူတိုင်းက ဤတိုက်ပွဲသည် သူတို့လက်တွင်းသို့ ကျရောက်နေပြီဟု ခံစားလိုက်ကြရသည်။

ထိုစဉ် ကွပ်ကဲမှုအခန်း၏ တံခါး ပွင့်သွားခဲ့၏။

ထောက်ပံ့ရေး ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။

"အမ်း... ကပ္ပတိန်... လက်ဆောင်အချို့ ရောက်လာပါတယ်..."

"ငါတို့ အစည်းအဝေး လုပ်နေတာ မမြင်ဘူးလား... ဘာလက်ဆောင်တွေလဲ..."

ရှီလဲ့သည် စကားတစ်ပိုင်းတစ်စဖြင့် ရပ်တန့်သွား၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထောက်ပံ့ရေးဝန်ထမ်းများက အလွန် ကွာခြားလှသည့် ပစ္စည်းနှစ်စုံ ပါဝင်ပြီး အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လေးလံသော လှည်းငယ်တစ်စီးကို တွန်းလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသောကြောင့်တည်း။

ပစ္စည်းတစ်အုပ်စုမှာ အဆင့်မြင့်နည်းပညာ ခံစားချက်ကို ထုတ်လွှင့်နေသော ငွေရောင် သတ္တုသေတ္တာများစွာ ဖြစ်၏။

ထုပ်ပိုးထားသော သေတ္တာပေါ်တွင် ရိုးရှင်းသော အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုကို ရိုက်နှိပ်ထားသည်မှာ ချင်လုပ်ငန်းစုပင် ဖြစ်သည်။

၎င်း၏အောက်တွင် ပိုမိုသေးငယ်သော စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရှိနေ၏ - [စစ်ဘက်သုံး တစ်ကိုယ်ရေ စွမ်းအင်ဘားများနှင့် အီလက်ထရိုလိုက် အားဖြည့်အချိုရည်များ (အကြံပေးအရာရှိ ချူးရှန့်အတွက် သီးသန့် ထောက်ပံ့ပေးသည်)] ဟု ဖြစ်သည်။

အခြားအုပ်စုမှာမူ ပို၍ ရိုးရှင်းပြီး ဟန်ဆောင်မှု ကင်းမဲ့နေသည်။

ထိုအထဲတွင် ဧရာမ အစားအစာဘူး အများအပြား ပါဝင်ပြီး... ဝင်နီသယ်ပူး ပုံနှိပ်ထားသော ပန်းရောင် အပူထိန်းဘူး တစ်ဘူးလည်း ပါဝင်၏။

အစားအစာဘူးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အထဲတွင် သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားသော ရင်တွင်းဖြစ် ထမင်းဘူးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အပူထိန်းဘူးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော ကြက်သားဟင်းရည်၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့သည် ကွပ်ကဲမှုအခန်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့၏။

အပူထိန်းဘူးပေါ်တွင် စာတိုလေးတစ်စောင် ကပ်ထားပြီး လက်ရေးမှာ သပ်ရပ်လှပနေသည်။

[လူတိုင်း လေ့ကျင့်ရေးမှာ ကြိုးစားခဲ့ကြပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကောင်းကောင်း စားကြပါ... အရာရှိချူးရဲ့ ဝေစုက အနောက်ဆုံးမှာပါ... ကျွန်မ ဂိုချီဘယ်ရီသီးတွေ အပိုထည့်ထားပါတယ်... - ဆရာမလင်း] ဟု ရေးသားထား၏။

ကွပ်ကဲမှုစင်တာတစ်ခုလုံး ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့၏။

အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် အားလုံးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သရဲတစ္ဆေကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေသည်။

တစ်စက္ကန့်တွင် ၎င်းသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သွေးစွန်းနေသော စစ်မြေပြင် ဖြစ်နေခဲ့၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ မောင်းမဆောင်တွင်း အားပြိုင်မှု စစ်မြေပြင်အဖြစ်သို့ မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်မသိချေ။

အငယ်ဆုံး အသင်းဖော်တစ်ဦးမှာ ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ထရယ်လိုက်တော့သည်။

ထိုရယ်သံသည် ယမ်းအိုးကို မီးရှို့လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

"ကျစ်... ဒါက ဘယ်လို နတ်ဘုံနတ်နန်းက ဆက်ဆံရေးမျိုးလဲ... ရေခဲဘုရင်မ အမှုဆောင်အရာရှိချုပ်နဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ဆရာမတို့ကြားက အားပြိုင်မှုပဲဖြစ်ရမယ်..."

