အခန်း ၁၅၅

အပိုင်း (၁၅၅)

မြင်းလှည်းသည် တရားဝင်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ညင်သာစွာ မောင်းနှင်လာ၏။ ဝိန်းယွီက စစ်စခန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးကတည်းက မြင်းလှည်း အပြေးနှင်လာခဲ့သော အကွာအဝေးကို စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းတွက်ချက်နေခဲ့သည်။

စစ်စခန်းမှ အကူအညီများ အလျင်အမြန် လိုက်မလာနိုင်စေရန်အတွက် လျန်စစ်တပ်မှ သူမကို လာလုမည့်သူများဖြစ်စေ၊ ဖေစုန့်ဘက်မှ သတင်းရပြီး သူမကို သတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသူများဖြစ်စေ စစ်စခန်းနှင့် အတန်ငယ် ဝေးကွာသော နေရာရောက်မှသာ လှုပ်ရှားကြလိမ့်မည်။

ယခု ဤဝေ့စစ်တပ်သည် ခရီးအကွာအဝေး လီ၃၀ခန့် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မည်သည့်ဘက်မှ လူများပင်ဖြစ်စေ လှုပ်ရှားသင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ ဤသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် မြင်းလှည်းသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝိန်းယွီက ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြင်းလှည်းနံရံရှိ ကြေးဝါလက်ကိုင်ကို အလျင်အမြန် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်နိုင်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကလည်း ရင်ခွင်ထဲရှိ တစ်ပေခန့် ရှည်လျားသော သစ်သားသေတ္တာငယ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိုက်ထားလိုက်နိုင်သဖြင့် အတွင်းမှ ပစ္စည်းများသည် နောက်ဘက်ရှိ အခြားသော သေတ္တာကြီးများကဲ့သို့ တုန်ခါမှုကြောင့် ပြုတ်ကျမသွားခဲ့ချေ။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မြင်းလှည်းနံရံ နှစ်ဖက်စလုံးမှ ရေခဲတုံးများ ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ “ဒုန်း... ဒုန်း” ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအသံများမှာ အလွန်ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သံရည်လောင်းထားသော မြင်းလှည်းနံရံများတွင်ပင် ချွန်ထက်သော အရာများ၏ အရာများ ထင်ကျန်သွားစေခဲ့သည်။

မြားများပင်။

သံပြားကာကွယ်မှု မရှိသော သစ်သားပြတင်းပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာသည့် ဒူးလေးမြားများမှာ မြင်းလှည်းကြမ်းပြင်ထဲသို့ ၃ လက်မခန့်အထိ စိုက်ဝင်သွားပြီး မြားအမြီးပိုင်းများမှာ တုန်ခါနေဆဲ။

ဝိန်းယွီက အံကြိတ်ကာ သံရည်လောင်းထားသော အနောက်ဘက် မြင်းလှည်းနံရံ ထောင့်သို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကပ်နေလိုက်ပြီး မြားများကြောင့် ပျက်စီးနေသော ဘေးနှစ်ဖက် ပြတင်းပေါက်များနှင့် အဝေးဆုံးတွင် နေလိုက်သည်။

ဤထွက်ပြေးခြင်းသည် ချောမွေ့လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသော်လည်း ဖေစုန့်၏ လူများက အစကတည်းက သည်လောက် ရက်ရက်စက်စက် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

ဝိန်းယွီ၏ မျက်လုံးများသည် စူးရှပြတ်သားနေ၏။ ယခင်တစ်ကြိမ်က သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများ၏ ဝိုင်းဝန်းလုပ်ကြံမှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤအခြေအနေတွင် သူမက ပိုတည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

