အခန်း ၁၀၈၀
Vol. 103 Ch. 1080
အခန်း ၁၀၈၀ ဧကရာဇ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း
"စကားလုံးတွေဆိုတာ ဘာမို့လို့လဲ။ ပြောချင်သလို ပြောလို့ရတာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်း သေရမယ်လို့ ငါပြောခဲ့တာကတော့ လုံးဝ မုသား မဟုတ်ဘူး။ မင်း ငါ့ကို ခဏလောက် အသာစီးရသွားတာကတော့ တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းပေမဲ့ ဒါက ဒီလောက်တင်ပဲ။ နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ ဖြစ်မလာစေရဘူး" ဝူလျာက မိမိကို စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်လာစေရန် ကြိုးပမ်းနေသော လုံချန်း၏ စကားများကို တည်ငြိမ်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။
မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကြောင့် သူသည် လုံချန်းကို တစ်စက္ကန့်မျှပင် အထင်သေးမိပါက မိမိအသက် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရန်သူ၏ ဒေါသနောက်သို့ ပါသွားရန်မှာ သူ နောက်ဆုံးမှ လုပ်ဆောင်မည့် အရာသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"လုံချန်း... ငါ့ကို တစ်ခုလောက် ပြောစမ်းပါ။ အဲဒါက ဘယ်လို ခံစားရလဲ" ဝူလျာက ဖြဲစပ်စပ် အပြုံးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူက ထိုလှည့်ကွက်ကို ပြန်လည်အသုံးချရန် အလှည့်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
"ဘာက ဘယ်လိုခံစားရတာလဲ" လုံချန်းက ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်သည်။
"မင်းကိုယ်မင်း ဖြစ်နေရတာလေ။ ငါဆိုလိုတာက... မင်းက မင်းကိုယ်မင်းတောင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးမလား။ အမှောင်ထုက မင်းရဲ့ အတွင်းပိုင်းကနေ ဝါးမြိုနေတာ။ မင်းကတော့ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တယ်လို့ ထင်နေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်အတော်များများမှာ မင်း မထိန်းချုပ်နိုင်ပါဘူး။ အဲဒါက ဘယ်လို ခံစားရလဲ"
"မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက မင်းလက်ထဲမှာ မရှိဘူးဆိုတာ သိရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ။ တစ်နေ့မှာ မင်းက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမှောင်ထုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အလွတ်ကြီးပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့မယ်ဆိုတာ သိရတာကကော ဘယ်လို ခံစားရလဲ"
"ပြီးတော့ ပိုပြီး အရေးကြီးတာက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုဝင်တွေကို အကျဉ်းသားတွေလိုမျိုး ပိတ်လှောင်ထားရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ"
"မင်းရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို ကမ္ဘာလောကကြီးနဲ့ ဝေးကွာတဲ့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဟင်းလင်းပြင် အသေးစားလေးထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားတယ်ဆိုတာ မင်းရော ငါရော အသိပဲလေ။ အဲဒါက အကျဉ်းထောင်တစ်ခုနဲ့ ဘာများ ကွာခြားလို့လဲ။ အားလုံးက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကျေနပ်မှု တစ်ခုတည်းအတွက် မဟုတ်ဘူးလား"
