အခန်း ၁၆၀

အခန်း(၁၆၀)သူတို့ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ၊ င့ါပစ်မှတ်ကြီးက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ

အမိန့်ပေးလိုက်သည့်အချိန်တွင် မပြီးပြတ်သေးသော အဆောက်အအုံဝင်းကြီးတစ်ခုလုံး အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ရှိနေတော့၏။

တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့လေးဖွဲ့သည် ခွဲစိတ်ဓားလေးလက်ကဲ့သို့ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော နေရာများသို့ တိကျစွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ကွပ်ကဲမှုယာဉ်အတွင်း၌ လေထုသည် တင်းမာနေသော်လည်း စနစ်တကျ ရှိနေ၏။

ရှီလဲ့၏ အကြည့်များက လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပင်မစခရင်ဗဟိုရှိ အနီရောင်အစက်လေးပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။

အရာအားလုံးသည် အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်နေ၏။

"သတင်းပို့ပါတယ်... အရှေ့ဘက်က ဧရိယာအေကို အဖွဲ့တစ် ဝင်ရောက်သွားပါပြီ ဒါပေမဲ့ ပစ်မှတ်ကို မတွေ့ရသေးပါဘူး..."

"သတင်းပို့ပါတယ်... အဖွဲ့နှစ် နေရာယူပြီးပါပြီ မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပါပြီ..."

နားကြပ်မှတစ်ဆင့် အဖွဲ့အသီးသီးမှ တည်ငြိမ်ပြီး ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သော သတင်းပို့သံများကို ကြားနေရ၏။

ရှီလဲ့သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ရန်းပေါ်တွင် လက်ချောင်းများကို ဖွဖွလေး ခေါက်နေသည်။

ပိုက်ကွန်ကို ဖြန့်ချထားပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ ထိုသူကိုယ်တိုင် ဝင်လာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်၏။

"လေကြောင်းကင်းထောက်အဖွဲ့ အပူဓာတ်ဖမ်းပုံရိပ်ကို ဆက်လက်ထိန်းထားပြီး ပစ်မှတ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အချိန်နဲ့တစ်ပြေးညီ သတင်းပို့ပါ..."

ရှီလဲ့က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဒရုန်းကို ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်ရန် တာဝန်ယူထားသော နည်းပညာရှင်သည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိချေ။

သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးများက ကြေးခေါင်းလောင်းများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်နေကာ ရှေ့ရှိ စခရင်ကို အဆက်မပြတ် အသစ်ပြန်လုပ်နေ၏။

"ပြောလေ..."

ရှီလဲ့သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏အသံက တင်းမာသွား၏။

"ကပ္ပတိန်..."

နည်းပညာရှင်၏ အသံသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် တုန်ယင်နေ၏။

"ပစ်မှတ်က... ပစ်မှတ်က ပျောက်သွားပါပြီ..."

"ဘာ..."

ရှီလဲ့သည် ထိုင်ခုံမှ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး နည်းပညာရှင်၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ပင်မစခရင်ပေါ်တွင် ချူးရှန့်အား ကိုယ်စားပြုသော သွေးလိုနီရဲနေသည့် အစက်လေးသည် သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည့် ပထမဆုံးစက္ကန့်မှာပင် လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

၎င်းသည် မျက်မြင်မရသော လက်တစ်ဖက်က မြေပုံပေါ်မှ ချက်ချင်း ဖျက်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး အစအနပင် မကျန်ရစ်ခဲ့ချေ။

"စက်ပစ္စည်း ချို့ယွင်းတာများလား..."

ဤသည်မှာ ရှီလဲ့၏ ပထမဆုံးအတွေးဖြစ်၏။

"စစ်ဆေးစမ်း... စက်ပစ္စည်းအားလုံးကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးစမ်း..."

