အခန်း ၁၈၄

အပိုင်း (၁၈၄.၁)

ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဖန့်ယွမ်က ထန်ယီကို မြို့ကို နေ့တစ်ဝက်စာ အယောင်ပြတိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးပြီးနောက် ညအမှောင်ကျလာသည်နှင့်တပြိုင်နက် လီရွှင်က ဝေ့စစ်တပ်စခန်းသို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့၏။

ယွမ်ဖန်းသည် အဓိကစစ်တပ်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဖုန်းယန်၏ မြောက်ဘက်တွင် တပ်စွဲထားသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး ဖုန်းယန်၏ အရှေ့ဘက် ချီလင်တောင်တန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကင်းထောက်များအား အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်ရန် အမိန့်ပေးထားသည်။

လျန်စစ်တပ်က မွန်းလွဲပိုင်းတွင် မြို့ကိုတိုက်ခိုက်၍ ထွက်ပေါ်လာသော ဆူညံမှုများကို သူက သဘာဝကျစွာပင် သိရှိနေခဲ့၏။

သို့သော် လီရွှင်က လာရောက်လည်ပတ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ယခင်က မာကျားလျန် တိုက်ပွဲသည် လျန်နှင့် ဝေ့ တပ်စခန်းနှစ်ခုကို လုံးဝ တင်းမာသွားစေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဝေ့ချီရှန်းက ကျင့်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်မည်ဟူသော အလံကို လွှင့်ထူလိုက်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် အမှန်တကယ်ပင် ကိုယ့်သခင်နှင့်ကိုယ် ဖြစ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အတိတ်က နှစ်ယောက်သား အတူတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြပြီး ဆက်ဆံရေးက မဆိုးလှသောကြောင့် အဓိကစစ်တဲအတွင်း တွေ့ဆုံကြချိန်တွင် နှစ်ယောက်လုံးက ရိုးသားစွာပင် နှုတ်ဆက်စကား ပြောဆိုနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ယွမ်ဖန်းက လီရွှင်ကို နေရာချထားပေးပြီး လက်ဖက်ရည်ငဲ့ပေးကာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေသည်။ "မာကျားလျန် တိုက်ပွဲပြီးတဲ့နောက် အစ်ကိုကျုံးချင်ကို အသက်ရှင်လျက် ပြန်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ တကယ်ကို မထင်ထားခဲ့ဘူး"

လီရွှင်က ခေါင်းခါလိုက်၏။ "တိုးကျန့်လျန် သစ္စာဖောက်သွားတာက ငါတို့ လျန်တပ်စခန်း ထိခိုက်နစ်နာသွားခဲ့တာလည်း မင်းတို့ ဝေ့တပ်စခန်းထက် မနည်းပါဘူး။ အဲဒီ တိုးသူပုန်က အရင်ဆုံး လောင်ဖန့်ကို အဆိပ်လူးမြားနဲ့ ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်တယ်၊ ပြီးတော့ ဖေသူပုန်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဝါယောင်းခံတပ်ကို တိုက်ခိုက်တယ်။ လီလူကြီးမင်းနဲ့ ယွီချီစစ်သူကြီးအိုကြီးတို့လို တိုင်းပြည်ရဲ့ မဏ္ဍိုင်ကြီးတွေက အဲဒီမှာ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ရတာပဲ"

အချိန်အတော်ကြာသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း လီရွှင်သည် ထိုအကြောင်းအရာများကို ပြန်လည်ပြောဆိုရာတွင် နာကျင်နေဆဲဖြစ်၏။

ယွမ်ဖန်းကလည်း သူနှင့်အတူ လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။ ယခင်က ကိစ္စများသည် လျန်တပ်စခန်းနှင့် ချန်တပ်စခန်းတို့က သူတို့၏ ဝေ့တပ်စခန်းကို ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်းကို သိရှိထားသော်လည်း ဤအခြေအနေအထိ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ တပ်စခန်းနှစ်ခုသည် အတိတ်ကကဲ့သို့ ပြန်လည်ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

သူက ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါလည်း ထုန်ကျိုးက ရှောင်းအုပ်ချုပ်ရေးမှူး ကယ်တင်ပေးခဲ့လို့သာ အသက်တစ်ချောင်း ပြန်ရခဲ့တာပါ"

ယွမ်ဖန်းသည် ရှောင်းလိ၏ ဝေ့တပ်စခန်းအတွင်းရှိ လုပ်ဆောင်ချက်များစွာကို လီရွှင်သည် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်တွင် ကြိုတင်ကြားသိထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ရှောင်းလိအကြောင်းကို ကိုယ်တိုင်ထုတ်ပြောလာသည်ကို ကြားသောအခါ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် နှမြောတသမှုနှင့် နာကျင်မှုများသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ယွမ်ဖန်းကို အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။ "သူက ရှော့ပျန်းနယ်စားကို အမျက်ထွက်စေလို့ အခု အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ အကျဉ်းချခံထားရတယ်လို့ ကြားတယ်။ ရှောင်းလူကြီးမင်းက ညီအစ်ကိုယွမ်အပေါ် အသက်ကယ်ဖူးတဲ့ ကျေးဇူးရှိနေမှတော့ ညီအစ်ကိုယွမ်အနေနဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်းလူကြီးမင်းရဲ့ အသက်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်"

ယွမ်ဖန်းက ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ပြီး လီရွှင်ကို တွဲထူကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒါက သဘာဝကျပါတယ်။ အစ်ကိုကျုံးချင် မြန်မြန် ထပါ"

နှစ်ယောက်သား ပြန်ထိုင်လိုက်ကြပြီးနောက် ယွမ်ဖန်းသည် ရင်ထဲတွင် သံသယများ ရှိနေပြီဖြစ်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်လေသည်။ "ရှောင်းအုပ်ချုပ်ရေးမှူးက အရင်တုန်းက လျန်တပ်စခန်းမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးပြီး နောက်ပိုင်း ကိစ္စတော်တော်များများကြောင့် လျန်တပ်စခန်းကနေ ထွက်ခွာသွားပြီး ထုန်ကျိုးမှာ ကိုယ့်ဘာသာ ရပ်တည်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အစ်ကိုကျုံးချင်ရဲ့ အခုလို ပုံစံကို ကြည့်ရတာ လျန်တပ်စခန်းက ရှောင်းအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအပေါ် ဆက်ဆံတာ ကောလာဟလတွေ ပြောနေသလိုမျိုး မဟုတ်ဘူးနဲ့ တူတယ်"

သူ ဆိုလိုသည်မှာ လျန်တပ်စခန်းက ရှောင်းလိကို သူလျှိုဟု သံသယဝင်ကာ အဆိပ်လူးမြားဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည့် ကိစ္စကို ဖြစ်သည်။

လီရွှင်က အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး များများစားစား မပြောချင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါတို့ လျန်တပ်စခန်းနဲ့ ရှောင်းလူကြီးမင်းကြားမှာ နားလည်မှုလွဲတာတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ငါတို့ လျန်တပ်စခန်းက သူ့ကို အကြွေးတင်သွားခဲ့တာပါပဲ"

ယွမ်ဖန်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် စဉ်းစားသွားပြီး ချက်ချင်း စကားမပြန်ခဲ့ချေ။ သူသည် ခဏလောက် အချိန်ယူလိုက်ပြီးနောက် ချိန်ဆကာ မေးလိုက်လေသည်။ "ဒါဆိုရင် ချန်စစ်သူကြီး ကျန်းယွီက သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ကို ခေါ်ပြီး အရင်တုန်းက ငါတို့ မြောက်ပိုင်းကို လာခဲ့တာက ယန်အိမ်တော်က လူတွေကို ကယ်ဖို့ သက်သက်ပဲလား"

