အခန်း ၆၁
Vol. 7 Ch. 61
အခန်း (၆၁)
လေနက်ခံတပ်အား သုတ်သင်ခြင်း
စုဝေးရာခန်းမအတွင်း၌ အရက်နံ့နှင့် ကင်ထားသောအသားမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အဆီနံ့တို့ ရောနှောနေသဖြင့် လူတို့ကို မူးဝေအော့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေလေ၏။
ဒုတိယခေါင်းဆောင်မှာ မျက်နှာတွင် အမာရွတ်များပြည့်နှက်နေသော လူသန်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလေသည်။
သူသည် ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝိုင်ခွက်ကို မြင့်မြင့်မြှောက်ထားကာ အခန်းတွင်းရှိ သူ၏ညီအစ်ကိုများအား နေ့ခင်းဘက်က သူကျူးလွန်ခဲ့သော 'သူရဲကောင်းဆန်သည့် လုပ်ရပ်များ' အကြောင်းကို ကြွားလုံးထုတ် နေခဲ့လေ၏။
“ဟို အကျင့်ပျက်အရာရှိက အမြဲတမ်း ဘဝင်မြင့်နေတာ...၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ဓားကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်ကျတော့ ကြောက်လွန်းလို့ ဘောင်းဘီထဲတောင် သေးထွက်ကျသွားတယ်...။ မင်းတို့ကို ငါ ပြောပြမယ်...၊ သူ့ရဲ့ခေါင်း က...။”
သူသည် သူ၏ဇာတ်လမ်းကို အရသာခံပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် အလွန်တောက်ပသော အနီရောင်အစက်ငယ် တစ်ခုက သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။
“ဟင်...၊ ဒါက ဘာလေးလဲ...။”
ဒုတိယခေါင်းဆောင်မှာ အနည်းငယ် မူးယစ်ဝေဝါးနေသဖြင့် မသိစိတ်ဖြင့် ထိုအရာကို ထိတွေ့ရန် လက်လှမ်း လိုက်မိလေ၏။
သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးမှာ ခဲအသွားခဲ့လေသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရိုးများအားလုံး ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ခဏမျှ ယိမ်းယိုင်သွားကာ နောက်သို့ တည့်တည့် လဲကျသွားခဲ့တော့သည်။
ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ စားပွဲမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့လေ၏။ သောက်စရာများနှင့် အစားအစာများမှာလည်း ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပြန့်ကျဲသွားခဲ့လေသည်။
သူ သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် ထိုအနီရောင်အစက်က မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို မသိရှိလိုက်ဘဲ မျက်လုံး များ ပြူးကျယ်နေခဲ့လေသည်။
လွန်ခဲ့သော တစ်ခဏက ဆူညံပြီး ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သော ခန်းမကြီးမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။
လူတိုင်းသည် ဒုတိယခေါင်းဆောင်၏ အလောင်းကို ငေးမောကြည့်နေကြပြီး မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကိုပင် မသိ တော့ချေ။
“ဒုတိယအစ်ကိုက အရက်တွေ အရမ်းသောက်လိုက်လို့လား...။”
အနီးနားရှိ ဓားပြတစ်ဦးက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ မျက်လုံးတစ်လုံးနဂါးမှာ ရုတ်တရက် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။
သူသည် ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်ပြီး သူ၏ခါးမှ တစ္ဆေခေါင်းဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အပြင်ဘက်ရှိ မှောင်မိုက်နေ သော ခန်းမကြီးဆီသို့ ဒေါသတကြီး မာန်မဲလိုက်လေသည်။
“ဘယ်သူလဲ...။ ဘယ်ခွေးကောင်က ငါ့ကို လာနောက်နေတာလဲ...။ အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့စမ်း...။”
သူ့အား ပြန်လည်တုံ့ပြန်လာသည်မှာ စော်ကားမှုများ သို့မဟုတ် လက်နက်များ မဟုတ်ခဲ့ပေ။
ယင်းအစား မကြားရလုနီးပါး တိုးညင်းလှသော 'ရွှီ' ဆိုသည့် အသံလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။
မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည့် သူ၏ ယုံကြည်ရသော လူယုံတစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းလန်သွားခဲ့လေ၏။
ထိုသူမှာ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ တွန်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခု ကြားတွင် တိကျသော သွေးကွက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။
သူ အသံတစ်သံမျှပင် မထွက်နိုင်မီ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့လေ၏။
“ရွီ...”