နည်းပညာရှင်၏ လက်ချောင်းများက ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးအေးများ စီးကျလာသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူက ခေါင်းမော့လာချိန်တွင် မျက်နှာက စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေ၏။

"သတင်းပို့ပါတယ် ကပ္ပတိန်... ပိတုန်းငှက် ဒရုန်းသုံးစီးလုံး ပုံမှန်အလုပ်လုပ်နေပါတယ် အပူဓာတ်ဖမ်းစနစ်တွေလည်း ပုံမှန်ပါပဲ ဒေတာချိတ်ဆက်မှုတွေလည်း ကောင်းမွန်ပါတယ်..."

သူက တံတွေးကို ခဲယဉ်းစွာ မြိုချလိုက်ပြီး ကွပ်ကဲမှုယာဉ်အတွင်းရှိ လေထုကို အေးခဲသွားစေမည့် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ဖက်လူက... တစ်ဖက်လူက အပူဓာတ် အချက်ပြမှုကို ပိတ်ဆို့ဖို့ တန်ပြန်စောင့်ကြည့်ရေးနည်းလမ်း တစ်ခုခုကို သုံးသွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

"ဒါမှမဟုတ်..."

"ဒါမှမဟုတ် သူရဲ့ ကိုယ်အပူချိန်က ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်နဲ့ အတိအကျ တူညီနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

ဤအချိန်တွင်…

အဆောက်အအုံအေ၏ ထိပ်ဆုံးထပ်။

အမဲလိုက်သိမ်းငှက်ဟူသော လျှို့ဝှက်အမည်ရှိ စနိုက်ပါသမားသည် ရုပ်ဖျက်ပိုက်ကွန်အောက်တွင် လှုပ်ရှားမှုကင်းမဲ့စွာ လဲလျောင်းနေ၏။

သူသည် အဖွဲ့၏ ထိပ်တန်း ကင်းထောက်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ကွပ်ကဲမှုစင်တာ၏ အဆက်အစပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဆွဲအားကောင်းသော မှန်ပြောင်းမှတစ်ဆင့် မပြီးပြတ်သေးသော အဆောက်အအုံဝင်းကြီး၏ နေရာတိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရ၏။

လေတိုက်နှုန်း၊ စိုထိုင်းဆနှင့် ကျည်လမ်းကြောင်း ပြုပြင်မှု ကန့်သတ်ချက်များကို သူ၏စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်နေသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သတိမထားမိနိုင်လောက်သော မထီမဲ့မြင်ပြုမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ရှိနေချေသည်။

လူတစ်ယောက်တည်းလား…။

သတင်းအချက်အလက်ကို အခြေခံထားသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံးကို ဘယ်လိုများ တန်ပြန်မှာလဲ…။

ဤသည်က ဟာသတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဒေါ်လာရာထောင်ချီ တန်ကြေးရှိသော သူ၏ အထူးမှာယူထားသည့် စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကို လက်နက်မဲ့သူတစ်ဦးအပေါ် အသုံးပြုခြင်းသည် စော်ကားမှုတစ်ခုဟုပင် သူ ခံစားနေရ၏။

ရုတ်တရက်။

အေးစက်သော လေပြေတစ်ချက်က သူ၏ လည်ပင်းနောက်ကျောကို တိုက်ခတ်သွားသည်။

မှားနေပြီ။

လေမဟုတ်ဘူး။

လေက အနောက်ဘက်မှ တိုက်ခတ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး အဆိုပါအေးစက်မှုက အေးစိမ့်စိုစွတ်မှုကို သယ်ဆောင်လျက် အနောက်ဘက်တည့်တည့်မှ လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အမဲလိုက်သိမ်းငှက်၏ သူငယ်အိမ်များက ချက်ချင်း ကျုံ့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ကြွက်သားများအားလုံး တင်းမာသွား၏။

သူက ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် ဘာမျှမရှိချေ။

လေထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းနေသော စွန့်ပစ်ထားသည့် အဆောက်အအုံသုံး ပစ္စည်းများနှင့် သံမဏိချောင်းများသာ ကျန်ရှိနေတော့၏။

“ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်တာလား…”

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အာရုံကြောများ တင်းမာမှုကြောင့်ဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်။

သူက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကာ မျက်လုံးကို မှန်ပြောင်းပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်၏။

ထိုအချိန်မှာပင်။

သူ၏ ဦးခေါင်းအထက်ရှိ ထုပ်တန်းပေါ်မှ ကြီးမားသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုက အသံတိတ် ဆင်းသက်လာသည်။

အလွန်မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်း...