သူ မေးချင်သည်မှာ ဝိန်းယွီ မြောက်ပိုင်းသို့ တက်လာရသည့် အကြောင်းရင်းပင်။

သို့သော် တိုက်ရိုက် မေးလိုက်မည်ဆိုပါက အပြစ်ရှာစရာ ဖြစ်သွားနိုင်ပြီး လီရွှင်ကလည်း ဝိန်းယွီ မြောက်ပိုင်းသို့ တက်လာခဲ့ကြောင်းကို သေချာပေါက် ဝန်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်းယွီ၏ ကိုယ်လုပ်တော်ဟု အစားထိုး အသုံးပြုလိုက်ခြင်းက တစ်ဖက်လူကို သူက ထောင်ချောက်ဆင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ ထိုအဖြေကိုသာ သိချင်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြလိုက်ခြင်းပင်။

လီရွှင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နာကျင်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "အစ်ကိုယွမ် အခုချိန်ထိ မာကျားလျန်မှာ အသက်စွန့်သွားရတဲ့ စစ်သည်နှစ်သောင်းအတွက် နာကျင်နေတုန်းပဲ မဟုတ်လား။ မင်းသမီးက ရှော့ပျန်းနယ်စားဆီကို အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြဖို့ စာတွေ အများကြီး ပို့ခဲ့ပေမယ့် ရှော့ပျန်းနယ်စားက တစ်စောင်မှ စာမပြန်ခဲ့ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကျန်းတပ်မှူးက မင်းသမီး ကိုယ်စား မြောက်ပိုင်းကို လာခဲ့တာက ရှော့ပျန်းနယ်စားကို ကိုယ်တိုင် တောင်းပန်ဖို့၊ အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြဖို့၊ မြောက်ပိုင်းဝေ့နဲ့ အဲဒီ မတရားသေဆုံးသွားရတဲ့ စစ်သည်နှစ်သောင်းအတွက် ဖြေရှင်းချက် တစ်ခုပေးဖို့နဲ့ မြောက်ပိုင်းဝေ့နဲ့ ဆက်ဆံရေး အသစ်ပြန်လည် တည်ဆောက်ဖို့အတွက်ပဲ"

နောက်ကွယ်မှ စကားများကို လီရွှင်က ထပ်မံပြောဆိုရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ ယွမ်ဖန်းကလည်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူတို့တစ်စု မြောက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဝေ့ချီရှန်းက ကျင့်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်မည်ဟု ကြေညာထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် သခင်နှင့် လက်အောက်ငယ်သား ဟူသော ခေါင်းစဉ် ဖိအားမရှိတော့သဖြင့် ဝိန်းယွီသာ ဝေ့ချီရှန်း၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပါက ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် သူတို့ မြောက်ပိုင်းဝေ့၏ ထိန်းချုပ်မှုကို မခံရစေရန်အတွက် ဟန်ကျိုးသို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ယန်အိမ်တော်ရှိ လူများကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ယခင်က ယွမ်ဖန်းသည် ဝိန်းယွီက အလွန် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး ထူးခြားသော အကြံအစည်များ ရှိကြောင်းကိုသာ သိရှိခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင်တော့ ဤရဲစွမ်းသတ္တိကလည်း သာမန်လူများ မမီနိုင်ကြောင်းကို သိရှိသွားခဲ့လေသည်။

လီယောင်နှင့် ယွီချီပါးတို့က သူမအတွက် ကြည်ဖြူစွာ အသေခံခဲ့ကြပြီး ရှောင်းလိကလည်း ဝေ့ချီရှန်းထံ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို ဖုံးကွယ်ထားပေးခဲ့ခြင်းကို ယွမ်ဖန်း အနေဖြင့် အနည်းငယ် နားလည်သွားခဲ့သည်။

တရားမျှတစွာ ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူသာ ဤသို့သော သခင်မျိုးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့မည်ဆိုပါက သူလည်း တစ်ဖက်လူကို သေတွင်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ရန် ရက်စက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ယွမ်ဖန်းကလည်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ကံကြမ္မာက လူတွေကို လှည့်စားတာပါပဲ"

လီရွှင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လျကာ ပြောလိုက်၏။ "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါတို့ ဒီတစ်ခေါက် ဖုန်းယန်ကို စစ်ချီလာတာ အကြောင်းရင်း သုံးချက် ရှိတယ်။ ပထမတစ်ချက်က ဖေသူပုန်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ဖမ်းဆီးခံထားရတဲ့ ရှီဇီဖေးတို့ သားအမိကို သွားခေါ်ဖို့၊ ဒုတိယတစ်ချက်ကတော့ မင်းသမီးက အရင်တုန်းက မာကျားလျန် တိုက်ပွဲအတွက် နယ်စားမင်းကို ကိုယ်တိုင် တောင်းပန်ပြီး ဖြေရှင်းချက် ပေးချင်သေးလို့၊ တတိယတစ်ချက်ကတော့ နယ်စားမင်းနဲ့ ဆွေးနွေးပြီး ရှောင်းလူကြီးမင်းကို ငါတို့ လျန်တပ်စခန်းဆီ ပြန်လွှတ်ပေးဖို့အတွက်ပဲ"

"ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ မြို့ကို တိုက်ခိုက်ပြီးမှ ဖေစုန့်ဆိုတဲ့ သူပုန်က သေရမှာကြောက်လို့ ရှီဇီဖေးတို့ သားအမိကို ခေါ်ပြီး ဖုန်းယန်ကနေ စောစောစီးစီး ဆုတ်ခွာသွားပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။ မင်းသမီးက လော့ယန်ဆီကို တိုက်ရိုက် လိုက်သွားဖို့ အမိန့်ပေးချင်ခဲ့ပေမယ့် ကင်းထောက်တွေက ဒီနေရာမှာ ဝေ့စစ်တပ် တစ်တပ် တပ်စွဲထားသေးတယ်ဆိုတာကို စုံစမ်းသိရှိသွားတယ်။ မင်းသမီးက ရှော့ပျန်းနယ်စား ဒီမှာ ရှိနေတယ်လို့ ထင်ပြီး ငါ့ကို လာရောက်လည်ပတ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာ။ ညီအစ်ကိုယွမ် ဒီမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး၊ ငါတို့နှစ်ယောက် အတိတ်က အကြောင်းတွေ ပြန်ပြောဖြစ်သွားတာပေါ့"

သူက ပြုံးလိုက်ပြီး "နယ်စားမင်းက ဒီနေရာမှာ မရှိဘဲ ညီအစ်ကိုယွမ်က စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်နေမှတော့ ဒီစကားကို ညီအစ်ကိုယွမ်ဆီကို ပြောပြလိုက်တာကလည်း မင်းသမီးရဲ့ တာဝန်ပေးချက်ကို ပြီးမြောက်သွားတာပါပဲ"

ယွမ်ဖန်းမှာ မရယ်နိုင်တော့ချေ။ သူ ရရှိထားသော အမိန့်မှာ ဤနေရာတွင် လျန်စစ်တပ်နှင့် ဖုန်းယန်မြို့တွင်းရှိ ဖေစစ်တပ်တို့ နှစ်ဖက်စလုံး အထိနာသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်မှ အကျိုးအမြတ်ကို သိမ်းယူရန် ဖြစ်သည်။

ယခုတော့ လျန်တပ်စခန်းမှ လူလာရောက်ကာ သူတို့၏ ပစ်မှတ်က ဤနေရာမဟုတ်ကြောင်း၊ သူတို့ မတိုက်တော့ကြောင်းနှင့် သူတို့၏ ဝေ့တပ်စခန်းနှင့် မယှဉ်ပြိုင်တော့ကြောင်း အသိပေးလာခဲ့၏။

သူက သူကိုယ်တိုင် ဤနေရာကို မတိုက်ခိုက်ချင်ဘူးဟု ပြောလိုက်မည်ဆိုပါက သူက အဓိကစစ်တပ်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး လျန်တပ်စခန်းက နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုလုံး တိုက်ခိုက်နေချိန်တွင် သူ့ဘက်က ဘာမှ မလှုပ်ရှားခြင်းမှာ လျန်တပ်စခန်း၏ အကျိုးအမြတ်ကို သိမ်းယူရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ဗြောင်ကျကျ ပြောပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလား။

အချို့သော ကိစ္စရပ်များကို စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားနိုင်သော်လည်း မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပါက သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ၊ ဝေ့တပ်စခန်းဖြစ်စေ ဤအရှက်ကွဲမှုကို မခံနိုင်ချေ။