သူ၏ လေးနှင့်မြားကို မြှောက်ရန် ပြင်နေသော အခြားဓားပြတစ်ဦးမှာလည်း တုန်ယင်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့လေသည်။
“ရွီ...”
“ရွီ...”
ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး တိုးညင်းသော အသံလေးမှာ မြန်လွန်းခြင်းလည်းမရှိ၊ နှေးလွန်းခြင်းလည်းမရှိဘဲ ငရဲပြည်မှ သေမင်းခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ အလွန်ပင် တိကျလှပေသည်။
ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာတိုင်း လူတစ်ဦးမှာ မလွဲမသွေ လဲကျသွားရလေ၏။
ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့တော့သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ သေဆုံးခြင်းထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု ကြီးက ကပ်ပါလာခဲ့လေ၏။
“အား...။”
“သရဲ...၊ သရဲ...။”
“ဘယ်သူလဲ...၊ ဘယ်သူ မြားနဲ့ပစ်နေတာလဲ...၊ ငါ ဘာမှ မမြင်ရဘူး...။”
ကျန်ရှိနေသော ဓားပြများမှာ လုံးဝ ရူးသွပ်သွားကြလေတော့သည်။
သူတို့သည် ကျယ်ဝန်းလှခြင်းမရှိသော ခန်းမကြီးအတွင်း၌ ခေါင်းမပါသော ယင်ကောင်အုပ်ကြီးကဲ့သို့ ပြေးလွှား နေကြပြီး သူတို့၏ လက်နက်များကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းနေကြလေ၏။
လူအချို့မှာ ထုပ်တန်းများကို ခုတ်ထစ်နေကြပြီး အချို့မှာ လေထုကို ထိုးခုတ်နေကြကာ လူနှစ်ဦးမှာမူ ကြောက်ရွံ့ မှုကြောင့် ထိန်းချုပ်မရတော့ပေ။
သူတို့သည် အချင်းချင်း ဓားများဖြင့် ထိုးခုတ်နေကြလေတော့သည်။
မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပိုင်ဆိုင်သော မမြင်ရသည့် မျက်လုံးတစ်စုံ ရှိနေသည်ကို သူတို့ ခံစားသိရှိနေကြလေ၏။
ထိုအရာက သူတို့တစ်ဦးချင်းစီကို အမှောင်ထဲမှနေ၍ အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။
“နောက်တစ်ယောက်က ဘယ်သူဖြစ်မလဲ...။”
“ငါများ ဖြစ်မလား...။”
ဤသည်မှာ မသိနိုင်သော၊ ခုခံ၍မရနိုင်သော သတ်ဖြတ်မှုကြီးပင် ဖြစ်လေသည်။
ယင်းက မည်သည့်ဓားတိုက်ပွဲထက်မဆို လူတစ်ဦး၏ စိတ်ဆန္ဒကို ပိုမိုဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
“ဝုန်း...။”
ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးပူလောင်နေမှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေချိန်တွင် တရားမျှတမှုစုဝေးရာခန်းမ၏ လေးလံ သော သစ်သားတံခါးကြီးနှစ်ချပ်မှာ ပြင်းထန်သော အင်အားတစ်ခုဖြင့် ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့လေ၏။
အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဝင်လာ ခဲ့လေသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဓားပြဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ သူတို့ လုပ်နေသည့်အရာများကို အလိုအလျောက် ရပ်တန့် လိုက်ကြပြီး အားလုံးက လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေ၏။
ထို့နောက် လူတိုင်းမှာ သူတို့၏ သွေးများ အေးခဲသွားတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူပင် မှားသွားခဲ့ ကြလေသည်။
“ဒါက ဘာကြီးလဲ...။”
“လူမဟုတ်ဘူး...။”
“သေချာတယ်… ဒါ လူမဟုတ်ဘူး...။”
၎င်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အမည်းရောင်ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သံမဏိနှင့် ထူးဆန်းသော အထည်များဖြင့် ပြု လုပ်ထားပုံရသည့် သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော 'သံချပ်ကာအင်္ကျီ' ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားလေသည်။
သူသည် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ခန့်ညားထည်ဝါနေသော်လည်း ဖိနှိပ်လိုသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေ လေ၏။
အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးမှာ သူ၏ မျက်နှာပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူ၏ မျက်နှာတွင် မျက်လုံးမပါ၊ နှာခေါင်းမပါသလို ပါးစပ်လည်း မပါရှိချေ။
မှေးမှိန်သော အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် 'မျက်လုံး' လေးလုံးကသာ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရှုနေလေသည်။
