အခန်း ၁၇၁

အပိုင်း (၁၇၁)

ဆောင်းရာသီကုန်ဆုံးချိန်တွင် လျန်နှင့် ချန် မဟာမိတ်တပ်များသည် ကျင်းကျိုးကို သိမ်းပိုက်နိုင်ပြီး တားဆီး၍မရသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြောက်ပိုင်းသို့ ဆက်လက်ချီတက်ကြပြီး ဖေစုန့်၏တပ်များမှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရှုံးနိမ့်မှုများ ကြုံတွေ့ရသည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူတို့က ဇီယန်တောင်ကြားလမ်းကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်သည်။

တာ့လျန်၏ အလယ်ပိုင်းဒေသသည် ၎င်း၏ မြောက်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်များမှ ဇီယန်တောင်ကြားလမ်းနှင့် အန်းတောင်ကြားလမ်းတို့ဖြင့် အသီးသီး ခြားနားထားသည်။

ထို့ကြောင့် မာကျားလျန် နှင့် ဝါယောင်းခံတပ် တိုက်ပွဲများအပြီးတွင် တာ့လျန်၏ အစောင့်အရှောက်မင်းသမီး ဟန့်ယန် ဦးဆောင်သော လျန်-ချန် မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့သည် နောက်ဆုံး၌ ဖေစုန့်ကို ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ပေးခဲ့နိုင်လေသည်။

စစ်တပ်က တောင်ကြားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည့်နေ့တွင် တောင်ကြားဘေးရှိ ဆီးနှင်းပါးပါး ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်တန်းများပေါ်တွင် ညှိုးနွမ်းနေသော မြက်ပင်များက ပြန့်ကျဲလို့နေသည်။

ဝိန်းယွီသည် တောင်စောင်းကမ်းပါးထိပ်တွင် ရပ်နေပြီး ရွှေရောင်ပုံစံများဖြင့် အလှဆင်ထားသော သူမ၏ အဖြူရောင် ပိုးသားနန်းတွင်းဝတ်ရုံက အေးစက်သော လေပြင်းထဲတွင် အနည်းငယ် လွင့်ဝဲနေကာ သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များကလည်း လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေ၏။ သို့သော် သူမ၏ အထက်သို့ ထုံးဖွဲ့ထားသော ဆံနွယ်များထဲက ကြီးမားသည့် ဆံထိုးဆယ့်နှစ်ချောင်းကမူ နေရာတကျ တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေသည်။

သူမ၏ အနောက်တွင် လူသန်ကြီး နှစ်ဦးက ခမ်းနားထည်ဝါသော ထီးတော်ကြီးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ထီးပေါ်က ပန်းဖွားများက ပြင်းထန်လှသည့် လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ဝဲနေသည်။ အနောက်ဖက် အနည်းငယ် ပိုကျသည့်နေရာတွင်တော့ ကျောင်းပိုင်၊ ထုန်ချွဲနှင့် အခြား ချင်းယွင်အစောင့်တပ် အဖွဲ့ဝင် ဆယ်ဦးကျော်တို့သည် ရွေးချယ်ထားသော လျန်စစ်သည် တစ်ရာနှင့်အတူ လူသူကင်းမဲ့နေသော ရှုခင်းထဲတွင် သံမဏိတံတိုင်းကြီးတစ်ခုသဖွယ် ရပ်တည်နေကြ၏။