သူက ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းမှာ ဖေစုန့်ကို ဖမ်းဆီးရန်ဖြစ်ပြီး ဖေစုန့်က လော့ယန်သို့ သွားသဖြင့် သူလည်း လော့ယန်သို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းမည်ဟု ပြောမည်ဆိုလျှင်လည်း လျန်တပ်စခန်းဘက်က သူတို့၏ ရှီဇီဖေးကို ဖေစုန့်က ခေါ်ဆောင်ကာ လော့ယန်သို့ ထွက်ပြေးသွားပြီဟု ပြောထားပြီး ဖြစ်သည်။

နယ်စားမင်း၏ စစ်တပ်က လော့ယန်တွင် ဖေစုန့်ကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်နေသေးသည်။ သူနှင့် လျန်တပ်စခန်းတို့က လော့ယန်သို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားကြပါက ဖုန်းယန်မြို့တွင်းရှိ ဖေစစ်တပ်က သူတို့၏ စစ်ချီလှုပ်ရှားမှုကို မြင်တွေ့သွားပြီး ဖေစုန့်ကို ကူညီရန် လော့ယန်သို့ လိုက်ပါသွားမည်ဆိုပါက တကယ်ကို ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားလိမ့်မည်။

ယွမ်ဖန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ လည်ပတ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်းသမီး လက်ထဲက အဓိကစစ်တပ်က ရှန်းကျိုးကို တိုက်ခိုက်နေတုန်းပဲ။ မင်းသမီးက ဒီတစ်ခေါက် လော့ယန်ကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ရင်တောင် ကာကွယ်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ရှီဇီဖေးကို ပြန်ခေါ်ဖို့ သက်သက်ဆိုရင်တော့ ငါနဲ့အတူ ဖုန်းယန်ကို အရင်တိုက်ခိုက်ပြီးမှ လော့ယန်ကို အတူတူ သွားတိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"

သူ၏ ဤစကားက ဝိန်းယွီအတွက် စဉ်းစားပေးနေသည့်ပုံ ပေါက်သော်လည်း ထိုစကားများသည် လျန်တပ်စခန်းက လော့ယန်ကို အရင်တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ပြီး ဖေစုန့်ကို ဖမ်းမိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့် အကြောင်းရင်းများလည်း ပါဝင်နေပုံရသည်။

လီရွှင်က အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒါက... ငါ အရင်ပြန်ပြီး မင်းသမီးကို သတင်းပို့လိုက်မယ်။ ပြီးမှ အစ်ကိုယွမ်ဆီကို အကြောင်းပြန်ရင်ကော"

ယွမ်ဖန်းက ပြောလိုက်၏။ "သတင်းကောင်းကို စောင့်နေပါ့မယ်"

လီရွှင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူက တဲခန်းဆီးကို ပင့်ပေးးပြီး အဓိကစစ်တပ်စခန်း တံခါးဝအထိ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

______

လီရွှင်သည် လျန်တပ်စခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီး ဝိန်းယွီအား ဤကိစ္စကို အစီရင်ခံပြီးနောက် ဝမ်းသာစိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်းသမီးက တကယ်ကို ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်လွန်းတယ်။ ဒီလိုမျိုး စစ်သည်တစ်ယောက်မှ အဆုံးရှုံးမခံဘဲနဲ့တောင် သူ့ရဲ့ ဝေ့တပ်စခန်းက ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ဖုန်းယန်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကိုယ်တိုင်လာတောင်းဆိုအောင် လုပ်နိုင်တယ်"

ဤအကြံအစည်သာ မရှိပါက သူတို့က လော့ယန်သို့ သွားပြီး လူကယ်လိုလျှင် အပြန်လမ်းတွင် ဖုန်းယန်ရှိ ဖေစစ်တပ်ဟူသော လမ်းပိတ်နေသည့် ကျားတစ်ကောင်သာမက ဘေးဘက်တွင် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ထိုဝေ့စစ်တပ်ပါ ရှိနေလိမ့်မည်။

ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်၏။ "လီလူကြီးမင်း ပင်ပန်းသွားပြီ။ မနက်ဖြန်လည်း လူကြီးမင်းက ဝေ့တပ်စခန်းကို တစ်ခေါက် ထပ်သွားပေးရဦးမယ်"

လီရွှင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုးက စကားပြောရုံလေးပဲရှိတာ။ မင်းသမီးက နေ့ရောညပါ စဉ်းစားတွေးတောနေရတာကမှ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပင်ပန်းတာမို့လို့ ပိုပြီး အနားယူဖို့ လိုအပ်ပါတယ်"

လီရွှင် ပြန်သွားပြီးနောက် ကျောင်းပိုင်က ပြောလိုက်၏။ "ဝေ့တပ်စခန်းနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဖုန်းယန်က ဖေစစ်တပ်ကို အပြတ်ရှင်းလင်းတာက အပြန်လမ်းမှာ ကြုံရမယ့် ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းလိုက်နိုင်တယ် ဆိုပေမယ့် အဲဒီ ဝေ့စစ်တပ်နဲ့အတူ လော့ယန်ကို စစ်ချီသွားရင် ဝေ့ချီရှန်းက လော့ယန်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးတဲ့အခါ ဝေ့တပ်စခန်းရဲ့ စစ်တပ်နှစ်ခုက ပေါင်းဆုံသွားပြီး မင်းသမီးအတွက် အန္တရာယ် ဖြစ်လာမှာကို ကျွန်တော်မျိုးမ စိုးရိမ်မိတယ်"

ဝိန်းယွီကတော့ ပြောလိုက်လေသည်။ "အားကျောင်းက ဖေစုန့်က ဝေ့ချီရှန်းရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မယ်လို့ အဲဒီလောက်တောင် သေချာနေတာလား"

ကျောင်းပိုင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော်မျိုးမက အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုးမက မင်းသမီးရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ် ဘေးကင်းရေးကို စိုးရိမ်လို့ပါ"

ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ " မြောက်ပိုင်းဝေ့က ဒီအချိန်မှာ တောင်ပိုင်းကို စစ်ချီလာတာက လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ အခြေအနေက မရှင်းလင်းသေးသလို ဖုန်းယန်ကိုလည်း တစ်ရက် နှစ်ရက်နဲ့ သိမ်းပိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအချိန်မှာ လုပ်နိုင်တာက 'စောင့်' ဆိုတဲ့ စကားလုံး တစ်လုံးတည်းပဲ ရှိတယ်"

ဘေးဘက်တွင် စောင့်ကြပ်နေသော ထုန်ချွဲကလည်း နားထောင်ရင်း အလွန် ရှုပ်ထွေးသွားကာ မေးလိုက်လေသည်။ "စောင့်ရမယ် ဟုတ်လား"

ဝိန်းယွီသည် စားပွဲပေါ်ရှိ မဖတ်ရသေးသော အစီရင်ခံစာ တစ်စောင်ကို လှန်လှောလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "လူက သုံးပုံတွက်ချက်ပြီး ကောင်းကင်က ခုနစ်ပုံ တွက်ချက်တယ်။ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်လေလေ ပိုပြီး တည်ငြိမ်အောင် နေနိုင်ရလေလေပဲ။ လုပ်နိုင်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို လုပ်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ လောလောဆယ် ပြောင်းလဲမှု မရှိတဲ့ အခြေအနေနဲ့ပဲ ပြောင်းလဲမှုတွေ အားလုံးကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်"

လော့ယန်၏ အခြေအနေတွင် ဝေ့ချီရှန်းနှင့် ဖေစုန့်တို့ နောက်ဆုံးတွင် မည်သူက အနိုင်ရပြီး မည်သူက ရှုံးနိမ့်မည်ဆိုသည်ကို မကြာမီ သိမြင်လာရလိမ့်မည်။

သူမက ဤအချိန်တွင် ဝင်ရောက်ပတ်သက်ခြင်းက ပညာရှိသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခု မဟုတ်တာ သေချာသည်။

ယွမ်ဖန်း၏ လက်ထဲက ဤဝေ့စစ်တပ်ကို အရင် ငှားရမ်းပြီး ဖုန်းယန်ရှိ ဖေစစ်တပ်ဟူသော လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်ကို ဖြေရှင်းလိုက်မည်ဆိုပါက လော့ယန်သို့ စစ်ချီမည်၊ မချီမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရာတွင် အနည်းဆုံးတော့ အရှေ့ဘက်နှင့် ကျောဘက်ကို ထပ်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

____

လော့ယန် မြို့ပြင်ရှိ ဝေ့စစ်တပ်စခန်းအတွင်းတွင် မီးရောင်များ လင်းထိန်နေ၏။

စစ်တဲများကြားရှိ မြေလွတ်တွင် လူတစ်ရပ်နီးပါး မြင့်သော မီးပုံကြီးကို ထွန်းညှိထားပြီး ဝေ့စစ်သည်များသည် မီးပုံရှေ့တွင် ဝိုင်းရံကာ လူတစ်ယောက်ကို အထက်သို့ ပင့်မြှောက်လျက် တညီတညွတ်တည်း ဟစ်အော်နေကြသည်။ "သခင်လေး... သခင်လေး..."