မြားမိုးများ ရပ်တန့်သွားသောအခါ သူမက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက် အခြေအနေကို မကြည့်တော့ဘဲ သေတ္တာငယ်ကို ကိုင်ထားသော လက်ကို လွှတ်ကာ ဆံပင်များကြားမှ အစွန်းပိုင်းကို လူကို ဒဏ်ရာရစေနိုင်သည်အထိ ချွန်ထက်အောင် သွေးထားသော ဆံထိုးတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်ထဲတွင် ဖွက်ထားလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေလေပြီ။ စစ်မြင်းများ၏ ဟီသံများ၊ ရှုပ်ထွေးနေသော အော်ဟစ်သံများနှင့် လက်နက်ချင်း ရိုက်ခတ်သံများကို သူမ ကြားနေရ၏။ အဖွဲ့ပေါင်းများစွာ ရောနှော တိုက်ခိုက်နေကြပုံ ရသည်။

သို့သော် ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ သာမန် ပြည်သူများ၏ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းသံများကိုလည်း အလွန်များပြားစွာ ကြားနေရသည်။

ဝိန်းယွီသည် စိတ်ထဲတွင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။ ဝေ့စစ်တပ် အသုံးပြုနေသော ဤတရားဝင်လမ်းမကြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တန်းများသာ ရှိနေပါလျက် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် သည်လောက်များပြားသည့် သာမန်ပြည်သူများ ရှိနေရပါသနည်း။

ထိုရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် ရုတ်တရက် စူးရှသော ငှက်အော်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဝိန်းယွီ၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများမှာ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားတော့သည်။

ချင်းယွင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့များလည်း ရောက်နေကြသည်။

ထုန်ချွဲနှင့် ကျောင်းပိုင်တို့ရော သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးရဲ့လား။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် ဆံထိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်ဖဝါးများမှ ချွေးများပင် စိမ့်ထွက်လာတော့သည်။

မြင်းလှည်းအပြင်ဘက်တွင် ယွမ်ဖန်းနှင့် ဝေ့အန်းတို့သည် အလွန်အခက်တွေ့နေကြ၏။ သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့သည် အစစ်နှင့် အတု ရောနှောနေသော ဒုက္ခသည်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နှင့် ပက်ပင်းတိုးနေပြီး မည်သူက ဒုက္ခသည်အစစ်၊ မည်သူက ဒုက္ခသည်အယောင်ဆောင်ထားသော သူပုန်များဖြစ်သည်ကို လုံးဝ ခွဲခြား မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ဝေ့အန်းသည် သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာသော “ဒုက္ခသည်” တစ်ဦးကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြီး နောက်ထပ် “ဒုက္ခသည်” တစ်ဦးကို ထပ်မံ ခုတ်ပိုင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် ထိုသူက ရုတ်တရက် ငိုယိုတောင်းပန်လာ၏။ သူက လုပ်ကြံသူ မဟုတ်ကြောင်း၊ စစ်ထပ်ဖြစ်မည်ဟု ကြားရသဖြင့် အခြား ဒုက္ခသည်များနှင့်အတူ စစ်တပ်နောက်သို့ လိုက်ကာ ထွက်ပြေးလာခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောလေသည်။

ဘေးတွင်လည်း ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေကြသော အခြား ဒုက္ခသည်များ ရှိနေပြီး အစစ်နှင့် အတု ခွဲခြားမရသော ဝေ့စစ်တပ်မှ စစ်သည်များသည် ထိုသူများ၏ ကျောပြင်များကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းနေကြသည်။

ဝေ့အန်းက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အော်ဟစ်တားမြစ်လိုက်ရသည်။ “အပြစ်မရှိတဲ့ ပြည်သူတွေကို မထိခိုက်စေနဲ့...”

