အခန်း ၇၀

အခန်း (၇၀) - ထန်ခွန်း

၎င်းတို့သည် မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသော်လည်း ဖိနှိပ်ထားသော စွမ်းအားမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

“မင်း...”

၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ယောက်သည် လက်မလျှော့ချင်ဘဲ ရုန်းကန်ကာ ထရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူသည် မိမိအပေါ် ကျရောက်လာသော ကျောက်ချင်းယင်၏ အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ စတင်ပြောင်းလဲလာလေသည်။

သူ မမြင်နိုင်သော်လည်း ဓားမြောက်မြားစွာက သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံထားကြောင်း ခံစားမိနေသည်။

အေးစက်၍ သေခြင်းတရားကို သယ်ဆောင်လာသော ဓားသွားများက သူ့အရေပြားပေါ်သို့ ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

သူသာ အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံလှုပ်ရှားလိုက်ပါက ထိုဓားများမှာ သူ့အား အပိုင်းပိုင်း မွှန်းပစ်လိုက်ပေလိမ့်မည်။

ကျောက်ချင်းယင်၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော စွမ်းအားစုမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းလှပေသည်။

“စိတ်အေးအေးထားပြီး တာအိုကို သဟဇာတဖြစ်ပါစေ။ အမှန်တရားကို မင်ယဲ့က ဖော်ထုတ်ပြပါလိမ့်မယ်”

ချင်းယန်ဇီက မင်ယဲ့အား စတင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

အစီအရင်အင်းကွက် အဆင်သင့်ဖြစ်သည်နှင့် ကျောက်မင်ယဲ့သည် ယခင်က ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသော အတိတ်ပုံရိပ်ပြန်ဖော် အစီအရင်ကို စတင်အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။

မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဂိုဏ်းမှ လူများသည် လော့ထျန်း၏ နောက်ဆုံးအချိန် အခိုက်အတန့် ပုံရိပ်များကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ဆွံ့အသွားကြချေသည်။

“ဒီ အရေခွံရုပ်သေးတျောင်က သူလုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်”

လော့ချန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်လိုက်သည်။

သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကိုဆုပ်ကိုင်၍ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်လေသည်။

“ကျုပ်ရဲ့ ပေါ့ဆမှုအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ဂိုဏ်းချုပ်ချင်းယန်ဇီ။ ကျုပ်က သူ့ရဲ့ထောင်ချောက်ထဲကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ တိုးဝင်မိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”

လော့ချန်သည် မသိနားမလည်ဟန် ဆောင်လိုက်ပြီး သံသယများအားလုံးကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

“ဟွန့်။ တကယ်ပဲ လွယ်လွယ်နဲ့ ဖြစ်သွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းကိုယ်တိုင်ကပဲ လိုလိုလားလား တိုးဝင်သွားတာလား”

ကျောက်ချင်းယင်က လုံးဝ လက်မခံချေ။

“ချင်းယင်။ အခုက အဲဒါတွေ ပြောရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့မှာ အရင်ဆုံး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမယ့် ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်”

ကျောက်ချင်းယင်တစ်ယောက် စိတ်အလိုလိုက်ကာ တစ်ခုခု လုပ်မိသွားမည်ကိုစိုးရိမ်သဖြင့် ချင်းယန်ဇီက နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာကို အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျောက်ချင်းယင်သည် အရိပ်အကဲကို နားလည်သွားကာ လော့ချန်အား စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ကာ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ထန်ဖေးမှာမူ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေပြီး ပိုမိုအရေးကြီးသည့် ကိစ္စဟူသည်မှာ အဘယ်အရာကို ဆိုလိုကြောင်း အခိုင်အမာ သိရှိနေချေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်လော့ချန်။ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းက မင်းတို့ကို ညအိပ်ဧည့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိပါဘူး။ အခုပဲ ထွက်ခွာသွားတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်”

“နားလည်ပါပြီ ဂိုဏ်းချုပ်ချင်းယန်ဇီ”

လော့ချန်က သူ့လူများအား လော့ထျန်း၏ ဦးခေါင်းကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းရန် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဂိုဏ်းသားအားလုံး ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဂိုဏ်းမှ လူများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချင်းယန်ဇီသည် နောက်ဆုံးတွင် ထန်ဖေးထံသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်နိုင်လေသည်။

