အခန်း ၁၆၄

အပိုင်း (၁၆၄)

ကုန်းစွန်းစန်းနျန်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”

အစောင့်ခေါင်းဆောင်သည် တွေဝေသွားပုံရကာ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေ၏။ ထိုအချိန်တွင် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ သွေးများပေကျံနေသည့် အစောင့်တစ်ယောက် ပြေးလာပြီး အရေးတကြီး သတင်းပို့လာသည်။ “သတင်းပို့ပါတယ်…… အဲဒီဒုက္ခသည်တွေက ကာကွယ်ရေးကို ဖောက်ထွက်ပြီး တောင်တံခါးဆီကို တက်လာနေပါပြီ!”

အစောင့်ခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားပြီး ကုန်းစွန်းစန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ “သူရဲကောင်းမလေး အကူအညီတောင်းပါတယ်” ဟု အလျင်အမြန် ပြောဆိုပြီးနောက် ခါးရှိဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အမြန်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကုန်းစွန်းစန်းနျန်သည် သူမ၏ ဓားကြီးနှစ်လက်ကို ကျောတွင်လွယ်လိုက်ပြီး ဝိန်းယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “သခင်မလေး ကျွန်မနောက်က လိုက်ခဲ့ပါ”

ဝိန်းယွီသည် တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားနေပုံရပြီး မျက်လုံးကိုမော့ကြည့်လိုက်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“တောင်ပေါ်ဘုန်းကြီးကျောင်းက ဒီလောက်ပဲ ကျယ်တာ။ ရန်သူသာဆိုရင် မြေအောက်ခန်းထဲ ပုန်းနေရင်တောင် ကြာကြာပုန်းလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

သူမ စစ်တပ်စခန်းမှ ထွက်ခွာလာသည့်နေ့က ဖေစုန့်၏ လူများသည် ဒုက္ခသည်များအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ သူမကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ ယခု ဤတောင်ပေါ်ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ တက်လာသူများသည်လည်း ကျောင်းပိုင်တို့ ဖြစ်မည်ဟု ဝိန်းယွီ မသေချာနိုင်ပေ။

ကုန်းစွန်းစန်းနျန်ကလည်း အကယ်၍ သူတို့သည် ဝိန်းယွီကို ရှာဖွေရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပါက တောင်ပေါ်ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ခုလုံးကို အနှံ့ရှာဖွေကြမည်ဖြစ်ပြီး မြေအောက်ခန်းကိုလည်း အလွယ်တကူ တွေ့ရှိသွားမည်ဟု တွေးမိကာ အကြံပြုလိုက်သည်။ “ဒါဆို သခင်မလေး နောက်တောင်ကို ပုန်းဖို့ အရင်သွားကြရအောင်”

သူမသည် ဝိန်းယွီကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ပေါ်ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ နောက်တံခါးဘက်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အစောင့်နှစ်ဦးက သူတို့ထွက်သွားမည်ကို သိရှိပြီး အစောင့်ခေါင်းဆောင်ထံသို့ အကြောင်းကြားပြီးနောက် သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့အဖွဲ့သည် နောက်တောင်တံခါးမှ ထွက်ခွာပြီး သိပ်မကြာမီတွင် တောအုပ်ထဲသို့ မရောက်မီ ကုန်းစွန်းစန်းနျန်၏ မျက်လုံးများက တစ်စုံတစ်ရာကို သတိထားမိသွားသည်။ သူမသည် လက်ချောင်းဖြင့် ကျောက်စရစ်ခဲတစ်လုံးကို အဝေးရှိ နှင်းဖုံးနေသော ချုံပုတ်များဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်တွင် အထဲမှ ညည်းညူသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အစောင့်နှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး ပုန်းအောင်းနေသော ဒုက္ခသည်ပုံစံ ဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ဦး၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖမ်းချုပ်ကာ ဆွဲထုတ်လာခဲ့ကြသည်။

အစောင့်တစ်ဦးက သူ့ကို အော်ငေါက်မေးလိုက်သည်။ “မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲ”

ထိုသူသည် မျက်နှာလွှဲကာ ပြန်မဖြေဘဲ နေသည်။

အစောင့်က သူ့ကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်မှသာ သူသည် မြေကြီးပေါ်သို့ တံတွေးထွေးချပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ကုန်းစွန်းစန်းနျန်နှင့် အစောင့်နှစ်ဦးလုံး ထိုသူ၏ ကျိန်ဆဲသံကို သေချာမကြားလိုက်ရသော်လည်း အနောက်ဘက်တွင် ဝတ်ရုံခြုံထားသော ဝိန်းယွီ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ အစောင့်နှစ်ဦးက ဆက်စစ်ဆေးရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် သူမ၏ အေးစက်တည်ငြိမ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “မင်းက နန်ချန်ကလား”

နန်ချန်သည် နယ်စပ်အပြင်ဘက်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခိုလှုံနေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ဒေသခံရိုးရာဓလေ့များ၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် သူတို့၏ လေယူလေသိမ်းသည် ပြည်မကြီးနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်။