မီးပုံကြီးသည် တဖြောက်ဖြောက် မြည်ကာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်နေကာ လူအုပ်ကြားရှိ တက်ကြွနေသော လေထုကလည်း ဤမီးရောင်ထက် မလျော့နည်းပေ။

အဝေးတစ်နေရာတွင် ဝေ့ချီရှန်းသည် လက်အောက်ရှိ စစ်သူကြီးများနှင့်အတူ မြောက်ပိုင်းမှ နောက်ဆုံးပေးပို့လာသော စစ်ရေးသတင်းများကို ပြောဆိုနေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "လူရိုင်းတွေက တကယ်ပဲ ဒီအချိန်ကို ရွေးပြီး မြောက်ပိုင်းကို လာတိုက်ကြတာပဲ။ ကံကောင်းလို့ အဲဒီ ရှောင်းမိသားစုက ကောင်လေးက တရားမျှတမှုတပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး သွားခုခံပေးလို့ပေါ့။ ဒါပေမယ့် သူက မြေအောက်အကျဉ်းထောင်ထဲကနေ လွတ်သွားပြီဆိုတော့ လှောင်အိမ်ထဲကနေ ရုန်းထွက်သွားတဲ့ သားရဲကြီးနဲ့ အတူတူပဲ။ သူ့ကို ပြန်ပြီး အကျဉ်းချဖို့ဆိုတာ ခက်သွားပြီ..."

စကားကို ထိုနေရာအထိသာ ပြောရသေးချိန်တွင် အဝေးမှ ဟစ်အော်အားပေးသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝေ့ချီရှန်းသည် စကားကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

လက်အောက်ရှိ စစ်သူကြီးက သူ ရုတ်တရက် စကားရပ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ စစ်သည်များက အထက်သို့ မြင့်မြင့် ပင့်မြှောက်နေကြသော ဝေ့ဖိန်ကျင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေသည်။ "သခင်လေးက ဒီတစ်ခေါက် စစ်တပ်နဲ့အတူ လိုက်လာတာ တကယ်ကို ကျွန်တော်တို့ကို အထင်ကြီးသွားစေတာပဲ။ ဒီနေ့ မြင်းစီးစစ်သည် သုံးရာကို ဦးဆောင်ပြီး ဖေစုန့်ရဲ့ လက်အောက်က စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျိန့်တာ့ယဲ့ကို ဉာဏ်သုံးပြီး ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့တာက သူ့ရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိက အရင်တုန်းက ပထမသခင်လေးက မြင်းစီးစစ်သည် ရာဂဏန်းကို ဦးဆောင်ပြီး လူရိုင်းတွေရဲ့ နယ်မြေထဲကို ဝင်ပြီး နယ်စားမင်းကို ကယ်တင်ခဲ့တာထက် မလျော့ပါဘူး။ ဒီကျိန့်တာ့ယဲ့က အရင်တုန်းက နယ်စားမင်းဆီကနေ ပုန်ကန်ထွက်သွားခဲ့တာဖြစ်ပြီး အခုဆို ဖေစုန့်ရဲ့ ယောက္ခမ တစ်ဝက်လောက်တောင် ဖြစ်နေပြီ။ ဖေစုန့်က သူ့ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာက လက်တစ်ဖက် ပြတ်သွားတာနဲ့ အတူတူပဲ။ မနက်ဖြန် အဲဒီ သစ္စာဖောက်ရဲ့ ခေါင်းကို စစ်အလံပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲပြီးမှ ဖေစစ်တပ်ကို တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် သူတို့တွေ ထိတ်လန့်ပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်"

ဝေ့ချီရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကတော့ အများကြီး သက်သာရာရသွားပုံ မပေါ်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။ "ကျိန့်တာ့ယဲ့က မော့ကျိုးမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

လက်အောက်ရှိ စစ်သူကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကြားရတာတော့ ကျိန့်တာ့ယဲ့ရဲ့ သမီးက ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာကို ဖေစုန့်က ဖုန်းယန်ကနေ ဆုတ်ခွာသွားတဲ့အချိန်မှာ စစ်ပွဲတွေကြောင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတော့ သတိလစ်ပြီး ချော်လဲသွားလို့ သားအမိနှစ်ယောက်လုံး သေသွားတယ်တဲ့။ ကျိန့်တာ့ယဲ့က သမီးအတွက် အလျင်အမြန် လာခဲ့တာပါ"

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ဝေ့ဖိန်ကျင်းကလည်း ဝေ့ချီရှန်းကို မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။

သူက ဝေ့ချီရှန်းဆီသို့ လာရောက်ကာ တစ်ခုခု ပြောချင်ပုံရသော်လည်း စစ်သည်များက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လျက် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် အထက်သို့ မြင့်မြင့် ပင့်မြှောက်လိုက်ကြသဖြင့် သူက ချက်ချင်း ရုန်းထွက်လို့ မရခဲ့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် အခွင့်အရေးရှာပြီး လူအုပ်ကို တွန်းဖယ်ကာ သည်ဘက်သို့ ပြေးလာချိန်တွင်တော့ ဝေ့ချီရှန်းနှင့် လက်အောက်ခံ စစ်သူကြီးတို့ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ဝေ့ဖိန်ကျင်း၏ မျက်နှာပေါ်က ပျော်ရွှင်နေသော အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို တဖြည်းဖြည်း တင်းနေအောင် စေ့ထားလိုက်၏။

လက်အောက်ရှိ ကိုယ်ရံတော်စစ်သည်က အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းရွှင်လန်းနေလျက် ပြောလိုက်လေသည်။ "သခင်လေး... ဘာဖြစ်လို့ ထွက်လာတာလဲ။ စစ်သည်တွေက သခင်လေးကို ဆက်ပြီး အရက်တိုက်ချင်နေကြသေးတာ"

သူက ပြောရင်းဖြင့် လက်ထဲက အရက်ပန်းကန်ကို ဝေ့ဖိန်ကျင်းထံသို့ ကမ်းပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဝေ့ဖိန်ကျင်းက တိုက်ရိုက်ပင် အားကုန်သုံးပြီး ခါချလိုက်သဖြင့် ထိုကိုယ်ရံတော်စစ်သည်မှာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားရပြီး ပန်းကန်ထဲရှိ အရက်များလည်း အကုန်လုံး ဖိတ်စင်သွားတော့သည်။

"မသွားဘူး" ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် သုန်မှုန်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ကိုယ်ရံတော်စစ်သည်မှာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မူလနေရာတွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ထိုဒေါသကို ဆွမိအောင် သူ ဘာအမှား လုပ်ခဲ့မိသည်ကိုပင် မသေမချာ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

...

