အခန်း ၁၈၁

အပိုင်း (၁၈၁)

နှင်းများကျဆင်းနေသော ကောင်းကင်ယံထက်တွင် လမင်းကြီးသည် အမြင့်တွင် ထွန်းလင်းနေ၏။

ဟုန်ယန်ဘုရားကျောင်း၏ တောင်တံခါးမှသည် တောင်စောင်းတွင် ကပ်လျက်တည်ဆောက်ထားသော ဘုရားကျောင်းဆောင်များအထိ အေးစက်သော ညချမ်းအချိန်တွင် မီးရောင်များ တစ်စက်စီ လင်းလက်နေပြီး ခမ်းနားထည်ဝါကာ ကြည်ညိုဖွယ်ကောင်းလှသည်။

တောင်ထိပ်ရှိ ယန်ဟွေစေတီတွင် ဝိန်းယွီသည် စားပွဲရှေ့၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ ဖယောင်းတိုင်စင်များထက်တွင် ဖယောင်းတိုင်မီးများ ထွန်းလင်းနေကာ နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေ၏။

အရှေ့တည့်တည့် တောင်စောင်းတစ်လျှောက် ထွင်းထုထားသော နံရံကပ်စင်များထက်တွင် မီးအိမ်များစွာကို ပူဇော်ထားပြီး မီးအိမ်တစ်လုံးစီ၏အနောက်တွင် ကမ္ပည်းတိုင်တစ်ခုစီကို စိုက်ထူထားသည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် ကုခိုင်ယန်၊ ကျိုးကျင့်အန်း၊ ကုချန်ဖုန်း စသည့် အမည်နာမများကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ၎င်းတို့သည် တာ့လျန်ပြည်ကြီး ပြိုလဲသွားပြီးကတည်းက တာ့လျန်အတွက် အသက်စွန့်သွားခဲ့ကြသော သစ္စာရှိအမတ်များအားလုံး၏ ဝိညာဉ်ကမ္ပည်းတိုင်များပင်။

ဝိန်းယွီက စုတ်တံကိုကိုင်ကာ ကျမ်းစာလိပ်များကို တစ်လိပ်ပြီးတစ်လိပ် ကူးယူရေးသားနေသည်။ ထုန်ချွဲသည် သူမ၏အနားတွင် ရပ်နေပြီး သူမ ရေးသားပြီးစီးသွားသော ကျမ်းစာများကို ချင်းယွင်သက်တော်စောင့်များထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် ချင်းယွင်သက်တော်စောင့် နှစ်ယောက်က နံရံကပ်စင်ရှေ့ရှိ အုတ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စနစ်တကျ ဖြန့်ခင်းပေးကြသည်။

မူလက တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော အဓိကခန်းမဆောင်ဆီမှ တံခါးခေါက်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထုန်ချွဲက ရှေ့သို့တိုးကာ တံခါးကို အက်ကွဲကြောင်းငယ်လေးတစ်ခုစာ ဖွင့်လိုက်ပြီး လာရောက်သတင်းပို့သော ချင်းယွင်သက်တော်စောင့်၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဝိန်းယွီ၏အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်၍ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်းသမီး... ငါးကတော့ ငါးစာဟပ်သွားပြီ"

ဖယောင်းတိုင်မီးရောင် ဟပ်နေသော ဝိန်းယွီ၏ ကျောက်စိမ်းဖြူရောင် မျက်နှာလေးထက်တွင် နူးညံ့တည်ငြိမ်မှုများ လွှမ်းခြုံနေပြီး သူမသည် လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ စုတ်တံကိုကိုင်ကာ ကျမ်းစာများကို ဆက်လက် ကူးရေးနေလိုက်၏။

ဟုန်ယန်ဘုရားကျောင်း၏ တောင်တံခါးအပြင်ဘက် နှင်းများကျဆင်းနေသော ညယံတွင် စစ်သည်တစ်စုသည် ချီတက်လာခဲ့ပြီး သူတို့တပ်ဖွဲ့၏အလယ်တွင် စောင့်ကြပ်သယ်ဆောင်လာသည်မှာ အနက်ရောင် ခေါင်းတလားကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

