အခန်း ၁၅၂

အပိုင်း (၁၅၂.၁)

ဝေ့ကျာမင်သည် ဝေ့ချီရှန်း၏ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် သူမ၏ အင်္ကျီစွန်းကို ပန်းတစ်ပွင့်အသွင် ပေါ်လာလုမတတ် ဖျစ်ညှစ်ထားမိလေသည်။

သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး စာကြည့်စားပွဲနောက်တွင် သားမွေးဝတ်ရုံထူထူကို ခြုံကာ ထိုင်နေသော ဝေ့ချီရှန်းကို မကြည့်ရဲဘဲ သူမကို ဘာကြောင့် ခေါ်လိုက်မှန်း မသိယောင်ဆောင်လိုက်၏။

"အဖေ သမီးကို ခေါ်တာလား"

အထက်မှ ဝေ့ချီရှန်း၏ စကားသံ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ ဝေ့ကျာမင်သည် သူမ၏ ခါးမှ ပန်းဖွားကို ဆုပ်နယ်ရင်း ခဏတာ ရပ်နေပြီး ထိုကဲ့သို့သော လေးလံလှသည့် လေထုဖိအားကို အနည်းငယ် မခံစားနိုင်တော့သဖြင့် မျက်လုံးကို ပင့်ကြည့်လိုက်သည်တွင် ဝေ့ချီရှန်းက သူမကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမကို တကယ်ပင် လန့်ဖြန့်သွားစေခဲ့သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူမအပေါ် အမြဲတစေ အလိုလိုက် အချစ်ပိုခဲ့ပြီး တောင်းဆိုသမျှကို အမြဲ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ကာ သူမကို ထိုကဲ့သို့သော အကြည့်မျိုးဖြင့် တစ်ခါမှ မကြည့်ခဲ့ဖူးချေ။

ဝေ့ကျာမင်သည် စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး ချွဲနွဲ့ကာ လှည့်စားကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားရင်း ချွဲနွဲ့သံဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။ "အဖေက ဘာလို့ မင်မင်ကို ဒီလိုကြီး ကြည့်နေရတာလဲ..."

"မင်း တရားမျှတမှုတပ်စခန်းထဲမှာ ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းစိတ်ထဲမှာ မသိဘူးလား"

ဝေ့ချီရှန်း၏ ပိန်ချုံးသွားသဖြင့် ပိုကြမ်းတမ်းနက်ရှိုင်းသွားသော မျက်နှာကောက်ကြောင်းသည် အလွန်အမင်း အေးစက်တည်ငြိမ်နေ၏။

ဝေ့ကျာမင်သည် ဝေ့ချီရှန်း ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် တစ်ဝက်က ဝမ်းနည်းကာ တစ်ဝက်က ကြောက်ရွံ့သွားပြီး မျက်ရည်များ ချက်ချင်းပင် ကျဆင်းလာတော့သည်။

"သမီး... သမီး..."

"မငိုနဲ့" ဝေ့ချီရှန်းသည် လေသံကို လျှော့ချမည့် အရိပ်အယောင် အလျဉ်းမရှိချေ။

ဝေ့ကျာမင်သည် ရှိုက်သံကို အတင်းအကျပ် အောင့်အည်းထားရင်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး မျက်ရည်များ ဝဲနေသော မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့်သာ ဝေ့ချီရှန်းကို ခေါင်းမာမာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူမ၏ ဤပုံစံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဝေ့ချီရှန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မရက်စက်နိုင်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမကို ဆုံးမသွန်သင်ခြင်း မပြုပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် သူမသည် မောက်မာရိုင်းစိုင်းသည့် အကျင့်စရိုက် ဖြစ်လာပြီး ပိုကြီးမားသော ပြဿနာများကို ဖန်တီးမိပါက သူမကို ဒုက္ခပေးခြင်းသာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ဝေ့ချီရှန်းသည် မျက်နှာကို ဆက်လက် အေးစက်ထားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါက သာမန်အချိန်တွေမှာ မင်းကို အရမ်းအလိုလိုက်လွန်းလို့ မင်းက အခြေအနေကို နည်းနည်းလေးမှ နားမလည်ဘဲ တခြားလူရဲ့ တပ်စခန်းထဲကို ဝင်ပြီး မြင်းကို ဇွတ်စီးပြီး လူတွေကိုတောင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရဲတာပဲ။ အဲဒီကောင်ကိုတောင် မင်းအတွက် ဝင်ပါခိုင်းရဲသေးတယ်"

ဝေ့ကျာမင်သည် ချက်ချင်းပင် ပိုဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ငိုကြွေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲရှိ ခေါင်းမာမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့က ပိုလို့ပင် နက်ရှိုင်းလာတော့၏။

သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သော မာမားက ပြောဖူးသည်။ သူမ ဤသို့ ငိုကြွေးချိန်တွင် သခင်မကြီးနှင့် အလွန် တူလှသည် ဟူ၍။ ထို့အပြင် သူမသည် မိခင်အရင်း၏ ကလေးနှင့် မတူဘဲ သခင်မကြီး မွေးဖွားထားသည့် ကလေးနှင့် ပိုတူသည်ဟုလည်း ပြောခဲ့ဖူးလေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမလည်း သတိထားမိလာခဲ့သည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းပြီး ခေါင်းမာသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ငိုကြွေးလိုက်သည်နှင့် ဝေ့ချီရှန်းသည် စိတ်ပျော့သွားတတ်ပြီး အခြေခံအားဖြင့် သူမကို အရာရာတိုင်းတွင် အလိုလိုက်လေ့ရှိသည်။

ဝေ့ကျာမင်သည် လွန်ခဲ့သော ၃၅နှစ်ကတည်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားခဲ့သော ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပထမဇနီးကို မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ ယခင်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် သခင်မကြီးက မည်သို့ ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင် ရှိသနည်းဟု မာမားကို မေးကြည့်ဖူးရာ မာမားက သူမ၏ မိခင်ရုပ်ရည်သည် သခင်မကြီးနှင့် ကိုးဆခန့် တူသော်လည်း သခင်မကြီး၏ အသက်ဝင်လှပမှုမျိုး မရှိသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ ခုနစ်ဆခန့်သာ တူတော့သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။

သူမ၏ ရုပ်ရည်သည် သခင်မကြီးနှင့် အထူးတလည် တူညီသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်ငြားလည်း မည်သည့်အရာကိုမှ မကြောက်ရွံ့တတ်သော ထိုအကျင့်စရိုက်ကတော့ သခင်မကြီး ငယ်စဉ်ကနှင့် တစ်ထပ်တည်းပင်။

ဝေ့ကျာမင်သည် သူမ၏ ဖခင်နှင့် ထိုသခင်မကြီးတို့၏ ဇာတ်လမ်းကို မနှစ်သက်သော်လည်း သူမ၏ ဖခင်နှင့် ထိုသခင်မကြီးတို့သည် ငယ်ကျွမ်းဆွေများ ဖြစ်ကြပြီး သံယောဇဉ် အလွန်နက်ရှိုင်းခဲ့ကြောင်းကို မာမား၏ နှုတ်မှတစ်ဆင့် အဆက်မပြတ် သိရှိခဲ့ရလေသည်။

ထို့အပြင် ထိုသခင်မကြီးသည် ကျင့်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်းမှ မင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အကျင့်စရိုက်မှာ အလွန် ခက်ထန်ပြတ်သားကြောင်း၊ ဟူလူမျိုးများ၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး သန်မာသော မြင်းများကို စီးနင်းရသည်ကို သဘောကျကာ ဓားအမျိုးမျိုးကို စုဆောင်းရသည်ကိုလည်း ဝါသနာပါကြောင်း သိရှိခဲ့ရ၏။

မိခင်ဖြစ်သူသည် ထိုသခင်မကြီးကို မနှစ်သက်သော်လည်း သူမကို ဟူဝတ်စုံများ မကြာခဏ ဝတ်ဆင်ခိုင်းလေ့ ရှိသည်။

ဤကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ပါက ဝေ့ချီရှန်းက သူမကို ပိုချစ်ခင်ပြီး ပိုဂရုစိုက်ကြောင်း ဝေ့ကျာမင် သတိပြုမိသွားခဲ့ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်းနှင့် မာမား ဖော်ပြခဲ့သော ထိုဝိုးတဝါး အရိပ်အယောင်ထဲသို့ သူမကိုယ်သူမ သွင်းယူရန် အကျင့်ပါသွားခဲ့လေသည်။