"နောက်ဆုံးအနေနဲ့ လူတိုင်းကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်နေရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ။ လူတိုင်းကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးအောင် လုပ်နေရတာကကော ဘယ်လိုလဲ။ မင်းရဲ့ ဇနီးသည်တွေ အားလုံး၊ မင်းရဲ့ အမေ၊ မင်းရဲ့ အဖေ၊ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း... သူတို့အားလုံးက မင်းနဲ့အတူ ရှိနေရတဲ့အတွက် ဒုက္ခမျိုးစုံ ခံစားနေရတာလေ။ အဲဒါမှ မင်းက အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေပါတယ်ဆိုတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကြီးကို ခံစားနိုင်မှာမို့လို့လား။ ကဲ... ပြောစမ်းပါဦး။ အဲဒါက ဘယ်လို ခံစားရလဲ"
ဝူလျာသည် စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အပြုံးယုတ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည့်အတိုင်း လုံချန်းထံမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူသည် မည်သည့် စိတ်ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ လုံးဝ တည်ငြိမ်အေးစက်နေသော လုံချန်းကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး လုံချန်းသည် သူ့စကားများကြောင့် အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်သွားခြင်း မရှိခဲ့ဟန် တူပေသည်။
"ဟင်... ဒုတိယမြောက် အစီအရင် ဗဟိုချက်လည်း ပျက်စီးသွားပြီပဲ။ မင်းကို ကူညီပေးနေတဲ့သူက တကယ်ကို မြန်တာပဲလို့ ငါ ပြောရလိမ့်မယ်။ နှစ်ခု ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် သုံးခုပဲ ကျန်တော့တာပေါ့" ဝူလျာက ကောင်းကင်ယံထက်သို့ မော့ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်ထက်က အစီအရင်လိုင်းများ ပိုမိုပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သဖြင့် အစီအရင်ကြီးမှာ ပိုမို၍ အားနည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဝူလျာအနေဖြင့် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
လုံချန်းက ဝူလျာကို စကားဖြင့် အလုပ်ရှုပ်အောင် လုပ်ထားစဉ်အတွင်း မုဆိုးကြယ်သည် အစွမ်းရှိသမျှ အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် ဒုတိယမြောက် အစီအရင် ဗဟိုချက်ကို သွားရောက်ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လုံချန်းသည် ဤတိုက်ပွဲ မပြီးဆုံးမီမှာပင် အစီအရင် ငါးခုစလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်အား လက်လွှတ်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း မုဆိုးကြယ်ကို ဆက်လက်၍ ကြိုးပမ်းခွင့် ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအတောအတွင်း သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းဖြင့်သာ ဤတိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ရန် ဖြစ်၏။ ယခုအခါ သူ့တွင် အချုပ်အနှောင်အတားအဆီးများ မရှိတော့သည့်အပြင် ရန်သူ့တိုက်ကွက်ကိုပါ စုပ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် မိမိအနေဖြင့် သေချာပေါက် အနိုင်ရရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေခဲ့သည်။
သူ၏ ထိုယုံကြည်ချက်ကပင် သူ့ကို ဤတိုက်ပွဲအတွင်းသို့ အင်တိုက်အားတိုက် တွန်းပို့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူသည် ဝူလျာကိုပင် အပြတ်မရှင်းနိုင်ပါက အနာဂတ်တွင် ထျန်းရှန်အား မည်သို့မည်ပုံ ရင်ဆိုင်နိုင်တော့မည်နည်း။
ထို့အပြင် အကယ်၍ သူသည် ယခုအချိန်တွင် ဤကောင်ကို အပြတ်မရှင်းပစ်ပါက ဤကောင်သည် ယခင်အကြိမ်များကကဲ့သို့ သေချာပေါက် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာပြီး မိမိကို နောက်ကွယ်မှနေ၍ ကောက်ကျစ်စွာ ကြံစည်ဦးမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။
...
"သူက အချိန်တွေ အများကြီး ဖြုန်းနေတာပဲ..."