ဦးဆောင်လာသော အရာရှိက မြင်းပေါ်မှဆင်းကာ တောင်တံခါးရှေ့တွင် စောင့်ကြပ်နေသော အစောင့်များကို လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါတို့က ချန်နိုင်ငံရဲ့ စစ်သူကြီးချုပ်ကို ခရီးပြန်လည်ကြိုဆိုဖို့ လာခဲ့တာပါ။ သူရဲကောင်းတွေ အားလုံးအတွက် ဝိညာဉ်ကမ္ပည်းတိုင်တွေ စိုက်ထူဖို့နဲ့ ဆရာတော် ရွှမ်ချင်ကိုယ်တိုင် ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားဟောကြားဖို့ မင်းသမီးဆီကနေ အကြောင်းကြားစာ ရရှိခဲ့လို့ စစ်သူကြီးချုပ်ရဲ့ ခေါင်းတလားကို အထူးတလည် လာပို့ပေးတာပါ"

ထိုအရာရှိ၏နောက်မှ ကပ်လျက် မြင်းပေါ်မှဆင်းလာသော သက်တော်စောင့်က ခါးဆွဲတံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ တောင်တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သူကြီးက ခါးဆွဲတံဆိပ်ပြားကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် တောင်တံခါးကို တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်နေကြသော လက်အောက်ငယ်သားများကို အချက်ပြလိုက်၏။ အနက်ရောင်သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်များသည် လူလေးယောက် ယှဉ်လျှောက်နိုင်သော လမ်းတစ်လမ်းကို ချက်ချင်းပင် ညီညာစွာ ဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

ထိုစစ်သည်အဖွဲ့သည် ကျန်းယွိ၏ ခေါင်းတလားကို စောင့်ကြပ်လျက် တောင်တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် သတင်းကြိုရထားသော ဧည့်ကြိုရဟန်းတစ်ပါးက လမ်းပြရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ညသန်းခေါင်ယံအချိန်ဖြစ်နေသဖြင့် တရားပွဲကို ညတွင်းချင်း ပြုလုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ စစ်သည်များသည် ကျန်းယွိ၏ ခေါင်းတလားကို ဘေးဘက်ခန်းမဆောင်၌ ထားရှိပြီးနောက် ခန်းမဆောင်တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကာ အပြင်ဘက်တွင်သာ လူအချို့ကို စောင့်ကြပ်ရန် ချန်ထားခဲ့ကြသည်။

ညဉ့်နက်ပိုင်း အစောင့်လဲလှယ်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ နန်ချန်စစ်သည်တစ်စုသည် စကားဝှက်များကို တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးပြီးနောက် ညဦးပိုင်းက စောင့်ကြပ်ခဲ့သော လျန်စစ်သည်များ၏နေရာတွင် အစားထိုးကာ ခန်းမဆောင်တံခါးကို ဆက်စောင့်ကြပ်နေကြ၏။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် တစ်တောင်လုံးရှိ ဘုရားကျောင်းသည် ခေါင်မိုးစွန်းအောက်ရှိ မီးအိမ်ရောင်ဝါအောက်တွင် နှင်းပွင့်များ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေသည်မှလွဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

ခန်းမဆောင်တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသော နန်ချန်စစ်သည် အနည်းငယ်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အချက်ပြကာ ဘေးဘက်ခန်းမဆောင်၏ အဓိကတံခါးကို အသံမထွက်စေဘဲ တွန်းဖွင့်လိုက်ကြသည်။

ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ ထောင့်လေးထောင့်မှ ဖယောင်းတိုင်စင်များသည် မငြိမ်းသေးဘဲ ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ အပြင်အဆင်အားလုံးနှင့် အလယ်တည့်တည့်တွင် ထားရှိသော ခေါင်းတလားကို ရှင်းလင်းစွာ အလင်းပေးနေလေသည်။ ဦးဆောင်သူ ခေါင်းဆောင်ငယ်က လက်အောက်ငယ်သားများကို အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် နန်ချန်စစ်သားလေးယောက်သည် ပန်းပုထွင်းထားသော လေးလံသည့် ခေါင်းတလားအဖုံးကို ချက်ချင်း သွားဖွင့်လှစ်လိုက်ကြ၏။

ကျန်းယွိ မသေသေးကြောင်းနှင့် ၎င်းမှာ လျန်နှင့် ချန် တပ်စခန်းနှစ်ခုက ဖေနှင့် ဝေ့ တပ်စခန်းနှစ်ခုကို လှည့်စားရန် ဖန်တီးထားသော အကြံအစည်တစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း သတင်းအစအနများကို သူတို့ ကြိုတင် ကြားသိထားခဲ့ကြသည်။ အမှန်လား အမှားလားဆိုသည်ကို ဤခေါင်းတလားထဲရှိ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် သိနိုင်လိမ့်မည်။