ထိုသူ ယခုလေးတင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်မှာ နန်ချန်၏ ဒေသခံစကားတစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုသူသည် ဝိန်းယွီအား အံ့ဩစရာအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လာသည်။ သို့သော် သူမ၏ ကျယ်ဝန်းသော ဝတ်ရုံခေါင်းစွပ်က မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် စကားပြောသူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းသာ သူ သိရှိနိုင်ပြီး သူမ၏ ရုပ်သွင်ကို သေချာစွာ မမြင်နိုင်ပေ။

ကုန်းစွန်းစန်းနျန်နှင့် အစောင့်နှစ်ဦးသည် ဝိန်းယွီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကုန်းစွန်းစန်းနျန်သည် သူမ၏ သရုပ်မှန်ကို မသိရှိသဖြင့် ဘာမျှတုံ့ပြန်မှု မရှိသော်လည်း အစောင့်နှစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

သို့သော် ဝိန်းယွီက နောက်ထပ်မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်မေးလိုက်သည်။ “တိုးကျန့်လျန် လက်အောက်ကလား”

ထိုလူက ဝိန်းယွီကို ပိုလို့ပင် အံ့ဩစရာအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လာပြီး အစောင့်နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခင်က ထိတ်လန့်မှုထက် ယခုအခါတွင် သူတို့သည် အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဝိန်းယွီသည် ထိုသူကို အဝေးမှ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မှန်းဆချက် မှန်ကန်ကြောင်း သိသွားတော့သည်။

ထိုဒုက္ခသည်များသည် ဤနေရာတွင် ဝေ့စစ်တပ် တပ်စွဲထားကြောင်း သိလျက်နှင့် တက်လာကြခြင်းမှာ သာမန်အရပ်သားများ မဟုတ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

ထို့ပြင် ကျန်းယွီ ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ထားသော စစ်သည်များထဲတွင် သစ္စာဖောက်များ ပါဝင်နေခဲ့ပြီး နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူကို မရှာဖွေနိုင်သေးပေ။ အကယ်၍ ကျောင်းပိုင်တို့က သူမကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးပမ်းမည်ဆိုလျှင် နန်ချန်မှ လူများကို သေချာပေါက် ခေါ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

နန်ချန်လူမျိုးတစ်ဦးသည် ဤဒုက္ခသည်အဖွဲ့ထဲတွင် ရောနှောနေခြင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဝိန်းယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည့် တစ်ခုတည်းသော အတွေးမှာ တိုးကျန့်လျန်က ချန်စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ဖေစုန့်ထံသို့ လက်နက်ချသွားခြင်းပင်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တာ့လျန်နှင့် ချန်နိုင်ငံတို့သည် တောင်ပိုင်းတွင် ဖေစုန့်ကို ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်နေကြပြီး ချန်နိုင်ငံ၏ စစ်သားများသည် လက်ရှိအချိန်တွင် မြောက်ပိုင်းတွင် ရှိနေစရာ အကြောင်း လုံးဝမရှိပေ။

ထိုချန်စစ်သား၏ အံ့ဩထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ဝိန်းယွီက တည်ငြိမ်စွာ ဆက်မေးလိုက်သည်။ “မင်းတို့က ဘာဖြစ်လို့ မြောက်ပိုင်းကို ရောက်နေရတာလဲ။ ဒီတောင်ပေါ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကို တိုက်ခိုက်တာကရော ဘာရည်ရွယ်ချက်ရှိလို့လဲ”

သူမသည် ရှောင်းလိ၏ စစ်တပ်တွင် ရှိနေစဉ်က အစေခံမိန်းမကြီးနှစ်ဦးထံမှ ကြားသိခဲ့ရသည့် သတင်းများအရ မြောက်ပိုင်းရှိ ဖေစုန့်၏ စစ်တပ်အားလုံးသည် ဆုတ်ခွာသွားပြီဖြစ်ပြီး တောင်ပိုင်းကို အင်တိုက်အားတိုက် တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံပေါ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

ထို့ပြင် တရားမျှတမှုတပ်ဖွဲ့သည် တိုက်ပွဲဝင်တိုင်း လူရိုင်းများကို တိုက်ခိုက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဖေစုန့်၏ စစ်တပ်သည် ဒုက္ခသည်များအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ မြောက်ပိုင်းဝေ့နယ်မြေအတွင်း ပုန်းအောင်းနေခြင်းမှာ အလွန်ပင် သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းသည်။

အစောင့်နှစ်ဦးသည် ဝိန်းယွီကို သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပုံရပြီး ထိုချန်စစ်သားကို ဓားဖြင့်ထောက်ကာ “ဖြေစမ်း!” ဟု အော်ငေါက်လိုက်ကြသည်။