အပေါ်စီးမြင်ကွင်းမှနေ၍ စစ်တပ်ကြီးသည် တောင်ကြားအတွင်းသို့ အမည်းရောင် ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ စီးဝင်လာပြီး ၎င်း၏ အရှိန်အဟုန်က ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ကြီးကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နိုင်လေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အနောက်ဘက်မှ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာပြီး သံချပ်ကာဝတ် အစောင့်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထီးရွက်ကြီးနှင့် ဆယ်ပေခန့်အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဝိန်းယွီကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး ကျိုးစွေ မင်းသမီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဝိန်းယွီသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သန့်စင်ကာ တသီးတခြား နေတတ်သည့် အငွေ့အသက်ကို ဆောင်ထားသော အပြာရောင် ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်၏။ "မြန်မြန်ထပါ" သူမက ပြောလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလေသည်။ "ဒီမင်းသမီးနဲ့ ယုံကျိုးမှာ လမ်းခွဲကြပြီးကတည်းက သခင်လေးကျိုးကို အခု ပြန်တွေ့ရတာ မနေ့ကမှပဲ ဖြစ်သလို ခံစားရတယ်။ ဖေစုန့်က ကျွန်မနဲ့ လျန်စစ်စခန်းကို အသရေဖျက်ဖို့ အဆိပ်လူး ကောလာဟလတွေကို သုံးတုန်းက သခင်လေးကျိုးက အကျပ်အတည်းမှာ တည်ငြိမ်စွာ နေနိုင်ပြီး ကျွန်မရဲ့ နာမည်ကို ရှင်းလင်းပေးဖို့ နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းက ပညာရှင်တွေကို စည်းရုံးဖို့ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်တစ်လျှောက်က ပညာရေးကျောင်းတွေကို သွားပေးခဲ့လို့ တော်ပါသေးတယ်။ ဒါက ဖေစုန့်ကို ရှင့်ကို လုပ်ကြံဖို့ သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးတွေကို စေလွှတ်ဖို့အထိတောင် ဖိအားပေးနိုင်တယ်။ ရှင့်ကို ဘာမှမဖြစ်ဘဲ တွေ့ရတာက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားအတွက် တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ နှစ်သိမ့်မှုပါပဲ"

ကျိုးစွေသည် တလေးတနက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အရည်အချင်းတွေက နည်းပါးလွန်းလို့ မင်းသမီးရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးတာဝန်တွေကို မမျှဝေပေးနိုင်တဲ့အတွက် ရှက်မိပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးက ပညာရေးစိတ်ဓာတ်လေးနဲ့ ကျိုးနွံတဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုလေးတွေကိုပဲ ပေးစွမ်းနိုင်တာပါ။ အခု စုန်းယာ ပညာရေးကျောင်းက ပညာရှင်တွေက မင်းသမီးနဲ့ တာ့လျန်ကို ထောက်ခံတဲ့ စာပေတွေ ရေးသားနေကြတာမို့လို့ ကျွန်တော်မျိုးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားဖို့ မဝံ့ရဲပါဘူး။ မင်းသမီးက ကျွန်တော်မျိုးကို မှတ်မိပြီး စိုးရိမ်ပေးတာက ကျေးဇူးတင်လွန်းလို့ မျက်ရည်ကျရလောက်အောင်ပါပဲ။ ဖေစုန့်ရဲ့ သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးတွေဆီကနေ ကျွန်တော်မျိုး အသက်လွတ်မြောက်လာနိုင်တာက တရားမျှတတဲ့ အမျိုးသမီး သူရဲကောင်း တစ်ယောက်က ကယ်တင်ပေးလို့ပါပဲ"

ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်လေသည်။ "သခင်လေးကျိုးက နှိမ့်ချနေစရာ မလိုပါဘူး။ တာ့လျန်မှာ အရင်တုန်းက အမတ်ချုပ်ကျိုးလို၊ အခု သခင်လေးကျိုးလို သစ္စာရှိတဲ့ အမတ်တွေနဲ့ မဏ္ဍိုင်တွေ ရှိနေတာက တာ့လျန်ရဲ့ ကံကောင်းမှုဖြစ်သလို ကျွန်မရဲ့ ကံကောင်းမှုပါ"

ကျိုးစွေက ဤကဲ့သို့သော ချီးကျူးမှုများနှင့် မထိုက်တန်ကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် ဖော်ပြ၏။

သူ၏ နောက်ဆုံးမှတ်ချက်က မိတ်ဆက်ပေးရန် ရည်ရွယ်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ဝိန်းယွီက မေးလိုက်သည်။ "ဒီသူရဲကောင်းမလေးက အခု ဘယ်မှာလဲ။ သူက သခင်လေးကျိုးကို ကယ်တင်ပေးတာဆိုတော့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်"

ကျိုးစွေက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဒီသူရဲကောင်းမလေးက မင်းသမီးကို အရမ်း လေးစားပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လျန်စစ်စခန်း စစ်တပ်ထဲကို ဝင်ချင်နေတာပါ။ သူက ကျွန်တော်နဲ့အတူ ဇီယန်တောင်ကြားလမ်းကို လိုက်လာပြီး လောလောဆယ် စစ်တပ်ဖွဲ့စည်းမှု အပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေပါတယ်"

အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသဖြင့် ဝိန်းယွီက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "သူ့ကို မြန်မြန် ဆင့်ခေါ်လိုက်ပါ"

