အခန်း ၁၈၃

အပိုင်း (၁၈၃)

ဝိန်းယွီသည် စုတ်တံကို ချထားလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၏။ ကျောင်းပိုင်က ယခင်က စစ်ဆေးထားသော ချန်စစ်သည်များ၏ ထွက်ဆိုချက်များကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဝိန်းယွီသည် စာကြောင်းများကို အမြန် ဖတ်ရှုပြီးနောက် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီသူလျှိုက တော်တော်လေးကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပုန်းကွယ်နေတာပဲ"

သူမသည် ထွက်ဆိုချက်များကို ပိတ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေးချောင်းဖြင့် အသာအယာ ဖိကာ စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်တင်ထားလိုက်ရင်း မေးလိုက်၏။ "အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေ ရှိသေးလား"

ကျောင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "လူတွေကို ဖမ်းမိတဲ့အချိန်မှာပဲ မေးရိုးတွေကို ဖြုတ်ပစ်ပြီး သွားနောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အဆိပ်အိတ်တွေကို ထုတ်ယူလိုက်ပါတယ်"

ဝိန်းယွီသည် ပြောလိုက်၏။ "လောလောဆယ် အကျဉ်းချထားလိုက်ပါ။ အပြင်ကိုတော့ သူတို့ သေသွားပြီ၊ အလောင်းတွေကို တောင်ပေါ်က တောရိုင်းဝံပုလွေတွေကို ကျွေးဖို့ ပစ်ထားလိုက်ပြီလို့ပဲ သတင်းလွှင့်ထားလိုက်"

ကျောင်းပိုင်သည် ဤသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ ချန်စစ်တပ်ဘက်တွင် သူလျှိုများ ရှိနေသေးပြီး တိုက်ပွဲကာလအတွင်း ထိုသူများကို သတ်ဖြတ်ကာ နှုတ်ပိတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်မှန်း နားလည်ထားသည်။ ထိုသို့ဖြစ်သွားပါက သူတို့ နန်ချန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင် သက်သေအထောက်အထားများဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုးမ နားလည်ပါပြီ"

ဝိန်းယွီသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ နားထင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ကျောင်းပိုင်က တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။ "နောက်ထပ် နှစ်နာရီလောက်ဆိုရင် မိုးလင်းတော့မယ်။ မင်းသမီး ခဏလောက် အိပ်လိုက်ပါဦး"

ဝိန်းယွီသည် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "မနက်ဖြန် ခရီးဆက်တဲ့အခါ မြင်းလှည်းပေါ်မှာ အိပ်လည်း အတူတူပါပဲ"

ဤတစ်ကြိမ် ဖေစုန့်ကို နှိမ်နင်းရာတွင် သူတို့၏ အပေါ်ယံ အဓိကစစ်တပ်ကို ချန်ဝေက ဦးဆောင်လျက် ရှန်းကျိုးကို တိုက်ခိုက်ရန် မြောက်ဘက်သို့ အစွမ်းကုန် ချီတက်နေကြသည်။

သို့သော် ကျန်းယီချူးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ဖန့်ယွမ်က စစ်သည်နှစ်သောင်းကို ဦးဆောင်ကာ ချီလင် တောင်တန်းတစ်လျှောက် လျှို့ဝှက်ချီတက်လျက် ဖုန်းယန်သို့ စစ်ချီသွားခဲ့သည်။

ကျန်းယီချူးကို ကယ်တင်ပြီးနောက် သူမသည် ဝေ့ချီရှန်းနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးကာ သူ့လက်ထဲမှ ရှောင်းလိကို ပြန်လည် လဲလှယ်လိုသေးသည်။

ဖန့်ယွမ်၏ လက်အောက်ရှိ ရှေ့ပြေးစစ်သူကြီး ထန်ယီသည် ရှေ့ပြေးတပ်မကို ဦးဆောင်ကာ လမ်းရှာရန် ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန် နံနက်တွင် သူမက အနောက်မှ အဓိကစစ်တပ်ကြီးနှင့် အတူတူ ထွက်ခွာလိမ့်မည်။

အပြင်သို့ လက်ဖက်ရည် ဖျော်ရန် ထွက်သွားသော ထုန်ချွဲက ခန်းဆီးကို လှန်ကာ ဝင်ရောက်လာပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် မဖွင့်ရသေးသော စာလိပ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။ "မင်းသမီး... ဖုန်းယန်ဘက်ကနေ စာရောက်လာပါတယ်"

ဝိန်းယွီသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးများကြားရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားပြီး စာကို ယူကာ ဖောက်ဖတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မကြာခင်မှာပင် မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ကျောင်းပိုင်သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။ "ဖုန်းယန်မှာ အပြောင်းအလဲ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"

