အခန်း ၁၀၇၆
Vol. 103 Ch. 1076
အခန်း ၁၀၇၆ အစီအရင်ဗဟိုချက် ပျက်ဆီးခြင်း
ဝူလျာသည် လုံချန်း၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီးဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အပိုင်းအစပေါင်း ထောင်ချီ၍ ပြန့်ကျဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ၏ ပုခုံးရင်းမှ သွေးများမှာ တစိုစို စီးကျနေပြီး မြေပြင်ထက်သို့ ကျရောက်နေ၏။ အချိန်ဓားမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် အသက်မဲ့စွာ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။
လုံချန်းမှာမူ တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်သေးချေ။
"ကဲ... ငါတို့ ဘယ်ဘက် လက်မောင်းနဲ့ပါ စံချိန်ချိုးနိုင်မလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့" ဝူလျာက ဖြဲစပ်စပ် အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်ရင်း သူ့ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်ကာ ခုတ်ချရန် ပြင်လိုက်သည်။
ဓားကြီး နီးကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံချန်းသည် မိမိအနေဖြင့် ထပ်မံ၍ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေ၍ မဖြစ်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။ ယခုအချိန်တွင် အသက်ရှင်သန်ရေးကသာ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ သူ့တွင် အခြားလမ်းမရှိတော့ချေ။
အကယ်၍ ၎င်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် စတေးရမည်ကို ဆိုလိုလျှင်ပင် သူ မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရတော့မည်။ အနည်းဆုံးတော့ မိမိဘက်က ကံကောင်းပြီး မကောင်းသည့် စိတ်ခံစားချက်တစ်ခုခုသာ ဆုံးရှုံးသွားပါစေဟုသာ သူ ဆုတောင်းနိုင်တော့သည်။
ဝူလျာ၏ဓားသည် လုံချန်း၏ ဘယ်ဘက် လက်ကောက်ဝတ်ဆီသို့ ခုတ်ချရန် ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ လုံချန်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အမှောင် ယဇ်ပဏ္ဏာကို စတင်အသုံးပြုရန်အတွက် အချိန်မှတ်တွက်ချက်မှုအား စတင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"နေဦး... ခဏစောင့်ဦး"
ဝူလျာသည် ဓားကို လေဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးယုတ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ လုံချန်းလည်း အချိန်မှတ်တွက်ချက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ရင်း ဤကောင်က အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ရပ်သွားရသနည်းဟု တွေးတောမိသွား၏။ အကြောင်းပြချက်က မည်သို့ဖြစ်စေ အနည်းဆုံးတော့ သူ့အတွက် အချိန်နည်းနည်း ပိုရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ငါ့မှာ ပိုကောင်းတဲ့ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်" ဝူလျာက သူ့အပြုံးကို ပိုမို ကျယ်ပြန့်စေရင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။
"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က... ငါ အဲဒီ ဓားမည်းကို ကောက်ယူဖို့ ကြိုးစားတုန်းက မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်က ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ။ ဒီဓားက သူ့အတွက် တကယ်ကို အဖိုးတန်ပုံရတယ်။ အဲဒီတော့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဓားနဲ့ပဲ မင်းကို အပိုင်းပိုင်းပြတ်အောင် ငါ ဖြတ်ပေးမယ်" သူက ထပ်မံဆိုလိုက်ရင်း သူ့လက်ထဲက ရွှေရောင်ဓားကို အလင်းစက်အချို့အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဖျောက်ကွယ်ပစ်လိုက်သည်။
သူသည် အာရုံကို လုံချန်း၏ ခြေထောက်အနီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ မည်းနက်ပြီး သံချေးတက်နေသည့် ဓားအိုကြီးဆီသို့ ပြောင်းလဲလိုက်၏။
ဝူလျာက ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုညွှတ်ကာ အချိန်ဓား ရှိရာဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်ကို လုံချန်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
'မြန်မြန်လုပ်စမ်း မုဆိုးကြယ်။ အရှိန်မြှင့်စမ်း။ အစီအရင် ဗဟိုချက်ဆီကို ရောက်အောင်သွား။ အနည်းဆုံး တစ်ခုလောက်ကို ဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်စမ်း။ အဲဒါဆိုရင် အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်'
စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှုမှ တစ်ဆင့် လုံချန်းသည် မုဆိုးကြယ်ကို မိမိအစွမ်းရှိသမျှ အမြန်ဆုံး သွားရောက်ရန် စေခိုင်းနေခဲ့သည်။
မုဆိုးကြယ်သည် အမြင့်ဆုံး အရှိန်နှုန်းဖြင့် ပြေးလွှားနေခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ အလွန်အမင်း တောက်ပနေသော ပထမဆုံး အစီအရင် ဗဟိုချက်အနားသို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ရှာဖွေရန်မှာ သူ့အတွက် မခက်ခဲချေ။
လုံချန်းသည်လည်း မုဆိုးကြယ် ထိုဗဟိုချက်ကို ရှာတွေ့သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။
'ကောင်းတယ် သားကြီး။ အဲဒါကို အခုချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်စမ်း'