သိပ်မကြာမီတွင် ဟူဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာ၏။ အရပ်ရှည်ပြီး ဗာဒံစေ့ပုံစံ မျက်လုံးများနှင့် မျက်ခုံးထူထူများ ရှိကာ သူမ၏ အသွင်အပြင်က အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော်လည်း မာကျောသော သံမဏိကို အပူပေးထားသည့် ပြင်းပြသော အရက်ကဲ့သို့ သူမ၏ မျက်ခုံးများကြားရှိ ပြင်းပြသော ဆုံးဖြတ်ချက်က သူမကို သူရဲကောင်းဆန်သော ခွန်အားတစ်ခု ပေးစွမ်းနေလေသည်။

ကျိုးစွေက သူမကို မိတ်ဆက်ပေးရန် ပြင်လိုက်၏။ "ဒါက..."

ဝိန်းယွီက ထိုအမျိုးသမီး၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ "ရှီးယွင် လား"

သူတို့က အချင်းချင်း သိကျွမ်းပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ကျိုးစွေသည် ချက်ချင်းပင် ပြောလက်စစကားကို ရပ်တန့်လိုက်၏။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ဝိန်းယွီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အခိုက်တန့် သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားပြီးမှ ယခင်ကလိုပင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသရန် ကြိုးစားလေသည်။ သို့သော်ချ က်ချင်းပင် သူတို့၏ ပြောင်းလဲသွားသော အခြေအနေများကို ပြန်လည်သတိရသွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သိမ်မွေ့သော အကွေးတစ်ခုအဖြစ် ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ ဝိန်းယွီကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးမ ကုရှီးယွင်က မင်းသမီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဝိန်းယွီက ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို ကိုယ်တိုင် ထူမပေးလိုက်၏။ သူမ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်တို့သာ ရှိနေသည်။ "မင်း ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ"

ဝိန်းယွီနှင့် သူမသည် ငယ်ရွယ်စဉ်က အလွန် ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြပြီး သူမ၏ အစ်ကိုကြီး ကုချန်ဖုန်းသည် ဝိန်းယွီ၏ အစ်ကိုအရင်းဖြစ်သူ ဝိန်းဟန်၏ အရင်းနှီးဆုံး ယုံကြည်ရသူ ဖြစ်လေသည်။

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ နယ်စားကုသည် လွန်သော သုံးနှစ်က ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

လော့ယန်မြို့ ကျဆုံးသွားသည့်နေ့တွင် တာ့လျန်၏ အစောင့်အရှောက် စစ်သူကြီး ကုချန်ဖုန်းသည် မြို့တံခါးများကို ကာကွယ်ရင်း ကျဆုံးသွား၏။

ကုရှီးယွင်၏ မျက်လုံးများက မှိန်ဖျော့ဖျော့ နီရဲနေသည်။

ဤတာ့လျန်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သမီးတော်(ဝိန်းယွီ)သည် လွန်သော သုံးနှစ်က သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူက— သူတို့၏ ဖခင်အတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု ကာလကြောင့် လက်ထပ်ခွင့် မတောင်းနိုင်သူ— ချန်ဝမ်၏ အမွေဆက်ခံသူနှင့် သူမ(ဝိန်းယွီ)တို့၏ စေ့စပ်ပွဲကို သိရှိသွားပြီးနောက် လဝက်ကျော်ကြာ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ကိုယ့်ဟာကို ပိတ်လှောင်ထားကြောင်းကိုတော့ ဘယ်တော့မှ သိမည်မဟုတ်ချေ။ ဝိန်းဟန် ကိုယ်တိုင် သူမကို မြို့တံခါးများအပြင်ဘက်သို့ လိုက်ပို့ပေးပြီး သူမ၏ တောင်ပိုင်းခရီးစဉ်ကို ကာကွယ်ပေးရန် အိမ်တော်အစောင့်များကို တာဝန်ပေးချိန်တွင် လူငယ်စစ်သူကြီးတစ်ဦးက မြို့ရိုးပေါ်မှနေ၍ သူမ၏ ထွက်ခွာသွားသော မြင်းလှည်းကို နှလုံးကွဲမတတ် နာကျင်မှုများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြောင်းကိုလည်း သူမ သိမည်မဟုတ်ပေ။