ဝိန်းယွီသည် ထိုစာလိပ်ကို သူမထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျောင်းပိုင်ကစာကို ဖတ်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "အားယင်းလေးက ဖုန်းယန်မှာ မရှိတော့ဘူးလား"

ထုန်ချွဲက ဝိန်းယွီအတွက် လက်ဖက်ရည် ငဲ့ပေးနေရာမှ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ "ဒါဆို ရှီဇီဖေးလည်း ဖုန်းယန်မှာ မရှိတော့ဘူးပေါ့"

ကျန်းယီချူးက သူတို့ကို ကူညီ၍ ဖုန်းယန်ရှိ ဟုန်အန်းဘုရားကျောင်းတွင် အကျဉ်းချခံထားရသော အမတ်တစ်စုကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းယီချူး၏ ဘေးပတ်လည်၌ ဖေစုန့်၏ လူများက သံစည်ပိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တင်းကျပ်စွာ ဝိုင်းရံထားခဲ့ရာ သူတို့ စီစဉ်ထားသော ချင်းယွင်သက်တော်စောင့်များက ကျန်းယီချူးနှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် မလုပ်နိုင်တော့ချေ။

ထို့ကြောင့် ဝိန်းယွီသည် သူတို့ကို ဖေစုန့်မှ သီးခြား အကျဉ်းချထားသော ခရိုင်မင်းသမီးလေးကိုသာ ပြောင်းလဲစောင့်ကြည့်ခိုင်းလိုက်သည်။

ကျောင်းပိုင်က ပြောလိုက်၏။ "ဖုန်းယန်မြို့ထဲကို မကြာသေးခင်ကမှ စောင့်ကြပ်ရေးစစ်သည်တွေ လျှို့ဝှက်ပြီး အများကြီး ထပ်တိုးထားသေးတယ်။ ကြည့်ရတာ ဖေစုန့်က ကျွန်မတို့ ဖုန်းယန်ကို လာတိုက်မယ်ဆိုတာကို ကြိုသိနေတဲ့ပုံပဲ"

သူမက ဝိန်းယွီကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ "မင်းသမီး... ဒါဆို ကျွန်မတို့ မနက်ဖြန် ဖုန်းယန်ကို ဆက်ပြီး စစ်ချီသွားရဦးမလား"

ဝိန်းယွီသည် ဤကိစ္စက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။ "ဝေ့ချီရှန်းက အခု ဘယ်နေရာကို ရောက်နေပြီလဲ"

ကျောင်းပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ "နေ့ခင်းက သူလျှိုတွေ ပို့လာတဲ့ သတင်းအရတော့ အန်းကွမ်းကို ကျော်သွားပြီတဲ့။ ကြည့်ရတာ သူက မော့ကျိုးကို အရင်သွားပြီး အတွင်းရေးကို ရှင်းလင်းဖို့ သူ့လက်အောက်ကနေ ဖေစုန့်ဆီကို ပုန်ကန်သွားခဲ့တဲ့ ဝေ့စစ်သူကြီး ကျိန့်တာ့ယဲ့ ကို သွားတိုက်မယ့်ပုံပဲ"

သူတို့၏ မူလအစီအစဉ်မှာ ဖေစုန့်၏ မြောက်ပိုင်းစစ်အင်အားကို ဝေ့ချီရှန်းက ဆွဲဆန့်ထားချိန်တွင် သူတို့က ဖုန်းယန်ကို လျှို့ဝှက်တိုက်ခိုက်ကာ ကျန်းယီချူးကို ကယ်တင်ပြီးနောက် ဆုတ်ခွာရန် ဖြစ်သည်။

ယခုမူ အစီအစဉ်က အပြောင်းအလဲများကို မမီနိုင်တော့ပေ။

ဝိန်းယွီသည် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။ "မနက်ဖြန် မနက်ကို ပုံမှန်အတိုင်းပဲ စစ်ချီမယ်။ ဖုန်းယန် အနီးနားကို ရောက်တဲ့အခါကျရင် ဘာမှ မလှုပ်ရှားသေးဘဲ ဝေ့စစ်တပ်ရဲ့ အခြေအနေကို အရင် စောင့်ကြည့်ရအောင်"

ကျောင်းပိုင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော်မျိုးမ အခုပဲ ဖန့်စစ်သူကြီးဆီ သတင်းသွားပို့လိုက်ပါ့မယ်"

ကျောင်းပိုင်၊ ထုန်ချွဲနှင့် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ ချင်းယွင်သက်တော်စောင့်များ အားလုံး ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် ဝိန်းယွီသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကျမ်းစာများကို ဆက်ကူးရေးရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ချေ။