အပိုင်း (၁၈၄.၂)

ဝေ့ချီရှန်းသည် ဗဟိုစစ်တဲသို့ ပြန်လာပြီးနောက် ဝေ့ရှန်းကို ညွှန်ကြားလိုက်၏။ "ဒီနေ့ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တဲ့ ညာတောင်ပံတပ်က စစ်သူကြီးကို သွားခေါ်ချေ"

အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ။ ရှေ့တန်းတွင် အောင်ပွဲခံနေဆဲဖြစ်သော စစ်သူကြီးသည် အလျင်စလို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စစ်တဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ဝေ့ချီရှန်းကို လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးရင်း ပြောလိုက်၏။ "နယ်စားကြီး... ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ပါသလား"

ဝေ့ချီရှန်းသည် စားပွဲရှည်နောက်တွင် ထိုင်နေ၏။ ပိန်ပါးသွားသော ခန္ဓာကိုယ်တွင် စစ်သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းမရှိဘဲ အိမ်နေရင်းဝတ်ရုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားကာ ပုံမှန်အချိန်များနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော ညင်သာမှုမျိုးကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။ သူက ရောက်လာသော စစ်သူကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ဒီနေ့ စစ်မြေပြင်မှာ သခင်လေးက ကျိန့်တာ့ယဲ့ကို ဘယ်လိုဖမ်းမိခဲ့သလဲဆိုတာ ငါ့ကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြစမ်း"

စစ်သူကြီးသည် ဝေ့ချီရှန်း၏ ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်သော်လည်း အရှိကိုအရှိအတိုင်း ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်နဲ့ သခင်လေးက ညာတောင်ပံတပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ဖုန်းရှားလင်မှာ ချုံခိုနေခဲ့ပါတယ်။ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖေစစ်တပ်ရဲ့ ရှေ့ပြေးတပ်ကို မြို့ထဲပေးဝင်လိုက်ပြီး အနောက်ဘက်က ဖေစစ်တပ်အင်အားစုရဲ့ ဆုတ်ခွာရာလမ်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပါတယ်။ နယ်စားကြီး ဦးဆောင်တဲ့ ဘယ်တောင်ပံတပ်က ရှေ့တန်းမှာ ဖေစစ်တပ်နဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်နဲ့ သခင်လေးက တပ်ဖွဲ့တွေကို ဦးဆောင်ပြီး အနောက်ဘက်က ဖေစစ်တပ်ကိုလည်း ဝိုင်းရံထားတဲ့အကွင်းထဲ ရောက်အောင် မောင်းသွင်းခဲ့ပါတယ်။ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ဖေစစ်တပ်က တပ်သားအနည်းငယ်ကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ လိုက်မဖမ်းနိုင်ခဲ့ပါဘူး"

"ဒါပေမယ့် သခင်လေးက မျက်စိရှင်ပါတယ်။ ဖေစစ်တပ်ရဲ့အနောက်မှာ တပ်ကိုထိန်းနေတာက ကျိန့်တာ့ယဲ့ဆိုတာကို သူ သတိထားမိသွားတယ်။ ဒီလူယုတ်မာက ကောက်ကျစ်တယ်လေ။ ဖေစုန့်က ရှေ့တန်းမှာ လော့ယန်မြို့ထဲကို အရင်ဝင်သွားတဲ့ ရှေ့ပြေးတပ်နဲ့ မြို့စောင့်တပ်တွေရဲ့ အကူအညီရပြီး လွတ်မြောက်နိုင်ပေမယ့် သူကတော့ တပ်နောက်ကနေ အဝိုင်းခံထားရတဲ့ကြားက ဖောက်ထွက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ သိနေတယ်။ ဒါကြောင့် သံချပ်ကာကို ချွတ်ပစ်ပြီး ဖေစစ်တပ်ရဲ့ သာမန်စစ်ဝတ်စုံကို ပြောင်းဝတ်ပြီးတော့ ကိုယ်ရံတော်တွေရဲ့ အစောင့်အရှောက်နဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ"

"သခင်လေးက ဒီလူယုတ်မာကို သတ်ပြီး ရှင်းလင်းချင်နေခဲ့တာကြာပြီဆိုတော့ သူ့ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာပါ။ ဒါကြောင့် ကျိန့်တာ့ယဲ့က သာမန်စစ်သား ယောင်ဆောင်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတဲ့အခါ သခင်လေးကလည်း မြင်းစီးပြီး နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အဲ့ဒီလူယုတ်မာကို အောင်မြင်စွာ ဝိုင်းရံသတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ခေါင်းကို ယူဆောင်လာနိုင်ခဲ့တာပါ"

ဤစကားများထဲတွင် သံသယဖြစ်စရာ တစ်စက်လေးမျှပင် ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။ ဝေ့ချီရှန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် လက်ကိုသာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကောင်းပြီ... မင်း သွားလို့ရပြီ"

စစ်သူကြီးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ "ကျွန်တော်မျိုး ခွင့်ပြုပါဦး" ဟု ပြောပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ စစ်တဲတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဝေ့ချီရှန်းက သူ့ကို ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်ပြန်သည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လေးနက်ရှုပ်ထွေးနေပြီး ပြောလိုက်၏။ "ဒီကိစ္စကို သခင်လေး မသိစေနဲ့"

စစ်သူကြီးသည် တဖန် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"

ထိုစစ်သူကြီး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝေ့ချီရှန်းနှင့် မြောက်ပိုင်းစစ်ရေးကိစ္စများကို အစောပိုင်းက ဆွေးနွေးနေခဲ့သော ဝေ့စစ်သူကြီးက ပြောလိုက်၏။ "နယ်စားကြီး... သခင်လေးက တကယ်ကို ရင့်ကျက်လာပါပြီ။ စစ်ချီတဲ့ ဒီရက်ပိုင်းတွေအတွင်းမှာ သခင်လေးရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို လက်အောက်ခံ စစ်သူကြီးတွေ အားလုံးက မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရပြီး သခင်လေးကို တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးမဆုံး ဖြစ်နေကြတာပါ။ ပထမသခင်လေး တုန်းက အသက် ၁၆နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမယ့် နယ်စားကြီးက သူ့ကို စစ်တပ်ဦးဆောင်ဖို့ စိတ်ချခဲ့တယ်လေ။ အခု သခင်လေးက အိမ်ထောင်တောင် ကျနေပြီကို နယ်စားကြီးက ဘာလို့ စိတ်မချနိုင်သေးတာလဲ"

ဝေ့ချီရှန်းသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။ "အဲ့ဒီ အသုံးမကျတဲ့ကောင်က ပြဿနာတွေ အရမ်းရှာခဲ့လွန်းလို့ ဖြစ်မယ်။ အခု ရုတ်တရက်ကြီး စရိုက်ပြောင်းသွားတော့ သူများ နောက်ထပ် ဘာပြဿနာတွေ ထပ်ရှာဦးမလဲဆိုပြီး ငါက အမြဲ သံသယဖြစ်နေမိတယ်"

ထိုဝေ့စစ်သူကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်ကာ "ကျိန့်တာ့ယဲ့ကို သတ်ခဲ့တဲ့ စစ်ရေးစွမ်းဆောင်မှုအပေါ် နယ်စားကြီးက သူ့ကို သံသယဝင်နေတယ်ဆိုတာကိုသာ သခင်လေး သိသွားရင် သားအဖသံယောဇဉ်ကို သေချာပေါက် ထိခိုက်စေပါလိမ့်မယ်"

ဘေးတွင်ရှိနေသော ဝေ့ရှန်းကလည်း ဝင်ရောက်ထောက်ခံပေးလိုက်သည်။ "နယ်စားကြီးက ဒီရက်ပိုင်း ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းတာတောင် တောင်ပိုင်းကို စစ်ချီဖို့ အတင်းကြိုးစားနေရပြီး စစ်သမားတော်ကို ခဏခဏ ခေါ်နေရတာတွေကို သခင်လေးက မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပါပဲ။ အဲ့ဒီ ရှောင်းကောင်လေးကလည်း မြောက်ပိုင်းမှာ ဒီလောက်တောင် ရမ်းကားနေတာဆိုတော့ သခင်လေးက အခုလို ကြိုးစားလာတာက နယ်စားကြီးအတွက် မြောက်ပိုင်းကို ဝိုင်းဝန်းထောက်ပံ့ပေးချင်လို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ဝေ့ချီရှန်းသည် စားပွဲပေါ်ရှိ မြောက်ပိုင်းမှ ရောက်လာသော အရေးပေါ်သတင်းကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများကြားတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ပြောလိုက်၏။ "ထားလိုက်ပါတော့... နောက်ပိုင်း သူ့ကို မင်းတို့တွေ ပိုပြီး စောင့်ကြည့်ပေးကြပါ။ သူက အသက်လည်း ငယ်သေးတယ်၊ ဒေါသလည်း ကြီးတယ်ဆိုတော့ ရှေ့လျှောက် အမှားတွေ အများကြီး လုပ်မိနိုင်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတောင်ပိုင်းစစ်ချီခရီးစဉ်မှာတော့ နောက်ထပ် ဘာအမှားအယွင်းမှ ထပ်ဖြစ်လို့ မဖြစ်ဘူး"