သူမ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် သူမ ကြီးပြင်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်လာခဲ့သော ထိုလူငယ်စစ်သူကြီးသည်လည်း တစ်ချိန်က လက်ထပ်ရန်အတွက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည့် သူမ၏လှည်းကို စောင့်ကြည့်ဖူးသော တောင်ဘက် မြို့တံခါးတွင် ကျဆုံးသွားလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကုရှီးယွင်က ဝိန်းယွီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။ "ကျွန်မရဲ့ အဖေနဲ့ အစ်ကို နှစ်ယောက်စလုံး တာ့လျန်အတွက် အသက်ပေးကြတယ်။ ကုမိသားစုမှာ သားယောက်ျားလေးတွေ မရှိတော့ဘူးဆိုပေမယ့် အသက် ခုနစ်ဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်တဲ့ စစ်သူကြီးအိုကြီး ယွီချီက ဝါယောင်းခံတပ် တိုက်ပွဲမှာ တိုက်ခိုက်နိုင်သေးတယ်ဆိုရင် အရှိန်အဝါကြီးတဲ့လှံကို ကိုင်ဆောင်နိုင်တဲ့ ကုမိသားစုရဲ့ သမီးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာမှာပဲ နေနိုင်မှာလဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက လက်သီးများကို ဆုပ်ကာ ဝိန်းယွီကို နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။ "အရှိန်အဝါကြီးတဲ့လှံနဲ့ ရွှေရောင်သံတုတ်ကို ကျွမ်းကျင်ပြီး တိုက်ပွဲတွေကို ဖောက်ထွင်းကာ ရန်သူတွေကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ကျွန်တော်မျိုးမ ကုရှီးယွင်က အခု မင်းသမီးရဲ့ လက်အောက်မှာ အမှုထမ်းချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးမကို ဒီဂုဏ်ကျက်သရေ အပ်နှင်းပေးနိုင်မလား"

တောင်ပေါ်လေက အလွန် အေးစက်ပြီး အလွန်ပြင်းထန်နေကာ အရိုးအထိအောင် ထိုးဖောက်နေပြီး ဝိန်းယွီ၏ မျက်လုံးများကို နီရဲလာသည်အထိ စူးရှစေသည်။ သို့သော် ထိုမှိန်ဖျော့ဖျော့ အနီရောင်အတွင်းတွင် ပြင်းပြပြီး အရှုံးမပေးသော စိတ်ဓာတ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူမက ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီလို စစ်သူကြီးမျိုးနဲ့ဆိုရင် ကျွန်မ ဘာများ ထပ်တောင်းဆိုစရာ လိုသေးလို့လဲ"

တောင်အောက်တွင် ကျူးကျော်လာသော စစ်တပ်ကြီးသည် အရည်ပျော်နေသော သံမည်းများကဲ့သို့ တောင်ကြားအတွင်းသို့ ဆက်လက် စီးဝင်နေလေသည်— မြန်ဆန်မှု မရှိသော်လည်း တားဆီး၍မရသော အရှိန်အဟုန်တစ်ခုပင်။

ဝိန်းယွီသည် ကမ်းပါးစွန်းတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်များက လေထဲတွင် လွင့်ဝဲနေကာ သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်က ယခုအခါ အေးစက်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါနေ၏။

ဝါယောင်းခံတပ်၏ မြို့ရိုးများပေါ်တွင် သူမ၏ ဆရာသမားက ထုနှက်သော မိုးကြိုးကဲ့သို့ စစ်စည်သံများသည် ဖေစုန့်၏ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဝါးမြိုပစ်လိုသော ရည်မှန်းချက်ကို ချေမှုန်းပစ်ရုံသာမက တာ့လျန်၏ မိန်းမောနေသော ယခင် အမတ်များနှင့် ပညာရှင်များစွာကိုလည်း နှိုးဆွပေးခဲ့လေသည်။

သူမ၏ တာ့လျန်သည် အဆုံးသတ်သို့ မရောက်သေးချေ!

အေးစက်သော လေပြင်းက နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခတ်လာသည်နှင့်အမျှ သူမက ကြေညာလိုက်၏။ "ကျွန်မတို့ လဝက်အတွင်း ရှန်းကျိုးကို သိမ်းပိုက်ပြီး မြောက်-တောင် အဓိက လမ်းကြောင်းကို ပြန်ဆက်ကြမယ်!"