“သရဲ...၊ တောင်စောင့်နတ်တွေ ဒေါသထွက်နေကြတာပဲ...။”
“တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး...၊ သနားညှာတာပါ...၊ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး...၊ သနားညှာတာပါ...။”
“အရာရှိကို ကျွန်တော် မသတ်ပါဘူး...၊ ခေါင်းဆောင် သတ်တာပါ...၊ ခေါင်းဆောင်က ကျွန်တော်တို့ကို ခိုင်းတာ ပါ...၊ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး...။”
သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်များ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့သဖြင့် ဓားပြအများအပြားမှာ ဒူးထောက်ကျသွားကြ လေတော့သည်။
သူတို့သည် လက်နက်များကို ပစ်ချကာ ထို 'သရဲ' ထံသို့ သဲကြီးမဲကြီး ဦးညွှတ်နေကြရာ သူတို့၏ နဖူးများမှ သွေး များ အဆက်မပြတ် ထွက်ကျလာခဲ့လေ၏။ ဆိုးရွားသော အနံ့အသက်ရှိသည့် အရည်များကလည်း အမျိုးသား များစွာ၏ ပေါင်ကြားကို ချက်ချင်းပင် ရွှဲနစ်သွားစေခဲ့လေသည်။
ဖန်းဟန်သည် နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်ငိုယိုနေမှုများနှင့် သနားညှာတာရန် တောင်းပန်မှုများကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
ညကြည့်မှန်ပြောင်းအောက်တွင် ဤငိုယိုနေသော ဓားပြများမှာ သတ်ဖြတ်ခံရမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ သည့် ဝက်များနှင့် သိုးများထက် မပိုခဲ့ပေ။
သူသည် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားရာ သူ၏ ကြီးမားလှသော နည်းဗျူဟာသုံး ဖိနပ်များက သွေးများနှင့် အရက်များ စွန်းထင်းနေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ နင်းချလိုက်လေ၏။
ထိုင်းမှိုင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ထိုဓားပြများ၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ နင်းချ လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေလေသည်။
သူသည် အကြောက်လွန်ကာ ကိုယ်တစ်ပိုင်းသေနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော မျက်လုံးတစ်လုံးနဂါးထံသို့ တည့်မတ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်လေ၏။
မျက်လုံးတစ်လုံးနဂါးသည် သူ၏အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသော အစိမ်းရောင် 'မျက်လုံး' လေးလုံးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ လေသည်။
သူ၏ ခေါင်းအစမှ ခြေအဆုံးအထိ အေးစိမ့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ သွားများမှာလည်း ထိန်းချုပ်မ ရအောင် ခိုက်ခိုက်တုန်နေခဲ့လေ၏။
သူသည် သနားညှာတာရန် တောင်းပန်စကားကိုပင် အဆုံးထိတိုင်အောင် မပြောနိုင်တော့ချေ။
“ဘယ်သူက...၊ မင်းတို့ကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ ခိုင်းတာလဲ...။”
အေးစက်လှပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပုံရသော အသံတစ်ခုပင် ဖြစ်လေ၏။
၎င်းမှာ ထို 'သရဲ' ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
မျက်လုံးတစ်လုံးနဂါးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး စဉ်းစားဖို့ပင် အချိန်မရခဲ့ချေ။
ဝါးကျည်တောက်ထဲမှ ပဲများကို လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ သူသည် အရာအားလုံးကို ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်တော့သည်။
“ဒါက...၊ ခရိုင်မြို့က သခင်ကြီးလီနဲ့ သခင်ကြီးဝမ်တို့ ခိုင်းတာပါ...။ သူတို့က ဝိညာဉ်ကြွေ တောင်စောင်းမှာ ရှန့်ကွမ်းကို သတ်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ကို ငွေတစ်ထောင် ပေးခဲ့တာပါ...။ သူတို့က...၊ သူတို့က သူ့ရဲ့ခေါင်းကို အင်အားပြတဲ့အနေနဲ့ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးမှာတောင် ချိတ်ဆွဲထားခိုင်းခဲ့တာပါ...။”
“အဘိုး...၊ အဘိုး...၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ...။ ကျွန်တော်တို့က ငွေရလို့ အလုပ်လုပ်ပေးရ တာပါ...၊ နောက်ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး...။”