ယောက်မနှင့် အားယင်းတို့ကို ကယ်တင်ရန်မှာ ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းရဦးမည်။

သူမသည် ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သစ်သားငါးကြင်းရုပ် ထည့်ထားသည့် အိတ်လေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အလွန်တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ရှင်လည်း ထပ်ပြီး စောင့်နေပေးပါဦး"

ဝေ့ချီရှန်းက တောင်ဘက်သို့ စစ်ချီနေချိန်တွင် ဖေစုန့်နှင့် နယ်စပ်အပြင်ဘက်မှ လူရိုင်းများသည် အစောကြီးကတည်းက လျှို့ဝှက်စွာ ပူးပေါင်းကြံစည်နေခဲ့ကြပြီး လူရိုင်းများသည် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကို တိုက်ခိုက်မည့် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်က တည်ငြိမ်နေပြီး လျန်နှင့် ချန် စစ်တပ်နှစ်ခုက ဇီယန်တောင်ကြားလမ်း အလွန်ရှိ မြို့အချို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ အောင်ပွဲများ ဆက်တိုက် ရရှိထားသဖြင့် စစ်တပ်အတွင်း စိတ်ဓာတ်များ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် ဆရာကြီးယွီ အပါအဝင် သက်ကြီးအမတ်များက ပြည်တွင်းရေးကို တည်ငြိမ်အောင် ကူညီပေးထားသဖြင့် သူမက စစ်သည်နှစ်သောင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြောက်ဘက်သို့ လျှို့ဝှက်တက်လာခြင်းက တောင်ပိုင်းနယ်စပ်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်စေမည် မဟုတ်ပေ။

ဤတိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသည်နှင့် သူမသည် နန်ချန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပါက မယ်တော်ကြီးနှင့် ဝန်ကြီးချုပ်ကျန်း တို့ကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရဦးမည်။

သို့သော် သူမသည် ချန်နိုင်ငံ၏ နောက်ကွယ်မှ ခြစားနေသူကို ဖမ်းမိထားပြီ ဖြစ်၏။ ကျန်းယွိ သေဆုံးရခြင်းမှာ ထိုသူလျှိုက ရန်သူနှင့် ပူးပေါင်းကာ တိုင်းပြည်ကို ရောင်းစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် မယ်တော်ကြီးကျန်းနှင့် ကျန်းမိသားစု၏ ဒေါသများကို ထိုသူလျှိုကသာ ခံယူရလိမ့်မည်။

ယခုအချိန်တွင် အားနည်းနေသူမှာ သူ၏ မြောက်ပိုင်းဝေ့သာ ဖြစ်သည်။

ဝေ့ချီရှန်း၏ အပြင်ပန်း အဆင့်အတန်းက ကျင့်အမတ်ဖြစ်စေ၊ လျန်အမတ်ဖြစ်စေ ရန်သူကြီးက မျက်စိရှေ့တွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။

ဝေ့ကျိုး မြို့ပြင်တွင် ကျန်းဟွိုင်သည် စုန့်ချင်၏ သတင်းပို့ချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် လက်ခုပ်တီးကာ ရယ်မောလိုက်လုနီးပါးပင်။ "သွားမှာပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့ မသွားရမှာလဲ။ ဒါက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ"

စုန့်ချင်က အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "ဒီတစ်ခေါက် လူရိုင်းတွေကို ခုခံကာကွယ်တာက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအတွက် အကျိုးရှိလို့လား"

ကျန်းဟွိုင်က ပြောလိုက်၏။ "ကြီးမားတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်မယ့်သူက အမြင်မကျဉ်းရဘူး၊ ရက်စက်မှုကင်းမဲ့လို့လည်း မရဘူး။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက အောက်ခြေဘဝကနေ စတင်ခဲ့ကြတာဆိုတော့ ပြည်သူတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ပိုပြီး နားလည်ကြတယ်။ ဟန်ဖေးဇီက 'ပညာရှိဆိုတာက သေးငယ်တဲ့ အရာလေးကို မြင်တာနဲ့ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို သိတယ်၊ အစကို မြင်တာနဲ့ အဆုံးကို သိတယ်၊ ဒါကြောင့် ဆင်စွယ်တူကို မြင်တာနဲ့ ကြောက်လန့်ပြီး လောကကြီးမှာ မလုံလောက်မှုတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိတယ်' လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်"

"အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက စစ်တပ်ထဲကို ဝင်လာတာ အချိန်သိပ်မကြာသေးဘူး။ အတွေ့အကြုံအရဆိုရင် ယွမ်ဖန်းတို့၊ လျောင်ကျန်းတို့လို ဝါရင့်စစ်သူကြီးတွေကို မမီဘူး။ လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းသွင်းတဲ့ နေရာမှာဆိုရင်လည်း ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဂုဏ်သတင်းတွေ စုဆောင်းလာခဲ့တဲ့ ဝေ့ချီရှန်းလို ပညာတတ်စစ်သူကြီးကို မမီဘူး။ ဒါပေမယ့် ထုန်ကျိုးကနေ ဝင်လာတဲ့ စစ်သည်တွေတင် မကဘဲ မြောက်ပိုင်းကို ရောက်ပြီးမှ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ လက်အောက်ကို ဝင်ရောက်လာတဲ့ တခြား တရားမျှတမှုတပ်ဖွဲ့တွေကလည်း အခုဆိုရင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအပေါ်ကို လုံးဝ ရိုသေလေးစားနေကြပြီ။ ဘာကြောင့်လဲ"

ကျန်းဟွိုင်က ရယ်မောကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိပြီး သူတို့ကို ဦးဆောင်ကာ အောင်ပွဲတွေ ဆက်တိုက် ရယူပေးနိုင်ခဲ့လို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ စရိုက်က ဖြောင့်မတ်ပြီး ဘက်မလိုက်ဘဲ တရားမျှတလို့ပဲ။ သူက ဘယ်တော့မှ ခွဲခြားဆက်ဆံတာမျိုး မလုပ်ခဲ့သလို သူတို့ကို ဖိနှိပ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်လူတွေကိုပဲ နေရာပေးတာမျိုးလည်း မလုပ်ခဲ့ဘူး။ သူတို့က အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို အားကိုးကြတာက အစတုန်းကတော့ ဝေ့တပ်စခန်းထဲကို ဝင်သွားရင် နေရာမရမှာကို ကြောက်လို့ပါ။ ဒါပေမယ့် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သူတို့ ဘာကြောင့် လိုက်လာခဲ့ရတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူတို့က စစ်မြေပြင်မှာ ကိုယ့်တာဝန်ကို သေသေချာချာ ထမ်းဆောင်နေသရွေ့ သူတို့ ရသင့်ရထိုက်တာတွေကို အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မလျှော့ဘဲ ပေးအပ်တယ်။ သူတို့က ဝေ့မိသားစုရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စစ်တပ်တွေဆီက အနိုင်ကျင့်ခံရရင်တောင်မှ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးသေးတယ်"

"ဒါတွေက လေထဲမှာ ရည်မှန်းချက်တွေအကြောင်း ပြောနေတာထက်စာရင် လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို ပိုပြီး သိမ်းသွင်းနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ အမှန်တရားကလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ။ အခု အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက နှလုံးသားထဲမှာ တရားမျှတမှုကို ထားရှိပြီး မြောက်ပိုင်းက ပြည်သူတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို သနားညှာတာတယ်။ သူ့ရဲ့ မူလစိတ်ထားက ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေမှတော့ အချိန်ကြာလာရင် လောကက ပြည်သူတွေက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ ဒီလို မေတ္တာတရားနဲ့ တရားမျှတမှုကို မသိဘဲ နေပါ့မလားလို့ စုန့်စစ်သူကြီးက စိုးရိမ်နေသေးတာလား" ကျန်းဟွိုင်၏ ရှင်းလင်းသန့်စင်သော မျက်နှာထက်တွင် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားမှုနှင့် ချီးကျူးမှုတို့က အတူတူ ရှိနေလေသည်။ "ပြီးတော့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ပြောတာလည်း မှန်တယ်။ အခုက လူရိုင်းတွေ နယ်စပ်ကို ကျော်ဝင်လာတာ၊ ကျွန်တော်တို့သာ လက်ပိုက်ကြည့်နေမယ်ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ကြီးမားတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ချင်ရင်တောင်မှ ဒီလို အပြစ်ကြီးတစ်ခုက ကျောရိုးပေါ်မှာ ဖိစီးနေလိမ့်မယ်"

ကျန်းဟွိုင်၏ ဤစကားကို ကြားရသောအခါ စုန့်ချင်သည် စိတ်ထဲတွင် ပိုမို တည်ငြိမ်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါ အခုပဲ စစ်တပ်ကို မြို့ထဲ ဝင်ဖို့ ညွှန်ကြားလိုက်မယ်"

ကျန်းဟွိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်၏။ "စစ်သူကြီး... မြို့ထဲကို ဝင်တဲ့အခါ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ အလံကို လွှင့်ထူသွားပါ"

စုန့်ချင်သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ရှိနေလေသည်။ "မြောက်ပိုင်းကို ကျွန်တော်တို့ ကူညီပြီး ကာကွယ်ပေးမယ်၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ရဲ့ အိမ်ကို ကာကွယ်ပေးနေတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတော့ နယ်နိမိတ်အတွင်းက ပြည်သူတွေ သိအောင် လုပ်ရမယ်"