စစ်သားလေးယောက်က ခေါင်းတလားအဖုံးကို အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုစာ တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်မှာပင် ခေါင်းတလားအဖုံးကြီးတစ်ခုလုံးသည် ရုတ်တရက် အတွင်းဘက်မှ ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရ၏။ ထို့နောက် မည်သည့်အမှုန့်မှန်း မသိရသော အရာများက ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပက်ဖြန်းခံလိုက်ရပြီး ချန်စစ်သည်များအားလုံးသည် မျှော်လင့်မထားဘဲ မျက်လုံးများ ထိခိုက်သွားသဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အလျင်စလို နောက်ဆုတ်လိုက်ကြရ၏။

ကျောင်းပိုင်သည် ဓားကိုကိုင်ဆောင်လျက် ခေါင်းတလားထဲမှ လေထဲသို့ ခုန်တက်လာပြီး အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။ "သူတို့ကို ဖမ်းလိုက်စမ်း"

ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ မှိုင်းညို့ညို့ ကန့်လန့်ကာများ၏ အကာအကွယ်ကို အသုံးချကာ ထုပ်တန်းပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ချင်းယွင်သက်တော်စောင့်များသည်လည်း ကြိုးကွင်းများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပစ်ထည့်လိုက်ကြသည်။ ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးနေကြသော ချန်စစ်သည်များ၏ လည်ပင်းများကို စွပ်မိသွားပြီးနောက် မြေပြင်သို့ဆင်းလာပြီး ကြိုးကို တင်းကျပ်လိုက်ကြ၏။ သူတို့က လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသော ကြိုးများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားချိန်တွင် သက်တော်စောင့်များက အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ကာ သူတို့၏ လက်၊ ခြေထောက်နှင့် မေးရိုးများကို ဖြုတ်ချပစ်လိုက်ကြသည်။

ထိုချန်စစ်တပ်၏ ခေါင်းဆောင်ငယ်သည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ကျောင်းပိုင်က ဓားအိမ်ဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။ သူသည် နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံကာ အရှုံးမပေးဘဲ ခန်းမဆောင်တံခါးဆီသို့ ခက်ခက်ခဲခဲ တွားသွားသွားပြီး တံခါးကို အားစိုက်ကာ ဖွင့်လိုက်၏။ သို့သော် အပြင်ဘက်တွင် အလုံးအရင်းဖြင့် ဝိုင်းရံထားသော လျန်စစ်သည်များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူသည် လုံးဝ စိတ်ပျက်သွားတော့သည်။ သွားများနောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အဆိပ်အိတ်ကို ကိုက်ခွဲရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကျောင်းပိုင်က သူ့မေးစေ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် ဖိနင်းလိုက်သဖြင့် မေးရိုးတစ်ခုလုံး ပြုတ်ထွက်သွားကာ သွားများကို ပြန်မပိတ်နိုင်တော့ချေ။ အပြင်ဘက်မှ ဝင်ရောက်လာသော လျန်စစ်သည်များသည်လည်း သူ့လက်နှင့် ခြေထောက်များကို လျင်မြန်စွာ ဖိချုပ်လိုက်ကြသည်။

ကျောင်းပိုင်သည် မှိုင်းညို့ညို့ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အသူရာတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ အေးစက်သော လေသံဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။ "မင်းတို့ကို ဘယ်သူ လွှတ်လိုက်တာလဲ"

_____

ဝေ့အိမ်တော်၏ မြေအောက်အကျဉ်းထောင်အတွင်း ဝေ့စစ်သည်များ အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်နေသော မြားမိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ထောင်ခွေက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်ပြီး အကျဉ်းထောင်အတွင်း ချထားသော စားပွဲရှည်တစ်လုံးကို ကောက်မလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူနှင့် ကျန်းဟူတို့သည် ဘယ်နှင့် ညာ စားပွဲခြေထောက်များနှင့် ဘေးဘက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကျဉ်းမြောင်းရှည်လျားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး အထက်ဘက်ရှိ လမ်းကြောင်းအဝဆီသို့ လှေကားထစ်များအတိုင်း အလျင်စလို တွန်းတင်သွားကြ၏။ ပျံသန်းလာသော မြားတံများအားလုံးသည် စားပွဲရှည်ပေါ်သို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး အချို့မှာ သစ်သားပြားကို တိုက်ရိုက်ဖောက်ထွက်ကာ အေးစက်သော မြားခေါင်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပင် ထွက်ပေါ်လေစေသည်။