ယခုအခါတွင် သူမသည် ကြီးမားလှသော မတရားမှုကို ခံရသည့်အလား ငိုကြွေးနေပြီး ဝေ့ကျိုးသို့ အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် ပြန်လာစဉ် လမ်းခရီး၌ တိုင်ပင်ထားခဲ့သော စကားများကို ရှိုက်ကြီးတငင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်မင်က တပ်စခန်းထဲမှာ တမင်တကာ မြင်းကို ဇွတ်စီးတာ မဟုတ်ရပါဘူး။ အဲဒီနေ့က တပ်စခန်းထဲမှာ ယွင်ကျင်းပိုးသား ခြုံလွှာ ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို မင်မင် တွေ့လိုက်လို့ပါ။ အဲဒီ ခြုံလွှာရဲ့ ပန်းပွင့်ပုံစံက အဖေ ရှောင်းလိကို ဆုချလိုက်တဲ့ ယွင်ကျင်းပိုးထည် နှစ်လိပ်နဲ့ တစ်ထပ်တည်းပါပဲ"

"ရှောင်းလိက အဖေ ဆုချတဲ့ အစေခံမလေးတွေကို ငြင်းတုန်းက ကွယ်လွန်သွားတဲ့ မိခင်အတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု အထိမ်းအမှတ် လုပ်ရဦးမယ်လို့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ စကားတွေ ပြောခဲ့သေးတာပဲ။ ပြီးတော့ တပ်စခန်းထဲကို မိန်းမတွေ မခေါ်လာရဘူးဆိုတဲ့ စစ်စည်းကမ်း ရှိတယ်၊ သူကိုယ်တိုင် စံနမူနာပြမှ တခြားလူတွေက လေးစားမှာလို့လည်း ပြောခဲ့သေးတယ်။ မင်မင်က ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်လို့ အနောက်ကနေ လိုက်ကြည့်ချင်ခဲ့တာ။ သူ့တပ်ထဲက အရာရှိငယ်လေးက ရုတ်တရက် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းနဲ့ လူတွေခေါ်ပြီး မင်မင်ကို လာတားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ မင်မင်လည်း ခဏတာ စိုးရိမ်သွားလို့ မြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ လူတွေကို ဝင်တိုက်မိသွားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အရမ်းကို အနိုင်ကျင့်လွန်းတယ်၊ အဖေ မင်မင်ကို ပေးထားတဲ့ စွန်ပလွံသီးအရောင် မြင်းနီလေးကို တိုက်ရိုက်ပဲ မြားနဲ့ ပစ်သတ်လိုက်ကြတယ်..."

စွန်ပလွံသီးအရောင် မြင်းနီလေးအကြောင်းကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ဝေ့ကျာမင်သည် တကယ်ပင် ဝမ်းနည်းသွားပြီး အသည်းကွဲမတတ် ငိုကြွေးလေတော့သည်။

ဝေ့အန်းသည် ဝေ့ကျာမင် ဝိန်းယွီနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည့် ကိစ္စကို မသိရှိခဲ့သဖြင့် ဝေ့ချီရှန်းကို အစီရင်ခံချိန်တွင်လည်း ထိုအကြောင်းကို မပြောပြခဲ့ချေ။

ယခု ဝေ့ကျာမင် ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ဝေ့ချီရှန်းက မျက်ခွံကို တစ်ချက်သာ ပင့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှောင်းလိက တပ်စခန်းထဲမှာ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို တကယ်ပဲ လျှို့ဝှက် သိမ်းဆည်းထားတယ် ဆိုရင်တောင်မှ တပ်စခန်းလို အရေးကြီးတဲ့ နေရာကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်သွားတာက မင်းရဲ့ အမှားက အရင်ပဲ"

ဝေ့ကျာမင်က အလျင်စလို ငြင်းခုံလိုက်သည်။

"အဲဒီ မိန်းကလေးက သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး၊ ကျန်းယွီရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ပဲ။ အဖေ... အဲဒီ ကောက်ကျစ်တဲ့ စစ်သားရဲ့ ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ သစ္စာရှိတဲ့ ပုံစံကို မလိမ်ခံပါနဲ့။ သူက အဖေ ဆုချလိုက်တဲ့ ယွင်ကျင်းပိုးထည်ကို အဲဒီ မိန်းကလေးအတွက် ခြုံလွှာ သွားလုပ်ပေးတယ်။ အောက်က စစ်သည်တွေကလည်း မင်မင်ကို အဲဒီမိန်းကလေးဆီ မသွားရအောင် တားကြတယ်။ သေချာပေါက် သူတို့နှစ်ယောက်က လျှို့ဝှက် ပတ်သက်နေပြီး မင်မင် သိသွားမှာကို ကြောက်နေလို့ပဲ"

ဝေ့ချီရှန်းသည် ထိုမိန်းကလေးက ကျန်းယွီ၏ ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် လေးနက်သွားသော်လည်း အခြားသူများ ရိပ်မိနိုင်ခြင်း မရှိသည့် အသွင်ဖြင့်ပင် မေးလိုက်၏။

"မင်းက ကျန်းယွီရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ကို မြင်တောင် မမြင်ဖူးဘဲနဲ့ သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် မှတ်မိတာလဲ"

ဝေ့ကျာမင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "သမီးရဲ့ မြင်းနီလေး မြားပစ်ခံရပြီး သေသွားတော့ သမီးက ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာနဲ့ လမ်းကို ပိတ်ထားတဲ့ အရာရှိငယ်လေးကို သွားရိုက်တုန်းက သူ့ပါးစပ်ကနေ အတင်းအကျပ် မေးထုတ်ခဲ့တာပါ"

သူမသည် သည်နေရာအရောက်တွင် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုက ဒေါသမထိန်းနိုင်ဘဲ တပ်စခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားပြီး မင်မင်အတွက် တရားမျှတမှုကို တောင်းဆိုပေးခဲ့တာကလည်း မြင်းနီလေးကို ပစ်သတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ မင်မင် မြင်းပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာတွေ ရသွားလို့ပါ။ ကုတင်ပေါ်မှာ ရက်တော်တော်ကြာအောင် လှဲနေပြီးမှ အောက်ဆင်းနိုင်တာပါ"

သူမသည် ပြောလေလေ ပိုဝမ်းနည်းလေလေ ဖြစ်လာ၏။ "အဲဒီ ရှောင်းလိက သူကိုယ်တိုင် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးဆောင်မှုနှစ်ခုကို ရထားပြီး အဖေ့ရဲ့ အလေးထားမှုကိုလည်း ရထားတာကို အားကိုးနေတာ။ ဦးလေးယွမ်၊ ဦးလေးလျောင်၊ ဦးလေးအန်းတို့နဲ့လည်း ခင်မင်ရင်းနှီးတော့ တပ်စခန်းထဲမှာ ဥပဒေမဲ့ လုပ်ချင်တိုင်း လုပ်နေတာပဲ၊ သမီးနဲ့ အစ်ကို့ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ဘူး။ အဖေက ပုံမှန်ဆိုရင် အစ်ကို့အပေါ် အရမ်း ကြမ်းတမ်းပေမယ့် သူက တပ်စခန်းထဲမှာ အဲဒီရှောင်းဆိုတဲ့လူရဲ့ ဖယ်ကြဉ်ခံရလို့ ကိုယ်ပိုင် တဲအိမ်တောင် မရှိတော့ဘဲ ကိုယ်ရံတော်တွေကို ခေါ်ပြီး အနီးနားက လူသူကင်းမဲ့တဲ့ ရွာမှာပဲ နေနေရတယ်ဆိုတာ အဖေ သိရဲ့လား"

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် စစ်တပ်အတွင်းရှိ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို မခံနိုင်သဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ အနီးအနားရှိ မြို့တွင် အိမ်ရာချထားသည့် ကိစ္စမှာ ကြီးမားသော ကိစ္စရပ် မဟုတ်ပေ။ ဝေ့ချီရှန်းက မမေးမြန်းပါက ဝေ့အန်းသည်လည်း သူတို့၏ သခင်လေးအကြောင်းကို ကိုယ်တိုင် သွားရောက် တိုင်တောမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် ဝေ့ချီရှန်းသည် ဝေ့ဖိန်ကျင်းက သာမန်အချိန်များတွင် တပ်စခန်းအတွင်း မနေထိုင်ကြောင်းကို တကယ်ပင် မသိရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် သူသည် အသုံးမကျသော သူ၏သားအကြောင်းကို အနည်းနှင့်အများတော့ နားလည်ထားသဖြင့် ဝေ့ကျာမင် ပြောသကဲ့သို့တော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း အသေအချာ သိလေသည်။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုလားထိုင် ကျောမှီသို့ အနည်းငယ် မှီလိုက်ပြီး မျက်နှာကို တင်းမာထားကာ သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"မင်းပြောချင်တာက မင်းရဲ့ ဦးလေးယွမ်၊ ဦးလေးလျောင်တို့က ရှောင်းလိကို ကူညီပြီး မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ အစ်ကို(၂)ကို အနိုင်ကျင့်တယ်ပေါ့လေ။ ဝေ့အန်းက ရှောင်းလိရဲ့ တပ်ထဲမှာ ရှိနေတာတောင် ရှောင်းလိက မင်းရဲ့အစ်ကို(၂)ကို ဒီလောက် ဖယ်ကြဉ်နေတာကို မြင်ရက်နဲ့ တစ်ခါမှ ဝင်မတားခဲ့ဘူးပေါ့"