မိုးသောက်ယံရောက်လာပြီး ဝေ့ကျိုးမြို့တွင်းရှိ ပြည်သူများသည် ညတွင်းချင်း ပြောင်းရွှေ့သွားကြသည်မှာ ပြီးသလောက်နီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဝေ့အန်းသည် မြောက်ဘက် မြို့တံခါး မျှော်စင်ထက်တွင် ရပ်နေပြီး အောက်ဘက်တွင် စုစည်းထားသော စစ်သည်နှစ်ထောင်ပင် မပြည့်သည့် အင်အားကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးသော မျက်လုံးများသည် အေးစက်သော လေပြင်းထဲတွင် အနည်းငယ် နီရဲနေပြီး အောက်ဘက်သို့ ဟစ်အော်လိုက်လေသည်။ "နယ်စားမင်းက သူပုန် ဖေစုန့်ကို နှိမ်နင်းဖို့ တောင်ဘက်ကို စစ်ချီသွားပြီ။ အခု ယန်လဲ့တောင်က အရေးပေါ် အခြေအနေ ဖြစ်နေပြီ။ ငါတို့ မြောက်ပိုင်းဝေ့မှာ ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက် ရှိနေသေးသရွေ့ လူရိုင်းတွေကို ယန်လဲ့တောင်ကို ခြေတစ်လှမ်းတောင် ကျော်ဖြတ်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး"

အောက်ဘက်တွင် တန်းစီနေသော ဝေ့စစ်သည်များသည် လှံများကို မြှောက်ကာ အေးစက်သော လေပြင်းထဲတွင် "သတ်" ဟု ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ကြသော်လည်း ဤတစ်ခေါက် သွားရခြင်းက သေချာပေါက် ပြန်မလာနိုင်တော့မည့် ခရီးဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ ရင်ထဲတွင် အားလုံး သိနေကြသည်။

ဝေ့အန်းက လက်ဟန်ခြေဟန် ပြလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "မြို့တံခါးကို ဖွင့်လိုက်"

လူရိုင်းများ၏ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်သော ထူထဲလေးလံသည့် မြို့တံခါးကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် အမည်းရောင် သံပြားတစ်လွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ကြေးနီသံမှိုများစွာကို ရိုက်နှက်ထားသည်။ မျှော်စင်ထက်ရှိ သံကြိုးများဖြင့် ဆွဲတင်လိုက်ရာ တံခါးကြီးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်တက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် မြို့တွင်းမှနေ၍ အမြန်မြင်း တစ်ဆယ်ကျော်ခန့်သည် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော မြင်းခွာသံများနှင့်အတူ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာခဲ့ကြသည်။

မျှော်စင်အောက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဦးဆောင်လာသူက မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်ပြီး မာနထောင်လွှားကာ ချောမောသော မျက်နှာတစ်ခုကို မော့လျက် အေးစက်တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျားတံဆိပ်ပြားကို ငါ့ဆီ ပေး"

ရှောင်းလိ၏ စကားတွင် ပါဝင်သော အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်သွားချိန်တွင် ဝေ့အန်းသည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ပင် ကျလာလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး မျှော်စင်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းလာကာ ကျားတံဆိပ်ပြားကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ မျက်ရည်များဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ရှောင်းအုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့အတွက် ဒီကျေးဇူးကြီးကို ကျွန်တော်တို့ မြောက်ပိုင်းဝေ့က တစ်သက်လုံး မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

အနောက်ဘက်မှ ကင်းထောက်တစ်ဦးက အလျင်အမြန် မြင်းစီးလာကာ သတင်းပို့လေသည်။ "သတင်းပို့ပါတယ်... စစ်သူကြီး။ မြို့ပြင်မှာ တပ်စွဲထားတဲ့ တရားမျှတမှုတပ်ဖွဲ့က တပ်ရုပ်သိမ်းပြီး တောင်ဘက် မြို့တံခါးဆီကို လာနေပါပြီ"

ဝေ့အန်းသည် ထိတ်လန့်အံ့ဩစွာဖြင့် ရှောင်းလိကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်းလိသည် ခြောက်သွေ့နေသော သွေးကွက်များ ကပ်ငြိနေသည့် ကျားတံဆိပ်ပြားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါ့လက်အောက်က စစ်သည်သုံးသောင်းက ဒီတစ်ကြိမ် ယန်လဲ့တောင်ကို အတူတူ သွားကာကွယ်ပေးမယ်"