ထိုချန်စစ်သားသည် ခေါင်းမာသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆင်ခြေရှာကာ ငြင်းလိုက်သည်။ “မင်းတို့ပြောနေတာတွေကို ငါ နားမလည်ဘူး။ ငါက တောင်ခြေမှာနေပြီး ထင်းခုတ်ဖို့ တောင်ပေါ်တက်လာတာ……”

အစောင့်တစ်ဦးက သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက်ကန်လိုက်ပြီး “မြောက်ပိုင်းလေယူလေသိမ်း နည်းနည်းမှ မရှိဘဲနဲ့ တောင်ခြေမှာ နေတယ်လို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့”

ထိုချန်စစ်သားက ဆက်ငြင်းဆိုနေဆဲပင်။ “ငါက ဒုက္ခသည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာ……”

ကုန်းစွန်းစန်းနျန်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို လှည့်ကာ စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ကို ငါမေးမယ်”

သိပ်မကြာမီမှာပင် ထိုချန်စစ်သားသည် သေလုမျောပါးဖြစ်ကာ နှင်းပေါ်တွင် လဲကျသွားသည်။ အစောင့်တစ်ဦးသည် ကုန်းစွန်းစန်းနျန်နှင့်အတူ ဝိန်းယွီကို စောင့်ရှောက်ကာ နေရာတွင်ပင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ကင်းထောက်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖူးသော အခြားအစောင့်တစ်ဦးသည် ကြောင်တစ်ကောင်လို တောအုပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စစ်ဆေးပြီးနောက် တောနှင်းများပျော်ကျနေသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှ ခြေရာမကျန်စေဘဲ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။

သူသည် သူတို့ပုန်းအောင်းနေသည့် ကျောက်တုံးကြီးနောက်သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အသက်ဖမ်းရှူရင်း သတင်းပို့လိုက်သည်။ “တောင်ရဲ့ကျောဘက်မှာလည်း လူအများကြီး ပုန်းနေတယ်။ အဲဒီသတင်းပို့တဲ့ ကင်းထောက်ပြန်လာတာကို စောင့်နေတာဖြစ်မယ်”

ကုန်းစွန်းစန်းနျန်သည် ထိုချန်စစ်သားကို စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးနောက် ထိုသူသည် သူသိသမျှကို အကုန်ဖွင့်ဟဝန်ခံခဲ့သည်။

သူတို့သည် တိုးကျန့်လျန်၏ လက်အောက်ခံ စစ်သားများဖြစ်ပြီး ဒုက္ခသည်များအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ မြောက်ပိုင်းတွင် ပုန်းအောင်းနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အထက်မှ ညွှန်ကြားချက်ကိုသာ လိုက်နာရပြီး သူတို့၏ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကိုမူ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိကြပေ။

ယနေ့ ဤတောင်ပေါ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာလည်း သူတို့ တောင်ပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားလာစဉ် ဘုန်းကြီးကျောင်းအပြင်ဘက်ရှိ ကင်းထောက်တစ်ဦးက သူတို့ကို တွေ့ရှိသွားသောကြောင့်ပင်။

အထက်အရာရှိများက သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများ ပေါက်ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိုကင်းထောက်ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် ဝေ့စစ်တပ် အနည်းငယ်သာ ရှိကြောင်း သိရှိသွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို တစ်ခါတည်း ရှင်းလင်းပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အစောင့်တစ်ဦးက မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်၏။ “တောအုပ်က မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ရှုပ်ထွေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကင်းထောက်က ဒီနေရာကို ကျွမ်းကျင်တော့ စစ်တပ်စခန်းကို အချိန်မီ သတင်းပို့ပြီး စစ်ကူခေါ်လာနိုင်မှာပါ”

သို့သော် ဝိန်းယွီက သေချာနေသလို ပြောလိုက်၏။ “ဖေစုန့်က လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုတစ်ခု လုပ်နေတယ်။ ဒီလိုနည်းနဲ့ မြောက်ပိုင်းမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ စစ်တပ်ဘယ်လောက်ရှိနေလဲဆိုတာ ကျွန်မတို့ မသိနိုင်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် သူတို့က သေချာပေါက် အကုန်ရှင်းပစ်လိမ့်မယ်”

အစောင့်နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူရော်သွားသော်လည်း သူတို့သည် အရာရာကို စွန့်လွှတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပုံရသည်။

ကုန်းစွန်းစန်းနျန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝိန်းယွီကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ကျွန်မ ဒီအလုပ်ကို လက်ခံတုန်းက ပြောခဲ့တာနဲ့ မတူဘူးနော်။ ကျွန်မ သခင်မလေးကို တတ်နိုင်သလောက်တော့ ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စစ်တပ်ကြီးက ဝိုင်းလာရင်တော့ ကျွန်မလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မကာကွယ်နိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီအခါကျရင် သခင်မလေးကို ထားခဲ့မိရင် ခွင့်လွှတ်ပါ”

ဝိန်းယွီသည် ဘာမှမတုံ့ပြန်ဘဲ သေလုမျောပါးဖြစ်နေသော ချန်စစ်သားကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “တိုးကျန့်လျန် ဒီစစ်တပ်ထဲမှာ ရှိနေလား”