_____

ကောင်းကင်ယံတွင် သိမ်းငှက်များက ဝဲပျံနေပြီး ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်တဲများမှာမူ ထူထပ်သော ဆီးနှင်းများအောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

အလယ်ဗဟို စစ်တဲအတွင်းတွင် ယွမ်ဖန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အအေးဓာတ်များကို ဖယ်ရှားရန် ရေနွေးကြမ်း တစ်ငုံသောက်လိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်၏။ သူက ပင်မထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော တင်းမာသည့် မျက်နှာနှင့် လူငယ်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ "နယ်စားကြီးက မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး နှုတ်ထွက်စာကို လက်ခံရရှိတယ်။ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး သူ အပြင်းအထန် ဖျားနေတယ်"

သူသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရသည်။ "ကျေးဇူးရှင်၊ နယ်စားကြီးက အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေကို တန်ဖိုးထားတဲ့သူပါ။ သခင်လေးနဲ့ ခရိုင်မင်းသမီးတို့က အရင်တုန်းက ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြုမူတုန်းကတောင် နယ်စားကြီးက သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးသေးတယ်။ မင်းက ထွက်သွားဖို့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားရတာလဲ"

ရှောင်းလိသည် သူ့လက်ထဲက ဝါးစာလိပ်ကို ချလိုက်၏။ လတ်တလောတွင် သူ ဘာတွေ ကြုံတွေ့ရသည်ကို မသေချာသော်လည်း သူ၏ ခိုင်မာပြတ်သားသော မျက်နှာက ခံစားချက် တစ်စုံတစ်ရာကို မပြသသလို တစ်ချိန်က သူ၏ မျက်ခုံးများကြားတွင် ရစ်ဝဲနေသော ကြမ်းတမ်းမှုများပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆီးနှင်းဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်တန်းတစ်ခုနှင့် တူနေ၏— လူသူကင်းမဲ့မှုသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး သူ့ကို ပိုလို့ပင် နားလည်ရခက်စေလေသည်။

သူက ပြောလိုက်လေသည်။ "နယ်စားကြီးရဲ့ တန်ဖိုးထားမှုကို ကျွန်တော် မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ညီအစ်ကိုတွေကို မြောက်ပိုင်းကို ခေါ်လာတုန်းက ဘေးဒုက္ခကနေ ရှောင်လွှဲဖို့ သက်သက်ပါ။ နယ်စားကြီးရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတရားကို ပြန်ဆပ်ဖို့အတွက် ရှောင်းလိနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက ရန်သူတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ တတ်နိုင်တယ်။ အခု တောင်ကြားအပြင်ဘက်က လူရိုင်းတွေက သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ရပ်တန့်သွားပြီ၊ နယ်စပ်အတွင်းက ဖေစစ်တပ်ကိုလည်း လုံးဝ မောင်းထုတ်ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့လို အလုပ်မရှိတဲ့ လူတစ်စုကို ဆက်ထားတာက နယ်စားကြီးအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာမှာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီအစ်ကို တော်တော်များများက အိမ်ကို လွမ်းဆွတ်နေကြပြီး မြောက်ပိုင်းရာသီဥတုကို အသားကျဖို့ ရုန်းကန်နေရတယ်။ သူတို့ကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေဆီ ပြန်ခေါ်သွားတာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်"

ယွမ်ဖန်းသည် တဲအတွင်းတွင် နောက်ကျောကို လက်ပစ်ကာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေ၏။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူက အလွန်အမင်း အလျင်စလိုနှင့် နာကျင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျေးဇူးရှင်၊ ဒါက ဘယ်လို စကားမျိုးလဲ!"

သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "မင်းက ယန်လဲ့တောင်မှာရှိတဲ့ နယ်စပ်ကာကွယ်ရေးစခန်းကို အကြိမ်ကြိမ် နှောင့်ယှက်နေတဲ့ လူရိုင်းတပ်တွေ အများကြီးကို ရှင်းလင်းပေးတယ်၊ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် တစ်လျှောက်မှာရှိတဲ့ ဖေစုန့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဖော်ထုတ်ပေးတယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ သစ္စာဖောက် တိုးကျန့်လျန်ကို ကွပ်မျက်တယ်။ ဒီလုပ်ရပ် တစ်ခုချင်းစီက နယ်စားကြီးဆီကနေ ကြီးမားတဲ့ ဆုလာဘ်တွေနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်!"

