အခန်း ၁၈၈

အပိုင်း (၁၈၈)

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်တွင် အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ရှောင်းလိသည် ဝေ့ချီရှန်းနှင့် သူ၏ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော ဇနီးသည်တို့၏ အပေါ်ယံ အကြောင်းအရာများကို အနည်းနှင့်အများဆိုသလို သိရှိထားခဲ့၏။

ယခု ဝေ့ချီရှန်းက သူ၏ကွယ်လွန်သွားသော ဇနီးသည်အကြောင်းကို ထပ်ပြောလာသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်းလိ၏စိတ်ထဲသို့ အလိုလို ဝင်ရောက်လာသောအရာကတော့ ဝိန်းယွီသည် သူ့ကို မရေမတွက်နိုင်အောင် ကျောခိုင်းလှည့်ထွက်သွားခဲ့သည့် အကြိမ်အရေအတွက်များပင်။

ဝေ့ချီရှန်း၏ဇနီးသည်က ကျင့်မင်းဆက်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သည့်အချိန်တွင် သူမ၏အသက်ကို အဆုံးစီရင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဝိန်းယွီသည်လည်း သူမ၏ကလဲ့စားချေမှုကို အောင်မြင်ရန်အတွက် ချန်ဝမ်ကို လက်ထပ်ရန် လိုလားခဲ့ပြီး ထိုအရာက မအောင်မြင်ခဲ့သောအခါ သူမသည် အာဏာရရှိရန်အတွက် ကျန်းယွီနှင့်ပင် ကလေးတစ်ယောက် ယူခဲ့သေး၏။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့သည် အတော်လေး တူညီနေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တုန်းက ဝေ့ချီရှန်းသည် လူရိုင်းများ၏ တားဆီးမှုကို ခံခဲ့ရပြီး မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ ပြည်သူများအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြောင့် ချုပ်ချယ်ခံခဲ့ရကာ လျန်ချန်ဧကရာဇ်နှင့် ဝိန်းရှီအန်းတို့ကို ရင်မဆိုင်ရဲအောင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လုံလောက်အောင် မသန်မာခဲ့ပေ။

ရှောင်းလိသည် ထိုခြေရာများကို လိုက်နင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် အကြည့်များကို ပင့်တင်လိုက်ချိန်တွင် မေးရိုးများက အနည်းငယ် တင်းမာသွားခဲ့၏။ "ဒါဆို နယ်စားက ကျွန်တော့်ကို ကျင့်မင်းဆက်ရဲ့ အမတ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ 'တောင်းပန်' နေတာပေါ့လေ"

ဝေ့ချီရှန်းသည် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် အချိန်ကာလ၏ ရှုံးနိမ့်မှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုတို့ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဝန်ခံရန် ဝန်လေးနေသော်လည်း အတိတ်က ရှောင်းလိကို အကြီးအကျယ် အားကိုးနေရချိန်တွင် သူသည် ထိုလူငယ်၏လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်ရန်လည်း ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ လွင်ပြင်ထဲက ဝံပုလွေတစ်ကောင်လို ရိုင်းစိုင်းပြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်နေသော ဤလူငယ်သည် အလွန်အမင်း အင်အားကြီးမားလာပြီး တစ်နေ့တွင် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ သူ့နေရာကို ခြိမ်းခြောက်ကာ သူ့နေရာကို အစားထိုးယူသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ယခုအခါတွင် သူသည် သူကိုယ်တိုင် ပင်ပန်းကြီးစွာ တည်ဆောက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို လွှဲပြောင်းယူရန် တစ်ဖက်လူကို တောင်းပန်နေခဲ့ရလေပြီ။

ရင်ထဲရှိ ခါးသီးမှုကို ဖိနှိပ်ထားရင်း ဝေ့ချီရှန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "မြောက်ပိုင်းဝေ့က ကျင့်မင်းဆက်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်မယ်လို့ အမြဲတမ်း ကြွေးကြော်ခဲ့တာ။ မင်း လွှဲယူပြီးပြီးချင်း နေ့ချင်းညချင်း အလံကို ပြောင်းပစ်လိုက်ရင် ငါတို့ရဲ့ ပြင်ပဂုဏ်သတင်းကိုရော အတွင်းပိုင်း စစ်တပ်ဖွဲ့စည်းပုံကိုပါ ထိခိုက်လိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အလံကို စိုက်ထူချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အချိန်အခါသင့်တဲ့အထိ မင်း စောင့်လို့ရပါတယ်"