"ဒီစွမ်းအင်ဘားက ဈေးကြီးပုံရတယ်... ထုပ်ပိုးမှုက ငါ့ဖုန်းဘူးထက်တောင် ပိုပြီး ဇိမ်ကျနေသေးတယ်..."

"ငါက ဆရာမလင်းဘက်ကပဲ... ဒီကြက်သားဟင်းရည်က အရမ်းမွှေးတာပဲ... အနံ့ခံလိုက်ရုံနဲ့တင် နောက်တစ်ညလုံး ထပ်ပြီး မအိပ်ဘဲ နေနိုင်မယ်လို့ ခံစားရတယ်..."

"ငါက ဥက္ကဋ္ဌချင်ဘက်ကပဲ... ဒီစွမ်းအင်ဘားတစ်ခုက ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှု ခြောက်နာရီကြာအောင် ခံနိုင်ရည်ပေးနိုင်တယ်... ဒါက ငါတို့ တကယ် လိုအပ်နေတဲ့အရာပဲ..."

"ဒါဆိုရင် အကြံပေးအရာရှိချူးက ဘယ်လိုအမျိုးအစားကို တကယ် နှစ်သက်တာလဲဆိုတာ စဉ်းစားစရာပဲ..."

အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုသံများ ဆူညံနေသည့်ကြားတွင် မီးဖီးနစ်ဟူသော လျှို့ဝှက်အမည်ရှိသည့် လီချန်သည် စွမ်းအင်ဘားတစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုကာ သူမကိုယ်တိုင်အတွက် ကြက်သားဟင်းရည် တစ်ပန်းကန်ကို လောင်းထည့်လိုက်၏။

သူမ စားသောက်နေစဉ် လူတိုင်း ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် စကားတစ်ခွန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးတွေကသာ ရွေးချယ်မှုတွေ လုပ်တာပါ..."

"အကြံပေးအရာရှိချူးလို လူမျိုးကတော့ သေချာပေါက် အားလုံးနဲ့ ထိုက်တန်တာပေါ့..."

"အဟွတ် အဟွတ်..."

ရှီလဲ့က ကျယ်လောင်စွာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး လမ်းလွဲနေသော အခြေအနေကို အတင်းအကျပ် ဆွဲယူလိုက်၏။

"အတည်ပြောနေတာ လူတိုင်း... ဒါက စစ်ပွဲပဲ..."

သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကြက်သားဟင်းရည်ပန်းကန်ကို ယူကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်တော့သည်။

အရမ်းမွှေးလွန်းလှ၏။

နောက်တစ်နေ့နံနက်။

မြို့အနောက်ဘက်ရှိ စွန့်ပစ်ထားသော ဆောက်လက်စ အဆောက်အအုံများသည် ပါးလွှာသော မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

လူရိပ်များစွာသည် တစ္ဆေများကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာကြ၏။

သူတို့သည် လက်နက်ကိရိယာများ အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားပြီး ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ စွမ်းဆောင်နိုင်ကာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အဖွဲ့လိုက် လုပ်ဆောင်မှုများလည်း ရှိကြသည်။

ကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်းတွင် ရှီလဲ့သည် ဧရာမ စောင့်ကြည့်ရေး မျက်နှာပြင်၏ အရှေ့၌ ထိုင်နေ၏။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အသင်းဖော်များကို ကိုယ်စားပြုသော အပြာရောင်အစက်များစွာက ဧရာမ ဝိုင်းရံမှုကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးထားကြသည်။

ဝိုင်းရံထားမှု၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ဆောက်လက်စ အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ တတိယထပ်တွင် တောက်ပသော အနီရောင်အလင်းစက်လေး တစ်စက်က မလှုပ်မယှက် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေ၏။

ထိုအရာသည် ဒရုန်း၏ အပူလှိုင်းပုံရိပ်ဖော် စနစ်မှ ပစ်မှတ်ထားထားသော ချူးရှန့်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှီလဲ့သည် အထီးကျန်နေသော အနီရောင်အစက်လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူကာ ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

သူသည် ခေါ်ဆိုမှုခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရာ ကုဒ်ဝှက်ထားသော လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ရှင်းလင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားသော သူ၏ အသံသည် အသင်းဖော်တိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"စစ်ဆင်ရေး စတင်ပြီ..."

"မှတ်ထားကြပါ... ငါတို့ရဲ့ ရန်သူက..."

သူသည် သူ့ကိုယ်သူနှင့် အခြားသူများအားလုံးကို အားပေးနေသကဲ့သို့ ခေတ္တရပ်တန့်သွား၏။

"တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်..."