ရှောင်းလိက "ကျွန်တော် မထိုက်တန်ပါဘူး" ဟုသာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

ယွမ်ဖန်းက သူ၏ မယိမ်းယိုင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခံစားသိရှိလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချကာ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်၏။ "မင်းရဲ့ စိတ်ကို ပြောင်းလဲအောင် ငါ မဖျောင်းဖျနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ် ကျေးဇူးရှင်။ ဒါပေမယ့် သခင်လေးရဲ့ မင်္ဂလာပွဲက နီးကပ်လာပြီ။ အခမ်းအနား ပြီးတဲ့အထိတော့ မင်း နေပေးနိုင်မလား"

သူ့မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။ "မင်းသမီး ဝမ်ကျိန်းရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သာမန်ပြည်သူတွေကြားမှာ ကောလာဟလတွေ အများကြီး ရှိနေပြီ။ တကယ်လို့ မင်းက ဒီအချိန်မှာ ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် ထင်ကြေးပေးမှုတွေကို သေချာပေါက် ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မယ်။ ငါတို့ ဝေ့စစ်စခန်းက မင်းကို အကြွေးတင်နေတယ်ဆိုတော့ ဒီတောင်းဆိုမှုကို လုပ်ဖို့ ငါ တွန့်ဆုတ်မိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မြောက်ပိုင်းဝေ့က လောလောဆယ် အခက်အခဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်။ ငါ ရဲတင်းရလိမ့်မယ်"

ခဏရပ်တန့်ပြီးနောက် သူသည် နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်ဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်၏။ "နယ်စားကြီးက မင်းအကြောင်း ခဏခဏ ပြောတတ်တယ်၊ မင်းက ကွယ်လွန်သွားတဲ့ သူ့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးနဲ့ တူတယ်တဲ့။ တကယ်ကို သူနဲ့ မင်းကြားမှာ သားအဖ သံယောဇဉ်တစ်ခု ရှိနေတာပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ သခင်လေးက သူ့ရဲ့ လူငယ်ဆန်တဲ့ မာနနဲ့ သဝန်တိုမှုတွေကြောင့် မင်းကို ရန်သူလို မြင်နေတာပေါ့။ တကယ်လို့ မင်း ထွက်သွားရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျေးဇူးပြုပြီး နယ်စားကြီးကို လူကိုယ်တိုင် နှုတ်ဆက်ပေးပါ"

ခဏလောက် သေသေချာချာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်းလိက သဘောတူလိုက်လေသည်။ "သခင်လေးရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို တက်ရောက်ဖို့ ကျွန်တော် စစ်သူကြီးနဲ့အတူ ဝေ့ကျိုးကို လိုက်ပါ့မယ်"

ယွမ်ဖန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံရပြီး ရှောင်းလိကို လက်နှစ်ဖက် ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလျက် ကျေးဇူးတင်စကား အထပ်ထပ် ပြောဆိုကာ တဲအပြင်သို့ ထွက်သွားရန် တဲတံခါးကို ပင့်တင်လိုက်၏။

သူ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကန့်လန့်ကာဖြင့် ပိုင်းခြားထားသော အတွင်းခန်းမှ ကျန်းဟွိုင်၊ စုန့်ချင်နှင့် ကျန်းဟူတို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းဟွိုင်က လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သော တဲတံခါးကို စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ "အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ထွက်ခွာဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြောင်းကို နယ်စားကြီးကို အသိပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ ဝေ့ကျိုးကို သွားတဲ့အခါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားရလိမ့်မယ်"

သုံးရက်အကြာတွင် ရှောင်းလိသည် ဝေ့ဖိန်ကျင်းနှင့် ယခင် ကျင့်မင်းသမီးတို့၏ မင်္ဂလာအခမ်းအနားကို တက်ရောက်ရန် ယွမ်ဖန်းနှင့်အတူ ဝေ့ကျိုးသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် မူလက မြို့တော်၏ ဧည့်ဂေဟာတွင် တည်းခိုရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း သူတို့ ရောက်ရှိလာကြောင်းကို သိရှိသွားသည်နှင့် ဝေ့ချီရှန်းက သူတို့ကို သူ၏ အိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် အစောင့်များကို ချက်ချင်း စေလွှတ်ပြီး ထိုနေရာတွင် သူတို့အတွက် အခန်းများ ပြင်ဆင်ထားပေး၏။ သူက ရှောင်းလိနှင့် ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စများလည်း ရှိနေပုံရလေသည်။