သူသည် ရှောင်းလိ မကြာမီ ရရှိတော့မည့် အရာများကို ပေးအပ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး သူနှင့် ဝေ့စခန်း၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းပေးရန် အလဲအလှယ်အနေဖြင့် ရှောင်းလိက မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကို ပိုမို သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော နည်းလမ်းဖြင့် လွှဲပြောင်းရယူပြီး အမြင့်ဆုံးနေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အချိန်နှင့် တရားဝင်အကြောင်းပြချက်ကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ မြောက်ပိုင်းဝေ့သည် ဝေ့မိသားစု၏ မြောက်ပိုင်းဝေ့ ဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

နှစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ "မြောက်ပိုင်းဝေ့" ဟူသော အမည်နာမပင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ဤအရာက လုံလောက်နေခဲ့ပြီ။

သူသည် သူ၏အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှ ပြည်သူများကို နောက်ထပ် စစ်မီးများမှ ကင်းလွတ်အောင် လုပ်ပေးခဲ့ပြီး သူ၏စစ်သူကြီးများ သူ့နောက်သို့လိုက်ကာ လမ်းဆုံးသို့ရောက်ပြီး အချည်းနှီး သေဆုံးရမည့်အဖြစ်မှ တားဆီးပေးခဲ့ကာ ဝေ့မျိုးနွယ်စု ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရယူပေးနိုင်ခဲ့၏။

သည်လိုဆိုလျှင် သူသည် တမလွန်ဘဝသို့ စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် ခရီးဆက်နိုင်တော့မည်။

ဝေ့ချီရှန်း၏ လေးလံပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသော အကြည့်ထဲတွင် ပြောမထွက်သော စကားလုံးများစွာ ဖုံးကွယ်နေခဲ့သည်။

ရှောင်းလိသည် သူ၏စူးစိုက်အကြည့်ကို တောင့်ခံထားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"

သူ၏အသံက မာထန်နေ၏။ "ဝေ့အိမ်တော်ရဲ့ သခင်လေးကသာ လုံလုံလောက်လောက် လိမ္မာနေမယ်ဆိုရင် နယ်စားရဲ့ စောစောက စကားတွေကို ကျွန်တော် သဘောတူပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူက ပြဿနာရှာလာမယ်ဆိုရင်တော့..."

သူသည် ကျန်သည့်စကားများကို ဆက်မပြောဘဲ ချန်ထားခဲ့သည်။ ဝေ့ချီရှန်းက ဆက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါ သူ့ကို သေသေချာချာ သွန်သင်ပေးပါ့မယ်"

ခဏလောက် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူက ထပ်ပြောလိုက်၏။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူ့အတွက် ဤဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းပေးရန် ဆန္ဒရှိပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်သည်။

ရှောင်းလိက "ပြည်သူတွေ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ရတာကို ကျွန်တော်လည်း မလိုလားပါဘူး။ ဒါက လိုအပ်ချက်တွေကို အပြန်အလှန် ဖလှယ်ရုံ သက်သက်ပါပဲ" ဟုသာ ပြန်ပြောခဲ့ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

ဝေ့ချီရှန်းက သူ့ကို တားလိုက်၏။ "နောက်ထပ် တစ်ခု ကျန်သေးတယ်"

ရှောင်းလိသည် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ဝေ့ချီရှန်းက ပြောလိုက်လေသည်။ "ဟန့်ယန်မင်းသမီးက မင်းကို တွေ့ချင်နေတယ်"

___

နှစ်တစ်နှစ် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး အချိန်သို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ နှင်းများသည် မနက်မှ ညအထိ အဆုံးအစမရှိ ကျဆင်းနေပုံရသည်။

ဝိန်းယွီသည် ဝင်ပေါက်တွင် လေကာဝါးကန့်လန့်ကာဖြင့် ကာကွယ်ထားသော ရေကန်ဘေးရှိ ဇရပ်ထဲတွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ပါးပြင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ ရေနှင့် ကောင်းကင် ပေါင်းစပ်သွားသည့် နှင်းဖုံးနေသော ရှုခင်းကို ငေးကြည့်လို့နေသည်။

ဇရပ်ဝင်ပေါက်ရှိ ဝါးကန့်လန့်ကာကို မတင်လိုက်ရာ အသားကို ကိုက်ဖြတ်မတတ် အေးစက်လှသော လေပြေက အထဲရှိ မီးသွေးမီးဖိုမှ နွေးထွေးမှုအချို့ကို လွင့်ပါးသွားစေသည်။