အလွန်တိတ်ဆိတ်သော ငြိမ်သက်မှု...

အမဲလိုက်သိမ်းငှက်သည် ၎င်းမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်းကိုပင် မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ချေ။

လည်ပင်းနောက်ကျောတွင် အေးစက်သွားမှုကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး တွန်းလှန်၍မရသော ခွန်အားတစ်ခုက လိုက်ပါလာ၏။

အရာအားလုံး မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။

ကမ္ဘာကြီးသည် အသံနှင့် အရောင်အသွေးတို့ကို ချက်ချင်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။

စစ်ဆင်ရေးအတွင်း သေဆုံးခြင်း ကို ကိုယ်စားပြုသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အချက်ပေးစနစ်သည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် နှောင့်နှေးခြင်းမရှိဘဲ စူးရှကျယ်လောင်သော အသံကို ထုတ်လွှင့်လိုက်၏။

"တီ... တီ... တီ..."

တိတ်ဆိတ်နေသော ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းအတွင်း၌ ထိုအသံက ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

ကွပ်ကဲမှုယာဉ်အတွင်း၌။

ရုတ်တရက် အချက်ပေးသံကြောင့် လူတိုင်း၏ နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားကြ၏။

စခရင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်သိမ်းငှက်ကို ကိုယ်စားပြုသော အပြာရောင်အစက်လေးသည် မျက်စိကျိန်းမတတ် မီးခိုးရောင်အဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"အမဲလိုက်သိမ်းငှက် သေဆုံးသွားပြီ..."

နည်းပညာရှင်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှီလဲ့၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ဆွဲယူလိုက်၏။

"အမဲလိုက်သိမ်းငှက်... အမဲလိုက်သိမ်းငှက်... အခြေအနေကို သတင်းပို့ပါ ကြားရင် တုံ့ပြန်ပါ..."

သူ ရရှိခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော တုံ့ပြန်မှုမှာ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော လျှပ်စစ်စီးကြောင်းသံသာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုက ဗိုင်းရပ်စ်ပိုးတစ်ခုကဲ့သို့ ကွပ်ကဲမှုယာဉ်အတွင်း စတင်ပျံ့နှံ့လာတော့၏။

ဤအချိန်တွင်…

အဆောက်အအုံအက်ဖ်၏ ထိပ်ဆုံးထပ်။

တစ္ဆေဟူသော လျှို့ဝှက်အမည်ရှိ အခြားစနိုက်ပါသမားသည် အချက်ပေးသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် အမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူ၏သေနတ်ပြောင်းဝသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကာကွယ်ရေးဇုန်မှ သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အမဲလိုက်သိမ်းငှက် ရှိနေသည့် အဆောက်အအုံအေ၏ ခေါင်မိုးဆီသို့ ရုတ်တရက် လှည့်သွားလေ၏။

ဤသည်မှာ ၎င်းတို့အကြား မရေမတွက်နိုင်သော လေ့ကျင့်မှုများမှတစ်ဆင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကြွက်သားမှတ်ဉာဏ်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း။

မှန်ပြောင်းမှတစ်ဆင့် အဆောက်အအုံအေ ထိပ်ဆုံးမှ မြင်ကွင်းကို သူ မြင်လိုက်ရသောအခါ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏သွေးများ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့၏။

သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အမဲလိုက်သိမ်းငှက်သည် ရွှံ့တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုကင်းမဲ့စွာ လဲလျောင်းနေသည်။

အမဲလိုက်သိမ်းငှက်၏ ခန္ဓာကိုယ်အနောက်တွင် အရပ်ရှည်ရှည် လူရိပ်တစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လာ၏။