ငြင်းပယ်မရနိုင်သဖြင့် သူတို့ကသည် နယ်စားကြီး၏ အိမ်တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ကြရသည်။

ရှောင်းလိသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ခရီးထွက်လာခဲ့ပြီး သည်လိုအခမ်းအနားများ တက်ရောက်ရန် ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာတတ်သည့် စုန့်ချင်နှင့် ကျန်းဟူတို့ကိုပင် မခေါ်ဆောင်လာချေ။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ယွမ်ဖန်းက သည်အကြောင်းကို မေးမြန်းလာသောအခါ ရှောင်းလိက သူသည် နှုတ်ဆက်ရန် လာရောက်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် လူအများပြီး ခေါ်ဆောင်လာခြင်းက မသင့်တော်ကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြလိုက်သည်။ ယွမ်ဖန်းက ထပ်မပြောတော့သော်လည်း ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ဝမ်းနည်းပြီး မှိုင်းတွေနေပုံ ပေါ်လေသည်။

နယ်စားကြီး၏ အိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ အစေခံတစ်ဦးက သူတို့ကို ဧည့်သည်အဆောင်များဆီသို့ လမ်းညွှန်ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ယွမ်ဖန်းသည် ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။ "ထုန်ကျိုးကို ပြန်ရောက်ရင် ဘာတွေ စီစဉ်ထားလဲ၊ ကျေးဇူးရှင်"

အဝေးရှိ ခြံဝင်းတံတိုင်းအနီးတွင် တည်သီးပင်တစ်ပင် ရှိနေပြီး ၎င်း၏ မည်းနက်သော သစ်ကိုင်းများကို ထူထပ်သော ဆီးနှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အရွက်မရှိသော သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် တောက်ပသော အနီရောင် တည်သီးအနည်းငယ်က တွယ်ကပ်နေဆဲဖြစ်ကာ ကြည်နူးဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေ၏။

ရှောင်းလိက ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်က ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ မရှိတဲ့ အလုပ်မရှိတဲ့ လေလွင့်နေသူ တစ်ယောက်ပါ။ ဖေစုန့်ကို သတ်ပြီးရင် တောရွာက လူတစ်ယောက်လို နေထိုင်ရတာက လုံလောက်ပါတယ်"

ယွမ်ဖန်းက မှတ်ချက်ချလိုက်၏။ "ကျွန်တော့် ကျေးဇူးရှင်က တပ်တွေကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ကွပ်ကဲနိုင်စွမ်းရှိပြီး လက်အောက်ငယ်သားတွေကိုလည်း အထူးကောင်းမွန်စွာ အုပ်ချုပ်နိုင်ပါတယ်။ မင်း ဘယ်ကိုပဲသွားသွား ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိမှာ သေချာပါတယ်"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် နှစ်ဖက်စလုံးတွင် မြင့်မားသော နံရံများရှိသည့် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ရုတ်တရက် လမ်းကြား၏ အစွန်းနှစ်ဖက်နှင့် အထက်ရှိ နံရံများပေါ်မှ ဒူးလေးများ ဆွဲတင်လိုက်သည့် အသံက ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်များစွာက သူတို့၏ ဒူးလေးများကို ရှောင်းလိဆီသို့ တည့်တည့် ချိန်ရွယ်ထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မြားဖျားများပေါ်ရှိ အေးစက်သော သံမဏိ၏ တောက်ပမှုက လွင့်ဝဲနေသော ဆီးနှင်းများကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး ဆောင်းရာသီ မုန်တိုင်းထက်ပင် ပိုစူးရှသော အအေးဓာတ်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာ၏။

ယွမ်ဖန်းသည် နောက်တွင်ရှိသည့် ရှောင်းလိကို လှည့်မကြည့်ရဲချေ။ မျက်နှာလွှဲထားလျက် သိသာထင်ရှားသော ရှက်ရွံ့မှုဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကို မတရား လုပ်မိတာ ငါ သိပါတယ် ကျေးဇူးရှင်။ ဒါပေမယ့် ရှေးခေတ်ကတည်းက သစ္စာစောင့်သိမှုနဲ့ ဖြောင့်မတ်မှုဆိုတာ ချိန်ခွင်လျှာညှိဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။ မင်းသမီး ဟန့်ယန်ကို မင်း ကာကွယ်ပေးတာနဲ့ နယ်စားကြီးကို လှည့်စားတာတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ နားလည်မှုလွဲတာ ဒါမှမဟုတ် ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိနေတယ်ဆိုရင် မင်းက ငါ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြလို့ ရပါတယ်။ ငါက မင်းအတွက် နယ်စားကြီး ရှေ့မှာ သေချာပေါက် တောင်းပန်ပေးပါ့မယ်..."