ဝိန်းယွီသည် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ထုန်ချွဲသည် ကန့်လန့်ကာကို ကိုင်ထားကာ ကျောင်းပိုင်ကတော့ ဇရပ်အပြင်ဘက် အခြားတစ်ဖက်တွင် သူမ၏ဓားကို ကိုင်ကာ စောင့်ကြပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုစဉ် ရှောင်းလိ၏ အရပ်ရှည်ရှည် ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်သွားပြီး ကန့်လန့်ကာကို ရှောင်ရှားရန် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

နှင်းပွင့်များက သူ့အင်္ကျီကော်လာတွင် ကပ်ငြိနေပြီး နှင်းမုန်တိုင်း၏ အအေးဓာတ်က သူ့ဝတ်ရုံတွင် စွဲကပ်နေဆဲ။ အရင်ကထက် ပိုပိန်သွားခဲ့သဖြင့် သူ၏ မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများ၏ စူးရှမှုက ပိုလို့ပင် ထင်ရှားလာပုံရသည်။

တောင်ပေါ်ဘုရားကျောင်းတွင် သူတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီးကတည်းကဆိုလျှင် တစ်လကျော် ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသော်လည်း ဘယ်သူမှ စကားမပြောခဲ့ကြချေ။

မြေနီမီးဖိုပေါ်ရှိ ရေနွေးအိုး ဆူလာသောအခါ ဝိန်းယွီသည် သူ့ကို လက်ဖက်ရည်ငဲ့ပေးရန် အိုးကို မလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်လေသည်။ "အပြင်မှာ နှင်းတွေ ထူထပ်နေတယ်။ ရေနွေးပူပူ တစ်ခွက်လောက် သောက်လိုက်ပါဦး"

သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အမျိုးသားက ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ဖန့်စစ်သူကြီးကို လာခေါ်တာပါ"

လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကိုင်ထားသော ဝိန်းယွီ၏လက်က အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းအထိ ပြည့်လျှံသွားအောင် ငဲ့လိုက်သဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် လျှံကျသွားတော့သည်။

သူမ၏မျက်နှာအမူအရာက မည်သည့်အရာကိုမှ ဖော်ပြမနေခဲ့ပေ။ လက်ဖက်ရည်အိုးကို ချထားပြီးမှသာ သူမသည် သူနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံရန် အကြည့်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ရှင် ရွေးချယ်မှု လုပ်လိုက်ပြီပေါ့"

ရှောင်းလိသည် သူမ၏အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်လိုက်၏။ သူ့မျက်လုံးများထဲက ယခင်က ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် ရန်လိုပြီးပြင်းပြလွန်းသည့် စိတ်ဓာတ်တို့သည် ပိုတည်ငြိမ်ပြီး နက်နဲ့သောအရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ "ဟုတ်တယ်"

ဝိန်းယွီသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ဖြည်းညှင်းစွာ ကွေးညွတ်သွားခဲ့၏။ "ဘာလို့လဲ"

ရှောင်းလိက ပြန်မေးလိုက်သည်။ "မင်းသမီးက ချန်ဝမ်နဲ့ ကွာရှင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို ရွေးချယ်ဖို့ ဆန္ဒရှိလို့လား"

သူမ၏အဖြေကို မစောင့်ဘဲ သူသည် အေးစက်ပြီး ရက်စက်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။ "မင်းသမီးကသာ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် ရှောင်းလိက ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုတွေကိုလည်း စွန့်လွှတ်နိုင်တယ်"

သူ၏ ယခင်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် ထက်မြက်သော အသွားများသည် ထိုအသစ်တွေ့ရှိထားသော တည်ငြိမ်မှုမှတစ်ဆင့် စိမ့်ထွက်လာပုံရသည်။

ယန်လဲ့တောင်နှင့် လော့ယန်တို့ရှိ တိုက်ပွဲများအပြီး လျောင်ကျန်း သေဆုံးကာ ဝေ့ချီရှန်း ဖျားနာနေချိန်တွင် မြောက်ပိုင်းဝေ့၌ ထိုက်တန်သော ဆက်ခံသူများ မရှိတော့ဘဲ ၎င်း၏ ကျဆင်းမှုက သိသာထင်ရှားနေခဲ့သည်။

သူတို့၏ကံဆိုးမှုကို အခွင့်ကောင်းမယူခြင်းက သူ၏အမြင်တွင် မြောက်ပိုင်းဝေ့အပေါ် သူ ပြသနိုင်သော အကြီးမားဆုံး ကရုဏာပင်။

ရှောင်လွှဲ၍မရသော ရလဒ်ကို ကြိုတင်မြင်ထားသော ဝေ့ချီရှန်းသည် သေခါနီးအချိန်တွင် မြောက်ပိုင်းဝေ့တစ်ခုလုံးကို သူ့ထံ အပ်နှံခဲ့သည်။