ဝေ့အန်းသည် ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောယှက်သွားခဲ့ပြီး ဝေ့ချီရှန်းက သူ့အပေါ် ထိုသို့ ဆက်ဆံခဲ့ပြီးနောက်တွင်ပင် ရှောင်းလိက သူတို့၏ မြောက်ပိုင်းဝေ့ကို တကယ် ကူညီပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ တစ်ခဏအတွင်း မျက်လုံးများမှာ ပိုနီရဲလာခဲ့ပြီး ကိုယ်ကို ထပ်မံ ကိုင်းညွှတ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။ "ရှောင်းအုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ စိတ်ထားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရှောင်းလိသည် မြင်းကျောပေါ်တွင် မားမတ်စွာ ထိုင်နေရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီတိုက်ပွဲ ပြီးသွားရင် မင်းတို့ ဝေ့တပ်စခန်းက ငါ့လက်အောက်က စစ်သည်တွေကို ထပ်ပြီး အခက်တွေ့‌အောင် လုပ်ဦးမယ်ဆိုရင်တော့ လောကလူသား အားလုံးက ဝိုင်းပြီး ရှုတ်ချကြလိမ့်မယ်"

ဝေ့အန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်မျိုးက ကိုယ့်ရဲ့ လည်ပင်းပေါ်က ခေါင်းနဲ့ အာမခံပါတယ်။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ပြောတဲ့ ကိစ္စမျိုး လုံးဝ ထပ်ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ရှောင်းလိသည် ဝေ့အန်း၏ ဘေးမှ မြင်းကို နှင်ပြီး ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် စကားတစ်ခွန်းသာ ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ "စစ်သူကြီးကို ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်"

______

မွန်းတည့်ချိန်တွင် နှင်းကျရပ်သွားပြီး ဝိန်းယွီ၏ မြင်းလှည်းသည် အဓိကစစ်တပ်ကြီးနှင့်အတူ တောင်ပေါ်လမ်းရှိ ထင်းရှူးတောများကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေခဲ့သည်။

ကျောင်းပိုင်သည် မြင်းလှည်းရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ကင်းထောက်များ စုံစမ်းရရှိလာသော သတင်းများကို ဝိန်းယွီအား တင်ပြလိုက်လေသည်။ "ကင်းထောက်တွေက မနေ့ညက ချီလင်တောင်တန်း တစ်လျှောက် မော့ကျိုးကို သတင်းသွားစုံစမ်းခဲ့ပါတယ်။ ဒီနေ့ မနက်မှာ ဝေ့စစ်တပ် တပ်စွဲထားတဲ့ နေရာကို ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်တဲ့အခါ မီးခိုးခေါင်းတိုင် အရေအတွက်က များပေမယ့် အနီးကပ် သွားကြည့်တဲ့အခါ စစ်စခန်းထဲမှာ ဝေ့စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့သူ အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာကို တွေ့ရပါတယ်"

ဝိန်းယွီသည် ထိုနေရာအထိ ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် နက်ရှိုင်းတည်ကြည်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းပိုင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "စစ်စခန်းထဲမှာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ဖို့ ဆင့်ခေါ်ခံရတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေပဲ အများဆုံး ရှိနေပြီး ဝေ့စစ်တပ်ရဲ့ အဓိကအင်အားက မော့ကျိုးမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အယောင်ပြမှုမျိုး လုပ်ထားတာပါ။ ပြီးတော့ ထန်ယီစစ်သူကြီးက လူတွေကို ခေါ်ပြီး ဒုက္ခသည်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ဖုန်းယန် နယ်နိမိတ်ထဲကို လျှို့ဝှက် စုံစမ်းခဲ့ရာမှာ တောင်ဘက်ကို ထွက်ပြေးလာတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေရဲ့ စကားအရ ဖုန်းယန်ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ ဝေ့စစ်တပ် တစ်တပ် တပ်စွဲထားသေးတဲ့ပုံပဲ"

ထုန်ချွဲသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ဟစ်အော်လိုက်လေသည်။ "ဒါဆိုရင် ဖုန်းယန်ရဲ့ စောင့်ကြပ်ရေးစစ်သည်တွေက ဖေစုန့်က ကျွန်မတို့ ဒီနေရာကို လာတိုက်မယ်လို့ တွက်ဆထားလို့ မဟုတ်ဘဲ အဲဒီ ဝေ့စစ်တပ်ကြောင့် ထပ်တိုးထားတာပေါ့"

သူမက ဝိန်းယွီကို ကြည့်လိုက်၏။ "မင်းသမီး... ကျွန်မတို့က ဖုန်းယန်ကို တိုက်တာ ရှီဇီဖေးနဲ့ မင်းသမီးလေးကို ကယ်တင်ဖို့လေ။ ရှော့ပျန်းနယ်စားက ဒီနေရာမှာ လာပြီး စစ်တပ်ချထားတာက ဘာလုပ်ဖို့လဲ"