*လီမိသားစု...၊ ဝမ်မိသားစု...။*
ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပို၍ အေးစက်သွားခဲ့လေ၏။
သူသည် သူ လိုချင်သော အဖြေကို ရရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဆက်လက်မေးမြန်းနေခြင်း မပြုတော့ချေ။
သူ၏ လက်လှမ်းကိုကာ မျက်လုံးတစ်လုံးနဂါး၏ လည်ပင်းကို ဆွဲညှစ်လိုက်လေရာ နည်းဗျူဟာသုံး လက်အိတ် ဝတ်ဆင်ထားသော သူ၏လက်မှာ သံညှပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။
“ဂျွပ်...။”
အရိုးကျိုးသွားသည့် ပြတ်သားသော အသံလေးမှာ အော်ဟစ်ငိုယိုသံများကြားတွင် မပြောပလောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေလေ၏။ မျက်လုံးတစ်လုံးနဂါး၏ ခေါင်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သော ထောင့်ချိုးတစ်ခုဖြင့် တွဲလောင်းကျသွား ခဲ့လေတော့သည်။
ထိုမျက်လုံးတစ်လုံးတည်းတွင် အကြောက်တရားများ အထင်းသား ကျန်ရစ်နေခဲ့လေ၏။
ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ချလိုက်လေသည်။ သူသည် လှည့်ကာ ထောင့် စွန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် အေးစက်နေပြီဖြစ်သော ခေါင်းပြတ်နေသည့် ရုပ်အလောင်း ကို တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။
ထို့နောက် သူ၏ စိတ်ဆန္ဒအရ အရာရှိရှန့်ကွမ်း၏ ရုပ်အလောင်းကို သူ၏ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော သိုလှောင် နေရာ အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်လေတော့၏။
ထိုအရာများအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဦးညွှတ်ကာ သနားညှာတာရန် တောင်းပန်နေ ကြဆဲဖြစ်သော ဓားပြများကို သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။
သူသည် နည်းဗျူဟာသုံး ကျည်ကာအင်္ကျီပေါ်မှ အနက်ရောင် သတ္တုတုံးအချို့ကို ဖြုတ်ယူကာ ခန်းမ၏ ထောင့် အသီးသီးသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် တရားမျှတမှုစုဝေးရာခန်းမထဲမှ နောက်လှည့်မကြည့် ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...။
“ဝုန်း...။”
“ဝုန်း...။”
မိုးပေါ်သို့ ထိုးတက်သွားသော မီးတောက်များနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုများစွာက တရားမျှတမှု စုဝေးရာခန်းမကြီး တစ်ခုလုံးနှင့်တကွ အတွင်းရှိ မကောင်းမှုအားလုံးကို လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့လေ၏။
ဖန်းဟန်သည် ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။
သူသည် ဓားပြများ ရွှေငွေရတနာများကို သိမ်းဆည်းထားရာ ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။ ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာများနှင့် တန်ဖိုးကြီးပိုးထည်များ ပြည့်နှက်နေသည့် သေတ္တာကြီးများကို ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။
မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ အားလုံးကို ယူဆောင်ကာ သူ၏ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော သိုလှောင်နေရာ အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်လေတော့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တောင်ပေါ်ခံတပ် တစ်ခုလုံးအနှံ့ ရေနံဆီပုံးများစွာကို လောင်းချလိုက်လေ၏။
သူသည် တောင်ပေါ်ခံတပ်၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များကို ကြည့်ရှုနေ ခဲ့လေသည်။
၎င်းတို့က လေနက်တောင်ပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့သော ဤဓားပြစခန်းကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမျိုသွားခဲ့ကြလေ၏။
မိုးပေါ်သို့ ထိုးတက်နေသော မီးတောက်များက ညကောင်းကင်ယံ၏ ထက်ဝက်ကို အနီရောင်အဖြစ် ဆေးချယ် လိုက်လေသည်။
ဖန်းဟန်သည် လှည့်ကာ အခိုးအငွေ့တစ်အမျှင်ကဲ့သို့ ညအမှောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ တော့သည်။
လေနက်ခံတပ် တစ်ခုလုံးမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့၏။