ချန်စစ်သားသည် ပြန်မဖြေလိုသော်လည်း ကုန်းစွန်းစန်းနျန်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ဖိနင်းသည်တွင် သူ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများထွက်လာပြီး နာကျင်စွာ ဖြေလိုက်သည်။ “ရှိတယ်……”

ဝိန်းယွီက သူတို့ကို ပြောလိုက်၏။ “တောင်ပေါ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ပြန်သွားကြရအောင်”

သူတို့သည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်ကြသော်လည်း တောင်ကျောဘက်တွင် ချန်စစ်တပ်၏ ပုန်းခိုမှုများရှိနေသဖြင့် ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာကာ ခုခံရန်သာ ရွေးချယ်စရာရှိတော့သည်။

အစောင့်တစ်ဦးက သေလုမျောပါးဖြစ်နေသော ချန်စစ်သားကို ထမ်းကာ ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် အစောင့်ခေါင်းဆောင်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရာ သူက အံ့ဩတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “မင်းတို့ ဘာဖြစ်လို့ ပြန်လာကြတာလဲ”

အစောင့်နှစ်ဦးသည် ချန်စစ်သားကို မြေကြီးပေါ်သို့ ချလိုက်ပြီး အသက်ဖမ်းရှူရင်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။ “တောင်အနောက်မှာလည်း…… ချန်စစ်တပ်တွေ ပုန်းနေတယ်!”

သူတို့က အခြေအနေကို အမြန်ရှင်းပြသည်တွင် အစောင့်ခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာသည်လည်း ဖြူရော်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ငါတို့လူတွေ စစ်တပ်စခန်းကို သတင်းပို့ဖို့ သွားပြီ။ ရှေ့တောင်တံခါးနဲ့ နောက်တောင်တံခါးကို သေချာစောင့်ရှောက်ထားကြ။ စစ်ကူလာတဲ့အထိ တောင့်ခံထားရမယ်။ သခင်မ မြေအောက်ခန်းထဲ သွားပုန်းနေပါ……”

“မီးမျှော်စင်ကို ထွန်းလိုက်” ဝိန်းယွီ၏ အသံသည် တည်ငြိမ်အေးစက်နေပြီး အစောင့်ခေါင်းဆောင်ထက်ပင် ပိုတည်ငြိမ်နေပုံရသည်။

“မဖြစ်ဘူး!” အစောင့်ခေါင်းဆောင်က ချက်ချင်း ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ ဝိန်းယွီသည် ဤနေရာတွင် လျှို့ဝှက်စွာ ပုန်းအောင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ မီးမျှော်စင်ကို ထွန်းလိုက်ပါက ရှောင်းလိသာမက ဝေ့ချီရှန်းပါ သတိထားမိသွားလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ရှောင်းလိမရောက်လာဘဲ ဝေ့ချီရှန်း၏ လူများသာ ရောက်လာပါက အခြေအနေ ပိုဆိုးသွားလိမ့်မည်။

ဝိန်းယွီသည် အစောင့်ခေါင်းဆောင်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ “အခုချိန်ကစပြီး ကျွန်မစကားကို နားထောင်ပါ။ ရှင်တို့ အသက်ရှင်အောင် ကျွန်မ တတ်နိုင်သလောက် ကာကွယ်ပေးမယ်”

တိုးကျန့်လျန်သည် သူ့လူများကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ပေါ်ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် ဘုန်းကြီးကျောင်းအတွင်းမှ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသော မီးမျှော်စင်၏ မီးခိုးငွေ့များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ “မြန်မြန်! အထဲဝင်ပြီး မီးမျှော်စင်ကို ငြိမ်းသတ်ကြ!”

ဒုက္ခသည်များအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော ချန်စစ်သားများသည် တောင်တံခါးကို ချိုးဖျက်ကာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ တောင်အောက်တွင် ဝေ့စစ်သား အများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန်မှာ ပိုလွယ်ကူသွားပုံရသည်။

တိုးကျန့်လျန်သည် လူများကို စေလွှတ်ကာ မီးမျှော်စင်ကို ငြိမ်းသတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်ရှိနေသော ဝေ့စစ်သားများက အနောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာကာ ဘုန်းကြီးကျောင်းဆောင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် ဝေ့စစ်တပ်က အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တပ်စွဲထားမည်မဟုတ်ဟု သူ တွေးမိလိုက်သည်။ ဝေ့စစ်တပ်၏ အရာရှိကြီးတစ်ဦးဦး၏ မိသားစုဝင်များ ဤနေရာတွင် ဘုရားဖူးလာခြင်းများလား။

ဤအတွေးကြောင့် သူ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ထိုအထက်တန်းလွှာ မိသားစုဝင်များသည် ဘုရားဖူးရန် ဆယ်ရက်ခန့် ကြာလေ့ရှိသည်။ သူသည် ဝေ့စစ်သားများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ထိုကဲ့သို့ အရေးပါသူတစ်ဦးကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးထားနိုင်ပါက သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများ လျှို့ဝှက်ထားနိုင်ရုံသာမက မျှော်လင့်မထားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုကိုပါ ရရှိနိုင်လိမ့်မည်။