ဝိန်းယွီ၏ ဖြူဖွေးသွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများသည် ကတ္တီပါစစွပ်ထားသော လက်နွေးဖိုလေးထက်တွင် တင်ထားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ကြည့်ရတာ ရှော့ပျန်းနယ်စားကလည်း ကျွန်မတို့လိုပဲ တခြား အကြံအစည်တွေ ရှိနေပုံရတယ်"

ကျောင်းပိုင်က လုံးဝကို သေချာသလောက် ပြောလိုက်သည်။ "ဝေ့ ဆိုတဲ့ အဲဒီ လူအိုကြီးက မင်းသမီးက ရှီဇီဖေးနဲ့ မင်းသမီးကို လာကယ်မယ်ဆိုတာကို တွက်ဆထားပြီး ဖုန်းယန်ကို တိုက်မယ့်ပုံစံ တမင် ဟန်ဆောင်ပြလိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒါကြောင့် ဖေစုန့်ဆိုတဲ့ ခွေးကောင်က ဖုန်းယန်မြို့ထဲကို စစ်ကူတွေ ထပ်ပို့လိုက်တာလေ။ မင်းသမီးကသာ မင်းသမီးကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်ဖို့ လူမလွှတ်ထားခဲ့ရင် ရှီဇီဖေး မြို့ထဲမှာ မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို ကျွန်မတို့ သိမှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုလောက်ဆိုရင် ဖုန်းယန်ကို အတင်း ဝင်တိုက်နေလောက်ပြီ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မြောက်ပိုင်းဝေ့ကို အလကား အကျိုးအမြတ် ရသွားစေမှာပဲ"

ဝိန်းယွီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ရှော့ပျန်းနယ်စားက အဓိကစစ်တပ် မော့ကျိုးမှာ ရှိနေတယ်လို့ အယောင်ပြဖို့အတွက် ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံ လုပ်ဆောင်နေတာက ဖုန်းယန် တစ်နေရာတည်းက အကျိုးအမြတ်ကို ရဖို့အတွက်ပဲ ဆိုရင်တော့ အဆင့်မြင့်တဲ့ ဗျူဟာလို့ မခေါ်နိုင်ဘူး"

ကျောင်းပိုင်လည်း သူမပြောချင်သည့် အဓိပ္ပါယ်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ "မင်းသမီး ဆိုလိုချင်တာက ဖုန်းယန်ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ တပ်စွဲထားတဲ့ အဲဒီ ဝေ့စစ်တပ်ကလည်း ဝေ့ချီရှန်းရဲ့ တကယ့် အဓိကစစ်တပ် မဟုတ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား"

ဝိန်းယွီ၏ အကြည်းများက နူးညံ့တည်ငြိမ်နေ၏။ "အခု ဖေစုန့်က တောင်နဲ့မြောက် နှစ်ဖက်ညှပ် တိုက်ခံနေရတယ်။ အရှေ့ဘက်မှာကလည်း ချီလင်တောင်တန်းကြီး ရှိနေတယ်။ သူသာ ဆုတ်ခွာမယ်ဆိုရင် အနောက်ဘက်ကိုပဲ သွားလို့ရမယ်။ ဖုန်းယန်ရဲ့ အနောက်ဘက်က လော့ယန်ပဲ။ ရှော့ပျန်းနယ်စားက ကျွန်မတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဖုန်းယန်ကို တိုက်မယ့် အနေအထားမျိုး လုပ်ပြလိုက်တော့ ဖေစုန့်က အနောက်ဘက်က လော့ယန်ဆီကို ဆုတ်ခွာသွားလိမ့်မယ်။ ဖုန်းယန်မှာ သူချန်ထားခဲ့တဲ့ စစ်အင်အားတွေကိုကော ကျွန်မတို့က ဆွဲထားနိုင်မယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ လော့ယန် အပြင်ဘက်မှာ နောက်ထပ် ဝေ့စစ်တပ် တစ်တပ်က လျှို့ဝှက် ခြုံခိုနေမယ်ဆိုရင် ဖေစုန့်က အကူအညီမဲ့သွားပြီပေါ့"

ကျောင်းပိုင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားတော့သည်။ "ဒီအကြံအစည်ကို ကြံစည်ထားတာကိုး၊ တကယ်ကို ကောက်ကျစ်တဲ့ မြေခွေးအိုကြီးပဲ"

ထုန်ချွဲသည် အတွေးများကို ရှင်းလင်းစွာ စဉ်းစားမိပြီးနောက် အလွန်အံ့ဩသွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်းသမီး... ဖေစုန့်က ရှီဇီဖေးတို့ကို လျှို့ဝှက်ခေါ်ဆောင်ပြီး လော့ယန်ကို ထွက်ပြေးသွားပြီဆိုတာကို မင်းသမီး ခန့်မှန်းမိနေမှတော့ ကျွန်မတို့ လော့ယန်ကို တိုက်ရိုက် သွားတိုက်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"