လူနှစ်ဦးစလုံးသည် ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ဝေ့ဖိန်ကျင်း၏ စစ်တဲအတွင်း၌ကား သူ၏ ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးမှုများကြောင့် အရာအားလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး ခွက်များနှင့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေနေလေပြီ။

ဤစစ်ချီခရီးစဉ်တွင် ယူဆောင်လာခဲ့သည်များမှာ နာမည်ကြီး မီးဖိုများမှ ထုတ်လုပ်ထားသော ကြွေထည်များ မဟုတ်သဖြင့် ရိုက်ခွဲခံရသော်လည်း ငွေကြေးများစွာ နစ်နာဆုံးရှုံးမှု မရှိခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းလှသည်။

ယိုးကျိုးအောင်ပွဲခံပွဲ မတိုင်မီကတည်းက သူ့ဘေးတွင် အမှုထမ်းရန် ရာထူးတိုးပေးခံခဲ့ရသော ထိုအကြံပေးအမတ်သည် အောက်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေး... ဒေါသကို ထိန်းပါဦး"

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် ရိုက်ခွဲစရာ ဘာမှမကျန်တော့သော စားပွဲရှေ့တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ထောက်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ သန့်စင်ချောမောသော မျက်နှာပေါ်က အရက်နံ့နှင့် ဒေါသများကြောင့် နီရဲလို့နေသည်။ "မင်းပြောတဲ့အတိုင်း ငါက သတိထားပြီး ပြုမူနေထိုင်ခဲ့တယ်။ အောက်ခြေက သာမန်စစ်သားတွေနဲ့ အတူတူ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ခံစားနေရသယောင် ဟန်ဆောင်ခဲ့တယ်။ ဝေ့ရှင်းချွမ်းလိုမျိုးတောင်မှ စစ်သည်တစ်ရာကျော်ကိုပဲ အားကိုးပြီး ရန်သူ့စစ်သူကြီးရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာတောင် သူက ငါ့ကို ကောင်းတဲ့စကား တစ်ခွန်းလေးတောင် ပြောဖို့ နှမြောနေတုန်းပဲ"

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် စားပွဲကြီးတစ်ခုလုံးကိုပါ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲမှောက်ချလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "ငါက မင်းစကားကို ဆက်နားထောင်နေလို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ"

ထိုအကြံပေးအမတ်က ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမယ့် သခင်လေးက စစ်သူကြီးတွေနဲ့ စစ်သည်တွေဆီကနေ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိနေပြီ မဟုတ်လား"

သူသည် ဝေ့ဖိန်ကျင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရိုသေလေးစားသယောင် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အချိန်တစ်ခုပေးလိုက်ရင် သခင်လေးရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက နယ်စားကြီးထက်တောင် ကျော်လွန်သွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် နယ်စားကြီးက သခင်လေးကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား"

ဝေ့ဖိန်ကျင်းက သူ့ကို ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုအကြံပေးအမတ်ကတော့ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်သည်ဆိုရုံလောက်သာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော် စကားမှားသွားပါတယ်"

သို့သော် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိချေ။

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ခဏကြာအောင် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုခုကို ချမှတ်လိုက်သည့်အလား ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်းပြောတာ မှန်တယ်"

နောက်ထပ် ၃ရက်အကြာတွင် ဝေ့စစ်တပ်သည် လော့ယန်ကို ဝိုင်းရံထားခဲ့ပြီး အကြိမ်ကြိမ် စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ ထွက်လာ၍ တိုက်ခိုက်သော ဖေစစ်သူကြီးများအားလုံးသည် ဝေ့ဖိန်ကျင်း၏ လက်အောက်တွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးနေ့ရောက်မှသာ ဖေစုန့်သည် သူ၏ ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ခံဖြစ်သည့် ဖေယွမ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် စေလွှတ်လိုက်လေသည်။

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် ဖေယွမ်နှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အရှက်ရဖွယ် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း စုဆောင်းထားခဲ့သော သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ များစွာ ထိခိုက်သွားခြင်း မရှိသော်လည်း ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် စစ်စခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် မျက်နှာပျက်ရသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသဖြင့် ဝေ့ချီရှန်းကိုပင် သွားမတွေ့တော့ချေ။

ထိုသတင်းသည် ဝေ့ချီရှန်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူ့ကို များစွာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားစေခဲ့သည်။

သူက ဝေ့ရှန်းကို ပြောလိုက်၏။ "ရှုံးတာ ကောင်းတယ်။ တကယ်လို့ ဆက်တိုက် နိုင်နေမယ်ဆိုရင် ဖေစုန့်ရဲ့ အရင်က ကျဆင်းနေတဲ့ အခြေအနေက လှည့်ကွက်တစ်ခုလိုမျိုး ငါ မြင်မိမှာပဲ"

ဝေ့ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ဖေစုန့်က ဒီကို လာတာ ခိုလှုံဖို့ပါ။ လျန်နဲ့ ချန် စစ်တပ် နှစ်ခုလုံးရဲ့ အင်အားစုတွေက ရှန်းကျိုးကို တိုက်ခိုက်နေဆဲမို့လို့ ဖေစုန့်ရဲ့ လက်အောက်က ထက်မြက်တဲ့ စစ်သူကြီး တချို့ကို ခေါ်ထုတ်လို့ မရပါဘူး။ အရင်တုန်းက စစ်သူကြီးယွမ်တို့ဖက်က တမင်သက်သက် သဲလွန်စပြလိုက်တော့ အဲ့ဒီလူယုတ်မာက နယ်စားကြီးက ဖုန်းယန်ကို သိမ်းချင်နေတယ်လို့ ထင်သွားပြီး ဖုန်းယန်မှာ စစ်အင်အား အများအပြား ချန်ထားခဲ့တယ်။ ဒီခရီးစဉ်မှာ လော့ယန်ကို သူနဲ့အတူ လိုက်ပါလာတဲ့ စစ်သူကြီးတွေထဲမှာ ကျိန့်တာ့ယဲ့ တစ်ယောက်လောက်ပဲ နာမည်ကြီးတာပါ။ ဒါပေမယ့် ကျိန့်တာ့ယဲ့က သခင်လေးနဲ့ လူတွေရဲ့ ဝိုင်းရံသတ်ဖြတ်တာကို ခံလိုက်ရတော့ မြို့ထဲက ဖေစစ်တပ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေက အများကြီး ကျဆင်းသွားခဲ့ပါပြီ။ ဒါကြောင့် နောက်ပိုင်းမှာ သခင်လေးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ စစ်သူကြီးတွေက ကျိန့်တာ့ယဲ့ကို သတ်လိုက်တာ သခင်လေးဆိုတာကို ကြားတော့ သူတို့ရင်ထဲမှာ သုံးပုံတစ်ပုံလောက်က ကြောက်ရွံ့နေကြတာပါ"

ဝေ့ချီရှန်းက ပြောလိုက်၏။ "ကောင်းပါတယ်လေ။ ဒီတစ်ကြိမ်က အဲ့ဒီ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို သွေးပေးလိုက်သလိုပါပဲ။ နောင်ကျရင် စစ်မြေပြင်မှာ သူ့အတွက် အများကြီး အကျိုးရှိပါလိမ့်မယ်"