သို့သော် ဝိန်းယွီကသာ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်မည်ဆိုလျှင် သူသည် ထိုတန်ဖိုးမရှိသော ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်ပစ်ပြီး အရာအားလုံးကို အင်အားသုံးကာ သိမ်းပိုက်လိုက်လိမ့်မည်။

သို့တိုင်အောင် ဝိန်းယွီသည် ရှေ့က အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အချိန်အကြာကြီး ငေးကြည့်နေပြီးနောက် "ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ" ဟုသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန် ငြိမ်သက်နေသဖြင့် သူမ၏မျက်လုံးများထဲရှိ နောင်တနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ကို ပိုင်းခြားသိမြင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ "ဖန့်စစ်သူကြီးက အမတ်လီရဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ တည်းခိုနေတယ်။ သူ့ကို သွားခေါ်ဖို့ အခုချက်ချင်း လူတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်မယ်"

အပြင်ဘက်တွင် ထုန်ချွဲက အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီး သတင်းစကားနှင့်အတူ ချင်းယွင်ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးကို ဧည့်သည်ဆောင်များဆီသို့ ချက်ချင်း စေလွှတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဇရပ်ဆီသို့ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သို့သော် ဝါးကန့်လန့်ကာမှတစ်ဆင့် သူမသည် စားပွဲပုလေးတစ်လုံးတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသော လူနှစ်ဦး၏ ဝေဝါးနေသော အရိပ်များကိုသာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားသလို စကားလည်း ထပ်မပြောကြတော့ချေ။

ထိုအခိုက်တွင် လေပြင်းတိုက်ခတ်သံများနှင့် ပြင်းထန်သော နှင်းများကသာ ရေကန်ဘေးရှိ ဇရပ်နှင့် ၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းမိုးထားလေသည်။

သိပ်မကြာမီတွင် ချင်းယွင်ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက ဖန့်ယွမ်ကို ခေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း လာရောက်သတင်းပို့သည်။

ရှောင်းလိ၏ မျက်လုံးများထဲက အေးစက်ပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ခုက ဆူပွက်နေပုံရပြီး သူက နောက်ဆုံးမေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်၏။ "အခုအချိန်အထိတောင် မင်းသမီးက နန်ချန်ကိုပဲ ရွေးချယ်တုန်းလား"

ဝိန်းယွီသည် သူ့ကို မကြည့်ခဲ့ချေ။ သူမသည် စောစောက အပြည့်ငဲ့ထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များကို နှိမ့်ချကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ "ရှောင်းလူကြီးမင်းက အခုဆိုရင် စစ်တပ်တွေကို ကိုယ်တိုင် ကွပ်ကဲနေပြီပဲ။ ဆုံးဖြတ်ချက်တချို့က ကိုယ့်တစ်ယောက်တည်းအတွက် ချမှတ်လို့ မရဘူးဆိုတာကို ရှင် နားလည်သင့်တယ်"

လျန်နှင့် ချန်တို့ကြားရှိ မဟာမိတ်က အလွန်ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားများကလည်း ခွဲခြားမရနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းစွာ ရောယှက်နေခဲ့သည်။

သူမထံမှ အလျင်စလို ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုက အောက်ခြေတွင် စိတ်ကူး၍မရနိုင်သော သွေးထွက်သံယိုမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

အရင်မျိုးဆက်များသည် ကံကြမ္မာနှင့် အခြေအနေများအကြောင်းကို မကြာခဏ ညည်းတွားလေ့ရှိကြသည်။ ယနေ့တွင် သူမသည် ထိုစကားလုံးများ၏ အလေးချိန်ကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားခဲ့၏။

ရှောင်းလိ၏ မျက်လုံးများက ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားပြီး လှောင်ပြောင်နေသော အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခုက သူ့နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် တွဲခိုနေလေသည်။ "ဒီနေ့ ရွေးချယ်မှုကို မင်းသမီး မှတ်မိပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

သူသည် ထရပ်ကာ ကန့်လန့်ကာကို မတင်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ ဇရပ်အပြင်ဘက်တွင် ကျောင်းပိုင်၏ မျက်နှာက နှင်းခဲလို အေးစက်နေပြီး သူမ၏ လက်မက လမ်းပိတ်မည့်အလား ဓားကို ဓားအိမ်ထဲမှ တစ်လက်မခန့် တွန်းထုတ်လိုက်သော်လည်း ထုန်ချွဲက သူမကို အလျင်အမြန် ဟန့်တားလိုက်သည်။