စကားမဆုံးမီမှာပင် ခြေထောက်တစ်ဖက် မသန်ဘဲ စစ်မြေပြင်မှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေပုံရသော ဒုက္ခသည်တစ်ဦးသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဝေ့အန်းထံသို့ ပြေးလာရာမှ ရုတ်တရက် ကိုယ်ကို နိမ့်ချလိုက်ပြီး သံချပ်ကာ အကာအကွယ် မရှိသော ဝေ့အန်း၏ ခြေသလုံးကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ဝေ့အန်းသည် သူ၏ ခြေထောက်တွင် အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သွေးများက သူ၏ အရောင်ရင့် စစ်ဘောင်းဘီကို စိုရွှဲသွားစေခဲ့သည်။ “ဒုက္ခသည်” ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ဝေ့အန်းက လည်ချောင်းထဲမှနေ၍ “ခွေးသား...” ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် ထိုသူ၏ ခေါင်းကို ဓားဖြင့် လျင်မြန်စွာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။

ယွမ်ဖန်းသည် မြင်းပေါ်မှနေ၍ ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မြင်းလှည်းအနီးသို့ အကပ်မခံချေ။ သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ မြင်းလှည်းမှာ မြားများ အများအပြား စိုက်ဝင်နေပြီး သံပြားကပ်ထားသော အပြင်ဘက်နံရံတွင် ဒူးလေးမြားများ အပြည့်ဖြစ်နေကာ မြားများကြောင့် ပျက်စီးနေသော ပြတင်းပေါက်များလည်း ပြုတ်ကျနေပြီဖြစ်၍ အတွင်းထဲမှ လူများ အသက်ရှင်နေသလား၊ သေဆုံးသွားပြီလား ဆိုသည်ကို လုံးဝ မသိနိုင်ချေ။

ဝေ့အန်းက နောက်ကွယ်မှ တိုက်ခိုက်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ သူလည်း အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ ဝိန်းယွီ အသက်ရှင်နေသေးသလားဆိုသည်ကို သွားရောက် စစ်ဆေးရန် ကိုယ်ရံတော်စစ်သည် တစ်ဦးကို အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဝေ့အန်းကို အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်လေသည်။ “လောင်ဝေ့... မင်း အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”

ဝေ့အန်း၏ ခြေသလုံးတွင် ခုတ်ခံရသော ဓားဒဏ်ရာမှာ မတိမ်လှချေ။ အတွင်းမှ အကြောများကိုများ ထိခိုက်သွားသလား မသိ၊ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ပျက်စီးနေသော မြင်းလှည်းတစ်စီးကို မှီကာ ဓားကို အားပြုလျက်သာ မတ်တတ်ရပ်နေနိုင်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာသော “ဒုက္ခသည်” များကို ရင်ဆိုင်နေရကာ အော်ဟစ်ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ “ခွေးမသား... အဲ့ဒီ သူပုန်တွေက ဒုက္ခသည် အစစ်တွေနဲ့ ရောနှောနေတော့ လုံးဝကို ခွဲခြားလို့ မရဘူးဖြစ်နေတယ်။ သခင်လေးက မြင်းလှည်းထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်၊ သူ့ကို လုံးဝ အထိခိုက်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး။ လောင်ယွမ်... မင်း မြင်းလှည်းကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားတော့၊ ငါ ဒီမှာ ကျန်ခဲ့ပြီး နောက်ကနေ ကာကွယ်ပေးမယ်!”

ပထမဆုံး မြားမိုးများ ရွာချပြီးနောက် ယွမ်ဖန်းသည်လည်း ဒူးလေးများဖြင့် ပစ်ခတ်နေသော ဒုက္ခသည်များကို ပြန်လည် ပစ်ခတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သူပုန်များသည် ဒုက္ခသည်အစစ်များကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ပုန်းအောင်းသွားခဲ့ကြပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များ ပါဝင်သော ဒုက္ခသည်များသာ ဖြစ်ကာ သူတို့သည် ဝေ့စစ်တပ်၏ လေးများပေါ်မှ တောက်ပနေသော မြားသွားများကို ကြောက်လန့်တကြား ငေးကြည့်နေကြရာ ယွမ်ဖန်းသည် မျက်စိမှိတ်ပြီး မြားများဖြင့် ပစ်ခတ်ရန် အမိန့်ကို နောက်ဆုံးတွင် မပေးရက်ခဲ့ချေ။