မှောင်မိုက်နေသော အခန်းတစ်ခန်း အတွင်း၌ လူတစ်ဦးသည် ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကို လက်တွင်ကိုင်ဆောင်လျက် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့မှ စားပွဲပေါ်တွင် မျက်နှာတစ်ဝက်ဖုံး မျက်နှာဖုံးတစ်ခုနှင့် စာအုပ်တစ်အုပ် တည်ရှိနေခဲ့သော်လည်း အခန်းအတွင်း မှောင်မိုက်လွန်းသဖြင့် သူ၏ ရုပ်သွင်ကို သေသေချာချာ မမြင်တွေ့နိုင်ချေ။
"ဒါပေမဲ့ အဲဒီဓားက ကောင်းလှချေလား။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း ဒီအချက်ကို မသိခဲ့ရတာ အံ့ဩမိပါရဲ့။ နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်တစ်ခုပေါ့ ဟုတ်လား။ လက်နက်အားလုံးရဲ့ ဘုရင်ဖြစ်သလို ဟင်းလင်းပြင်ကို အစိုးရတဲ့ အရှင်သခင်ပဲ" သူက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် အစီအရင်လိုင်းများစွာ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ပြင်ကြီး တစ်ပြင်လုံးကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့နေရခြင်း ဖြစ်၏။
"သူက ကိစ္စတွေကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားနေတာပဲ။ ပြီးတော့ ဟိုသားရဲကလည်း အစီအရင်တွေကို တောက်လျှောက် ဖျက်ဆီးနေခဲ့တာ။ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးခွင့် ပေးလိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး။ မဟုတ်ရင် လုံချန်းက လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါကလည်း တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လို့ မရပြန်ဘူး"
သူသည် ဝိုင်ကို နောက်ထပ်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ဝိုင်ခွက်အား စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်လည်တင်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်နှာတစ်ဝက်ဖုံး မျက်နှာဖုံးကို ကောက်ယူကာ မျက်နှာအား ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး စာအုပ်ကိုပါ ယူဆောင်လျက် ထိုနေရာမှ ချက်ချင်းပင် ဖျောက်ကွယ် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တော့သည်။
ထိုလူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည့် အချိန်၌ပင် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ထပ်မံဖြစ်ပွားခဲ့ရပြန်၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် နှစ်ပိုင်းပြတ်လျက် ရှိနေသော ဧကရာဇ်လု၏ ရုပ်အလောင်း အပိုင်းအစ နှစ်ပိုင်းလုံးမှာလည်း ထိုနေရာမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ၎င်းကို မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သတိမပြုမိခဲ့ကြချေ။
အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသော လူနှစ်ဦးမှာမူ တိုက်ပွဲကို ပြန်လည်စတင်နေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က အခြေအနေများအား သတိပြုမိရန် အချိန်မရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
...
ဧကရာဇ်လု၏ ရုပ်အလောင်းမှာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ထိုလူ အနားတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တော်ဝင်မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုလူသည် လက်ထဲက စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သတ်မှတ်ထားသော စာမျက်နှာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူ့လက်ညှိုးကို ဧကရာဇ်လု၏ ရုပ်အလောင်း အပိုင်းအစများဆီသို့ ဦးတည်ကာ ညွှန်ပြလိုက်တော့၏။
"ဟေ့... အထွတ်အထိပ် ကံကြမ္မာ။ ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံစမ်း။ သေဆုံးသွားတဲ့ သူကို ငါ့အတွက် အစေခံဖို့ ပြန်အသက်သွင်းစမ်း။ အမှောင်ထုက အသက်နဲ့ တွေ့ဆုံချိန်မှာ သေခြင်းတရားက အသက်နဲ့ ဆုံစည်းရမယ်။ အထွတ်အထိပ် တရားကသာ ထာဝရ ဖြစ်ပြီး သေမျိုးတွေကတော့ အနန္တ ဖြစ်ရမယ်။ ငါ့ရဲ့ ရုပ်သေး... နိုးထစမ်း"
ကံကြမ္မာစာအုပ်ထံမှ ဆန်းကြယ်သော အလင်းတန်းများ တောက်ပစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုစာမျက်နှာထက်တွင် ရှိနေသော စာလုံးအချို့မှာ အသက်ဝင်လာခဲ့ကာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသော ဧကရာဇ်လု၏ ရုပ်အလောင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ကြတော့သည်။