မုဆိုးကြယ်သည် သူ့ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီးနောက် အစီအရင်အား ဖျက်ဆီးပစ်ရန်အတွက် သူ၏ မှောင်မိုက်သော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည့် အမှောင် ချီစွမ်းအင်လှိုင်း တစ်လှိုင်းကို မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။
ထိုချီစွမ်းအင်လှိုင်းက အစီအရင် ဗဟိုချက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ အစီအရင်မှာ ပြိုကွဲ ပျက်စီးသွားခဲ့ရ၏။ ထိုအစီအရင် တည်ရှိခဲ့သော မြေပြင်ထက်တွင် နက်ရှိုင်းသော မြေကျင်းကြီးတစ်ကျင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ပြင်ကြီးက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ယခင်က ထူထပ်သိပ်သည်းစွာ တည်ရှိနေခဲ့သော အစီအရင်လိုင်းများမှာ ယခုအခါ ကျဲပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လိုင်းအချို့မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း ကျန်ရှိနေသော လိုင်းများကမူ တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
အလွန်ကြီးမားသော အစီအရင်ကြီး၏ အစိတ်အပိုင်း အချို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံချန်းသည် ဤမျှနှင့် ဟင်းလင်းပြင် နိယာမအား ပြန်လည်အသုံးပြုရန် လုံလောက်မည်လော တွေးတောမိသွား၏။ အကြောင်းမှာ အစီအရင် အများစုက အလုပ်လုပ်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ဟင်... အစီအရင်က အားနည်းသွားတာလား"
ဝူလျာသည်လည်း ကောင်းကင်ပြင်၏ ပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။
"ဟားဟားဟား... ငါ့ရဲ့ အစီအရင်ကို ဘယ်သူက လာပြီး လှည့်စားနေတာလဲဆိုတာ ငါ တကယ် သိချင်မိသား။ မင်းကို ကူညီချင်နေတဲ့ သူတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ ဟုတ်လား" ဝူလျာသည် အချိန်ဓားဆီသို့ လှမ်းနေသော လက်ကို ရပ်တန့်လိုက်ရင်း လုံချန်းကို မေးမြန်းလိုက်၏။
လုံချန်းသည် သူ့စကားများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဤအခြေအနေက အလုပ်ဖြစ် မဖြစ်ကို စတင်စမ်းသပ်လိုက်တော့သည်။
သူသည် အခြားနေရာတစ်ခုသို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းနိုင်ရန်အတွက် ဟင်းလင်းပြင် နိယာမပျိုးပင်ထံမှ စွမ်းအားအချို့ကို ချိတ်ဆက်ရယူရန် ကြိုးပမ်းလိုက်၏။
အချိန်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း လုံချန်းမှာမူ ရွေ့လျားသွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် ထိုနေရာ၌ပင် မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် နိယာမစွမ်းအားမှာ ပိတ်ဆို့ခံထားရဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ လုံချန်း၏ စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မှုများ မည်မျှပင် ကြီးထွားလာပါစေ အရာရာက ထူးမခြားနားခဲ့ချေ။ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမက အလုပ်မလုပ်ခဲ့ပေ။
"မင်းရဲ့ စိတ်ပျက်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် မင်း သဘောပေါက်သွားပြီဆိုတာ ငါ သိလိုက်ပါတယ်။ အစီအရင် ဗဟိုချက် တစ်ခု ပျက်စီးသွားပေမယ့်လည်း မင်းအနေနဲ့ နေရာရွှေ့ပြောင်းလို့ မရဘူးလေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ မင်းသိလား" ဝူလျာက ဖြဲစပ်စပ်ဖြင့် လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။
လုံချန်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိချေ။
"ဟားဟားဟား... မင်းက မမေးဘူးဆိုတော့လည်း ရပါတယ်။ ကိစ္စမရှိဘူး... ငါကပဲ အဲဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြောပြပေးပါ့မယ်" ဝူလျာက လုံချန်း မမေးသော်လည်း ဆက်လက်၍ ဆိုလိုက်၏။
"ဒီအစီအရင်က အသက်ဝင်ဖို့အတွက် အစီအရင်ဗဟိုချက် ငါးခုကို တပြိုင်နက် ဖန်တီးထားဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အစပျိုးဖို့ပဲ။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့... အစီအရင် ဗဟိုချက် လေးခုအထိ ပျက်စီးသွားရင်တောင် ဒီအစီအရင်က ဆက်ပြီး လည်ပတ်နေနိုင်သေးတာ။ ငါက ဒီအစီအရင်ကို အလုပ်လုပ်ဖို့အတွက် ငါးခုလုံးကို ဖန်တီးခဲ့ရသလိုမျိုးပဲ... မင်းရဲ့ အဖော်ကလည်း ဒီအစီအရင်ကို ရပ်တန့်ပစ်ဖို့ဆိုရင် ငါးခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်"
"ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း သဘောပေါက်မှာပါ။ မင်း အဲဒီလောက်အထိ အသက်ရှည်ရှည် နေရမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလေ"
ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးနောက် ဝူလျာသည် ဓားရှိရာဆီသို့ လက်ကို ထပ်မံ၍ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ သူသည် အချိန်ဓားကို လှမ်း၍ ကောက်ယူလိုက်၏။
သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ အချိန်ဓားနှင့် လက်မအနည်းငယ်ခန့်သာ ကွာဝေးတော့သည့်အချိန်တွင် ဓားထက်မှ သံချေးအချို့က ထပ်မံ၍ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဓားသွားပေါ်တွင် ရှိနေသည့် ထူးဆန်းသော သင်္ကေတပုံစံ တစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင်မူ ဝူလျာ၏ လက်ချောင်းများသည် ဓားရိုးကို ထိတွေ့မိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
သူ၏ လက်ချောင်းများ ဓားကို ထိမိသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည့်အလား ထိုသင်္ကေတမှာ ပိုမိုတောက်ပစွာ လင်းလက်လာခဲ့တော့သည်။
"အား..."