ယခု အခြေအနေမှာ အကျပ်အတည်း ဖြစ်နေလေပြီ။ သည်အတိုင်း ဆက်လက် တောင့်ခံထားရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိသည်။ ထိုလူများက ထိုအမျိုးသမီးအတွက် လာကြခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးကို ခေါ်ဆောင်သွားမှသာ သူပုန်များနှင့် ဒုက္ခသည်အစစ်များကို ခွဲခြားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဝေ့ဖိန်ကျင်းလည်း ဘေးကင်းနိုင်လိမ့်မည်။

သူတို့ ဤခရီးစဉ်တွင် လူလုခံရမည်ကို ကြိုတင် ကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် အပြင်ပန်း ပုံစံတူညီသော သံပြားကပ် မြင်းလှည်း အများအပြားကို ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။

ယခင်တစ်ကြိမ်က လျန်စစ်တပ်မှ လူများသည် အစောင့်စစ်သည်များအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့စဉ်က သံသယ မဖြစ်စေရန် မြင်းလှည်းအပြင်ဘက်တွင် သံပြား မကပ်ခဲ့သဖြင့် ဖေစုန့်၏ သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများက လင်းယုန်လက်သည်းချိတ်များ အသုံးပြုကာ မြင်းလှည်းနံရံကို ဆွဲဖြဲပြီး လူကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ စစ်တပ်သုံး မြင်းလှည်းများကိုမူ လက်မှုပညာရှင်များဖြင့် သံပြားများ အသုံးပြုကာ အခိုင်အမာ ပြုလုပ်ထားသဖြင့် သူပုန်များ၏ လင်းယုန်လက်သည်းချိတ်များက သံပြားကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့သလို မြင်းလှည်းနံရံကိုလည်း မဖြုတ်ချနိုင်ခဲ့ကြချေ။ ထို့ကြောင့်သာ သူတို့က မြားမိုးများဖြင့် ပစ်ခတ်သည့် နည်းလမ်းကို ပြောင်းလဲ အသုံးပြုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မြင်းလှည်းအတွင်းသို့ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် မစစ်ဆေးနိုင်သရွေ့ သူပုန်များသည် မည်သည့်မြင်းလှည်းတွင် မည်သူ ရှိနေပြီး၊ အတွင်းမှ လူများ အသက်ရှင်သလား၊ သေဆုံးပြီလား ဆိုသည်ကို လုံးဝ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအခါမှသာ သူတို့က မြင်းလှည်းများကို လမ်းခွဲ၍ မောင်းနှင်သွားကာ သူပုန်များကို လှည့်စားနိုင်လိမ့်မည်။

ယွမ်ဖန်းက ဒုက္ခသည်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းပြီးနောက် “ကောင်းပြီ” ဟု အော်ဟစ်လိုက်ကာ လက်အောက်ခံ စစ်သူကြီးများကို အမိန့်ပေး၍ မြားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြင်းလှည်းအလွတ်များကို အသီးသီး ကာကွယ်ကာ လမ်းခွဲ ထွက်ပြေးရန် စီစဉ်လိုက်၏။

ယွမ်ဖန်းက ဝိန်းယွီ အသက်ရှင်နေသေးသလားဆိုသည်ကို သွားရောက် စစ်ဆေးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သော ကိုယ်ရံတော်စစ်သည်သည် သံပြားကပ်ထားသော သစ်သားတံခါးကို ဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အတွင်းထဲရှိ ပစ္စည်းများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း ဝိန်းယွီကမူ ခြုံလွှာကို ခြုံလျက် မြင်းလှည်းထောင့်တွင် ကောင်းမွန်စွာ ထိုင်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ကြည်လင်အေးစက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားသော်လည်း ဤအမျိုးသမီးက ဘာကြောင့်များ သည်လောက်တည်ငြိမ်နေရသည့် အကြောင်းကို စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ယွမ်ဖန်းကို လှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။ “စစ်သူကြီး... လူ အသက်ရှင်နေပါသေးတယ်!”

ယွမ်ဖန်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။ “မြင်းလှည်းကို မောင်းပြီး ထွက်တော့!”