မြေအောက်အကျဉ်းထောင်အတွင်းရှိ လူတစ်စုသည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဤအကာအကွယ်ကို အသုံးချကာ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ထိုးဖောက်သွားနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထောင်ခွေနှင့် ကျန်းဟူတို့သည် မြေအောက်အကျဉ်းထောင် အပြင်ဘက်တွင် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့နေသော ဝေ့စစ်သည်များကို ထိုစားပွဲရှည်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်လိုက်ပြီး စစ်သည်များစွာ လဲကျသွားတော့သည်။ အနီးကပ်တိုက်ပွဲတွင် လေးနှင့် မြားများက အသုံးမဝင်တော့သဖြင့် ဝေ့စစ်သည်များသည် လေးများကို စွန့်ပစ်လိုက်ကြပြီး ဓားများနှင့် လှံရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဆက်တိုက်ခိုက်ရန် အော်ဟစ်လျက် ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်လာကြသည်။ ထုန်ကျိုးစစ်သည် ဆယ်ကျော်ခန့်ကလည်း အော်ဟစ်လျက် ထိုဝေ့စစ်သည်များနှင့် အတူတကွ ဝင်ရောက်လုံးထွေး တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

နှင်းမုန်တိုင်းသည် ဝါဂွမ်းများကဲ့သို့ ကျဆင်းနေပြီး အဝေးရှိ အဆောက်အအုံများမှ ပြင်းထန်သော မီးလောင်သံများ၊ ဝေ့နယ်စားအိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော ထိတ်လန့်ဖွယ် ကြေးခေါင်းလောင်းသံများ၊ အိမ်တော်ရှိ အစေခံများ၏ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝေဝါးနေသလို ရှင်းလင်းလည်း နေပြန်သည်။

ရှောင်းလိ၏လက်ထဲတွင် အဆင်ပြေသော လက်နက်မရှိသဖြင့် သူသည် သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်ကောက်ဝတ် ကာကွယ်ရေးကိရိယာဖြင့် အောက်သို့ ဖိချလာသော ဓားသွားများကို ခုခံထားလိုက်သည်။ သူ့အကြည့်များက မြောက်လေတိုက်ခတ်နေသော ဤနှင်းညထက်ပင် ပိုအေးစက်နက်ရှိုင်းနေပြီး ဝေ့စစ်သည်များဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသော လူတံတိုင်းကြီးကို အကြိမ်ကြိမ် နောက်ဆုတ်သွားစေရန် ဖိအားပေးနေခဲ့၏။

စုန့်ချင်သည် လူများကို ဦးဆောင်ကာ ဝေ့အိမ်တော်၏ စာကြည့်ခန်းကို မီးရှို့ပြီးနောက် အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့ပြီး လူအုပ်၏အပြင်ဘက်မှနေ၍ ဟစ်အော်လိုက်လေသည်။

"အုပ်ချုပ်ရေးမှူး... ဓားကို ဖမ်းလိုက်ပါ"

ပိုးသားစဖြင့် ပတ်ထားသော ခုနစ်ပေအရှည်ရှိ ဓားရှည်ကြီးကို သူက ရှောင်းလိဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်းလိက လူတံတိုင်းကြီးကို တောင်ပြိုကျသွားသလို ပြိုလဲသွားစေရန် လက်မောင်းဖြင့် ဖိချလိုက်ပြီး လေးလံရှည်လျားသော မြောင်ဓားရှည်ကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဖမ်းယူလိုက်သည်။ အနောက်ဘက်ရှိ ဝေ့စစ်သည်များ၏ လှံရှည်များ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိုးစိုက်လာချိန်တွင် သူသည် ဓားကို ဓားအိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ လှံသွားများကို ခုတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်၏။ မီးရောင်နှင့် သွေးရောင်များကြားတွင် သူ၏ နက်ရှိုင်းကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝံပုလွေမျက်လုံးတစ်စုံကို ပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီည ငါ့ကို တားတဲ့သူတိုင်းကို... သေရမယ်"