ဝေ့ကျာမင်၏ ငိုကြွေးသံမှာ ရပ်တန့်သွား၏။ သူမသည် ရှောင်းလိက သူ၏ အကျိုးဆောင်မှုကို အားကိုးပြီး မောက်မာနေကာ တိတ်တဆိတ် အုပ်စုဖွဲ့၍ သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ဖယ်ကြဉ်နေသည်ဟု ပြောချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အာဏာရှိသူများက ဤကိစ္စကို အမုန်းဆုံး ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ဝေ့ချီရှန်းက သည်လိုမေးမြန်းလာသဖြင့် သူမ၏ စကားက ယွမ်ဖန်း၊ လျောင်ကျန်းနှင့် ဝေ့အန်းတို့ အားလုံး ဝေ့ချီရှန်းအပေါ် သစ္စာမရှိကြောင်းကို သွယ်ဝိုက်ညွှန်းဆိုနေမိမှန်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ဝေ့ကျာမင်သည် စကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ထိုမျှလောက်အထိ အမှန်တကယ် မတွေးမိခဲ့သဖြင့် ခဏတာ ဆွံ့အသွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲကာ "သမီး" ဟု အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြောနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ နောက်ဆက်တွဲ စကားလုံး ထွက်မလာနိုင်ခဲ့ချေ။

ဝေ့ချီရှန်း၏ အေးစက်တင်းမာနေသော မျက်နှာကို ထပ်မံကြည့်လိုက်မိချိန်တွင် ဝေ့ကျာမင်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး ဒူးများ ခွေယိုင်ကာ ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များမှာ ပဲစေ့လေးများ လိမ့်ကျလာသည့်အလား ကျဆင်းလာတော့သည်။

"မင်မင် မှားမှန်း သိပါပြီ၊ မင်မင်က တမင် လိမ်ပြောချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်မင်... မင်မင်က အဲဒီ ရှောင်းဆိုတဲ့ လူကို အရမ်း မုန်းလွန်းလို့ပါ။ သူက ယုတ်မာပြီး ကောက်ကျစ်တဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်ပဲ၊ အဖေ့ရှေ့မှာ လူကောင်းသူကောင်း ပုံစံဖမ်းနေတာ။ မိခင် သေဆုံးမှုကို အကြောင်းပြပြီး အဖေ စီစဉ်ပေးတဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ငြင်းတယ်၊ အဖေ ပေးတဲ့ အစေခံတွေကိုလည်း ငြင်းတယ်၊ အရမ်းကို သားလိမ္မာလေး ပုံစံ ဟန်ဆောင်နေတာ။ တကယ်တော့ သူက အကျင့်ပျက်ပြီး ကိုယ်ဝန်ဆောင် မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့တောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိဘူး။ မင်မင်... မင်မင်က အဲဒီရှောင်းဆိုတဲ့လူ အဖေ့ကို အဲဒီလို လိမ်ညာလှည့်စားနေတာကို ဒေါသထွက်လို့ပါ"

သူမသည် အသံထွက်ကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ "အခုဆိုရင် တပ်စခန်း တစ်ခုလုံးမှာ အဖေက အဲဒီရှောင်းဆိုတဲ့လူကို မင်မင်ရဲ့ ခင်ပွန်းအဖြစ် ရွေးချယ်တော့မယ်လို့ သတင်းတွေ ပျံ့နေတာ။ သူက ဒီလိုကိစ္စမျိုး လုပ်နေတာကို အဖေက မင်မင်ကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရဲအောင် လုပ်မှာလဲ"

ဝေ့ချီရှန်းသည် သမီးဖြစ်သူ၏ အမှန်တကယ် ဝမ်းနည်းရသည့် အဓိကအချက်ကို သိရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သမီးဖြစ်သူ၏ အသည်းကွဲမတတ် ငိုကြွေးနေသော ပုံစံကို ထပ်မံကြည့်လိုက်မိချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားလေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လက်ခုပ်ထဲက ရေလို ယုယယုယဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့သော ကလေး ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

သူက မေးလိုက်၏။ "ဒီကိစ္စကို လူဘယ်နှစ်ယောက် သိလဲ"

ဝေ့ကျာမင်သည် အလွန်အမင်း ငိုကြွေးထားသဖြင့် ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှူ မဝသေးဘဲ နှာခေါင်းမှ လေကို ရှူသွင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်မင်က တခြားလူတွေ သိသွားရင် လှောင်ပြောင်မှာကို ကြောက်လို့ အစ်ကို့ကိုပဲ ပြောပြထားတာပါ"

ဝေ့ချီရှန်းသည် သမီးဖြစ်သူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒါဆို မင်းတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်က မြင်းကို အသတ်ခံရတဲ့ ရန်ငြိုးကြောင့်ရယ်၊ ရှောင်းလိက ကျန်းယွီရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်နဲ့ လျှို့ဝှက် ပတ်သက်နေတယ်လို့ သေချာ မစုံစမ်းဘဲ ထင်မြင်ချက်နဲ့ မင်းကို မျက်နှာပျက်စေတယ် ဆိုပြီးတော့ မင်းကို လာတားတဲ့ အဲဒီတပ်မှူးကို မြင်းနဲ့ နင်းသတ်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တာပေါ့လေ"

ဝေ့ကျာမင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော အင်္ကျီစွန်းမှာ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များကြောင့် အပေါက်ဖြစ်လုမတတ် ဖြစ်နေလေပြီ။ သူမသည် မျက်ရည်များ ဝဲနေသော မျက်လုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သမီး... သမီးက ရှောင်းလိက အဖေ့အပေါ် မလေးစားဘူးလို့ ထင်လို့ အစ်ကို့ဆီသွားပြီး ငိုပြလိုက်တာပါ။ နောက်ပိုင်း ကိစ္စတွေကို သမီး လုံးဝ မသိပါဘူး..."

ဝေ့ချီရှန်းသည် သမီးဖြစ်သူကို အချိန်အတန်ကြာ အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အသံထွက်လာ၏။ "ရပြီ၊ မင်း ပြန်တော့"

ဝေ့ကျာမင်သည် ဝေ့ချီရှန်းက ဆက်မမေးမြန်းတော့ဘဲ ဤသို့ပင် သူမကို ထွက်သွားခွင့် ပြုလိုက်သည်ကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားမိသည်။

သို့သော် သူမ၏ အကြံအစည်များ ပေါ်လွင်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ဆက်မနေဝံ့တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ဝမ်းနည်းနေဆဲ ပုံစံကို ဖန်တီးလျက် တိုးတိုးလေး ရှိုက်ငိုရင်း စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

သူမ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်မှ ဝေ့ချီရှန်းသည် ကိုယ်ရံတော်အား အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဝေ့ရှန်း... ဒီနေ့ကစပြီး ခရိုင်မင်းသမီးကို ခြံဝင်းထဲကနေ ထပ်ပြီး ထွက်ခွင့် မပေးနဲ့။ သူ့ကို 'စကားလုံး သုံးလုံး ကဗျာ' ကနေစပြီး ကူးရေးခိုင်း၊ ကျက်ခိုင်းလိုက်။ အရင်တုန်းက သူ့ကို သင်ပေးခဲ့တဲ့ စာတွေ၊ သိထားရမယ့် တရားတွေကို သူက တစ်ခုမှ မမှတ်မိတော့ဘူးဆိုတော့ အစကနေ ပြန်သင်ခိုင်းလိုက်"

ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံးတွင် နယ်စားသည် ခရိုင်မင်းသမီးကို သူနှင့် သခင်မကြီးတို့၏ ကလေးအဖြစ် သဘောထားကာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပြီး သာမန်အချိန်များတွင် အလွန် အလိုလိုက်ခဲ့သလောက် ယခု ဤပြဿနာမှတစ်ဆင့် ခရိုင်မင်းသမီး၏ မူလအကျင့်စရိုက်ကို သိရှိသွားပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် ဘယ်လောက် စိတ်ပျက်သွားမည်ကိုလည်း ဝေ့ရှန်း သိရှိလေသည်။