သူသည် ထိုဘုန်းကြီးကျောင်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပိတ်ထားသော တံခါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။ ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ ဆင်းတုတော်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေပြီး ဖြူဖွေးသော ဝတ်ရုံခြုံထားသည့် ဆံပင်ရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နောက်ကျောကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားသည် အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ခေါ်လိုက်သည်။ “မိန်းမလှလေး……”

ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ အမျိုးသမီးသည် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားပုံရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

တိုးကျန့်လျန်သည် တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး သူမ၏ အလှအပကို ငေးကြည့်ရင်း ဒူးထောက်ချင်စိတ်များပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် သူမ၏ အကြည့်သည် တောင်ပေါ်ရှိ ဆောင်းရာသီနှင်းများကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အထက်တန်းလွှာတစ်ဦး၏ အာဏာစက်များ ပါဝင်နေသည်။ သူမသည် အားနည်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ မြင့်မြတ်ပြီး ရိုသေလေးစားရမည့် နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် ပိုတူနေသည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမ၏ ရုပ်သွင်သည် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

“တိုးမိသားစုက သစ္စာဖောက်! ငါ့ကို မြင်တာတောင် ဒူးမထောက်သေးဘူးလား!” သူမ၏ အသံသည် အေးစက်ပြီး အာဏာပြည့်ဝနေကာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း တင်းမာခက်ထန်နေသည်။

တိုးကျန့်လျန်သည် ရေခဲရေဖြင့် ပက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ လန့်ဖျပ်သွားပြီး သူမ၏ အေးစက်သောအကြည့်အောက်တွင် အပြည့်အဝ သတိဝင်သွားသည်။

သူသည် စကားထစ်သွားကာ “မယ်…… မယ်မယ်မိဖုရားခေါင်ကြီး?” ဟု မေးလိုက်သည်။

သူသည် ကျန်းယွီနှင့်အတူ တာ့လျန်၏ တောင်ပိုင်းသို့ သွားရောက်ကာ ဖေစုန့်ကို ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရန် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ခဲ့စဉ်က ဝိန်းယွီကို အဝေးမှ တစ်ခါသာ မြင်ဖူးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ရုပ်သွင်ကို သေချာမမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

သို့သော် သူမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အာဏာစက်ကိုမူ သူ ကောင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။

တိုးကျန့်လျန်၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်ချည်းဆိုသလို စူးရှသွား၏။

သူသည် အလှအပကို နှစ်သက်သော်လည်း ဤမျှ အာဏာရှိသော မိန်းမလှကိုတော့ ဘယ်သူမှ မက်မောရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ဝိန်းယွီသည် ကုန်းစွန်းစန်းနျန်၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ ထရပ်လိုက်၏။ သူမ၏ ပခုံးပေါ်မှ ပိုးသားပဝါသည် အောက်သို့ကျနေပြီး ပဝါပေါ်ရှိ လှပသော ပန်းထိုးပုံများသည် ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပလို့နေသည်။

သူမသည် ဘေးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကြမ်းတစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း “အခုအချိန်မှာ ငါ့ကို မင်းသမီးကြီးလို့ ခေါ်သင့်တယ်”

ထိုအချိန်တွင် တိုးကျန့်လျန်သည် အစပိုင်းက ထိတ်လန့်မှုမှ သတိပြန်လည်လာပြီး သူ၏လူများက ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေးမိကာ ဝိန်းယွီကို မကြောက်တော့ပေ။ သူက ပြုံးပြီး “မယ်မယ် မြောက်ပိုင်းမှာ ပိတ်မိနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက အမှန်ပဲကိုး”

သူသည် ဝိန်းယွီကို မယ်မယ်မိဖုရားခေါင်ကြီး ဟု ဆက်ခေါ်ဝေါ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ အာဏာစက်ကို လျစ်လျူရှုထားပုံရသည်။

ဝိန်းယွီသည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီး ခွက်ကို ပြန်ချလိုက်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ “ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ဝေ့ချီရှန်းရဲ့ အစီအစဉ်ထဲမှာ ရှိနေတာပဲ။ အခြေအနေချင်း ယှဉ်ကြည့်ရင် စစ်သူကြီးတိုးရဲ့ အခြေအနေကလည်း ငါ့ထက် ပိုကောင်းမနေပါဘူး”

တိုးကျန့်လျန်သည် ထိုစကားများထဲမှ အဓိပ္ပာယ်ကို သတိထားမိပြီး ဝိန်းယွီကို အကဲခတ်ကာ “မယ်မယ်ရဲ့ စကားက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”

ဝိန်းယွီသည် တိုးကျန့်လျန်ကို မကြည့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ “ဖေစုန့်က ဘာတွေ လျှို့ဝှက်ကြံစည်နေတာလဲ”