ဝူလျာသည် အချိန်ဓားကို ကောက်မယူနိုင်သေးမီမှာပင် သူ့နှုတ်ဖျားမှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။ သူသည် အချိန်ဓားကို အလောတကြီး လွှတ်ချလိုက်ရင်း နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့၏။
"ဒါ... ဒါက ဘာဓားမို့လို့လဲ။ ငါ အဲဒီအရာကို ထိလိုက်ရုံတင် ရှိသေးတယ် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့မလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါက တကယ်ကို ဘာကြီးလဲ" သူက ဆောက်တည်ရာမရ တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း အချိန်ဓားကို မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
"ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း။ မင်း ဒီဓားကို ဘယ်ကနေ ရခဲ့တာလဲ။ ဒါက ဘာဓားလဲ" သူက လုံချန်းကို မေးမြန်းလိုက်၏။
"ငါ ဘယ်ကရခဲ့တာလဲ ဟုတ်လား။ အဲဒါက ဖြေရတာ လွယ်လွယ်လေးပါ။ ဟိုတစ်ညက ငါ မင်းအမေကို ကူညီပေးခဲ့တုန်းက မင်းအမေက ငါ့ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့တာလေ" လုံချန်းက ဝူလျာကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြန်လည်ပက်လိုက်တော့သည်။
မိမိ၏အသက်ကို လက်ဝါးကြီးအုပ် ချုပ်ကိုင်ထားသော ရန်သူအား ယခုကဲ့သို့ ပြန်လည်လှောင်ပြောင်ခြင်းက အကြံကောင်းတစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ချေ။
"မင်း အောက်တန်းစားကောင်... ကောင်းပြီလေ။ မင်းကို သတ်ပြီးမှပဲ ငါ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာဖွေတော့မယ်" ဝူလျာသည် အမျက်ဒေါသ ပြင်းထန်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်ရင်း အလင်းစက်များထဲမှ ရွှေရောင်ဓားကို ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။
"နေဦး... ငါ မင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အတည်ပြောမှာ" လုံချန်းက ထပ်မံဆိုလိုက်၏။
အခြေအနေကို စကားဖြင့် ဆက်လက်အချိန်ဆွဲရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ဝူလျာသည် အစီအရင်ဗဟိုချက် လေးခုစလုံး ပျက်စီးသွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်ရင်း လုံချန်းကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားမည့်သူ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ရန်သူက အလုပ်ကို ချက်ချင်း အပြတ်ရှင်းပစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်ဆွဲနေခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ချေ။
သူသည် မိမိအတွက် အမှောင် ယဇ်ပဏ္ဏကို အသုံးပြုရန် သေချာပေါက် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး ရန်သူအား စိတ်ကြိုက် ဆဲဆိုလှောင်ပြောင်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ ထိုစွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီးနောက်တွင် မိမိအနေဖြင့် အရာအများစုကို မှတ်မိတော့မည်မဟုတ်သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် မိမိ၏ရင်ထဲ၌ ရှိနေသော ခံစားချက်များကို စိတ်ကြိုက် အန်ထုတ်ပစ်ချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
"ကဲ... ပြောစမ်း" ဝူလျာက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဒီဓားကလား... လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက ငါ မင်းရဲ့ ဖင်ခေါင်းထဲကနေ ဆွဲထုတ်ပြီး ရခဲ့တာလေ။ မင်းက ဓားတစ်စင်းလုံး ဝင်အောင် ဘယ်လိုတောင် ထည့်ထားနိုင်လဲဆိုတာ ငါ တကယ် အံ့ဩမိပါရဲ့။ မင်းက တကယ်ကို ပါရမီပါတဲ့ ကောင်ပဲ" လုံချန်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ကြေညာလိုက်တော့သည်။
"မင်းလို သောက်ကောင်... သေပေတော့" ဝူလျာသည် ဒေါသအဟုန် ပြင်းထန်စွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း ဓားကို အားကုန် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။