ဝေ့ချီရှန်းတို့ သားအဖသည် တောင်ပိုင်းသို့ စစ်ချီသွားကြပြီး လျောင်ကျန်းက လူများကို ဦးဆောင်ကာ ယန်လဲ့တောင်ကို စောင့်ကြပ်ရန် သွားရောက်ခဲ့သည်။ ဝေ့နယ်စားအိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် ကြိုတင်ကာကွယ်ရန်အတွက် ဝေ့စစ်သူကြီးများကို ချန်ထားခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ ယခင်က အကြီးမားဆုံးသော အားသာချက်မှာ ရှောင်းလိကို အသုံးချပြီး မြို့ပြင်ရှိ တရားမျှတမှုတပ်ဖွဲ့ကို ခြိမ်းခြောက်ကာ မြို့ကို အလွယ်တကူ မတိုက်ခိုက်ရဲအောင် လုပ်ဆောင်ထားခြင်းပင်။ သူတို့က ဝေ့အိမ်တော်ထဲသို့ ညဘက် ဝင်ရောက်ပြီး အကျဉ်းထောင်ကို ဖောက်ကြလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားကြချေ။

အိမ်တော်တွင် စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သည်များ အများအပြား ရှိသော်လည်း ဤမီးရောင်များနှင့် အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေသော သတိပေးသံများကြားတွင် သူတို့သည် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ စစ်သည်များသည် ယခင်က ရှောင်းလိကို ဝိုင်းရံဖမ်းဆီးချိန်တွင် သူ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သဖြင့် သေတွင်းထဲသို့ ဒီအတိုင်း ပြေးဝင်သွားရန် ပိုလို့ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြ၏။

ရှောင်းလိနှင့် သူ၏လူတစ်စုသည် ဤဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကြားမှ ဝေ့အိမ်တော်၏ အဓိကတံခါးအပြင်ဘက်အထိ တစ်လျှောက်လုံး အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်နေသော ထုန်ကျိုး စစ်သူကြီးသည် မြင်းများကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ လေချွန်သံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မြင်းဆယ်ကောင်ကျော်သည် လမ်းမကြီး၏ အဆုံးမှ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာခဲ့ပြီး ရှောင်းလိသည် သူ၏ ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ဝေ့အိမ်တော်မှ စစ်သူကြီးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်လေသည်။ "မြားပစ်ကြ။ မြားပစ်ကြစမ်း"

အိမ်တော်တံခါးရှေ့တွင် တစ်ညလုံး စုပုံနေသော နှင်းများသည် နင်းခြေခံရသဖြင့် ရွှံ့ဗွက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ မြင်းများသည် လူတံတိုင်းကြီးကို တိုက်ခိုက်ဖောက်ထွက်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားချိန်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လူတစ်ယောက်နှင့် မြင်းတစ်ကောင်သည် အလျင်စလို ပြေးဝင်လာခဲ့၏။

"ရှောင်းအုပ်ချုပ်ရေးမှူး..." ဝေ့အန်း၏ စစ်ဝတ်စုံထက်တွင် အေးခဲကာ နှင်းခဲနေသော သွေးရောင်တစ်လွှာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူသည် ရှောင်းလိကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားခဲ့ပြီး အနောက်ဘက်ရှိ ဝေ့စစ်သည်များနှင့် ရှောင်းလိတို့အဖွဲ့ကြားက တင်းမာနေသော အခြေအနေကို ထပ်မံမြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ခါးဆွဲတံဆိပ်ပြားကို မြင့်မြင့်မြှောက်ပြကာ အနောက်ဘက်ရှိ ဝေ့လူမျိုးများအား ဟစ်အော်လိုက်လေသည်။

"မပစ်နဲ့"

စောင့်ကြပ်နေသော ဝေ့အိမ်တော်မှ စစ်သူကြီးသည် ရောက်လာသူမှာ ဝေ့အန်းဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မရိုင်းစိုင်းရဲတော့ဘဲ လက်အောက်ရှိ ဝေ့စစ်သည်များကို လေးနှင့် မြားများ ရုပ်သိမ်းရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ဝေ့အန်းသည် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ခါးမှ သွေးစွန်းနေသော အခြားပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ရှောင်းလိထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးကွက်များ ပေကျံနေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထက်မှ ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ချေ။

"ရှောင်းအုပ်ချုပ်ရေးမှူး... ကျေးဇူးပြုပြီး လျောင်စစ်သူကြီးကို ကယ်တင်ပေးပါ၊ မြောက်ပိုင်းဝေ့ကို ကယ်တင်ပေးပါ"