“ထန်ဖေး။ ပြင်ပလူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းကို ပျက်စီးအောင် ကြံစည်မှုအတွက် မင်းရဲ့အပြစ်ကို ဝန်ခံမလား”

ကျောက်မင်ယဲ့နှင့် ဟန်တန်တို့သည် ထန်ဖေးထံသို့ လွှားခနဲ ခုန်ဝင်လိုက်ကြပြီး သူ့အား မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။

“ဘာအပြစ်လဲ။ မင်းတို့မှာ ဘာသက်သေရှိလို့လဲ”

ထန်ဖေးက အော်ဟစ်လိုက်ရင်း လက်အင်္ကျီလက်ထဲသို့ လက်လျှိုကာ ဆေးပုလင်းတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူ့အတွက် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပင်။ ၎င်းအတွင်းမှ ဆေးလုံးကိုသာ သောက်သုံးနိုင်ပါက လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ မလှုပ်ရှားနိုင်မီမှာပင် ကျောက်ချင်းယင်က လက်ချောင်းများကို ဓားသဏ္ဌာန် ပြုလုပ်ကာ လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြတ်တောက်သွားစေသည့် လေလှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားချေသည်။

ထန်ဖေး၏ လက်ချောင်းများ ပြတ်တောက်သွားပြီး ဆေးပုလင်းမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ဆေးပုလင်း၏ အနီရောင်အဆို့လေး ပြုတ်ထွက်သွားကာ ပုပ်စော်နံလှသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုက လေထုထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံ့နှံ့လာလေသည်။

၎င်းကား အမှောင်တမန်တော်ထံမှ ရရှိထားသော ကိုးပတ်လည် ချီစုစည်းမှုဆေးလုံးပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျောက်မင်ယဲ့နှင့် ဟန်တန်တို့သည် အော့အန်ချင်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ကာ ထန်ဖေးအား ဖမ်းချုပ်လိုက်ကြသည်။

သူ့လက်များကို ဖမ်းကိုင်ကာ ပခုံးရိုးမှနေ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ အားဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့သည် သူ့အား အောင်မြင်စွာ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အခြားလူတစ်ဦးက အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ထန်ဖေးထံသို့ ဦးတည်ကာ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာလေသည်။

ထိုလူ၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် လျှင်မြန်လှပေသည်။ ကျောက်ချင်းယင်သည် လေပွေဓားသိုင်းဖြင့် သူ့ထံသို့ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်လိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ ထိုလူ၏ အရေပြားကိုသာ အနည်းငယ် ဖောက်ဝင်နိုင်ခဲ့ချေသည်။

ဝုန်းခနဲ မြည်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ ထိုလူ၏ လက်ဝါးချက်က ထန်ဖေး၏ နဖူးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

မကြာမီပင် ထန်ဖေး၏ ဦးခေါင်းမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။ သွေးညှီနံ့များနှင့်အတူ ဦးခေါင်းခွံအပိုင်းအစများ၊ အသားစများနှင့် သွေးစက်များက နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ထို့နောက် ထိုလူက ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ချင်းယန်ဇီ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

သူသည် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်... ဒီလောက်နှစ်တွေအများကြီးအတွင်း ဆေးတောင်ထွတ်မှာ ဒီလိုသစ္စာဖောက်တစ်ယောက်ကို ရှိခွင့်ပေးထားခဲ့မိတာ ကျုပ် တကယ်ပဲ ရှက်မိပါတယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်ဘက်က ဘယ်လိုအပြစ်ပေးပေး ကျုပ်အကုန်လုံးကို အပြည့်အဝ ခံယူပါ့မယ်”

ထိုလူမှာ ဆေးတောင်ထွတ်၏ သခင်ဖြစ်သော ထန်ခွန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျောက်မင်ယဲ့က ထန်ခွန်းကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်း... ဘယ်သူက သူ့ဦးနှောက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ခွင့်ပြုလို့လဲ”

ချင်းယန်ဇီက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“တိတ်စမ်း”

“ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်... သူက...”