ရေကန်ဘေး ဇရပ်မှသည် ကမ်းခြေအထိ ရှည်လျားသော လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ တိုက်ခတ်နေသည့်လေနှင့် သုံးဖက်သုံးတန်မှ ရေပြင်များကို ထိတွေ့လာခဲ့ပြီး နှင်းပွင့်များသည် ရှောင်းလိ၏ ဝတ်ရုံပေါ်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ကျရောက်နေပြန်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက မျဉ်းတစ်ကြောင်းလို စေ့ထားပြီး သူသည် နောက်သို့ လုံးဝ လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

ဇရပ်အတွင်းတွင် ဝိန်းယွီသည် တစ်ဝက်လောက် မ,တင်ထားသော ဝါးကန့်လန့်ကာမှတစ်ဆင့် နှင်းဖုံးလွှမ်းနေသော ရေကန်ရှုခင်းကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ရှေ့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မ,ကာ နောက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး သူမ၏အကြည့်ကလည်း တဖက်သို့ လွှဲမသွားချေ။

လက်ဖက်ရည်က အေးစက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သွားများကြားတွင် ခါးသက်သက် အဖန်အရသာသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

နှင်းထုကြီးကတော့ ဖြိုင်ဖြိုင် ကျဆင်းနေလေသည်။ ထုန်ချွဲသည် ဝါးကန့်လန့်ကာကို ဂရုတစိုက် မတင်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်လေသည်။ "မင်းသမီး"

ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ နန်ချန်ကို ပြန်မယ်။ အခုတလော ရောက်လာတဲ့ မင်းဆရာရဲ့ စာတွေက ပိုပိုပြီး အရေးတကြီး ဖြစ်လာတယ်— ငါတို့ မယ်တော်ကြီးကျန်းနဲ့ သူ့အဖွဲ့ကို ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲထားလို့ မရတော့မှာ စိုးရိမ်တယ်။ ယောက်မနဲ့ အားယင်းကို ကယ်တင်ဖို့ လော့ယန်ကို ဝိုင်းရံမယ့် ကိစ္စကတော့ အဲဒီတာဝန်ကို ဖန့်စစ်သူကြီးဆီ လွှဲအပ်လိုက်မယ်"

ဝိန်းယွီ၏ မြင်းလှည်းသည် ဖုန်းယန်မှ ထွက်ခွာသွားသော နေ့တွင် လျန်နှင့် ဝေ့ မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့များသည်လည်း မိမိတို့၏ ယခင်သဘောတူညီချက်ကို လေးစားသောအားဖြင့် လော့ယန်သို့ ပူးပေါင်းချီတက်ခဲ့ကြသည်။

ကျယ်ပြောပြီး နှင်းဖုံးလွှမ်းနေသော တရားဝင်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဘီးရာများသည် အဝေးဆီသို့ ဆန့်တန်းနေပြီး နောက်မှလိုက်ပါလာသော တပ်ဖွဲ့များ၏ ခြေရာများကြောင့် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

ပုန်ကန်သူတပ်ဖွဲ့များ မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ဖေစုန့်က သူ၏ တပ်စခန်းအဖြစ် သိမ်းပိုက်ထားခဲ့သော ဖုန်းယန်ရှိ ချန်လျန်ဝမ်၏ ယခင်အိမ်တော်ဟောင်းသည် ကြီးကြီးမားမား ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် ပုန်ကန်သူများ ဆုတ်ခွာသွားသောအခါ သူတို့သည် အိမ်တော်ကို အကုန်အစင် လုယက်သွားခဲ့ကြသည်။ သယ်ယူရမလွယ်သည့် ပန်းအိုးကြီးများနှင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများစွာမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရသည်။

သာမန်ပြည်သူများကြားတွင် ပြင်းထန်သော ဆွေးနွေးမှု အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည့် "နတ်သမီးအား ချီးမွမ်းခြင်း"ကို ထွင်းထုထားသော ကျောက်စိမ်းဖြူ ကန့်လန့်ကာသည် သိုလှောင်ရုံထဲတွင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေနေပြီး ၎င်း၏ မူလပုံစံကိုပင် ပြန်မဖော်နိုင်တော့ချေ။