ခရိုင်မင်းသမီး မမွေးဖွားမီကတည်းက ပထမသခင်လေးသည် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယသခင်လေးသည် အစောပိုင်း နှစ်များက ဝေ့ချီရှန်း၏ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးသည် ပထမသခင်လေး အပေါ်တွင်သာ ရှိနေသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုလျှင် ခရိုင်မင်းသမီးကမူ နယ်စား၏ မရေမတွက်နိုင်သော ချစ်ခင်ယုယမှု အားလုံးကို ရရှိကာ ကြီးပြင်းလာခဲ့သူ တကယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် သည်ထက်ပိုပြီး ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ဝံ့သဖြင့် "ဟုတ်ကဲ့"ဟု ပြန်ထူးကာ သတင်းစကား ပါးရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ဝေ့ချီရှန်းသည် စာကြည့်စားပွဲနောက်၌ မျက်လုံးမှိတ်ကာ ထိုင်နေပြီး အထီးကျန်ဆန်သော တောတောင်ကြီး တစ်ခုအလား ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ "ဒီရက်ပိုင်း ငါ ချွမ်းအာနဲ့ သူ့အမေကိုပဲ အမြဲ အိပ်မက် မက်နေတယ်"

ဝေ့ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ပထမသခင်လေး နဲ့ သခင်မတို့ရဲ့ ကွယ်လွန်တဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့ နီးလာလို့ နေမှာပါ။ သခင်ကြီးက နေ့ဘက်မှာ တွေးနေတော့ ညဘက်မှာ အိပ်မက်မက်တာပါ"

ထိုသားအမိ နှစ်ယောက်လုံးသည် နှင်းများ အလွန်ကျဆင်းနေသော အချိန်တွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေ့ချီရှန်းသည် မျက်လုံးဖွင့်လာချိန်တွင် မျက်လုံးထဲ၌ သွေးကြောမျှင်များ အနည်းငယ် ယှက်သန်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းကိုကာကာ တိုးတိုးလေး ချောင်းဆိုးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျင့်ကို ပြန်လည် တည်ထောင်ပြီးရင် ငါ သူတို့ သားအမိ နှစ်ယောက်ဆီ သွားတွေ့လို့ ရပြီ"

ဝေ့ရှန်းသည် လန့်ဖြန့်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "နယ်စားမင်း ကျန်းမာရေးက ကောင်းမွန်ပါတယ်။ သမားတော်ကလည်း နယ်စားမင်းရဲ့ ဒီရက်ပိုင်း မျက်နှာအဆင်းသဏ္ဍာန်က အများကြီး ပိုကောင်းလာတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ နယ်စားမင်းက သခင်မနဲ့ ပထမသခင်လေးကို တွေးမိတာနဲ့ ဒီလို ဝမ်းနည်းတဲ့ စိတ်မျိုး မမွေးပါနဲ့။ သူတို့က တမလွန်ကနေ သိနေလို့ နယ်စားမင်းရဲ့ အိပ်မက်ထဲကို ခဏခဏ လာတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

သို့သော် ဝေ့ချီရှန်းသည် ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ "ကျင့်ကို ပြန်လည် တည်ထောင်နိုင်မှ ငါက ချွမ်းအာရဲ့ အမေကို သွားတွေ့ဖို့ မျက်နှာရှိမှာပေါ့။ အခုတော့ ဒီလောကကြီးက သုံးပိုင်း ကွဲနေတုန်းပဲ။ ဖေစုန့်ကို ဖြုတ်ချပြီးရင်တောင် ချန်လျန်ဝမ် အိမ်က အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ အနိုင်အရှုံး ဆက်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်ရဦးမယ်။ လမ်းခရီးက ရှည်လျားပါသေးတယ်၊ မင်းက ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ"

ဝေ့ရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ထိုအခါမှသာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ နဖူးနှင့် မြေပြင်ကို ထိလျက် ပြောတော့သည်။ "နယ်စားမင်းက တာ့ကျင့်ကို သေချာပေါက် ပြန်လည် တည်ထောင်နိုင်ပြီး နောင်နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီတိုင်အောင် ကျော်ကြား ထင်ရှားနေမှာပါ"

ဝေ့ချီရှန်းသည် ဝေ့ရှန်း၏ ဤစကားကို လက်မခံဘဲ ချောင်းနှစ်ချက် ထပ်ဆိုးလိုက်ပြီးနောက် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။ "ဝေ့အန်းကို ငါ့ဆီလာတွေ့ဖို့ ခေါ်လိုက်၊ ပြီးတော့ အဲဒီ လမ်းလွဲနေတဲ့ သားကိုလည်း ခေါ်လာခဲ့"

သိပ်မကြာမီမှာပင် ဝေ့အန်းကို ခေါ်လာခဲ့ကြသည်။ ဝေ့ချီရှန်းက ထိုနေ့က ဝိန်းယွီကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းလိုက်ရာ ဝေ့အန်းသည် ဇဝေဇဝါ မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အဲဒီနေ့က ကျွန်တော်မျိုးက ရှောင်းကျိုးကျွင်းနဲ့အတူ စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်းမှာ အောက်က စစ်သည်တွေ သိုင်းပြိုင်နေတာကို ကြည့်နေတာပါ။ သတင်းရလို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ချိန်မှာ ကျန်းယွီရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ကို မတွေ့ခဲ့ပါဘူး။ ခရိုင်မင်းသမီးကလည်း တစ်ချိန်လုံး အဲဒီအကြောင်း တစ်လုံးမှ မဟခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီ အရာရှိငယ်လေးက သခင်ကြီး သူ့ကို ပေးထားတဲ့ မြင်းကို သတ်လိုက်တယ်လို့ပဲ အော်ဟစ်ဆူပူနေပြီး အဲဒီအရာရှိငယ်လေးနဲ့ အောက်က လမ်းပိတ်ထားတဲ့ စစ်သည်တွေ အားလုံးကို အသက်နဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းနေခဲ့တာပါ"

သူသည် အနည်းငယ် အနေခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "အဲဒီအချိန်က တရားမျှတမှု စစ်သည်တွေ အများကြီး ကြည့်နေကြတာဆိုတော့ ခရိုင်မင်းသမီးရဲ့ အဲဒီစကားတွေက စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ကို အေးစက်သွားစေမှာ စိုးလို့ ကျွန်တော်မျိုးက အစွမ်းကုန် တားဆီးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ခရိုင်မင်းသမီးက သခင်လေးနဲ့ သွားတွေ့ပြီးနောက်မှာ သခင်လေးက အဲဒီလို စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး မထင်ထားခဲ့မိပါဘူး..."

ဝေ့ချီရှန်းက မေးလိုက်၏။ "အဲဒီ လမ်းလွဲနေတဲ့သားက တပ်စခန်းထဲမှာ မနေဘူးလား"

ဝေ့အန်းသည် ဒူးများကို မြေပြင်နှင့် ထိကာ ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။ "သခင်လေးကို ဝင်မတားနိုင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ တာဝန်ပျက်ကွက်မှုပါ။ နယ်စားမင်း အပြစ်ပေးတော်မူပါ"

ဝေ့ချီရှန်းက မေးလိုက်သည်။ "သူ ဘယ်မှာနေတာလဲ"

ဝေ့အန်းသည် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ထုန်ခရိုင်၊ ကျင်းရွှေလမ်းကြားက အိမ်တော်ခွဲ တစ်ခုမှာပါ။ သခင်မက သခင်လေးရဲ့ စားဝတ်နေရေးကို ဂရုစိုက်ဖို့ သခင်လေးရဲ့ နို့ထိန်းကိုတောင် စေလွှတ်ထားပါသေးတယ်"

ဝေ့ချီရှန်းသည် သာမန်အချိန်များတွင် အတွင်းဆောင်ကိစ္စများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လေ့ သိပ်မရှိချေ။ ဒဏ်ရာမရမီကလည်း ရှေ့တန်းတွင် အမြဲ စစ်တိုက်နေခဲ့ရသဖြင့် အိမ်တော်ရှိ နို့ထိန်းတစ်ယောက်၏ သွားရာလမ်းကြောင်းကို တကယ်ပင် မသိရှိခဲ့ပေ။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူသည် ကုလားထိုင် လက်ရန်းကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီကလေးက တကယ်ပဲ မိန်းမတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ပျက်စီးရတော့မှာပဲ"

ထိုအချိန်မှာပင် ဝေ့ရှန်းသည် အပြင်ဘက်မှ ထပ်မံဝင်ရောက်လာပြီး သတင်းစကား ပါးလိုက်၏။ "နယ်စားမင်း... သခင်မဘက်က သတင်းစကား ပါးလိုက်ပါတယ်။ သခင်လေးက မနေ့ညက ပြန်ရောက်ကတည်းက အအေးမိပြီး အဖျားတက်နေလို့ အခု ကုတင်ပေါ်ကနေတောင် မဆင်းနိုင်ဘူးလို့ ဆိုပါတယ်"

ဝေ့ချီရှန်းသည် ဒေါသအလွန်အမင်း ထွက်သွားကာ နှုတ်ခမ်းကို ကာပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ချောင်းဆိုးနေပြီးနောက်မှ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကြိမ်လုံး ယူခဲ့။ အဲဒီကောင်ကို ငါကိုယ်တိုင် သွားခေါ်မယ်"

...