ကျောက်မင်ယဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ချင်းယန်ဇီက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သဖြင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ကျောက်ချင်းယင်က ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ သူသည် ချင်းယန်ဇီ၏ လုပ်ဆောင်ပုံလုပ်ဆောင်နည်းများကို လုံးဝသဘောမကျချေ။

‘ကိုယ်တိုင်ကသာ လိုလားရင် ဒါဟာလည်း တာအိုရဲ့ အလိုတော်ပဲ မဟုတ်လား။ ဒီလောက်တောင် အရာရာကို ထည့်တွက်စဉ်းစားနေမှတော့ ဘယ်လိုလုပ် ဝူဝေကျင့်စဉ်ရဲ့ သဘောတရားအတိုင်း ဖြစ်နိုင်တော့မှာလဲ’

သူက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။

အကယ်၍သာ သူသာဆိုပါက ထန်ခွန်းကို ဤနေရာမှာပင် လက်စတုံး သတ်ပစ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင် ထန်မိသားစုဘက်မှ မည်သို့ပင် တုံ့ပြန်လာပါစေ၊ သူတို့အားလုံးကိုပါ တစ်ပါတည်း သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ထန်ခွန်းက ဦးခိုက်လိုက်ပြီး တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျုပ်ကို အပြစ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ထန်မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့သူတွေ ဂိုဏ်းထဲမှာ ကိုယ်လိုချင်သလို လျှောက်လုပ်လို့ရတယ်လို့ မထင်စေချင်ပါဘူး”

စူးရှရှအသံတစ်ချက်နှင့်အတူ သူ့ဦးခေါင်းမှာ ကြမ်းပြင်နှင့် ရိုက်မိသွားပြီး နဖူးတွင် နီမြန်းကာ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာလေသည်။

သူက ဆက်လက်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့... ဧကရာဇ်ရဲ့ မိဖုရားကို ကုသပေးတဲ့နေရာမှာတော့ ကျုပ် ဆက်ပြီး ကူညီပေးဖို့ လိုကောင်းလိုနိုင်ပါသေးတယ်”

ချင်းယန်ဇီက မေးလိုက်သည်။

“ငါကတော့ ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းအတိုင်းပဲ အပြစ်ပေးမယ်။ ဧကရာဇ်ရဲ့ မိဖုရား အခြေအနေကရော ဘယ်လိုရှိလဲ”

ချင်းယန်ဇီမှာ ထန်ခွန်း မည်သည်ကို ကြံစည်နေသည်ကို သိရှိပေသည်။

ထိုလူသည် ဧကရာဇ်မိဖုရား၏ အသက်ကို အသုံးချကာ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေခြင်းပင်။

ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းမှာ ချွမ်မင်းဆက်တွင် အကြီးဆုံးဂိုဏ်းဖြစ်သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် လိုအပ်သော အရင်းအမြစ်များ ရရှိရန်အတွက်မူ ဧကရာဇ်၏ ထောက်ပံ့မှုမှာ အလွန်ပင် အရေးပါပေသည်။

ချင်းယန်ဇီက ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ မင်းကို ထန်ဖေးရဲ့ စီမံကိန်းမှာ ပါဝင်ပတ်သက်သူတွေရဲ့ စာရင်းကို ပေးမယ်။ သူတို့ကို သုတ်သင်ပစ်လိုက်။ ပြီးတော့ ဆေးဖော်စပ်ရေးတောင်ထွတ်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်အားလုံးကို တစ်နှစ် တားမြစ်ပိတ်ပင်မယ်”

ဤသည်မှာ သူ လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည့် အကောင်းဆုံး အကန့်အသတ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထန်ခွန်းအား ထန်မိသားစုဝင်အချို့ကို ကိုယ်တိုင်သတ်ခိုင်းခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းပင်။

ထန်ခွန်းက ထပ်မံ၍ ဦးခိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ ပါဝင်ပတ်သက်သူတွေကို ကျုပ်ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ပါ့မယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ကရုဏာတရားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

…

နောက်တစ်နေ့၌…

ဓားတစ်သန်းခန်းမ…

ကျန်းရှီသည် ချင်းယန်ဇီထံသို့ သွားရောက် တွေ့ဆုံလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်းယန်ဇီမှာ ကျောက်ချင်းယင်နှင့်အတူ လက်ဖက်ရည် သောက်နေရင်း ကျောက်ချင်းယင်၏ အတွေးများကို တည့်မတ်ပေးနိုင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျောက်ချင်းယင်ကလည်း ထိုနည်းတူပင် တုံ့ပြန်ရန် ကြိုးပမ်းနေလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာပင် လက်ဖက်ရည်ကိုသာ ဆက်လက် သောက်သုံးနေကြတော့သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်မ အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်လို့ပါ”