ထိုသူသည် အမဲလိုက်သိမ်းငှက် ပိုင်ဆိုင်သည့် အထူးရဲတပ်ဖွဲ့၏ မြေပြင်မှ အမြင့်မားဆုံးသော ခရီးဝေးတိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို ကိုယ်စားပြုသော စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကို မြေပြင်ပေါ်မှ ကောက်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက်။

တစ္ဆေ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များအောက်တွင်။

သေနတ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှင့်တင်လိုက်၏။

မီတာရာချီ ကွာဝေးသော နေရာမှ မှောင်မိုက်နေသော သေနတ်ပြောင်းဝသည် သူ၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ တိကျစွာ ချိန်ရွယ်ထားလေသည်။

တစ္ဆေ၏ အသက်ရှူသံများမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူက မှန်ပြောင်းမှတစ်ဆင့် အခြားတစ်ယောက်၏ မှန်ပြောင်းနောက်ကွယ်ရှိ အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်လုံးကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်နေ၏။

သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိသကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်မှုလည်း မရှိချေ။

ဗလာကျင်းမှုသာ ရှိနေပေသည်။

ကျောက်တုံးတစ်တုံး၊ သစ်ပင်တစ်ပင် သို့မဟုတ် အသက်ဓာတ်ကင်းမဲ့နေသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ရှိနေတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တစ္ဆေ၏ စိတ်အာရုံမှာ ဗလာဖြစ်သွားလေသည်။

ပစ်ရမလား...

သူ ဘာလို့ မပစ်တာလဲ…

သူသည် လက်တွေ့ကျည်အစစ်သုံး လေ့ကျင့်ခန်းတွင် အသုံးပြုသည့် အမှတ်အသားကျည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အခြားတစ်ယောက်၏ လက်ကမူ ဗလာဖြစ်နေသည် မဟုတ်လော။

သို့သော်လည်း သူ၏ လက်ချောင်းများက ခဲနှင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ခလုတ်ပေါ်တွင် အေးခဲနေပြီး မည်သို့မျှ ဆွဲချ၍မရနိုင်တော့ချေ။

သူ ပစ်မှတ်ထားခံနေရပြီဖြစ်၏။

သားကောင်ဖြစ်သင့်သော လူက သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်၏ သေနတ်ဖြင့် သူ့ကို ပြန်လည် ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အသက်ရှူကျပ်မတတ် အခြေအနေအတွင်း။

ချူးရှန့်သည် အသက်ဝင်လာခဲ့၏။

သူက လက်ထဲရှိ စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ အောက်သို့ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် တစ္ဆေ ရှိရာဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။

သူက လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လည်ပင်းကို ဖြတ်ကာ ညင်သာ ဖြည်းညင်းစွာ မျဉ်းတစ်ကြောင်း ဆွဲပြလိုက်သည်။

လည်လှီးသည့် ဟန်အမူအရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအမူအရာကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူက သေနတ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လွှင့်ပစ်လိုက်၏။

မရေမတွက်နိုင်သော တိကျသည့် အစိတ်အပိုင်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး ရာထောင်ချီ တန်ကြေးရှိသော ထိပ်တန်းစနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကြီးသည် အပေါဆုံး အမှိုက်တစ်စကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူက မီတာတစ်ရာ မြင့်သော အဆောက်အအုံ၏ ခေါင်မိုးပေါ်မှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

သေနတ်သည် လေထဲတွင် လိမ့်ဆင်းသွားပြီး တစ္ဆေ၏ လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားသော သူငယ်အိမ်များအတွင်း၌ ၎င်းသည် အောက်ဘက်ရှိ ထူထပ်သော နံနက်ခင်း မြူခိုးများထဲသို့ အသံမထွက်ဘဲ ကျဆင်းသွားလေတော့သည်။

မုဆိုးနှင့် သားကောင်၏ အခန်းကဏ္ဍများသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

မျက်မြင်မရသော ကျောချမ်းဖွယ် အကြောက်တရားတစ်ခုက တစ္ဆေ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက်မှ ဦးနှောက်ထဲသို့ တွားသွား ဝင်ရောက်လာတော့၏။

အိပ်မက်ဆိုး...

စတင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။