ဝေ့စစ်တပ်အတွင်းမှ မီးတုတ်များကို ထွန်းညှိထားပြီး ထိုမီးတောက်များ၏ အလင်းရောင်ကို အသုံးချကာ ဝေ့အန်း၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပင့်မထားသော အရာမှာ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရသည်က ကျားတံဆိပ်ပြားတစ်ခုပင်။

"ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ" ရှောင်းလိသည် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး နှင်းပွင့်များသည် သူ့မျက်နှာထက်သို့ ကျဆင်းလာကာ သူ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများကို မကြုံစဖူး အေးစက်တည်ကြည်နေစေသည်။

ဝေ့အန်းသည် ဤတိုက်ပွဲ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ပြန်လည်သတိရသွားပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ယန်လဲ့တောင်က... မခံနိုင်တော့ဘူး။ လျောင်စစ်သူကြီးက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရသွားလို့ ရှောင်းအုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကို ကိုယ်စားကာကွယ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုဖို့ ကျွန်တော့်ကို အထူးတလည် ပြန်လွှတ်လိုက်တာပါ။ ဒါက ဝံပုလွေမြင်းတပ်ကို အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့ စစ်တံဆိပ်ပြားပါပဲ"

ကျန်းဟူနှင့် အခြားသူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင်လည်း သွေးကွက်များ စွန်းထင်းနေကြပြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ မသိမသာ လှောင်ပြောင်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာကြ၏။

ရှောင်းလိ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်နေသည်။ "ကျုပ်က ဝေ့ချီရှန်းကို အကြွေးမတင်တော့ဘူး။ မင်းတို့ မြောက်ပိုင်းဝေ့ရဲ့ ကိစ္စက ကျုပ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

ဝေ့အန်းသည်လည်း ကျန်းဟူနှင့် ထောင်ခွေတို့ အပါအဝင် လူတစ်စု၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ သွေးကွက်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အနောက်ဘက်တွင် လေးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝေ့စစ်တပ်ကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ဝေ့အိမ်တော်မှ စစ်သူကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသာစွာ အပြစ်ရှိသလို ဖြစ်နေပြီး ဝေ့အန်းနှင့် မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲတော့ချေ။

ဝေ့အန်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် မျက်နှာမပြရဲကြောင်း သိရှိသွားပြီး ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ ကျားတံဆိပ်ပြားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပင့်မလျက် ဆက်သလိုက်ပြီး "ယန်လဲ့တောင်သာ ကျဆုံးသွားပြီး လူရိုင်းတွေ ဝင်ရောက်လာမယ်ဆိုရင် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်တစ်ခုလုံးက ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်ကြရလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဝေ့မိသားစုက ရှောင်းအုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို အားနာစရာတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့မိတယ်ဆိုပေမယ့် ရှောင်းအုပ်ချုပ်ရေးမှူးက နယ်နိမိတ်အတွင်းက ပြည်သူတွေကို သနားညှာတာတဲ့အနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ မြောက်ပိုင်းဝေ့ကို နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ကူညီပေးပါဦး"

ရှောင်းလိက အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ယန်လဲ့တောင်ရဲ့ ကာကွယ်ရေး အားနည်းပြီး ကျဆုံးသွားရတာက မင်းတို့ရဲ့ ဝေ့နယ်စားက ဒီလောကကြီးကို လုယူဖို့အတွက် တောင်ပိုင်းကို စစ်တပ်တွေ စေလွှတ်ခဲ့လို့ ဖြစ်ရတာပဲ။ ကျုပ် ရှောင်းလိရဲ့ အမှား မဟုတ်ဘူး။ ငါ့လက်အောက်က သောင်းနဲ့ချီတဲ့ လူငယ်တွေမှာလည်း အိမ်တွေ ရှိကြတယ်။ ဒီနေရာမှာ သူတို့ရဲ့ မိဘတွေ မရှိသလို သူတို့ရဲ့ ဇနီးသည်နဲ့ ညီအစ်မတွေလည်း မရှိကြဘူး။ သူတို့က လူရိုင်းတွေကို တားဆီးဖို့အတွက် ဒီနေရာမှာ သေဆုံးခဲ့ရတာ အစောကြီးကတည်းက ထောင်နဲ့ချီနေပြီ။ မင်းတို့ ဝေ့စစ်တပ်က သံသယဝင်တာနဲ့ သူတို့ကို သေတွင်းထဲ ပို့တာကလွဲပြီး သူတို့ကို ဘာများ ပေးခဲ့ဖူးလို့လဲ။ အခု ကျုပ် ကတိပေးရမှာက သူတို့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားဖို့ပဲ"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် မြင်း၏ ဗိုက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညှပ်လိုက်ပြီး မြင်းကို နှင်ကာ လမ်းမကြီး၏ ညအမှောင်ထုထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ကျန်းဟူသည် ဝေ့အန်းကို အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် စုန့်ချင်နှင့် အခြားသူများ၏ နောက်သို့ မြင်းနှင်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဝေ့အန်းသည် နှင်းပြင်ထက်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ယိမ်းယိုင်သွားကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ကြေကွဲဖွယ်ရာ အမူအရာများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေ၏။