အပိုင်း (၁၅၂.၂)

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် နွေးထွေးသော အုတ်ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ဝေ့သခင်မ ကိုယ်တိုင် ခွံ့ကျွေးသော ငှက်သိုက်ကို နှစ်လုတ်ခန့် စားပြီးနောက် မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲပစ်လိုက်လေသည်။

ဝေ့သခင်မသည် ပန်းကန်ထဲရှိ ငှက်သိုက်ကို ဇွန်းဖြင့် မွှေရင်း ရင်နာစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ငါ့သားရယ်၊ မင်း တော်တော် ပိန်သွားတာပဲ၊ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် စားလိုက်ပါဦး"

ဝေ့ဖိန်ကျင်းက ပြောလေသည်။ "စားချင်စိတ် မရှိဘူး"

သူသည် အိစက်နေသည့် ခေါင်းအုံးကို အုံးထားရင်း လေသံတွင် မကျေနပ်ချက်များ အပြည့်ပါဝင်နေသည်။ "အဖေက အမြဲတမ်း သူ့လက်အောက်က စစ်သူကြီးတွေကို ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး ပိုအရေးပေးတယ်။ အခုတစ်ခေါက် အဲဒီ ရှောင်းဆိုတဲ့လူက ဒီလောက် မောက်မာနေတာကို။ သူ့လူတွေက မင်မင်ကို အဲဒီလောက် အနိုင်ကျင့်လို့ ကျွန်တော်က အောက်လူတွေကို သူ့ရဲ့ အရာရှိငယ် တစ်ယောက်ကိုပဲ မြင်းနဲ့ နင်းပြီး ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခိုင်းတာကို သူက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတင် ကျွန်တော့်လူရဲ့ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပစ်ရဲတယ်။ စစ်သည်တွေ အားလုံးရှေ့မှာ ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာပျက်စေခဲ့တာ။ ပြီးတော့ ဝေ့တပ်စခန်းကနေ ထွက်သွားမယ်လို့တောင် ခြိမ်းခြောက်ပြောဆိုသွားသေးတယ်"

သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။ "အဖေက အဲဒီကောင်ကို မနှိမ်နင်းတာတောင် ထားလိုက်တော့။ ခုနက မင်မင်ကို ခေါ်တွေ့ပြီးတာနဲ့ မင်မင်ကိုတောင် အကျယ်ချုပ် ချလိုက်သေးတယ်။ ကျွန်တော် နေမကောင်းဘူးလို့ အကြောင်းပြထားပေမယ့် အဖေ့ရဲ့ ဒီအပြစ်ပေးမှုကနေ လွတ်လိမ့်မယ် မထင်ဘူး"

ဝေ့သခင်မသည် ငှက်သိုက်ပန်းကန်ကို ဘေးရှိ စားပွဲပုလေးပေါ်သို့ အားပြင်းပြင်းဖြင့် ချလိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်လေသည်။ "သူ လုပ်ရဲရင် လုပ်ကြည့်လေ။ ဒီနေ့ ငါ ဒီမှာ ထိုင်နေမယ်။ သူက အကျိုးအကြောင်း မခွဲခြားဘဲ မင်းကို ထပ်ပြီး အပြစ်ပေးမယ်ဆိုရင် ငါ သူနဲ့ အသေအကြေ ရင်ဆိုင်ပစ်မယ်"

စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အစေခံအဘွားကြီး တစ်ဦးသည် ပြာပြာသလဲ ပြေးဝင်လာပြီး သတင်းပို့လေသည်။ "သခင်မ။ နယ်စားမင်းက ကြိမ်လုံးကို ယူပြီး ဒီဘက်ကို လာနေပါပြီ"

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ယခင်က အပြစ်ပေးခံရဖူးသော အတွေ့အကြုံများကို ပြန်လည်သတိရသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရေပြားများ ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရကာ ကုတင်ပေါ်မှ အမြန် ခုန်ဆင်းလိုက်လေသည်။

ဝေ့သခင်မသည်လည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး အလျင်စလို ပြောလိုက်၏။ "မြန်မြန်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် သား အရင် ရှောင်ထွက်သွားလိုက်"

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ အင်္ကျီဝတ်ရင်း အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့စဉ် ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ဝေ့ချီရှန်းနှင့် တည့်တည့် တိုးတော့သည်။ ဝေ့ချီရှန်းက ကြိမ်လုံးကို လွှဲကာ သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ရိုက်ချရန် ပြင်လိုက်သည်။ "လမ်းလွဲနေတဲ့ကောင်။ မင်းကို တပ်စခန်းထဲမှာ အတွေ့အကြုံ ယူဖို့ လွှတ်လိုက်တာကို မင်းက အိမ်တော်ခွဲမှာ ပုန်းပြီး ဇိမ်ခံနေတယ်။ ပြီးတော့ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ပြဿနာကိုတောင် ရှာထားသေးတယ်"

ဝေ့သခင်မသည် သားဖြစ်သူ၏ ရှေ့သို့ အမြန် ပြေးဝင်ကာ ကာကွယ်ပေးထားလိုက်ပြီး ငိုယိုရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "ရှင် ရိုက်လေ။ ကျွန်မကိုပါ တစ်ခါတည်း ရိုက်သတ်လိုက်တော့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ရှင့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ မိန်းမနဲ့ သားအကြီးပဲ ရှိတာ။ အဲဒီ သားအကြီး မသေခင်တုန်းက ရှင့်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ကျင်းအာကို တစ်ချက်လေးများ ထည့်ကြည့်ဖူးလို့လား"

ဝေ့ချီရှန်းသည် အနီးအနားရှိ လူများကို အေးစက်စက် အော်ဟစ် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "ဒီ မိန်းမမိုက်ကို ငါ့ရှေ့ကနေ ဆွဲဖယ်လိုက်စမ်း"

အစေခံမိန်းမများက ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ဝေ့သခင်မကို ဆွဲဖယ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝေ့သခင်မသည် သားဖြစ်သူကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး လွှတ်မပေးချေ။ ဆံထုံး ပြေကျသွားသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ရူးသွပ်နေသူ တစ်ယောက်လို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို လာမထိနဲ့၊ ထပ်ပြီး လာထိရင် ဒီကျောက်ဆောင်တုပေါ်ကို ခေါင်းနဲ့ ဆောင့်ပြီး အသေခံပစ်မယ်"

အစေခံမိန်းမများသည်လည်း ဆက်မဆွဲဝံ့တော့ချေ။

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည်လည်း အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်၏။ "အမေ"

ဝေ့သခင်မသည် သားဖြစ်သူကို ကာကွယ်ထားရင်း ဝေ့ချီရှန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "မကြောက်နဲ့၊ မကြောက်နဲ့၊ အမေ ရှိတယ်"

ဝေ့ချီရှန်း၏ မျက်နှာကြွက်သားများ ဆစ်ခနဲ တွန့်သွားပြီး ကြိမ်လုံးကို ကိုင်းကာ ဝေ့ဖိန်ကျင်းကို တည့်တည့်ညွှန်ပြလျက် ဝေ့သခင်မကို မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဒီလမ်းလွဲနေတဲ့ သားကို အလိုလိုက်နေတုန်းပဲလား။ သူ ဘယ်လောက်ကြီးတဲ့ ပြဿနာ ရှာထားလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား"

ဝေ့သခင်မက လှောင်ပြောင် သရော်လိုက်၏။ "ရှင့်ရဲ့ အချစ်တော် စစ်သူကြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားပြီး ပြဿနာ ရှာမိတာပဲ နေမှာပေါ့။ ရှင်က ရှင့်လက်အောက်က လူတွေကို အဲဒီလောက် ယုံကြည် အလေးထားနေတာ။ သူတို့က ကွယ်ရာမှာ ရှင့်ရဲ့ သားသမီးတွေကို သခင်လို့ သတ်မှတ်ရဲ့လားဆိုတာ ရှင် သိလို့လား"

အတူတကွ လိုက်ပါလာသော ဝေ့အန်းမှာ အလွန် အနေခက်နေပြီး အစမှအဆုံး ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဝံ့ချေ။

ဝေ့ချီရှန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "သူ့ဘာသာ ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားနေတာ။ တခြားလူကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်တဲ့ စိတ်ထား နည်းနည်းလေးမှ မရှိဘူး။ သခင်လေး တစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမျိုး ဘယ်နားရှိလို့လဲ"