ကျန်းဟွိုင်သည် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှ အရေးပေါ် သတင်းလွှာများနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာပြီး ရှောင်းလိကို ရှာတွေ့သောအခါ ရှောင်းလိသည် ဖုန်အထပ်ထပ်တင်နေသည့် အိမ်တော်သိုလှောင်ရုံထဲတွင် ယခင်ကတည်းက ကွဲကြေနေပြီးသားဖြစ်သော ကျောက်စိမ်းကန့်လန့်ကာကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် အစိတ်အပိုင်းများ ပြန်ဆက်ကာ ၎င်း၏ ယခင်ပုံစံနှင့် ဆင်တူသောအသွင်ကို ပြန်ဆက်နေလေသည်။

ကျန်းဟွိုင်သည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှု ခံစားချက်တစ်ခုကို ရှင်းမပြတတ်အောင် ခံစားလိုက်ရ၏။

တံခါးဝတွင် ခဏရပ်ကာ အသက်ရှူသံကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပြီးမှ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်လေသည်။ "အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ တင်းကျိုးက စာတစ်စောင် ရောက်လာပါတယ်— ရှော့ပျန်းနယ်စား မရှင်နိုင်လောက်တော့ဘူးတဲ့"

ရှောင်းလိသည် "နတ်သမီးအား ချီးမွမ်းခြင်း" ထဲသို့ နောက်ဆုံး ကျောက်စိမ်းကွဲစကို တပ်ဆင်လိုက်ပြီး "အင်း" ဟုသာ တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

____

မညှာမတာ တိုက်ခတ်နေသော လေနှင့် နှင်းများက ဆက်တိုက်ခတ်နေပြီး ကောင်းကင်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း ခဲရောင်သန်းလာသည်နှင့်အမျှ မှောင်ရီပျိုးချိန်သို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

ဝေ့အန်းသည် မြင်းလှည်းပြတင်းပေါက်ဆီသို့ မြင်းစီးလာပြီး သတင်းပို့လိုက်သည်။ "နယ်စား၊ ကျွန်တော် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရမြစ်ကို စစ်ဆေးဖို့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သွားခဲ့ပါတယ်။ ရေခဲနေပါပြီ— လှေတွေ ဖြတ်သွားလို့ မရတော့ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် မြင်းလှည်းတွေနဲ့ မြင်းတွေ ဖြတ်ကူးဖို့အတွက်တော့ နောက်တစ်ညလောက် ထပ်ခဲဖို့ လိုပါသေးတယ်"

သံဖြင့်အုပ်ထားသော ပြတင်းပေါက်က တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။ အထဲတွင် ဝေ့ဖိန်ကျင်း၏ ဖေးမမှုဖြင့် ဝေ့ချီရှန်းသည် အလေးချိန်စီးသော ဝတ်ရုံကြီးကို ခြုံကာ ထိုင်နေပြီး သူ့ဆံပင်များမှာ အသက်ခုနစ်ဆယ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကဲ့သို့ လုံးဝ ဖြူရော်နေတော့သည်။

တစ်ဖက်ကမ်းကို ဖုံးလွှမ်းနေသော နှင်းမုန်တိုင်းနှင့် မြူခိုးများကိုဖြတ်ကာ မျက်လုံးကို မှေးကြည့်ရင်း သူသည် အက်ကွဲသောအသံဖြင့် အားစိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရမြစ်ရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ယိုးကျိုး ရှိတယ်..."

ယိုးကျိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် မြင်တွေ့လိုသော သူ၏ အရေးတကြီး ဆန္ဒကို သိရှိထားသည့် ဝေ့အန်းသည် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလာခဲ့သည်။ သူသည် အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားကာ ဝေ့ချီရှန်းကို မည်သည့်ခံစားချက် အရိပ်အယောင်ကိုမှ မပြသဘဲ ကတိပေးလိုက်လေသည်။ "မနက်ဖြန် နေ့လယ်လောက်ဆိုရင် စစ်တပ်က ယိုးကျိုးကို သေချာပေါက် ရောက်ပါလိမ့်မယ်"

လော့ယန်တွင် ဆိုးရွားစွာ ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် လျောင်ကျန်း သေဆုံးသည့် သတင်းကို ကြားရသောအခါ ဝေ့ချီရှန်းသည် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်သို့ အပြန်ခရီးတွင် အပြင်းအထန် ဖျားနာခဲ့ပြီး တင်းကျိုးတွင် ရက်အတော်ကြာ အချိန်ဆွဲနေခဲ့ရသည်။

သူ၏အချိန်က တိုတောင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေပုံရသဖြင့် သူသည် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နီးပါး ကာကွယ်ခဲ့သော မြေဖြစ်သည့် ယိုးကျိုးကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် မြင်တွေ့ရန် မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်ချီတက်ရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများသည် သူ၏အခြေအနေ ဆိုးရွားမှုကို သိရှိထားကြသဖြင့် သူ့ကို မဆန့်ကျင်ဝံ့ကြပေ။