တိုးကျန့်လျန်၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားလုနီးပါးဖြစ်သော်လည်း သူသည် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်းရှိသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ “မယ်မယ် ဘာပြောနေတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး”

ဝိန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဝေ့ချီရှန်းက ငါ့ကို အသုံးချပြီး ဖေစုန့်ရဲ့ သစ္စာဖောက်ဖြစ်တဲ့ မင်းကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီလေ။ မင်း ဝေ့ချီရှန်းရဲ့ လက်ထဲရောက်သွားရင် မာကျားလျန်ကိစ္စနဲ့ အရင်က ရန်ငြိုးတွေကို သူက တစ်ပြိုင်တည်း ရှင်းလင်းပစ်လိမ့်မယ်”

တိုးကျန့်လျန်၏ မျက်နှာသည် အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ ဤတောင်ပေါ်ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ သတိထားမိသွားသည်။ ဝိန်းယွီသည် ဝေ့စစ်တပ်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း ဝေ့ချီရှန်းက ဤသတင်းကို မထုတ်ပြန်ဘဲ သူတို့က ကျန်းယွီ၏ ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦးကိုသာ ဖမ်းဆီးထားကြောင်း လိမ်လည်ပြောဆိုခဲ့သည်။

သူသည် အနည်းငယ် တွေးတောပြီးနောက် အခြေအနေကို နားလည်သွားသည်။ တာ့လျန်နှင့် ချန်စစ်တပ်တို့သည် တောင်ပိုင်းတွင် ဖေစုန့်ကို ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်နေကြပြီး ယခုအချိန်တွင် ဝိန်းယွီ သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေကြောင်း သတင်းထွက်ပေါ်သွားပါက တောင်ပိုင်းစစ်ပွဲအတွက် အကျိုးရှိမည်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ဖေစုန့်က တောင်ပိုင်းစစ်ပွဲတွင် အနိုင်ရရှိပြီး မြောက်ပိုင်းကို ဆက်တိုက်ခိုက်လာပါက ဝေ့ချီရှန်း၏ လုပ်ရပ်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

သို့သော် ဝိန်းယွီပြောသော “အသုံးချခံ” ဆိုသည်မှာ ဘာအဓိပ္ပါယ်ဖြစ်နိုင်သနည်း။

တိုးကျန့်လျန်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ ပြုံးလိုက်ပြီး “မယ်မယ် ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့။ ကျွန်တော် မယ်မယ်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်တာက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပါ”

ဝိန်းယွီသည် သူ့ကို ပိုက်မဲသူတစ်ဦးကို ကြည့်သကဲ့သို့ အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး စကားဆက်ပြောရန် ပျင်းရိနေပုံရသည်။

တိုးကျန့်လျန်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် မသေချာမှုများ ရှိနေသော်လည်း ဝိန်းယွီ၏ အကြံအစည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အပြင်ပန်းတွင် မကြောက်မရွံ့ဟန်ဆောင်ကာ သူ၏လူများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ဒီဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ခုလုံးကို သေချာရှာဖွေကြ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အရှင်မထားနဲ့”

ထို့နောက် သူက ဝိန်းယွီကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ “မယ်မယ်…… ကျေးဇူးပြုပြီး လိုက်ခဲ့ပါ”

ဝိန်းယွီက ကုန်းစွန်းစန်းနျန်ကို တည်ငြိမ်စွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “ပစ္စည်းတွေ သိမ်းစရာမလိုဘူး။ ဒီအတိုင်းပဲ သွားကြမယ်”

သူမသည် တိုးကျန့်လျန်၏ ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် သူ့ကို တစ်ချက်မျှ မကြည့်ဘဲ သူမ၏ မျက်နှာတွင် လှောင်ပြောင်သော အမူအရာသာ ရှိနေသည်။

သူမ၏ ဤသို့ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာကြောင့် တိုးကျန့်လျန်၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပိုတိုးပွားလာသည်။

သူသည် တွေးတောနေရင်းက ဤတောင်ပေါ်ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ မသင်္ကာစရာကောင်းသော အချက်များ အားလုံးသည် ပိုပိုထင်ရှားလာသည်။

မှန်သည်။ ဝေ့ချီရှန်းသည် တောင်ပိုင်းစစ်ပွဲကို မထိခိုက်စေရန် သူမကို ယာယီ ထိန်းသိမ်းထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် လုံခြုံရေးအရ သူမကို စစ်တပ်အတွင်း၌သာ ဖမ်းဆီးထားသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

အဘယ်ကြောင့် သည်လို လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ပေါ်ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် ထားရှိပြီး အစောင့်အနည်းငယ်သာ ချန်ထားရသနည်း။

တိုးကျန့်လျန်၏ နှလုံးသားသည် ခုန်ပေါက်နေပြီး နဖူးမှ ချွေးများ စီးကျလာသည်။ ဝိန်းယွီ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ထွက်ခွာခါနီးတွင် သူက ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်တို့က စစ်ပွဲအတွက် လာတာဆိုတော့ မယ်မယ်အတွက် သင့်တော်တဲ့ အဝတ်အစားတွေ မပါဘူး။ မယ်မယ်ကို ဒုက္ခမပေးချင်လို့ အဝတ်အစား နည်းနည်းလောက် ယူလာခဲ့ပါလား”