ဝေ့သခင်မသည် မျက်ရည်များကို အောင့်အီးထားရင်း ဆဲဆိုလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်、 ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကျင်းအာက ဒီလိုမျိုး ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့သူပဲ။ ရှင့်ရဲ့ သားအကြီးကို နည်းနည်းလေးတောင် မမီဘူး။ ရှင် လမ်းတစ်ဝက်ကနေ ကောက်မွေးထားတဲ့ မွေးစားသားကိုတောင် မမီဘူး။ ရှင့်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ သခင်လေး နေရာကို ရုပ်သိမ်းပြီး ရှင့်ရဲ့ မွေးစားသားကို တစ်ခါတည်း ပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ဇာတ်သမားဘဝက လာတဲ့ ချွေးမကိုလည်း ကျွန်မက အိမ်ထဲ အဝင်မခံချင်ဘူး။ ရှင့်ရဲ့ စစ်သူကြီးတွေနဲ့ မွေးစားသားကိုပဲ ရှင့်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အလုပ်ကြီးကို ဆက်ခံခိုင်းလိုက်ပါတော့"

ဝေ့ချီရှန်းသည် ရုတ်တရက် ကျောက်ဆောင်တုပေါ်သို့ ကြိမ်လုံးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ တည်ဆောက်ထားသော ကျောက်ဆောင်တု အလှဆင်ထားသည့် နေရာမှ ကျောက်တုံးတစ်တုံး ဝုန်းခနဲ ပြိုကျလာသဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူ အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ဝေ့ချီရှန်းသည် သားဖြစ်သူကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "သူသာ ဒီအကျင့်စရိုက်အတိုင်း ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင် ငါက မွေးစားသား နည်းနည်း ထပ်မွေးပြီး အဲဒီထဲကနေ သင့်တော်တဲ့သူကို ရွေးချယ်ပြီး ကြီးမားတဲ့ အလုပ်ကြီးကို ဆက်ခံခိုင်းလိုက်တာက တကယ်ပဲ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

သူသည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဝေ့သခင်မသည်လည်း ဝေ့ချီရှန်းတွင် အခြား သွေးသားရင်းချာ သားသမီး မရှိတော့သည်ကို အားကိုးပြီးမှသာ ထိုစကားကို ပြောရဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝေ့ချီရှန်းက ဝေ့ဖိန်ကျင်းကို တကယ်ပင် စွန့်လွှတ်တော့မည့် ပုံပေါ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်ပြီး ဝမ်းနည်းကာ ခေါင်းဆောင့်သေမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်လေတော့သည်။ အစေခံမိန်းမ အချို့က သူမကို ဘေးမှနေ၍ အတင်း ဆွဲထားကာ ဖြောင်းဖျနေကြရ၏။

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည်လည်း စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့သွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ဒူးဖြင့် တွားသွားကာ နောက်မှ လိုက်သွားပြီး ဝေ့ချီရှန်း၏ ဝတ်ရုံစွန်းကို ဆွဲထားလိုက်သည်။ "အဖေ။ အဖေ။ သား မှားမှန်း သိပါပြီ"

သို့သော် ဝေ့ချီရှန်းသည် စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သားဖြစ်သူကို အေးစက်စက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝတ်ရုံစွန်းကို သူ၏လက်ထဲမှ အတင်း ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

ဝေ့ချီရှန်း အဝေးသို့ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေ့အန်းသည်လည်း ဆက်မနေဝံ့တော့ချေ။ အရိုအသေပေးကာ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားချိန်မှသာ ဝေ့ဖိန်ကျင်းကို စကားတစ်ခွန်း သတိပေးလိုက်၏။ "သခင်လေး、 နယ်စားမင်းက ဒေါသထွက်နေတဲ့ အချိန်မို့လို့ သခင်လေး နယ်စားမင်းကို သေသေချာချာ တောင်းပန်ပြီး ဒေါသပြေတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပါ"

ယွမ်ဖန်းသည် သတင်းရရှိပြီး ဝေ့ချီရှန်းကို တွေ့ရန် ဝေ့အိမ်တော်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် ဝေ့ဖိန်ကျင်းက စာကြည့်ခန်း လှေကားထစ် အောက်တွင် ဒူးထောက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖြစ်ပျက်ခဲသည့် အကြေင်းအရာများကို သူ လာရာလမ်းတွင် အနည်းငယ် ကြားသိခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဝေ့ဖိန်ကျင်း၏ ဘေးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင်လည်း ရပ်တန့်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် စာကြည့်ခန်းတွင် ဝင်ထွက်သွားလာနေသူများ ဖြတ်သွားသည်ကို ခံစားနေရပြီး အိမ်တော်မှ အစေခံများ ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်သွားရင်း အကဲခတ်ကြည့်ရှုကြသည်ကိုလည်း ခံစားနေရသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းကို လက်သီးအဖြစ် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ဘေးတွင် ချထားကာ အရှက်ရစွာဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဝံ့ချေ။

ယွမ်ဖန်းသည် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ ဝေ့အန်းနှင့် ဝေ့ရှန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူသည် အထက်တွင် ထိုင်နေသော ဝေ့ချီရှန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်သည်။ "နယ်စားမင်း、 ကျွန်တော်မျိုးကို ခေါ်လိုက်တာလား"

ဝေ့ချီရှန်းက မေးလိုက်လေသည်။ "မင်မင်က ရှောင်းလိရဲ့ တပ်စခန်းထဲမှာ ငါ ရှောင်းလိကို ဆုချထားတဲ့ ယွင်ကျင်းပိုးထည်ကို ဝတ်ထားတဲ့ ကျန်းယွီရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ကို တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်။ မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ"

ဤကိစ္စသည် ယွမ်ဖန်း ကြားသိထားသည်နှင့် အနည်းငယ် ကွဲလွဲနေသဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး မေးလိုက်၏။ "နယ်စားမင်း ထင်တာက ရှောင်းအုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ရုတ်တရက် ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်ချင်တာက အဲဒီ မိန်းကလေးကို ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက်လို့ ထင်နေတာလား"

ဝေ့ချီရှန်းသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် မိမိနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးသော ဝေ့အန်းဘက်သို့သာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရသည်။ ဝေ့အန်းသည်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာ ရှိနေပြီး ဤကိစ္စကို လုံးဝ မသိရှိထားကြောင်း သိသာလှ၏။

ယွမ်ဖန်းသည် အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာပင် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုး ထင်တာက ဒီကိစ္စမှာ နားလည်မှုလွဲတာ တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်ပါတယ်။ ပထမအချက်က အဲဒီအချိန်မှာ ခရိုင်မင်းသမီး တစ်ယောက်တည်းကသာ ကျန်းယွီရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ကို တွေ့ခဲ့တာပါ။ သက်သေခံပေးနိုင်မယ့် တခြားလူ မရှိပါဘူး။ ဒုတိယအချက်က ဒီကိစ္စက တကယ် မှန်နေတယ် ဆိုရင်တောင်မှ နယ်စားမင်းက ရှောင်းလိကို ဆုချလိုက်တဲ့ ရွှေတွေကို သူက လက်အောက်က စစ်သည်တွေကို အကုန် ခွဲပေးခဲ့တာပဲ။ အဲဒီ ပိုးထည်တွေကလည်း အခြေအနေအရ ခွဲပေးလိုက်တာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး"

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်ထပ် အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြန်၏။ "ရှောင်းလိဆိုတဲ့ လူက သံယောဇဉ်ကို တန်ဖိုးထားပြီး သစ္စာရှိတယ်။ အရမ်းကို ရိုးသားပြီး ပွင့်လင်းတဲ့သူပါ။ နယ်စားမင်း သူ့ကို မြင်ဖူးတယ်ဆိုတော့ ဒီလူရဲ့ အကျင့်စရိုက်ကို သိသင့်ပါတယ်။ နေရာအသီးသီးက တရားမျှတမှု တပ်ဖွဲ့တွေက သူ့ကို ဒီလောက် ယုံကြည်လေးစားကြတာက သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာ မြင့်မားပြီး သတ္တိရော ဉာဏ်ပါ ရှိလို့တင် မဟုတ်ပါဘူး။ အဓိကက ဒီလူရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရား မြင့်မြတ်လို့ပါ။ သူက လက်အောက်က စစ်သည်တွေ အခုလို ဆက်ဆံခံရတဲ့အတွက် ထွက်သွားချင်တဲ့စိတ် ပေါ်လာတာကို ကျွန်တော်မျိုးကတော့ ယုံကြည်ပါတယ်"

ဝေ့ချီရှန်းသည် ရှောင်းလိ၏ ရာထူးမှ နုတ်ထွက်စာကို ဝေ့ရှန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ယွမ်ဖန်းအား ပေးရန် အချက်ပြလိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "သူက စာထဲမှာ ပြောထားတယ်။ ဖေစုန့်ရဲ့ စစ်တပ်ကြီးက မြောက်ပိုင်းကနေ လုံးဝ ဆုတ်ခွာသွားပြီမို့ ယန်ယွင် ပြည်နယ်(၁၆)ခုမှာ နယ်စပ်အပြင်ဘက်က လူရိုင်းတွေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုပဲ ကျန်တော့တာမို့ သူ့ရဲ့ ထုန်ကျိုးစစ်တပ်က အသုံးဝင်မယ့် နေရာ မရှိတော့ဘူးတဲ့။ ထုန်ကျိုးကို ပြန်ပြီး တောင်ပိုင်းမှာ ဖေစုန့်ကို သွားတိုက်ဖို့ တောင်းဆိုထားတယ်"