ထိုကိုယ်ရံတော်စစ်သည်သည် သံပြားကပ် တံခါးကို “ဒိုင်း” ခနဲ ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ကျာပွတ်ကို ရိုက်ကာ ရှေ့ဆုံးမှ လမ်းပြနေသော မြင်းလှည်းများနောက်သို့ လိုက်၍ ရှုပ်ထွေးနေသော စစ်မြေပြင်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မြင်းလှည်းက အလွန် လျင်မြန်စွာ ပြေးနေသဖြင့် အပြင်းအထန် တုန်ခါနေ၏။ ဝိန်းယွီ၏ ကျောပြင်သည် အရှိန်ကြောင့် မြင်းလှည်းနံရံနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိနေသော်လည်း ချင်းယွင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့များ မျက်စိလည်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမသည် တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ကို နှုတ်ခမ်းနားသို့ တေ့ကာ ယခင်က ကျောင်းပိုင် သင်ပေးခဲ့ဖူးသော အလွန် ကျယ်လောင်သည့် လေချွန်သံ တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဤအော်ဟစ်သံများနှင့် ငိုယိုသံများ ပြည့်နှက်နေသော ရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသော လေချွန်သံတစ်ခုကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြချေ။

ဒုက္ခသည်အယောင်ဆောင်ကာ ဝေ့စစ်တပ်နှင့် ရောနှော တိုက်ခိုက်နေသော ကျောင်းပိုင်သည် သူမ၏ လက်အောက်ရှိ ချင်းယွင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ခွဲထုတ်ကာ မြင်းလှည်းများနောက်သို့ လိုက်ရန် ပြင်နေစဉ် နားထဲသို့ ထိုလေချွန်သံ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝိန်းယွီ ရှိနေသော မြင်းလှည်းကို ချက်ချင်းပင် သိရှိသွားတော့သည်။

ထုန်ချွဲသည်လည်း ထိုလေချွန်သံကို ကြားသောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေး အယောင်ဆောင်ထားသော ဒုက္ခသည်တစ်ဦးကို ခုတ်ပိုင်းပြီးနောက် ကျောင်းပိုင်နှင့် ကျောချင်းကပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ “မင်းသမီးပဲ!”

ထိုလေချွန်သံသည် သူတို့ ချင်းယွင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့များ၏ သီးသန့် အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အသံ၏ အနိမ့်အမြင့်၊ အတိုအရှည်များက ကိုယ်စားပြုသော အဓိပ္ပာယ်များကို သူတို့သာလျှင် နားလည်နိုင်ကြသည်။

သို့သော် ကျောင်းပိုင်က ထိုမြင်းလှည်းနောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်မသွားခဲ့ဘဲ တစ်ချက်လေးပင် မကြည့်ခဲ့ချေ။ သူမ၏ အကြည့်က လူအုပ်ကြားမှ ဖေရှစ်စန်း ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဖေရှစ်စန်းကလည်း သူမကို မှတ်မိနေကြောင်း သိသာလှပြီး တိုက်ခိုက်နေရင်းနှင့်ပင် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အမြဲတမ်း သတိထား စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။

ကျောင်းပိုင်က အသံကို နှိမ့်ကာ ထုန်ချွဲကို ပြောလိုက်လေသည်။ “မင်း လူခွဲပြီး မင်းသမီးနောက်ကို လိုက်သွား၊ သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးတွေရဲ့ အာရုံကို လွှဲထားလိုက်။ ဖေစုန့် လက်အောက်က အဲ့ဒီခွေးက ငါ့ကို မှတ်မိနေတယ်။ တကယ်လို့ ငါ ကိုယ်တိုင် သွားရင် သူ သေချာပေါက် နောက်ကနေ လိုက်လာလိမ့်မယ်”