ဝေ့ရှန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်မျိုးက နယ်စားကြီးက သခင်လေးအတွက် စေတနာထားတယ်ဆိုတာကို သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နယ်စားကြီးက သခင်လေးအပေါ် အရမ်းကို တင်းကျပ်လွန်းနေတယ်။ နယ်စားကြီး... အရမ်းမာကျောလွန်းရင် ကျိုးပဲ့လွယ်တယ်လေ"

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် စစ်ရှုံးလာခဲ့သဖြင့် ထိုနေ့က စစ်စခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲနေခဲ့ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် မျက်နှာသာပေးခံရသော ကိုယ်လုပ်တော်များပင် အနားသို့ မကပ်ရဲကြချေ။

ဝေ့ရှန်း ရောက်ရှိလာချိန်တွင် စစ်တဲအတွင်း မြေပြင်ပေါ်၌ ကွဲကြေနေသော ကြွေခွက်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး နွားနောက်မွေးကော်ဇော ခင်းထားသော လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ဝေ့ဖိန်ကျင်းကို ပြောလိုက်၏။ "နယ်စားကြီးက ဒီဓားကို သခင်လေးဆီ ပေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ"

သူ့နောက်တွင် လိုက်ပါလာသော ကျားတပ်ဖွဲ့ဝင် စစ်သည်က သေတ္တာရှည်တစ်ခုထဲတွင် ထည့်ထားသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ၎င်းမှာ အချိန်ကာလ၏ အရိပ်အယောင်များစွာ ထင်ဟပ်နေသော အလျားလိုက်ဓားရှည် တစ်လက် ဖြစ်နေသည်။

ဝေ့ရှန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါက နယ်စားကြီး အရင်တုန်းက လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ အတော်ဆုံး သူရဲကောင်း ဟယ်နူရဲ့ လက်ထဲကနေ လုယူလာခဲ့တာပါ။ နယ်စားကြီးက နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုခဲ့ပါတယ်"

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် ဓားကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး လက်ငါးချောင်းဖြင့် ဓားအိမ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ အနည်းငယ် အရှက်ရနေဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို တစ်ဝက်ခန့် ငုံ့ထားလျက် ပြောလိုက်၏။ "အဖေ့ကို ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ကျွန်တော့်ကိုယ်စား ပြောပေးပါ"

ဝေ့ရှန်းက နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ "နိုင်တာနဲ့ ရှုံးတာက စစ်ရေးမှာ သာမန်ကိစ္စပါပဲ။ သခင်လေး စိတ်ထဲထားနေစရာ မလိုပါဘူး၊ နယ်စားကြီးကလည်း သခင်လေးကို အပြစ်မတင်ပါဘူး"

သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်၏။ "နယ်စားကြီးက သခင်လေးကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေတာပါ"

ဝေ့ရှန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ဝေ့ဖိန်ကျင်း၏ အကြံပေးအမတ် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူက ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြင့် စစ်တဲအတွင်းရှိ နွားနောက်မွေးကော်ဇော ခင်းထားသော သစ်သားလှေကားထစ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "သခင်လေး"

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် အချိန်အတော်ကြာမှသာ ခေါင်းမော့လာခဲ့ပြီး မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲနေလျက် ပြောလိုက်၏။ "ဆရာ... ကျွန်တော် နောက်ထပ် အောင်ပွဲတစ်ခုကို ရချင်သေးတယ်"

"ကျိန့်တာ့ယဲ့ရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာထက် ပိုလှပတဲ့ အောင်ပွဲတစ်ခုပေါ့"

ထိုအကြံပေးအမတ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးက သခင်လေးကို ကူညီပေးပါ့မယ်"

______

ဝေ့စစ်တပ်၏ အကူအညီ ရရှိသော်လည်း ယွမ်ဖန်းတို့ဘက်မှ အချိန်ဆွဲလိုသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှပြီး ဖုန်းယန်ကို သုံးရက်တိတိ တိုက်ခိုက်ပြီးမှသာ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

မြို့ထဲတွင် ယမန်နှစ်က ဖေစုန့်၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရစဉ်ကတည်းက သတ်ဖြတ်မှု တစ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်ရာ ယခု မြို့ထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသူများမှာ အများအားဖြင့် ဖေစစ်တပ်က အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းဆီးကာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ခိုင်းနေသော သာမန်ပြည်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ဝိန်းယွီနှင့် ယွမ်ဖန်းတို့သည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ချိန်တွင် စည်းကမ်းချက် ၃ချက်ကို ကြိုတင်သဘောတူညီခဲ့ကြပြီး နှစ်ဖက်စလုံး၏ စစ်တပ်များ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် မြို့ထဲရှိ ပြည်သူများအပေါ် နည်းနည်းလေးမှ ထိခိုက်နစ်နာစေခြင်း မပြုရဟု သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော စစ်တပ်က 'ဝိန်း' ဟူသော စာလုံးပါရှိသည့် အလံကို လွှင့်ထူထားသည်ကို မြင်သောအခါ ပြည်သူအချို့က သတိ‌ေးနှင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။ ဝိန်းယွီ၏ မြင်းလှည်းရှေ့မှ စစ်သည်များသည် တစ်ဖက်လူက လုပ်ကြံသူများ ဖြစ်နေမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် လှံရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ အနီးသို့ မကပ်ရန် ဟန့်တားအမိန့်ပေးလိုက်ကြ၏။

အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲနေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် အနာများ ပေါက်နေသော အဘိုးအိုသည် မိမိတွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း ပြသရန် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်သွားပြီးနောက်မှ သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "စစ်သည်တော်ကြီး... ဟန့်ယန်မင်းသမီးက ဖေစုန့်ကို တိုက်ထုတ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဖုန်းယန်ကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ပေးလိုက်ပြီလား"

ဖုန်းယန်၏ ရှုခင်းဟောင်းများကို ကြည့်ရှုလိုသဖြင့် မြင်းလှည်းခန်းဆီးကို အနည်းငယ် လှန်လိုက်ခါစရှိသော ဝိန်းယွီသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရင်ဘတ်ကို ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အစောကြီးကတည်းက တုန်ယင်နေခဲ့ကာ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ရုတ်တရက် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့တော့သည်။

မူလက အဘိုးအိုကို လှံရှည်ဖြင့် ဟန့်တားခဲ့သော စစ်သည်မှာလည်း အဘိုးအို၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ လှံဖျားကို အဘိုးအိုဘက်သို့ ဆက်မချိန်ရဲတော့ဘဲ စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မဖြေနိုင်တော့ချေ။

မြင်းလှည်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တွင် မြင်းစီးကာ လိုက်ပါလာသော ကျောင်းပိုင်သည်လည်း လီယောင် အစရှိသော အရေးပါသည့် အမတ်များကို သူမ ကာကွယ်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့စဉ်ကထက် ပိုပျက်စီးယိုယွင်းကာ ခြောက်ကပ်နေသော ဖုန်းယန်မြို့ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ဖုံးကွယ်ထားသော နာကျင်မှုနှင့် နောင်တရမှုတို့ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

ဒါက အရင်တုန်းက ဖုန်းယန်မှ မဟုတ်တော့တာ...