ဝေ့အိမ်တော်တံခါးရှေ့ရှိ ဝေ့စစ်သည်တစ်စုသည် အလျင်အမြန် ဝိုင်းအုံသွားကြသည်။

ထိုဝေ့အိမ်တော်မှ စစ်သူကြီးက သူ့ကို တွဲထူရန် လက်လှမ်းလိုက်သေးသော်လည်း သူက တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး မြေကြီးကို ထောက်ကာ ကိုယ်တိုင် ထရပ်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်လွင့်သွားသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အေးစက်သော ညချမ်းတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်သည့် ဝေ့ကျိုးမြို့တစ်ခုလုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်ရှုလိုက်ချိန်တွင် သူက ကြေကွဲစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မြို့တံခါးတွေကို ဖွင့်လိုက်။ မြို့တွင်းက ပြည်သူတွေကို သတိပေးဖို့ မောင်းတွေကို အမြန်ဆုံး တီးခတ်ပြီး ညတွင်းချင်း တောင်ပိုင်းကို ဆုတ်ခွာကြ"

ဝေ့အိမ်တော်မှ စစ်သူကြီးသည် အခြေအနေက အရေးကြီးနေကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ သူလည်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး ဝေ့အန်း ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရန် လက်အောက်ငယ်သားများကို အလျင်စလို အချက်ပြလိုက်၏။ ဝေ့အန်းသည် စိတ်စွမ်းအားတစ်ခုတည်းအပေါ် မှီခိုကာ ထိန်းထားနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ လက်ဝါးပြင်ထက်တွင် နှင်းခဲများအဖြစ် ခဲနေသော သွေးရောင်များသည် ဤအချိန်တွင် အရည်ပျော်သွားကာ စေးကပ်သော သွေးကွက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့လုနီးပါးဖြင့် ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။ "မြို့တွင်းမှာ စစ်သည်ဘယ်လောက် စုဆောင်းလို့ရသေးလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြ။ မြောက်ဘက် မြို့တံခါးမှာ စစ်တပ်ကို စုစည်းပြီး လျောင်စစ်သူကြီးကို ကူညီဖို့အတွက် ယန်လဲ့တောင်ကို ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ကြ"

လူရိုင်းများသည် အရှေ့ဘက်ကို အသံပေးပြီး အနောက်ဘက်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းကို အကျွမ်းကျင်ဆုံးဖြစ်ကာ နေရာတစ်ခုကို တိုက်ခိုက်ပြီးတိုင်း နေရာပြောင်းရွှေ့သည့် တိုက်ကွက်မျိုးကို အသုံးပြုကြသည်။ ဝေ့ချီရှန်းက တောင်ပိုင်းသို့ စစ်ချီသွားသောကြောင့် စစ်အင်အား ထက်ဝက်နီးပါးကို ထပ်မံရွှေ့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ လူရိုင်းများသည် ယခင်လှည့်ကွက်ကို ပြန်လည်အသုံးပြုကာ ဝံပုလွေမြင်းတပ်မှ လူနှင့် မြင်းများအားလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားသည်အထိ အချိန်ဆွဲပြီးနောက်မှသာ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာခဲ့ရာ လျောင်ကျန်းမှာ ဤနည်းဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ လှည့်ကွက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် ရှောင်းလိ၏ လက်အောက်ရှိ တရားမျှတမှုတပ်ဖွဲ့ အင်အား သုံးသောင်းက ဝင်ရောက်ခုခံမှသာ အခြေအနေကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းနိုင်ကောင်း ထိန်းသိမ်းနိုင်လိမ့်မည်။