ထုန်ချွဲသည် ဖေစုန့်၏ ထိုသိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ဖူးသည်။ ယခင်တစ်ကြိမ်က သူမနှင့် ကျောင်းပိုင်တို့သည် သေမင်းတံခါးဝမှနေ၍ အသက်ကို ခက်ခဲစွာ ပြန်လည် ရယူနိုင်ခဲ့ကြပြီးနောက် သတင်းရရှိ၍ နောက်ပြန်လှည့်လာသော အခြား လျန်စစ်တပ် အဖွဲ့များနှင့် ပူးပေါင်းကာ ဒုက္ခသည်အယောင်ဆောင်လျက် အနီးအနားရှိ ကျေးရွာများတွင် ဒဏ်ရာများကို ကုသရင်း စစ်စခန်းဘက်မှ သတင်းများကို စုံစမ်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေ့ဖိန်ကျင်းကသာ သေရမည်ကို မကြောက်ဘဲ အပြင်ထွက်တိုင်း လူတစ်ရာကျော်ကို အမြဲတမ်း ခေါ်ဆောင်မသွားခဲ့လျှင်၊ သူတို့က ဝေ့စစ်စခန်းဘက်မှ ဝိန်းယွီ၏ သရုပ်မှန်ကို အတည်ပြုပေးသလို ဖြစ်သွားမှာ မစိုးရိမ်ခဲ့လျှင် ဝေ့ဖိန်ကျင်းကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆီးပြီး ဝေ့ချီရှန်းနှင့် လူချင်းလဲလှယ်ရန်ပင် သူတို့ စဉ်းစားခဲ့ကြသည်။

ယနေ့သည် ဝိန်းယွီကို ပြန်လည် ကယ်တင်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်သော်လည်း ဖေစုန့်၏ လူများက ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးနေပြန်သည်။ ထို့အပြင် ဒုက္ခသည် အများအပြားကိုလည်း လှည့်စားခေါ်ဆောင်လာကာ သူတို့အတွက် လူသားဒိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုနေကြရာ သူတို့၏ ရက်စက်ယုတ်မာမှုမှာ ဝိန်းယွီနှင့် ဝေ့ဖိန်ကျင်း နှစ်ဦးစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖယ်ရှားပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း သိသာလွန်းလှသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝေ့စစ်တပ်မှ လူများကလည်း ဉာဏ်နည်းနည်း ရှိကြသဖြင့် မြင်းလှည်း အများအပြားကို ပြင်ဆင်ထားကာ မြင်းလှည်းနံရံများကိုလည်း အခိုင်အမာ ပြုလုပ်ထားခဲ့ကြသဖြင့် ထိုသိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများက ဝိန်းယွီနှင့် ဝေ့ဖိန်ကျင်းတို့ အသီးသီး ရှိနေသော မြင်းလှည်းများကို ချက်ချင်း မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ကြချေ။

ယခုအချိန်တွင် ထုန်ချွဲက စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ ဝေ့စစ်သည်တစ်ဦးကို ဓားကျောဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီးနောက် စစ်မြင်းတစ်ကောင်ကို လုယူကာ လေချွန်သံ တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်ပြီး မြင်းလှည်းနောက်သို့ လိုက်သွားတော့သည်။

ချင်းယွင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် အချို့သည် ထိုလေချွန်သံကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် မြင်းများကို လုယူကာ အတူတူ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ဖေရှစ်စန်းသည် ကျောင်းပိုင်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရာ ကျောင်းပိုင် မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ သူလည်း ထိုနေရာမှ ထွက်မသွားခဲ့ဘဲ ထုန်ချွဲနှင့် အခြားသူများက ထိုမြင်းလှည်းများနောက်သို့ လိုက်သွားခြင်းမှာ အရေးပေါ် အခြေအနေကို ကာကွယ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူလိုက်ပြီး မေးပင့်ပြကာ သူ့လက်အောက်ရှိ သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးတစ်စုကို ချင်းယွင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့များနောက်သို့ လိုက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ကျောင်းပိုင်က မသိဟန်ဆောင်ကာ ကျန်ရစ်သော ချင်းယွင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် အချို့ကို ဦးဆောင်ပြီး ယွမ်ဖန်းနှင့် အခြားသူများ အတင်းကြပ်ဆုံး ကာကွယ်ထားသော မြင်းလှည်းတစ်စီးထံသို့ နတ်ဘုရားများပင် တားဆီး၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