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် သခင်မဝေ့တို့သားအမိကို ကျိုးကျွင်းမှ ခေါ်ယူရန် လူလွှတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သတင်းကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဝေ့အန်းသည် ယန်လဲ့တောင်ရှိ ကိစ္စရပ်များကို အလျင်အမြန် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့ပြီး သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းရန် ညတွင်းချင်း သူ၏တပ်များကို ဦးဆောင်လာခဲ့သည်။

ဝေ့ချီရှန်းသည် ငွေရောင်ဖဲကြိုးတစ်ချောင်းလို ရှုခင်းတစ်လျှောက် အခဲလိုက် အေးခဲနေသော မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရမြစ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒါဆို မနက်ဖြန်မှပဲပေါ့..."

ယခုအခါ ချောင်းဆိုးရန်ပင် ကြီးမားသော အားစိုက်ထုတ်မှု လိုအပ်နေလေပြီ။ အားနည်းပြီး ခပ်တိုးတိုး ချောင်းဆိုးသံ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူသည် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း အသက်ရှူရင်း ပြောလိုက်၏။ "ဒါဆိုရင် ငါတို့ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရမြစ်ဘေးမှာပဲ စခန်းချကြတာပေါ့"

ဝေ့အန်းသည် စခန်းချရန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝေ့ရှန်းသည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ကျိုထားသော ဆေးရည်ကို ယူဆောင်လာပြီး ဝေ့ချီရှန်းအား တိုက်ရန် ဝေ့ဖိန်ကျင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် အရောင်ရင့်သော ဆေးရည်တစ်ဇွန်းကို အဖေဖြစ်သူ၏ ဖြူရော်ပြာနှမ်းနေသော နှုတ်ခမ်းများဆီသို့ တေ့ပေးလိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို ကြိတ်မှိတ်ထိန်းထားကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "အဖေ၊ ဆေးသောက်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပါပြီ"

ဝေ့ချီရှန်းသည် ပါးစပ်ကို မဖွင့်ခဲ့ပေ။ သူသည် မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုခုထဲတွင် မျောပါသွားပုံရပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများက လှုပ်ရုံသာ လှုပ်နေကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "နွေဦးရာသီ စတင်ပြီးတဲ့နောက်... တောထဲမှာ ပေါက်တဲ့ တောင်အော်ပင်က အကောင်းဆုံးပဲ။ ကြိတ်ထားတဲ့ ဂျုံကြမ်းမှုန့်နဲ့ ရောပြီး မုန့်ပြား လုပ်စားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဂျုံလုံးစွပ်ပြုတ်ထဲ ထည့်ချက်စားတာပဲဖြစ်ဖြစ်... နှစ်ခုလုံး အရသာ အရမ်းရှိတယ်..."

"တစ်နှစ်တုန်းက... မင်းရဲ့ဦးလေးလျောင်နဲ့ ငါ ယိုးကျိုးကို ကာကွယ်နေတုန်း မိုးအရမ်းကြီးလို့ မြေပြိုပြီး လမ်းတွေ ပိတ်သွားခဲ့တယ်။ ရိက္ခာတွေက ရက်အတော်ကြာ နောက်ကျနေခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ဦးလေးလျောင်နဲ့ ငါ စစ်သားတွေကို ဦးဆောင်ပြီး တောထဲက တောင်အော်ပင်တွေကို တူးဖော်ပြီး ဆာလောင်မှုကို ဖြေဖျောက်ဖို့ ရွှံ့စေးနဲ့ ချက်စားခဲ့ကြတယ်။ ငါတို့က စစ်ကူတွေ မရောက်လာမချင်း လူရိုင်းတွေရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ခေါင်းမာမာနဲ့ ခုခံခဲ့ကြတယ်..."

သူ၏အသံက ပိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ "ငါ... ငါ ယိုးကျိုးကို ရောက်တဲ့အထိ အသက်မရှင်နိုင်တော့မှာ စိုးရတယ်။ နွေဦးရာသီ ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ပြီး နောက်ထပ် တောင်အော်ပင် စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် သောက်နိုင်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး..."