ထိုအလင်းစက်များသည် ဧကရာဇ်လု၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားခဲ့ပြီးနောက်. နှစ်ပိုင်းပြတ်နေသော အပိုင်းအစနှစ်ပိုင်းမှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ရ၏။ ထိုအပိုင်းအစနှစ်ပိုင်းမှာ တစ်ပိုင်းနှင့်တစ်ပိုင်း နီးကပ်လာခဲ့ပြီးနောက် ပြန်လည်ပူးကပ်သွားခဲ့ကြကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ကိုယ်လုံး ပြန်လည်ပြည့်စုံသွားခဲ့တော့သည်။
ဧကရာဇ်လု၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည်ပြည့်စုံသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဒဏ်ရာများ ပြန်လည် သက်သာသွားခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူ့ကို မြင်တွေ့ရသူ မည်သူမဆို သူ ပြတ်တောက်သွားခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ် အလယ်တည့်တည့်တွင် မည်းနက်သော မျဉ်းကြောင်းကြီးတစ်ကြောင်း ထင်ကျန်နေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ၎င်းက ထိုနေရာမှနေ၍ ပြန်လည်ဆက်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း အထင်အရှား ပြသနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားတစ်ခုခုက ထိုအပိုင်းအစနှစ်ခုကို အတင်းအကြပ် တွန်းကပ်ထားပေးသည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့၏။
"ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်နေစမ်း။ အဲဒီသားရဲ ဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာ သူ့ကို တားဆီးပစ်စမ်း။ လိုအပ်ရင် သတ်ပစ်လိုက်" မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ထိုလူက ဧကရာဇ်လုနှင့် ဆင်တူသော်လည်း မျက်လုံးအစုံတွင် မည်သည့် အလင်းရိပ်မျှ ရှိမနေသော ထိုအရာကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ယခင်က လုဝမ် ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့စဉ်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့၏။
လုဝမ်သည်လည်း သေခြင်းတရားမှ ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူကမူ သိသိသာသာ ကွဲပြားခြားနားခဲ့သည်။ လုဝမ်သည် အလွန်အမင်း အသက်ဝင်လွန်းသဖြင့် သူ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ချေ။ လုံချန်းကိုယ်တိုင်ပင် လုဝမ်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည့် အချိန်ကျမှသာ ထိုအချက်ကို သိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု ဧကရာဇ်လုကိုမူ ငတုံးတစ်ယောက်ကလွဲ၍ ကျန်ရှိနေသောသူ မည်သူမဆို သူ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် သိရှိနိုင်ပေသည်။
သူ၏ ကနဦးအမိန့်ကို ပေးအပ်ပြီးနောက်တွင်မူ ထိုလူသည် ထိုနေရာမှ ထပ်မံ၍ ဖျောက်ကွယ် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြန်ရာ ဧကရာဇ်လုတစ်ယောက်တည်းသာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြင့် ကြည့်ရှုရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မည်သည့် အသက်ဝိညာဉ် အရိပ်အယောင်မျှ ရှိမနေချေ။
ဧကရာဇ်လုသည် သူတို့၏ တတိယမြောက် အစီအရင် တည်ရှိရာနေရာနှင့် လက်မအနည်းငယ်ခန့်သာ ကွာဝေးသော နေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ယခုအခါ ဤဦးတည်ရာဘက်သို့ ဦးတည်ပြေးလွှားလာနေသော မုဆိုးကြယ်၏ ပစ်မှတ်နေရာပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
...
လုံချန်းနှင့် ဝူလျာတို့အကြားက တိုက်ပွဲမှာမူ ပြန်လည်စတင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဓားနှင့် လှံရှည်တို့၏ ပြင်းထန်သော ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပွဲကြီး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လှံရှည်သည် ပိုမို၍ အလှမ်းဝေးဝေးသို့ ရောက်ရှိနိုင်သဖြင့် လုံချန်းအနေဖြင့် အနည်းငယ် ပိုမို၍ အားနည်းချက် ရှိနေခဲ့၏။
မိမိ၏ အားနည်းချက်ကို ကာမိစေရန်အတွက် သူသည် ဝိညာဉ်ဓားအား ထပ်မံအသုံးချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရာ ဝူလျာကလည်း ရွှေရောင်ဓားဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခဲ့သဖြင့် တိုက်ပွဲမှာ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် မရှုံးမနိုင် အကြိတ်အနယ် ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုရွှေရောင်ဓားမှာ ယခင်က လုံချန်း အမှုန့်ခြေကာ စွမ်းအားများကို စုပ်ယူပစ်ခဲ့သော ထိုဓားမျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။