တောက်ပနေသော ဓားသွားက မြင်းလှည်းပြတင်းပေါက်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ သံပြားကပ်ထားသော သစ်သားပြတင်းပေါက်ကို တိုက်ရိုက် ပိုင်းဖြတ်သွားချိန်တွင် ကိုယ်ရံတော်စစ်သည် အချို့၏ ကာကွယ်မှုကို ခံနေရသော မြင်းလှည်းအတွင်းမှ ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ “ဦးလေးယွမ်! ဦးလေးအန်း! ကျွန်တော့်ကို ကယ်ကြပါဦး!”

ကျောင်းပိုင်က အကြာကြီး တိုက်ခိုက်မနေဘဲ ထိုမြင်းလှည်း၏ ပြတင်းပေါက်ကို ခုတ်ပိုင်းပြီးနောက် မြင်းလှည်းအတွင်းမှ လူသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို ကြည့်ရန်သာ ရည်ရွယ်ဟန်ရှိသည်။

မိမိ ရှာဖွေနေသူ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ထိုနေရာမှ ထွက်မသွားသေးသော အခြား မြင်းလှည်းတစ်စီးထံသို့ ထပ်မံ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူမနှင့် ချင်းယွင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့များ ဖောက်ထွင်းထားသော လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဖေရှစ်စန်းသည် မြင်းလှည်းအတွင်းရှိ ဝေ့ဖိန်ကျင်းကို မြင်တွေ့သွားခဲ့ပြီး ဤအခွင့်အရေးကို လွယ်လွယ်နှင့် လက်မလွှတ်နိုင်တော့သဖြင့် ချက်ချင်းပင် သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများကို ဦးဆောင်ကာ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ကျောင်းပိုင်၏ အစောပိုင်း တိုက်ခိုက်မှုက ခြောက်လှန့်သည့် သဘောမျိုးသာ ပါဝင်သည် ဆိုပါက ဖေရှစ်စန်းကမူ ဝေ့ဖိန်ကျင်း၏ အသက်ကို တကယ် လိုချင်နေခြင်းပင်။

သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများ၏ ရက်စက်ယုတ်မာသော ဓားချက်များအောက်တွင် ကိုယ်ရံတော်စစ်သည် အများအပြား သေဆုံးသွားပြီးနောက် ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် လည်ချောင်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေတော့သည်။

ယွမ်ဖန်းနှင့် ဝေ့အန်းတို့မှာလည်း အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားကြပြီး ဝေ့ဖိန်ကျင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အခြားကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ မြင်းလှည်းရှေ့သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပြန်လည် ကာကွယ်ပေးရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဖေရှစ်စန်းက အခြေအနေမကောင်းသဖြင့် ဆုတ်ခွာရန် ကြိုးစားသော်လည်း ယွမ်ဖန်းက သူ့ကို အခွင့်အရေး မပေးတော့ဘဲ လက်ရွေးစင်စစ်သည် တစ်ရာကျော်ဖြင့် သူ့ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်၏။

ယနေ့တွင် သည်လို ကြီးမားသော အမှားမျိုး ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သဖြင့် ဝေ့ကျိုးသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူက ဝေ့ချီရှန်းကို သေချာပေါက် ဖြေရှင်းချက် ပေးရတော့မည်။

သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများ၏ လှည့်စားမှုကြောင့် လူသားဒိုင်းအဖြစ် ရောက်ရှိလာသော ဒုက္ခသည်များသည် ဤရှုပ်ထွေးသော တိုက်ပွဲအတွင်း သေဆုံးသူများ သေဆုံး၊ ထွက်ပြေးသူများ ထွက်ပြေးသွားကြပြီဖြစ်သောကြောင့် ယခု စစ်တပ်အတွင်း ကျန်ရှိနေသူများမှာ အများစုက ဒုက္ခသည်အယောင်ဆောင်ထားသော ဖေစစ်တပ်မှ လူများသာ ဖြစ်နေသဖြင့် ဝေ့စစ်သည်များသည်လည်း သနားညှာတာမှု မထားတော့ဘဲ ဤခရီးစဉ် ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူတို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော စစ်သည် သုံးထောင်၏ အင်အားဖြင့် အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားသောအခါ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အသာစီး ရလာတော့သည်။

ကျောင်းပိုင်က အခြေအနေကို ကြည့်ကာ သင့်တော်သလို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဖေရှစ်စန်းကို ဝေ့ဖိန်ကျင်းအား လုပ်ကြံရန် လှည့်စားနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ချင်းယွင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့များနှင့် ဒုက္ခသည်အယောင်ဆောင်ထားသော လျန်စစ်တပ်များကို ဦးဆောင်ကာ ဒုက္ခသည်များနှင့်အတူ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

ဖေရှစ်စန်းက ဝိုင်းဝန်းလုပ်ကြံခံရချိန်တွင် သူမထံသို့ ပေးပို့လာသော အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသည့် အကြည့်ကို သူမက အေးစက်စွာ တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြင်းကို လှည့်ကာ ဝိန်းယွီ၏ မြင်းလှည်းနောက်သို့ လိုက်သွားတော့သည်။

____

ရှောင်းလိက ဓားဖြင့် ထိုးချလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးတစ်ဦးသည် သွေးများ အန်ကျလာပြီး အသက်ထွက်သွားတော့သည်။

လမ်းဘေးတွင် ရပ်နားထားသော မြင်းလှည်းတံခါးပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေပြီး မြင်းလှည်းမောင်းနှင်သူ ဝေ့စစ်သည်မှာ မြင်းလှည်းထိုင်ခုံပေါ်တွင် လဲကျသေဆုံးနေကာ မျက်လုံးများက အပြူးသား ကျန်ရစ်နေဆဲ။

စုန့်ချင်က အခြား သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးတစ်ဦး၏ အလောင်းကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားသော ထိုဝေ့စစ်သည်၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ “ဒါက တတိယမြောက် မြင်းလှည်းပဲ”

ရှောင်းလိ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ယခင်က တစ်ခါမှ မရှိဖူးလောက်အောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ခုံပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထောင်ထနေကာ သူ၏ ရက်စက်မှုက ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းနေသော နှင်းပွင့်များပင်လျှင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ မကျရောက်ဘဲ ရှောင်ဖယ်သွားသယောင်။

သူက ဓားကို သိမ်းကာ မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အနက်ရောင် ပဝါဖြင့် မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးကွယ်ထားကာ အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်နေသော ဝံပုလွေမျက်လုံးတစ်စုံမှာမူ ပြတ်သားမှုနှင့် ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက်: “ဆက်ရှာ!”

ထိုအချိန်မှာပင် အဝေးမှ တောင်ကွေ့တစ်ခုတွင် အချက်ပြမီးကျည် တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွား၏။

ထိုအချက်ပြမီးကျည်ကို သူတို့ ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့ကြပြီး ဖေစုန့်၏ သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများက ပစ်မှတ်ကို ရှာတွေ့ချိန်တွင် အချင်းချင်း ဆက်သွယ်ရန် အသုံးပြုသည့် အရာပင်။

စုန့်ချင်၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရှောင်းလိကမူ ထိုအချက်ပြမီးကျည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြင်းဗိုက်ကို အားကုန် ညှပ်ကာ အပြေးနှင်သွားတော့သည်။

စုန့်ချင်လည်း အလျင်အမြန် မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး နောက်မှ ညီအစ်ကိုများကို အော်ပြောလိုက်လေတော့သည်။ “မြန်မြန်လိုက်!”

...