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် ဆေးပန်းကန်ကို ကိုင်ထားရင်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "ငါ့အမိန့်ကို သွားပြောလိုက်။ မြစ်ပေါ်က ရေခဲတွေကို ခွဲပြီး လှေတွေကို ချလိုက်။ နှင်းတွေကိုလည်း ဖယ်ရှားပြီး ပေါက်လာနိုင်တဲ့ တောင်အော်ပင်တွေကို ရှာကြစမ်း"

အောက်ဘက်က ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြပေ။ ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် လက်လှမ်းမီသမျှ အရာအားလုံးကို ဆွဲယူပြီး သူတို့ဆီသို့ ပစ်ပေါက်ကာ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် အော်ဟစ်လိုက်၏။ "သွားကြလေ" အေးခဲနေသော မြစ်ကိုဖြတ်၍ သွားလာနိုင်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖောက်လုပ်ခြင်းဖြစ်စေ၊ ပြင်းထန်လှသော ဆောင်းရာသီ၏ နှင်းထုနက်နက်ထဲတွင် နွေဦးဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရှာဖွေခြင်းဖြစ်စေ— နှစ်ခုလုံးသည် မဖြစ်နိုင်သော အလုပ်များပင်။

ဝေ့ဖိန်ကျင်း၏ ဒေါသပေါက်ကွဲမှုအပြီးတွင် အောက်ဘက်ရှိ အရာရှိများသည် သူတို့၏တပ်များကို စုစည်းခဲ့ကြဆဲ။ အချို့က မြစ်ပေါ်ရှိ ရေခဲများကို ခွဲရန် သွားကြပြီး အချို့က တောရိုင်းဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရှာဖွေရန် နှင်းများကို ဖယ်ရှားကြသည်။

ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် မြင်းလှည်းခုံရှေ့တွင် နာကျင်စွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများကို သူ၏အင်္ကျီလက်ဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာ သုတ်လိုက်ကာ သစ်တုံးခြောက်ကြီးတစ်ခုလို အားနည်းစွာ လှဲလျောင်းနေသော ဝေ့ချီရှန်းအား ပြောလိုက်လေသည်။ "အဖေ၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီည ယိုးကျိုးကို ရောက်ပါလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ တောင်အော်ပင်တွေကိုလည်း စားရမှာပါ"

မြစ်ကမ်းဘေးတွင် စစ်သားများသည် သစ်သားတိုင်များကို ချွန်ကာ ရေခဲများကို ခွဲရန် တူများကို လွှဲရိုက်ကြပြီး အပေါက်များကို လျင်မြန်စွာ ဖန်တီးကြသည်။ သူတို့သည် သစ်တုံးအထူများကို ခုတ်ဖြတ်ကာ အစွန်းနှစ်ဖက်ကို ကြိုးများဖြင့်ချည်ပြီး ရေခဲပေါက်များထဲသို့ ပစ်ချကာ မြစ်ထဲက ရေခဲအပေါက်များ ပိုကျယ်စေရန် လူအင်အားကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

အောက်ဘက်ရှိ ငြိမ်သက်နေသော ရေထဲသို့ ပြိုကျသွားသော ရေခဲသံများက အဆက်မပြတ် တရှဲရှဲ အသံများကို ဖန်တီးပေးပြီး မြစ်ရေက ပြန်လည် စီးဆင်းလာသကဲ့သို့ပင်။

ဝေ့ချီရှန်းသည် ခေါင်းကို မြင်းလှည်းနံရံတွင် မှီထားပြီး အားနည်းစွာ မျက်လုံးတစ်ဝက်မှိတ်ကာ အပြင်ဘက်ရှိ လေပြင်းတိုက်ခတ်သံ၊ နှင်းများနှင့် မြစ်ရေစီးသံကဲ့သို့ အသံများကို နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "မြစ်ကြီးက အရှေ့ဘက်ကို... စီးဆင်းသွားတယ်၊ ငါတို့ မျိုးဆက်တွေက... ပေါင်းပင်လေးတွေပါပဲ... ကံဆိုးတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ..."

မြင်းလှည်းအတွင်း၌ ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "အဖေ—"

အပြင်ဘက်တွင် စစ်သားများသည် ပထမတွင် အံ့အားသင့်သွားကြပြီးနောက် သူတို့သည် ရေခဲခွဲနေသည်ဖြစ်စေ၊ တောင်အော်ပင်အတွက် နှင်းဖယ်ရှားနေသည်ဖြစ်စေ၊ စခန်းချနေသည်ဖြစ်စေ သူတို့အားလုံး သူတို့၏အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး မြင်းလှည်းရှိရာဖက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြတော့သည်။

ဝေ့အန်းသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် တည်ဆောက်ထားသော စခန်းမှ အလျင်အမြန် ပြန်ပြေးလာပြီး အခြား ဝေ့စစ်သူကြီးများနှင့်အတူ မြင်းလှည်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။ "နယ်စားကြီး—"

...