ရှောင်းလိနှင့် သူ၏လူတစ်စုသည် တစ်လျှောက်လုံး မြင်းများကို အလျင်အမြန် နှင်လာခဲ့ကြသော်လည်း လမ်းမကြီးများနှင့် လမ်းသွယ်လေးများထဲတွင် ဝေ့စစ်သည်များက မြင်းစီးလျက် မောင်းများတီးကာ အရေးတကြီး အော်ဟစ်နေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"လူရိုင်းတွေ ဝင်တိုက်လာပြီ။ အခုချက်ချင်း မြို့ပြင်ကို ထွက်ကြ"

အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်းရှိ မီးအိမ်နှင့် ဖယောင်းတိုင်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု လင်းထိန်လာခဲ့သည်။ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများနှင့် ကလေးငယ်များ၏ ငိုကြွေးသံများသည် ဤနှင်းကျနေသောည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို လုံးဝ ဖြိုခွင်းပစ်လိုက်တော့သည်။ မကြာမီမှာပင် လူအချို့သည် အိမ်တံခါးများကို တွန်းဖွင့်ကာ ရိုးရှင်းစွာ ထုပ်ပိုးထားသော အဖိုးတန်ပစ္စည်းထုပ်များကို ဆွဲကိုင်လျက် အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။

လူငယ်ဇနီးမောင်နှံအချို့သည် ငိုကြွေးနေသော ကလေးငယ်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ပြေးနေကြသည်။ ကလေးငယ်သည် ဖခင်၏ ပခုံးထက်တွင် မှောက်လျက် အနောက်ဘက် အိမ်တံခါးဝရှိ အေးစက်သော လေပြင်းထဲတွင် တုတ်ကောက်ကို မှီကာ ရပ်နေသော အဘွားအိုဆီသို့ ငိုယိုအော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

"အဘွား... အဘွား..."

ထိုအဘွားအိုက အင်္ကျီလက်ဖြင့် နီရဲနေသော မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ကြေကွဲဖွယ်ရာ အသံဖြင့်သာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မငိုနဲ့... မငိုနဲ့။ အဘွားက အသက်ကြီးပြီမို့လို့ မလျှောက်နိုင်တော့ဘူး။ ကိုအာက မိဘတွေနဲ့အတူ ကောင်းကောင်း ရှင်သန်သွားကြနော်..."

အရှေ့ဘက် မလှမ်းမကမ်းတွင် ဒေသခံ လူဆိုးလူမိုက်များက ပိုင်ဆိုင်မှု အသင့်အတင့်ရှိပြီး ပစ္စည်းများ ထုပ်ပိုးကာ ထွက်ပြေးလာကြသူများကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူတို့၏ အထုပ်အပိုးများကို တိုက်ရိုက် လုယူပြီး ထွက်ပြေးသွားကြရာ မိသားစုဝင် အကြီးအငယ်များမှာ ကြေကွဲထိတ်လန့်စွာ ငိုကြွေးကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ ပရမ်းပတာ အခြေအနေများကြားတွင် မီးမထွန်းရသေးသော အိမ်များကို နောက်ဆုံးတွင် နှိုးဆွပေးလိုက်သည်မှာ မောင်းသံများ မဟုတ်တော့ဘဲ နေရာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်နေသော ငိုကြွေးသံများပင် ဖြစ်တော့သည်။

ရှောင်းလိသည် လူအုပ်ကြားတွင် မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်ပြီး ဝေ့ဝဲကာ ကျဆင်းနေသော နှင်းပွင့်များသည် သူ့အဝတ်အစားနှင့် ဆံပင်များကြားသို့ တစ်ပွင့်ပြီးတစ်ပွင့် ကျဆင်းလာလေသည်။

ကျန်းဟူက လှမ်းခေါ်လိုက်၏။ "အစ်ကို(၂)..."

ရှောင်းလိက မျက်လုံးများကို ပင့်ကာ စုန့်ချင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "အစ်ကိုကြီး... မြို့ပြင်ကို ထွက်ပြီး မြို့ပြင်က ညီအစ်ကိုတွေကို ကျွန်တော့်ကိုယ်စား သွားမေးပေးပါ။ လူရိုင်းတွေကို သတ်ဖို့ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ကျန်ခဲ့ချင်တဲ့သူတွေက မြို့ထဲကို ဝင်လာကြ။ အိမ်ပြန်ချင်တဲ့သူတွေကိုတော့ လစာငွေတွေ ပေးပြီး သူတို့ဘာသာသူတို့ ထွက်သွားခိုင်းလိုက်ပါ"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ကျန်းဟူ အပါအဝင် လူတစ်စုကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်၏။

"မင်းတို့လည်း အတူတူပဲ"

...