ယွမ်ဖန်းသည် စာကို ဖတ်ပြီးနောက် အရှက်ရစွာဖြင့် ခဏတာ ရပ်နေလိုက်မိသည်။ သူကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးရှင်ကို မြောက်ပိုင်းသို့ လာရန် တိုက်တွန်းခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူကို သေသေချာချာ ဂရုမစိုက်ပေးနိုင်ခဲ့ဟုသာ ခံစားနေရ၏။

သူက ပြောလိုက်လေသည်။ "နယ်စားမင်း、 နယ်စားမင်းက ရှောင်းအုပ်ချုပ်ရေးမှူး စိတ်ပျက်သွားပြီဆိုတာကို မမြင်ဘူးလား"

ဝေ့ချီရှန်းက ပြောလိုက်၏။ "ငါသာ မမြင်ဘူးဆိုရင် အဲဒီ လမ်းလွဲနေတဲ့ကောင်က အခု အပြင်မှာ ဒူးထောက်နေပါ့မလား"

ယွမ်ဖန်းသည် ဝေ့ချီရှန်း၏ စိတ်ကူးကို ချက်ချင်း ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် နယ်စားမင်းက ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်မျိုးကို ခေါ်လိုက်တာက ဘာအတွက်လဲ"

ဝေ့ချီရှန်းက ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါ ကိုယ်တိုင် တောင်းပန်စာ တစ်စောင် ရေးပေးလိုက်မယ်။ မင်းက အဲဒီ လမ်းလွဲနေတဲ့ကောင်ကို ခေါ်သွားပြီး ရှောင်းလိဆီမှာ တောင်းပန်ခိုင်းလိုက်။ နောက်ဆိုရင် အဲဒီ လမ်းလွဲနေတဲ့ကောင်လည်း စစ်တပ်မှာ ကြီးကြပ်ရေးမှူးတာဝန် ယူစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နန်ချန်က သံတမန်က ငါတို့ရဲ့ ဝေ့ကျိုးကို ရောက်နေပြီမို့လို့ မင်း ဒီတစ်ခေါက် သွားရင် ကျန်းယွီရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်လာခဲ့လိုက်"

ယွမ်ဖန်းသည် ဝေ့ချီရှန်းနောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် သူ့စကားထဲမှ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားတော့သည်။

ရှောင်းလိဘက်ကို ချော့မော့ရမည်မှာ သေချာပေါက် လုပ်ရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဝေ့ဖိန်ကျင်းကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါက ဝေ့အန်းသည်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ရှောင်းလိ၏ စစ်တပ်တွင် လိုက်ပါရန် မလိုတော့ချေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤနောက်ပိုင်းတွင် သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ရှောင်းလိအနေဖြင့် သူ၏ လက်အောက်ရှိ သောင်းနှင့်ချီသော တရားမျှတမှု စစ်သည်များကို စစ်ရေးအရ အသုံးပြုရာတွင် အကြွင်းမဲ့ လွတ်လပ်ခွင့် ရရှိသွားလိမ့်မည်။

ဝေ့ချီရှန်းသည် ယခုအချိန်အထိ ထိုမိန်းကလေး၏ သရုပ်မှန်ကို သံသယ ရှိနေဆဲ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယခုအချိန်က အခွင့်ကောင်း ဖြစ်နေသည်။ နန်ချန်သံတမန် ရောက်ရှိလာခြင်းကို အကြောင်းပြပြီး ထိုမိန်းကလေးကို ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းက ရှောင်းလိကို သံသယဝင်ခြင်းဟု မဆိုနိုင်တော့ချေ။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ထိုမိန်းကလေးကို နန်ချန်သံတမန်ထံသို့ ပြန်မအပ်မီ ဟန့်ယန်မင်းသမီးကို မြင်ဖူးသော အမတ်များကို ထိုမိန်းကလေးအား တွေ့မြင်စေပြီး အကဲဖြတ်ခိုင်းကာ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ နောက်ဆုံး သံသယကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်လိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ တကယ်ကို အသေချာဆုံးသော ဖြေရှင်းနည်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ယွမ်ဖန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်ကို နာခံပါ့မယ်"

ထောင်ခွေသည် ဝိန်းယွီကို သွားတွေ့ခွင့် မရတော့သည့် အချိန်မှစ၍ ရက်ပေါင်းများစွာ အလွန်အမင်း စိတ်မွန်းကြပ်နေခဲ့သည်။

သူသည် ရှောင်းလိကို အမြဲတမ်း ပိတ်ဆို့ တွေ့ဆုံချင်ခဲ့သော်လည်း ရှောင်းလိသည် စစ်ရေးကိစ္စများဖြင့် အလုပ်များနေပြီး မကြာခဏ အပြင်ထွက်လေ့ရှိသဖြင့် သူ့ကို အလွယ်တကူတားဆီး မရခဲ့ချေ။ သမားတော်ထောင် ဘက်ကလည်း သူ ပြဿနာ ရှာမည်ကို ကြောက်သဖြင့် သူ့ကို အမြဲတမ်း ဘေးနားတွင်သာ ချုပ်ထားခဲ့လေသည်။

ယနေ့တွင်တော့ ထောင်ခွေအတွက် အခွင့်အရေး ရသွားပြီး ရှောင်းလိကို ပိတ်ဆို့မိသွားသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ သူသည် တဲအိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် အနိုင်ကျင့်ခံရသူ တစ်ယောက်လို အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "အားနျို မမကြီးဆီကို ဆေးသွားပို့ချင်တယ်"

ရှောင်းလိသည် ရှားရှားပါးပါး စစ်ရေးကိစ္စများနှင့် မလုပ်မရှုပ်နေဘဲ စားပွဲပုလေးနောက်တွင် ထိုင်ကာ ထွင်းဓားကို ကိုင်လျက် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံစိုက် ထွင်းထုနေ၏။

ထောင်ခွေသည် အနီးသို့ တိုးသွားပြီး ကြည့်လိုက်ချိန်မှ သူက သစ်သားပန်းပု ထပ်ထွင်းနေပြန်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ စားပွဲပုလေးပေါ်တွင် သစ်သားအစအနများ ပုံနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် နောက်ဆုံး ဓားချက်ကို ထွင်းထုပြီးနောက် အပေါ်ရှိ ပိုနေသော သစ်သားမှုန့်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးမှ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်း သွားပို့လိုက်လေ"

ထောင်ခွေက နှာသံကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "သူတို့က ကျွန်တော့်ကို လာတားကြတယ်"

ရှောင်းလိက ပြောလိုက်၏။ "ဒီနေ့ လာမတားတော့ဘူး"

သူသည် ဘေးရှိ ဘီရိုပုလေး၏ အံဆွဲကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး ယခုလေးတင် ထွင်းထုထားသော မြေခွေး သစ်သားပန်းပုလေးကို အထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

ထောင်ခွေသည် မျက်စိရှင်စွာဖြင့် ထိုအံဆွဲထဲတွင် ထွင်းထုထားပြီးသား သစ်သားပန်းပုလေးများစွာ ထည့်ထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လုံးလုံးဝန်းဝန်း ကြောင်လေး၊、 ငှက်လေး၊、 ယုန်လေး၊ အစုံအလင် ရှိနေပြီး အစွန်ဆုံးတွင်တော့ ဖိုင့်ဖိုင့်ဝဝ ကျားပေါက်လေး တစ်ကောင်လည်း ရှိနေ၏။

ဤသည်မှာ တစ်ရက်、 နှစ်ရက်တည်းဖြင့် ထွင်းထုနိုင်သောအရာများ မဟုတ်ချေ။ အချိန်အတော်ကြာအောင် စုဆောင်းထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထောင်ခွေသည် ခဏတာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး ရုတ်တရက် သူ့ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ခွေးလေး သစ်သားပန်းပုကို ထုတ်ကိုင်ကာ ထိုကျားပေါက် သစ်သားပန်းပုကို လက်ညိုးထိုးလျက် အနည်းငယ် ဒေါသတကြီးဖြင့် စွပ်စွဲပြောဆိုလိုက်သည်။ "အုပ်ချုပ်ရေးမှူး... လိမ်တယ်။ ခင်ဗျား ကျား မထွင်းတတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ"

ရှောင်းလိသည် အံဆွဲကို ပိတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထောင်မိသားစုရွာတွင် ရှိစဉ်က ဤကောင်လေးက သူ့ကို ကျားတစ်ကောင် ထွင်းပေးရန် ခိုင်းခဲ့ရာ သူက မထွင်းတတ်ဘူးဟု ငြင်းဆန်ကာ ခွေးလေးတစ်ကောင်သာ ထွင်းပေးခဲ့ရသည်ကို ပြန်လည်သတိရသွားတော့သည်။