ဝိန်းယွီက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ ဂရုမစိုက်သလို ပြုံးလိုက်ပြီး “မလိုပါဘူး။ တောင်အောက်မရောက်ခင် ပြန်လှည့်ရမှာပဲဟာ။ ပစ္စည်းတွေ သယ်သွားတာ အလုပ်ရှုပ်ပါတယ်”

တိုးကျန့်လျန်သည် သူမ၏ စကားကို ယုံကြည်သွားခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သူ့မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာပြီး ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ပေ။

မီးမျှော်စင်ကို စောစောကတည်းက ထွန်းထားပြီးဖြစ်သည်။ သတင်းပို့ရန် သွားသော ကင်းထောက်များကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သော်လည်း ဤအရာသည် အစီအစဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါက အနီးအနားတွင် ဝေ့စစ်တပ်၏ လျှို့ဝှက်တပ်ဖွဲ့များ ရှိနေနိုင်သည်။

မီးမျှော်စင်ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့သည် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်။

သူသည် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးကို ခေါ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ကင်းထောက်တွေကို အပြင်လွှတ်လိုက်။ ထူးခြားတာရှိရင် ချက်ချင်း သတင်းပို့”

ကိုယ်ရံတော် ထွက်သွားပြီးနောက် သူသည် ဝိန်းယွီကို မည်းမှောင်သော မျက်နှာဖြင့် သံသယဖြစ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဝိန်းယွီ၏ မျက်နှာတွင် လှောင်ပြောင်သော အမူအရာက ဆက်ရှိနေဆဲ။ “ဘယ်လိုလဲ။ စစ်သူကြီးတိုးက ဝေ့ချီရှန်းရဲ့ စစ်တပ်ကြီး တကယ်ရောက်လာရင် ငါ့ကို ဓားစာခံလုပ်ပြီး လွတ်အောင်ပြေးနိုင်မလား စဉ်းစားနေတာလား”

သူမသည် လှောင်ပြောင်သလိုလို၊ မိမိကိုယ်ကို သရော်သလိုလိုဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါ ဖေစုန့်ရဲ့ စစ်တပ်လက်ထဲမှာ သေသွားရင် ဝေ့ချီရှန်း အလိုချင်ဆုံးအရာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ အဲဒီအခါကျရင် မင်းကို ဝေ့စစ်တပ်က စွပ်စွဲမယ့် ပြစ်မှုတွေထဲမှာ နောက်ထပ် တစ်မှု တိုးလာဦးမှာပဲ”

တိုးကျန့်လျန်၏ စိတ်သည် မတည်ငြိမ်တော့ဘဲ အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ “မယ်မယ်ရဲ့ စကားက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ်နားမလည်ဘူး။ ဝေ့ချီရှန်းက မယ်မယ်ကို သေခိုင်းလိုက်ရင် တောင်ပိုင်းစစ်ပွဲကို ထိခိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား”

ဝိန်းယွီသည် နောက်လှည့်ကာ အလင်းရောင်ကို ကျောပေးကာရပ်နေပြီး သူမ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာသွင်ပြင်သည် ဝမ်းနည်းရိပ်သမ်းနေသည့် ကျောက်ဆစ်ရုပ်တု နတ်သမီးတစ်ပါးနှယ်။ “ငါ အခု အသက်ရှင်နေတာလား၊ သေနေတာလားဆိုတာ သူ့စကားတစ်ခွန်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ တောင်ပိုင်းစစ်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားရင် တာ့လျန်နဲ့ ချန်စစ်တပ်တွေအတွက် ငါ့လို မင်းသမီးတစ်ပါး မလိုတော့ဘူး။ အဲဒီအခါကျရင် ငါ သေသွားတာကို တစ်ခုခု အကြောင်းပြရမှာပေါ့”

သူမ၏ စကားသည် သူမ၏ သေဆုံးရမည့် ကံကြမ္မာကို ကြိုတင်မြင်တွေ့နေသည့်နှယ်။

တိုးကျန့်လျန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပိုစိုးရိမ်လာပြီး သူမ၏ စကားများ မှန်မမှန်ကို အမြန်ဆုံး တွေးတောနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုစကားများသည် အလိမ်အညာမဟုတ်လောက်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသောအခါ သူ၏ စိတ်အခြေအနေသည် ယိုယွင်းသွားသည်။