သို့သော် ဖေစုန့်၏ နင်းခြေဖျက်ဆီးမှုကို သည်လောက်အထိ ခံစားခဲ့ရလျက်နှင့်ပင် သူမတို့က ဖုန်းယန်ကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ပေးမည်ကို စောင့်မျှော်နေသော ပြည်သူများစွာ ရှိနေဆဲပင်။

ထုန်ချွဲသည် ဝိန်းယွီကိုယ်စား မြင်းလှည်းခန်းဆီးကို မတင်ပေးလိုက်၏။ သူမသည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ထိုအဘိုးအိုကို ကိုယ်တိုင် တွဲထူကာ ခေါ်လိုက်၏။ "အဘိုး"

ထိုအဘိုးအိုသည် ဝိန်းယွီကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ကျိနေသော မျက်ရည်များ စီးကျလာကာ တုန်ယင်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သခင်မလေးက... ဟန့်ယန်မင်းသမီးလား"

ဝိန်းယွီသည် မျက်လုံးများ နီရဲနေကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအဘိုးအိုသည် ဆွေမျိုးရင်းချာကို တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ငိုကြွေးလိုက်ပြီး မျက်ရည်များ လွတ်ချလိုက်ကာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။ "မင်းသမီး... ကျွန်တော်တို့ ဖုန်းယန်မြို့က ပြည်သူတွေက မင်းသမီးကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ရတာ အရမ်းကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ခဲ့ရပါတယ်"

လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရိုးပေါ်အရေတင် ပိန်ချုံးနေကြသော ပြည်သူအများအပြားသည်လည်း မျက်နှာကို ဝှက်ကာ ငိုကြွေးလိုက်ကြတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့် ဝိန်းယွီသည် မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ ပူနွေးသော မျက်ရည်များက မျက်တောင်များမှတစ်ဆင့် ကျဆင်းလာခဲ့ရာ၏။ သူမက ဆို့နင့်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဟန့်ယန်က အရည်အချင်းမရှိလို့ပါ"

ထိုအဘိုးအို၏ လည်ချောင်းထဲမှ ရှိုက်ငင်ငိုကြွေးသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "မင်းသမီးက နန်ချန်ကို အဝေးကြီး လက်ထပ်သွားရတာ... လည်း ဆင်းရဲမှာပဲ... ဆင်းရဲမှာပဲ... ကျွန်တော်တို့ ဖုန်းယန်မြို့က ပြည်သူတွေ အားလုံးက သိပါတယ်..."

သူသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ရန် လက်ကို အဆက်မပြတ် မြှောက်နေခဲ့ပြီး ငိုရှိုက်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။ "မင်းသမီးက အခုတစ်ခေါက် ပြန်လာတာ... ပြန်သွားဦးမှာလား"

လမ်းမကြီးပေါ်ရှိ ပြည်သူအားလုံး၏ မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များကို ခံစားရသောအခါ ဝိန်းယွီသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို တုံးတိနေသော ဓားတစ်လက်ဖြင့် ခုတ်ထစ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်မိကာ အပြစ်ရှိစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မက အရည်အချင်းမရှိလို့ ဖုန်းယန်ကို အပြီးတိုင် ပြန်လည်မသိမ်းပိုက်နိုင်သေးတာပါ"

သူမသည် ဝိန်းမိသားစု၏ အလံကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ထွက်လာကြိုဆိုကြသော လမ်းမကြီးပေါ်ရှိ ပြည်သူအားလုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ရှန်းကျိုးရဲ့ တောင်ဘက်က အခုဆို လျန်နယ်မြေတွေ ဖြစ်နေပါပြီ။ အားလုံးကသာ ဟန့်ယန်နဲ့အတူ လိုက်ပါဖို့ ဆန္ဒရှိကြမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီကို အရင်ခေါ်သွားပြီး နေရာချထားပေးပါ့မယ်။ နောင်တစ်ချိန် ဖုန်းယန်ကို အပြီးတိုင် ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်တဲ့နေ့ကျမှ အားလုံးကို ဒီကို ပြန်ပို့ပေးပါ့မယ်"

ထိုအဘိုးအိုသည် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းနည်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ဒီအဘိုးကြီး အသက်ကြီးပြီး အသုံးမကျတော့တာကို မင်းသမီးက မရွံရှာဘူးဆိုရင် ဒီအဘိုးကြီးက မင်းသမီးနောက်ကို တောင်ပိုင်းနယ်စပ်အထိ လိုက်ပါ့မယ်"

သူသည် အကြိမ်ကြိမ် ရှိုက်ငင်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်ရယ်နဲ့ ရှီဇီတို့ ကွယ်လွန်သွားပြီးတဲ့နောက် ဖုန်းယန်ကို အုပ်စိုးတဲ့ ဖေမိသားစုက ကျွန်တော်တို့ကို လူလို့တောင် မသတ်မှတ်တော့ပါဘူး..."

ဘေးတွင်ရှိနေသော ပြည်သူများသည်လည်း ဖုန်းယန်ကို အုပ်စိုးရန် အသစ်ရောက်ရှိလာသော စစ်တပ်က ဖေစုန့်ကဲ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် သတ်ဖြတ်မှုများ ပြုလုပ်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေဟန်ရှိကာ သူတို့ကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များသဖွယ် နောက်ထပ် အခိုင်းအစေခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လျင်မြန်စွာ ငိုကြွေးလျက် ပြောလိုက်ကြ၏။ "မင်းသမီး... ကျွန်တော်တို့လည်း မင်းသမီးနဲ့အတူ လိုက်ပါ့မယ်"

အသံများမှာ ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းနေသော်လည်း ထိုမရေမတွက်နိုင်သော ဝမ်းနည်းသံများ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ဤကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် လှုပ်ခတ်သွားစေနိုင်သော ရေစီးကြောင်းကြီး တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားသယောင်။

ယွမ်ဖန်းသည် ဝေ့စစ်တပ်၏ အင်အားစုများကို ဦးဆောင်ကာ မြို့ထဲသို့ နောက်မှ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ဤအခြေအနေကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် မတုန်လှုပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူသည် စစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက ဝေ့ချီရှန်း၏ လက်အောက်တွင် အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့ပြီး မြောက်ပိုင်းမှ တစ်ခါမှ မထွက်ခွာဖူးသလို ချန်လျန်ဝမ်ကိုလည်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။

သို့သော် သူ ကွယ်လွန်သွားသည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဖေစုန့်၏ လက်အောက်သို့ ကျရောက်သွားသော ဖုန်းယန်မြို့အတွင်းရှိ ပြည်သူများသည် သူတို့၏ ချန်လျန်ဝမ် မျိုးဆက်ကို သည်အချိန်ထိအောင် ထောက်ခံအားပေးနေကြဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ ပညာရှိပြီး မွန်မြတ်သော ဂုဏ်သတင်းမှာ အခြေအမြစ်မရှိဘဲ ပေါ်ထွက်လာခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

ဖုန်းယန်မြို့အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို ဖေစုန့်က စောစောစီးစီးကတည်းက အကုန်သယ်ယူသွားခဲ့ပြီး ကျန်ရစ်သော ဖေစစ်သားများကိုလည်း ဝေ့စစ်တပ်က ဖမ်းဆီးထားခဲ့သောကြောင့် ဝိန်းယွီက သူမနှင့်အတူ တောင်ဘက်သို့ လိုက်ပါရန် ဆန္ဒရှိသော ပြည်သူအားလုံးကို ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဟု အဆိုပြုသောအခါ ယွမ်ဖန်းတွင် ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။

ထိုနေ့ညတွင်ပင် ဝိန်းယွီသည် ဖန့်ယွမ်ကို ခေါ်ယူခဲ့ပြီး သူ့လက်အောက်မှ ထက်မြက်သော စစ်သူကြီးတစ်ဦးကို စေလွှတ်ကာ စစ်သည်တစ်ထောင်ကျော်ကို ဒုက္ခသည်များအဖြစ် ဟန်ဆောင်စေပြီး မြို့ထဲရှိ ပြည်သူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်သို့ အရင်ပြန်သွားရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် စစ်တပ်နှစ်ခုစလုံးသည် လော့ယန်သို့ ဆက်လက်ချီတက်သွားခဲ့ကြသည်။

လော့ယန်သို့ လီ၈၀ ကျော်သာ လိုတော့သည့် အကွာအဝေးသို့ ချီတက်လာချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး ဖုန်းယန်သို့ အကူအညီတောင်းရန် မြင်းစီး၍ အလျင်စလို သွားရောက်နေဟန်ရှိသော ဝေ့စစ်သားတစ်ဦးနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့လေသည်။

ထိုဝေ့စစ်သားသည် ယွမ်ဖန်း ဦးဆောင်သော စစ်တပ်က လွှင့်ထူထားသည့် ဝေ့အလံကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားပြီး ငိုကြွေးလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် အခြားသူများက တွဲထူပေးသောအခါ သူသည် အဆက်မပြတ် သွေးများ အန်နေရင်းက ယွမ်ဖန်းကို ပြောလိုက်၏။ "စစ်သူကြီး... မြန်မြန်... မြန်မြန် နယ်စားကြီးကို သွားကယ်ပါဦး"

...