ရှောင်းလိ၏ မျက်နှာအမူအရာက သိပ်ဂရုမစိုက်သော တည်ငြိမ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး ဤသစ္စာဖောက်မှု အကြံအစည်အပေါ်တွင် ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိချေ။ သူက မျက်ခွံများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။ "မင်္ဂလာအရက်သောက်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို ဖိတ်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ယွမ်ဖန်း၏ ရှက်ရွံ့မှုက ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားပြီး ဝေ့ချီရှန်းနှင့် တွေ့ဆုံရန်ဟုဆိုကာ သူ၏ သံယောဇဉ်နှင့် တာဝန်ဝတ္တရားကို အသုံးပြုပြီး ရှောင်းလိကို မျှားခေါ်ခဲ့မိသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အရှက်ရသွား၏။

သူက အချက်ပြလိုက်ရာ နံရံများပေါ်ရှိ လမ်းကြား၏ အစွန်းနှစ်ဖက်ကို ပိတ်ဆို့ထားသော သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်များသည် သူတို့၏ ဒူးလေးများကို နှိမ့်ချလိုက်ကြသည်။

သူက ပြောလိုက်လေသည်။ "နယ်စားကြီးက မင်းကို တွေ့ချင်နေပါတယ် ကျေးဇူးရှင်။ တွေ့ဆုံပွဲ မတိုင်ခင် မင်းရဲ့ လက်နက်ကို ငါ့ဆီ အပ်ပေးပါ"

ရှောင်းလိက မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်ခန့် ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ခါးရှိ အနက်ရောင် သံမဏိဓားကို ဖြုတ်ကာ ပစ်ပေးလိုက်၏။

ယွမ်ဖန်းက ဓားကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး သူ့အနောက်က သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်တစ်ဦးထံ ကမ်းပေးလိုက်ကာ ရှောင်းလိကို ဆက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်လေသည်။

လမ်းကြား၏ အရှေ့ဘက်ကို ပိတ်ဆို့ထားသော စစ်သည်များသည် နှစ်ဖက်စလုံးသို့ ရွှေ့သွားကြပြီး သူတို့၏ ဓားများကို ဆွဲထုတ်ထားဆဲဖြစ်ကာ ရှောင်းလိကို အလွန်အမင်း သတိထားလျက် စောင့်ကြည့်နေကြ၏။ သူတို့အားလုံးက သူ၏ များပြားလှသော စွမ်းဆောင်ရည်များ၊ သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော သတ္တိများ— ဝေ့ချီရှန်း၏ ယုံကြည်ရသော စစ်သူကြီး လျောင်ကျန်းက ထိုက်ဆွေ နတ်ဘုရား ဝင်စားခြင်းဟု တစ်ချိန်က ချီးကျူးဖူးသော— အကြောင်းကို သိရှိထားကြပြီး တစ်ခဏမျှပင် သတိလက်လွတ် မနေရဲကြချေ။

ရှောင်းလိသည် နှစ်ဖက်စလုံးကို တစ်ချက်မှ မကြည့်ဘဲ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားချိန်တွင် စစ်သည်အများအပြား၏ လက်ဖဝါးများက သူတို့၏ ဓားရိုးများပေါ်တွင် ချွေးများ ထွက်လာလေသည်။

လမ်းကြား၏ အနောက်ဘက်တွင် ချွန်ထက်သော လှံများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် စစ်သည်များက အကွာအဝေးတစ်ခုမှ လိုက်ပါလာကြပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်ကို ဝိုင်းရံထားသည့်အလား တူညီစွာ ကြောက်ရွံ့နေကြ၏။

ရှောင်းလိသည် သူ့အကြည့်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပင့်တင်လိုက်ချိန်တွင်တော့ အရှေ့တွင် တပ်စွဲထားသော စစ်သည်များပင် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဒယိမ်းဒယိုင် နောက်ဆုတ်မိသွားတော့မလိုပင် ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

...