ဝိန်းယွီသည် ဝေ့ချီရှန်း၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း ဝေ့ချီရှန်းသည် သူမကို အလွယ်တကူ မသတ်ရဲပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်တွင် တာ့လျန်အမတ်များက အာဏာရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမသည် လျန်ဝမ်၏ သမီးတော်ဖြစ်ကာ ပြည်သူများ၏ ချစ်ခင်လေးစားမှုကို ရရှိထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဝေ့ချီရှန်းသည် ကငျ့်မင်းဆက်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန်အတွက် ဝိန်းယွီကို သတ်ဖြတ်မည်ဆိုပါက ပြည်သူများ၏ ပြစ်တင်ရှုတ်ချမှုကို ခံရမည်မှာ သေချာသည်။

ထို့ကြောင့် ဝိန်းယွီသည် သေချာပေါက် သေရမည်ဆိုပါက သူတို့ ဝေ့မိသားစု၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ပြသရလိမ့်မည်။

ဝိန်းယွီသည် စိတ်ပျက်အားငယ်နေပုံဖြင့် တိုးကျန့်လျန်ကို လှောင်ပြောင်ကာ မေးလိုက်၏။ “မင်းက ချန်နိုင်ငံရဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံး အပြစ်ပေးခံရမှာကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖေစုန့်ဆီကို လက်နက်ချသွားတုန်းက ဒီနေ့လိုဖြစ်လာမယ်လို့ တွေးခဲ့ဖူးလား။ ဖေစုန့်က မင်းကို ဘာတွေ ကတိပေးခဲ့လို့ ဇနီးသည်နဲ့ မိဘတွေကိုတောင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတာလဲ”

သူမသည် ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ ဇနီးသည် ထောင်ကျသွားတုန်းက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ”

တိုးကျန့်လျန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖေစုန့်ထံသို့ အတင်းအကျပ် လက်နက်ချခဲ့ရသည့် ကိစ္စကို ပြန်လည်သတိရသွားပြီး ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုများ ရောနှောကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ နံ့သာပေါင်းဖိုကို ကောက်ယူကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး “ငါ ရှီနျန်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့မိပြီ!”

ဝိန်းယွီသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းက ဝန်ကြီးကျန်း အကြံပြုထားတဲ့သူလေ။ ငါ ချန်နိုင်ငံမှာ ဒီကိစ္စကို ကြားရတုန်းက သံသယဖြစ်စရာတွေ အများကြီး တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဝန်ကြီးကျန်းတို့အဖွဲ့က မင်းတို့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ကွပ်မျက်နိုင်တယ်လို့ ပြောပြီး ဒီကိစ္စနဲ့ မသက်ဆိုင်ကြောင်း ငြင်းဆိုခဲ့ပေမဲ့ ကျန်းမိသားစုက အပြစ်ကင်းတယ်လို့ ငါ မယုံဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး အခုချိန်ထိ ထောင်ထဲမှာပဲ ဖမ်းထားတာ။ အခု မင်း ငါ့ကို ပြောပြစမ်း။ မာကျားလျန်မှာ မင်း ဝေ့စစ်တပ်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တာ ကျန်းမိသားစုနဲ့ ပတ်သက်မှုရှိလား”

တိုးကျန့်လျန်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များ ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် မှေးမှိန်သွားသည်။ သူသည် ဝိန်းယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်လိုက်ပြီး ခါးသက်စွာ ပြုံးကာ “မယ်မယ့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မယ်မယ် ထင်နေသလို ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ရင် ဝေ့ချီရှန်းက ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”

ဝိန်းယွီသည် ချက်ချင်း မဖြေဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ယှက်ကာ အပြင်ဘက်ရှိ နှင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထက်မြက်သော အလင်းရောင်များ ရှိနေပုံရသည်။ “ငါလည်း လက်မခံနိုင်ဘူး။ ကလဲ့စားမချေသေးဘဲနဲ့ ဒီနေရာမှာ အဖမ်းခံနေလို့ မဖြစ်ဘူး”

သူမသည် တိုးကျန့်လျန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းက မာကျားလျန်ကိစ္စကို တမင်တကာ ကြံစည်ပြီး ဖေစုန့်ဆီကို လက်နက်ချခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်……”

သူမသည် သူ၏စကားများကို ယုံကြည်သင့်၊ မယုံကြည်သင့် စဉ်းစားနေပုံရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်လေသည်။ “မင်းကို ဒီကနေ လွတ်မြောက်အောင် ငါ ကူညီပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း မင်း ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရမယ်”

တိုးကျန့်လျန်သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပုံရပြီး ချက်ချင်းပင် ဝိန်းယွီကို ဦးညွှတ်လိုက်တော့သည်။ “ကျွန်တော်က ချန်နိုင်ငံရဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်ပါ။ ဖေစုန့်ဆီကို အတင်းအကျပ် လက်နက်မချခဲ့ရရင် ဖေစုန့်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုလည်း တောင်ပိုင်းမှာ အရင်က စစ်သားတွေနဲ့ မတိုက်ခိုက်ချင်လို့ မြောက်ပိုင်းကို လာခဲ့တာပါ။ မယ်မယ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်ကို ဖြေရှင်းပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောင်မှာ မယ်မယ်ရဲ့ အမိန့်တိုင်းကို လိုက်နာပါ့မယ်!”

...