သူက ပြောလိုက်၏။ "သင်ထားတာ မကြာသေးဘူး"

ထောင်ခွေသည် တကယ်ပင် သူ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူ့လက်ထဲရှိ ခွေးလေး သစ်သားပန်းပုကို ခဏတာ ပွတ်သပ်နေပြီးနောက် မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "ဒါဆို... အဲဒီ ကျား သစ်သားပန်းပုကို အားနျိုကို ပေးလို့ရမလား"

ရှောင်းလိသည် တံစဉ်းဖြင့် ထိုသစ်သားပန်းပု အရုပ်များကို တဖြည်းဖြည်း ချောမွေ့အောင် ပွတ်တိုက်နေစဉ် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ပိုင်ရှင်ရှိတယ်။ မင်း လိုချင်ရင် နောက်မှ ငါ တစ်ခု ပြန်ထွင်းပေးမယ်"

ထောင်ခွေက မချင့်မရဲ အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ "အစ်ကိုကြီးက ဘယ်သူ့အတွက် ထွင်းပေးတာလဲ"

ရှောင်းလိသည် ကြောင်လေး သစ်သားပန်းပုပေါ်တွင် ခပ်ဖွဖွ တစ်ချက် ပွတ်တိုက်လိုက်ပြီး လက်မဖြင့် ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် ထွက်လာသော သစ်သားမှုန့်များကို သုတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် အာရုံစိုက်နေပြီး ထောင်ခွေ နားမလည်နိုင်သော အရာများလည်း အနည်းငယ် ပါဝင်နေ၏။ ဝမ်းနည်းနေပုံပေါ်သော်လည်း အလွန် အေးချမ်းနေပြန်သည်။ သူက ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်းရဲ့ မမကြီး ဗိုက်ထဲက မမွေးသေးတဲ့ ကလေးအတွက်"

ထောင်ခွေသည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ မကျေနပ်မှုများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ့လက်ထဲရှိ ခွေးလေး သစ်သားပန်းပုကို ထပ်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ခါးမှ ဖြုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို အားနျို မယူတော့ဘူး။ အားနျိုရဲ့ ခွေးလေးကိုလည်း မမကြီးရဲ့ ကလေးလေးအတွက် ပေးလိုက်မယ်"

ထောင်ခွေ ကိုယ်ဝန်ထိန်းဆေး လာပို့သည်ကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ဝိန်းယွီသည် စိတ်ထဲ၌ အတော်လေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားမိသည်။

ရှောင်းလိသည် သူမကို ဤမျှလောက် အချိန်အကြာကြီး အကျယ်ချုပ် ချထားခဲ့ပြီးမှ ရုတ်တရက် ထောင်ခွေကို သူမထံသို့ လာတွေ့ခွင့် ပြုလိုက်ပြန်သဖြင့် ရှောင်းလိ၏ စိတ်ကူးကို သူမ ချက်ချင်း ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

ထောင်ခွေကတော့ သူမကို မြင်သောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး မီးဖိုဘေးတွင် လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ ထိုင်နေကာ သူမ ဘာမေးမေး အကုန် ဖြေလေသည်။

ထိုအခါမှသာ ဝိန်းယွီသည် ရှောင်းလိ တပ်စခန်းထဲတွင် မရှိချိန်၌ ထောင်ခွေသည် အခြေခံအားဖြင့် သမားတော်ထောင်ထံတွင် ဆေးကျိုနေခဲ့ကြောင်း သိရှိသွားတော့သည်။ ထို့အပြင် မကြာသေးမီက တပ်စခန်းထဲတွင် အရာရှိငယ် တစ်ဦး သေဆုံးသွားသည့် ကိစ္စကိုလည်း သူ ပြောပြသဖြင့် သိလိုက်ရ၏။

ထိုသူမှာ ထိုနေ့က ဝေ့ကျာမင်ကို တားဆီးခဲ့သော အရာရှိငယ် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီးနောက် ဝိန်းယွီ၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဝေ့မိသားစုရဲ့ ဒုတိယသခင်လေးက ဘာလို့ သူ့အသက်ကို ယူရတာလဲ"

ဤကိစ္စကို ပြောရမည်ဆိုလျှင် ထောင်ခွေ၏ စိတ်အခြေအနေသည်လည်း အလွန် ကျဆင်းသွား၏။ "အစ်ကိုဟူ ပြောတာက သူ မြင်းကို သတ်လိုက်လို့တဲ့..."

သူသည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ မြက်ခြောက်များကို တစ်စစီ ဆွဲဖြဲရင်း ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်လေသည်။ "ဝေ့မိသားစု ခရိုင်မင်းသမီးရဲ့ မြင်း"

ထိုနေ့က ဝိန်းယွီသည် အဝေးတွင် ရှိနေခဲ့သော်လည်း ထိုခရိုင်မင်းသမီးက ဗဟိုစစ်တပ် တဲအိမ်အနီးသို့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်လာသဖြင့် ထိုအရာရှိငယ်လေးက မြင်းကို မြားဖြင့်ပစ်ကာ တားဆီးခဲ့သည်ကိုတော့ သူမ သေချာ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။

သူမသည် မူလက မိမိကြောင့် ထိုအရာရှိငယ်လေးအတွက် သေဘေးဆိုက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း ဤအကြောင်းရင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီးနောက် ရင်ထဲတွင် အဆုံးမဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုများ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ထောင်ခွေသည် သူမ အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "မမကြီး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

ဝိန်းယွီသည် ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ တစ်ချက် ခါပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

သို့သော် ထောင်ခွေက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။ "မမကြီးက လင်တပ်မှူးအတွက် ဝမ်းနည်းနေတာ မဟုတ်လား"

ဝိန်းယွီသည် ခဏတာ အသက်ရှူမှန်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ မဟုတ်ဘူး"

ထောင်ခွေက မေးလိုက်၏။ "ဒါဆို မမကြီးက ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"

ဝိန်းယွီသည် မီးသွေးဖိုမှ အလွန်အမင်း တောက်လောင်နေသဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသော မီးတောက်ငယ်လေးကို ငေးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါ တွေးနေတာက ဒီလောကကြီးမှာ မဖြစ်မနေ တိုက်ရမယ့် စစ်ပွဲ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် မတိုက်ဘဲ နေလို့ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲလို့။ စစ်သူကြီးတွေနဲ့ စစ်သည်တွေ အားလုံးက ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနဲ့ နေရပ်ကို ပြန်နိုင်ရင် ပြန်၊ ဒါမှမဟုတ် စစ်မြေပြင်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ သေဆုံးနိုင်ရင် သေ၊ လျှို့ဝှက်ပရိယာယ်တွေနဲ့ အာဏာရှင်တွေ ကြားထဲမှာ သေဆုံးရတာမျိုး မဟုတ်ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲလို့ တွေးနေတာပါ"

သူမ၏ ဤစကားသည် အလွန်အမင်း နက်နဲလွန်းသဖြင့် ထောင်ခွေ နားမလည်နိုင်ဘဲ ခေါင်းကို တစ်ချက် ကုတ်လိုက်မိသည်။

ဝိန်းယွီသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပိုနားလည်ရလွယ်ကူမည့် အသုံးအနှုန်းဖြင့် ပြောင်းပြောလိုက်၏။ "ငါက ဒီလောကကြီး ငြိမ်းချမ်းစေချင်တာပါ"

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ထောင်ခွေ နားလည်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်လေသည်။ "အားနျိုလည်း အဲဒီလို ဖြစ်စေချင်တယ်"

သူသည် အကျင့်ပါနေသဖြင့် မိမိ၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ခွေးလေး သစ်သားပန်းပုကို သွားစမ်းလိုက်သော်လည်း စမ်းလို့မမိတော့မှသာ ခွေးလေး သစ်သားပန်းပုကို ရှောင်းလိထံ ပေးလိုက်မိပြီဖြစ်ကြောင်း ပြန်လည်သတိရသွားတော့သည်။

ထောင်ခွေသည် ဝိန်းယွီ၏ ဗိုက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပိုလို့ပင် ပျော်ရွှင်လာကာ သူမကို တစ်စုံတစ်ခု ပြောပြချင်သလို ဖြစ်သွားသော်လည်း ရှောင်းလိ၏ မှာကြားချက်ကို သတိရသွားသဖြင့် အချိန်မီ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်လေသည်။

သို့သော် ဝိန်းယွီ၏ ခါးဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားချိန်တွင် ထိုငါးကြင်း သစ်သားပန်းပုကို မတွေ့ရသဖြင့် သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြန်သည်။ "မမကြီးရဲ့ သစ်သားပန်းပု ငါးလေးကော"

...