ကျောင်းပိုင်က ဝိန်းယွီကိုယ်စား သူမကို ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ငါတို့ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ခရီးက မူလအစီအစဉ်အရဆိုရင် ဝေ့လူအိုကြီးနဲ့ ဖေစုန့်ဆိုတဲ့ ခွေးကောင်တို့ တိုက်ခိုက်နေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဖုန်းယန်ကို လျှို့ဝှက်တိုက်ခိုက်ပြီးမှ ရှီဇီဖေးကို ကယ်တင်ပြီးတာနဲ့ ထွက်သွားဖို့ပဲ။ တောင်ဘက်က မြို့တွေကို မသိမ်းပိုက်ရသေးတော့ ချီလင်တောင်တန်းရဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အသုံးချပြီး လိုက်လာတဲ့သူတွေကို ဖြတ်ချပြီးရင် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ကို လျှို့ဝှက် ပြန်သွားဖို့ပဲ ရလိမ့်မယ်"

"အခု ဖုန်းယန်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး လော့ယန်ကို သွားတိုက်မယ်ဆိုရင် ဖေ နဲ့ ဝေ့ စစ်တပ် နှစ်ခုလုံးနဲ့ တိုက်ခိုက်ရမယ့် ရလဒ်က ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာကို မပြောနဲ့ဦး။ ဖုန်းယန်မြို့တွင်းက ဒီဖေစစ်တပ်က ပိတ်ဆို့လိုက်တာနဲ့တင် ချီလင်တောင်တန်းထဲကို ပြန်ပုန်းခိုမယ့် ငါတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်နိုင်ပြီ" ကျောင်းပိုင်က မျက်မှောင်ကို တင်းနေအောင် ကြုတ်လိုက်ကာ "လော့ယန်ကို စစ်ချီဖို့ဆိုရင် ဖုန်းယန်က ဒီဖေစစ်တပ်ကို အရင် ရှင်းလင်းရလိမ့်မယ်"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျောင်းပိုင်က အများကြီး ရှင်းပြစရာ မလိုဘဲ ထုန်ချွဲသည်လည်း ထိုအထဲမှ အကျိုးအပြစ်များကို နားလည်သွားတော့သည်။ "ကျွန်မတို့သာ အတင်း ဝင်တိုက်မယ်ဆိုရင် ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်က ဖုန်းယန်ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ စောင့်ကြပ်နေတဲ့ အဲဒီ ဝေ့စစ်တပ်ကိုပဲ အကျိုးအမြတ် ရသွားစေလိမ့်မယ်။ ဖုန်းယန်ကို စစ်ချီချင်ရင်လည်း ခြေရာလက်ရာတွေက ပေါ်လွင်သွားပြီဆိုတော့ ဝေ့တပ်စခန်းဆီကနေ အခွင့်အရေး ရဖို့ ခက်သွားပြီ"

သူတို့ နှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ တစ်ခဏအတွင်း အနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့သွားခဲ့ပြီး သည်တစ်ခေါက် မြောက်ဘက်သို့ တက်လာရာတွင် ဝေ့ချီရှန်း၏ အကြံအစည်ထဲသို့ ကျရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။

လေက တောအုပ်ကြားသို့ ဖြတ်သန်းတိုက်ခိုက်သွားပြီး သစ်ပင်ဖျားမှ နှင်းလွှာများသည် အောက်သို့ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလာကာ ဤတောင်ကြားထဲတွင် ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေသည်။

ဝိန်းယွီသည် မျက်လွှာချထားလိုက်ပြီး "အကောင်းဆုံး စစ်ဗျူဟာက ရန်သူရဲ့ အကြံအစည်ကို ဖျက်ဆီးတာပဲ။ ဒုတိယ အကောင်းဆုံးကတော့ ရန်သူရဲ့ မဟာမိတ်တွေကို ဖျက်ဆီးတာပဲ"

သူမ၏ ကျောက်စိမ်း စီခြယ်ထားသော နားကွင်းလေးများသည် အေးစက်သော လေပြင်းထဲတွင် အသာအယာ ယိမ်းနွဲ့လို့နေ၏။ "ဖန့်စစ်သူကြီးကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ။ ရှေ့ပြေးတပ်မကို တောင်ဘက် မြို့တံခါးကို နေ့ဝက်လောက် အယောင်ပြ တိုက်ခိုင်းပြီးတဲ့နောက် အဲဒီ ဝေ့စစ်တပ်ဆီမှာ ဧည့်သည် သွားလုပ်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါလို့"

...