အခန်း ၆၂

အခန်း (၆၂)

လီမိသားစုနှင့် ဝမ်မိသားစုတို့ ညတွင်းချင်း သုတ်သင်ခံလိုက်ရခြင်း

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်တွင် နက်မှောင်သော မှင်ရည်ကဲ့သို့ အမှောင်ထု၏ နောက်ဆုံးခြေရာများ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ် လေ၏။

ချင်းရှီးခရိုင်မှာမူ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုထဲတွင် အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

မြို့ပြင် မိုင်သုံးဆယ်အကွာရှိ မိုးပေါ်သို့ ထိုးတက်နေသော မီးတောက်ကြီးများမှာ ကြာမြင့်စွာကပင် ငြိမ်းသတ် သွားခဲ့ပြီး မီးလောင်ကျွမ်းထားသော မြေရိုင်းပြင်ကြီးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြချေ။

ညလေရူးကြောင့် လွင့်ပါးလာသော သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ အနက်ရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုက ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ သည်။

၎င်းသည် ခရိုင်မြို့ရှိ အမြင့်မားဆုံးသော နာရီစင်ကြီးပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆင်းသက်လာခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ညကြည့်မှန်ပြောင်းများကို ချွတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကြည့်ရသော မှန်ပြောင်း ငယ်တစ်ခုကို တပ်ဆင်ကာ မြို့၏ အရှေ့ဘက်ရှိ လင်းထိန်နေသော နေရာဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်လေသည်။

ထိုနေရာမှာ လီမိသားစု ခြံဝင်းကြီးပင် ဖြစ်ပေ၏။

ညလယ်ခေါင် အချိန်ဖြစ်သော်လည်း ခြံဝင်း၏ မြင့်မားသော နံရံများပေါ်တွင် ခြေသုံးလှမ်းလျှင် အစောင့်တစ် ယောက် ခြေငါးလှမ်းလျှင် ကင်းသမားတစ်ယောက် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ရှည်လျားသော ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မီးတုတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အစောင့်အဖွဲ့များသည် အပြန်အလှန် ကင်းလှည့်နေကြရာ သူတို့၏ နိုးကြားမှုမှာ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးထက်ပင် များစွာ သာလွန် နေခဲ့လေ၏။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤခံစစ်များက မြေပြင်ပေါ်ရှိ သူခိုးများကို တားဆီးနိုင်သော်လည်း ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ မျက်လုံးများကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများက အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေး တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိ ဒရုန်းတစ်ခုက မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ပေါ်လာကာ ညဘက်ရှိ ပိုးဖလံတစ်ကောင် ကဲ့သို့ လေထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ မြင့်တက်သွားခဲ့လေ၏။

၎င်းသည် လီမိသားစုအိမ်တော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့လေသည်။

တက်ဘလက်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အပူချိန်ကို အခြေခံ၍ကြည့်နိုင်သော မှန်ပြောင်းမုဒ်က စံအိမ်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေ၏။

သူ၏အမြင်တွင် ကင်းလှည့်နေသော အစောင့်များမှာ ရွေ့လျားနေသည့် လိမ္မော်နှင့် အဝါရောင် အစက်အပြောက် များထက် မပိုခဲ့ချေ။

မကြာမီမှာပင် ဒရုန်းသည် အခမ်းနားဆုံးသော ခြံဝင်းများထဲမှ တစ်ခုကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်လေသည်။ ထိုခြံဝင်း အတွင်းရှိ အိပ်ခန်းတစ်ခု၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ အသိသာဆုံးသော အပူရှိန်ကို ထုတ်လွှတ်နေလေ၏။

အတွင်းဘက်၌မူ ခုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်စက်နေသော လူပုံသဏ္ဌာန် အလင်းစက်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

*တွေ့ပြီ...*

ဖန်းဟန်သည် ဒရုန်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် နာရီစင်ပေါ်မှ ငှက်ကြီးတစ်ကောင် ကဲ့သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်လေ၏။

သူသည် အောက်ဘက်ရှိ မှောင်မိုက်နေသော လမ်းသွယ်လေးထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆင်းသက်သွားခဲ့လေသည်။

အကြိမ်အနည်းငယ် ခုန်ပျံလိုက်ပြီးနောက် လီမိသားစုခြံဝင်း၏ မြင့်မားသော နံရံကြီးအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိ သွားခဲ့လေ၏။

သူသည် နံရံကို ကျော်တက်မည့်အစား ခြံစည်းရိုးနံရံ၏ သတိမထားမိနိုင်သော ထောင့်တစ်နေရာသို့ လျှောက် သွားလိုက်လေသည်။

သူသည် သူ၏ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော သိုလှောင်နေရာ အတွင်းမှ စစ်သုံး တူးရွင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူ လိုက်ပြီး နံရံအောက်ခြေရှိ မာကျောသော အပြာရောင် အုတ်ခဲများကို ဖြည်းညင်းစွာ တူးဆွလိုက်လေ၏။

ကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ ခိုင်မာလှသည်ဟု ယူဆရသော နံရံများမှာ ခေတ်သစ် သတ္တုစပ်သံမဏိ ရှေ့တွင်မူ တိုဟူးကဲ့သို့ ပျော့ညံ့နေခဲ့လေသည်။

သူသည် မည်သည့် အသံမျှ ထွက်ပေါ်စေခြင်းမရှိဘဲ လူတစ်ယောက်သာ ဝင်ထွက်နိုင်သော အပေါက်တစ်ခုကို အလွယ်တကူပင် တူးဖော်လိုက်နိုင်လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် နံရံပေါ်ရှိ အစောင့်အားလုံး၏ အမြင်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ရှောင်ရှားလျက် မီးခိုးငွေ့တစ်အမျှင်ကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မှန်းဆရခက်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လူလုပ်တောင်ကုန်းများနှင့် စင်္ကြံလမ်းများ ကြားတွင် ရွေ့လျားသွားခဲ့လေ၏။

နိုးကြားမှုရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော အစောင့်အချို့မှာ ညသန်းခေါင်ယံ သရေစာနှင့် ပတ်သက်၍ အချင်းချင်း တီးတိုးညည်းညူနေခဲ့ကြလေသည်။

အချို့မှာ တိုင်များကို မှီကာ တစ်ရေးတစ်မော အိပ်ပျော်နေကြပြီး သေမင်းက သူတို့အနီးမှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီကို မသိရှိခဲ့ကြချေ။

ဖန်းဟန်သည် အကြီးဆုံးခြံဝင်းဆီသို့ အလွယ်တကူပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

အိပ်ခန်းတံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို သေချာစွာ ပိတ်ထားသော်လည်း သူ၏ အထူးပြုလုပ်ထားသော သော့ဖွင့်ကိရိယာများရှေ့တွင်မူ သော့ခလောက်များမှာ အသုံးမဝင်ခဲ့ချေ။

“ကလစ်...”

ဖန်းဟန်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

အခန်းတွင်းရှိ လေထုထဲတွင် အမွှေးတိုင်များ၏ သိမ်မွေ့သော ရနံ့များ ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိလေ၏။

ပိုးသားခုတင်ပေါ်တွင် သခင်ကြီးလီမှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေပြီး သူ၏ ဝဖီးသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်နေသော အပြုံးတစ်ခုပင် ရှိနေလေသည်။ သူသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်နေ ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။

သူ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် သေဆုံးချိန်၌ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေခဲ့သော အရာရှိရှန့်ကွမ်း၏ ခေါင်းမှာ သူ၏ ဝိုင်သောက်သော စားပွဲပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေလေသည်။

ခရိုင်မြို့ရှိ ငတ်မွတ်နေသော တောင်သူလယ်သမားများမှာ သူ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ အစာတစ်လုတ်အတွက် ငိုယိုတောင်းပန်နေကြလေ၏။

ထို့နောက် သူသည် သူတို့၏ မျက်နှာများကို နင်းကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်...။

ရုတ်တရက် အရိုးအထိ စိမ့်ဝင်သွားသော အအေးဒဏ်က သူ့အား ချိုမြိန်သော အိပ်မက်ထဲမှ လန့်နိုးသွားစေခဲ့ လေ၏။

သခင်ကြီးလီသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ခုတင်ရှေ့တွင် အချိန်အကြာကြီး ရပ်နေခဲ့သည့်အလား တစ်ကိုယ်လုံး အနက်ရောင်ဖြစ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။

ထိုပုံရိပ်၏ မျက်နှာတွင် မှေးမှိန်သော အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေသည့် မျက်လုံးလေးလုံး ရှိနေ ခဲ့ပြီး သူ့အား အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေလေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လူသားတို့၏ ခံစားချက်များ လုံးဝကင်းမဲ့နေလောက်အောင်ပင် အေးစက်နေခဲ့လေ၏။

“သရဲ...”

သခင်ကြီးလီ၏ လည်ချောင်းထဲမှ စကားတစ်ဝက်ခန့်သာ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ခဲ့လေသည်။

အသည်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ပါးစပ်ကြီးမှာ ပွင့်ဟသွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။ အေးစက်ပြီး တောက်ပနေသော အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် လည်ပင်းတွင် အေးစိမ့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အော်ဟစ်သံမှာ ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွား ကာ တစီစီမည်သော အသံတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

သူသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူ၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာ လက်ချောင်းများကြားမှ နွေးထွေးသော သွေး များက ပန်းထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ တန်ဖိုးကြီးပိုးထည်ဝတ်ရုံကို ရွှဲနစ်သွားစေခဲ့လေတော့သည်။

ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြူးထွက်နေသော သူ၏မျက်လုံးများက သူ၏ရှေ့ရှိ 'သရဲ' ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အဆုံးအစမဲ့သော ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

*ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အခုလိုဖြစ်နိုင်ရတာလဲ...*

သူ၏ သတိမလစ်မီ နောက်ဆုံးအချိန်လေးတွင် ထိုအနက်ရောင်ပုံရိပ်က သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အနက်ရောင် သစ်သားခါးဆွဲပြားတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ၏ ခုတင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ချလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

*အဲဒါက လေနက်ခံတပ်ရဲ့ ခါးဆွဲပြားပဲ...။*

သခင်ကြီးလီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခုတင်ပေါ်သို့ အပြင်းအထန် လဲကျသွားခဲ့ပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် သေဆုံး သွားခဲ့လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် ဤအရာအားလုံးကို ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ပိုးကောင်တစ်ကောင်ကို ဖိချေလိုက်သကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေလေ၏။

သူသည် လှည့်ကာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ မြေပုံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းအပေါ်တွင် 'ဘဏ္ဍာတိုက်' ဟူသော စာလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ အမှတ်အသားပြုထားလေသည်။

ဤသည်မှာ လေနက်ခံတပ်၏ ခေါင်းဆောင်ထံမှ 'မေးမြန်း' ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ အရောင်းအဝယ်ကို လွယ်ကူစေ ရန်အတွက် လီမိသားစုနှင့် ဝမ်မိသားစုတို့က သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ဘဏ္ဍာတိုက်များ၏ အသေးစိတ်မြေပုံကို သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဝမ်မိသားစု၏ အိမ်တော်တွင်လည်း အလားတူ မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်ပွားခဲ့လေသည်။

သခင်ကြီးဝမ်၏ အပြစ်များသော ဘဝမှာ အေးစက်သော ဓားမြှောင်တစ်လက်ဖြင့် အိပ်မက်ထဲတွင် အဆုံးသတ် သွားခဲ့ချိန်၌ သူသည် မျက်လုံးဖွင့်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ချေ။

ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဖန်းဟန်သည် မြေပုံ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်လံသွားလာကာ လီမိသားစု၏ လျှို့ဝှက်ဘဏ္ဍာတိုက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖွင့်ရန် သော့သုံးချောင်း လိုအပ်သော သူ၏ရှေ့ရှိ လေးလံသော သံတံခါးကြီးကို ကြည့်ကာ ဖန်းဟန်သည် မထီမဲ့မြင်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်လေသည်။ သူသည် သူ၏ သိုလှောင် နေရာထဲမှ အထူးပြုလုပ်ထားသော ပလတ်စတစ်ပေါက်ကွဲရေးပစ္စည်း အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ တံခါးသော့ ပေါ်တွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ကပ်လိုက်လေ၏။

“ဝုန်း...”

အသံတိတ်ကိရိယာဖြင့် အစွမ်းကုန် ဖိနှိပ်ထားသော တိုးညင်းသည့် ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု အပြီးတွင် တပ်ဖွဲ့ဝင်ထောင် ပေါင်းများစွာကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော သံတံခါးကြီးတွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မြင်ကွင်းကြီးများကို မြင်တွေ့နေကျဖြစ်သော သူပင်လျှင် တစ်ခဏမျှ အသက်ရှူရပ်သွား သည်အထိ ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

လျှို့ဝှက်ဘဏ္ဍာတိုက် အတွင်း၌ ဥစ္စာဓနများမှာ တောင်ကုန်းများကဲ့သို့ စုပုံနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို ကန်း သွားစေလုနီးပါး ဖြစ်နေလေ၏။

လေနက်ခံတပ်သို့ ပေးအပ်ခဲ့သော ငွေတစ်ထောင်မှာ ဤနေရာတွင် မည်သို့မျှပင် မပြောပလောက်အောင် ဖြစ် နေလေသည်။

ဘယ်ဘက်တွင်မူ အကောင်းစား စန္ဒကူးသားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စင်တန်းများ ရှိနေလေ၏။

၎င်းတို့အပေါ်တွင် သေသပ်စွာ စီထားသည်မှာ စာရင်းစာအုပ်များ မဟုတ်ဘဲ တစ်တုံးလျှင် ငွေငါးဆယ် အလေး ချိန်ရှိသော တရားဝင် ငွေတုံးများပင် ဖြစ်ပေသည်။

ငွေတုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး တောင်ကုန်းငယ်လေးများကဲ့သို့ စုပုံနေကာ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းကြည့်ရလျှင် အနည်းဆုံး ငွေတစ်သိန်းခန့် ရှိမည်ဖြစ်လေ၏။

ညာဘက်တွင်မူ သော့ခတ်ထားသော မဟော်ဂနီသစ်သား သေတ္တာကြီး ဆယ်ခုကျော်ခန့် ရှိနေလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သော့ကို ရှာဖွေရန် ပျင်းရိနေသဖြင့် သူ၏ စစ်သုံးဓားဖြင့်သာ ရိုးရှင်းစွာ ကလော်ဖွင့်လိုက်လေ၏။

“ဖြောင်း...”

အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သေတ္တာတစ်လုံးစာ အပြည့်ဖြစ်နေသော တောက်ပနေသည့် ရွှေချောင်းများပင် ဖြစ်လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် သေတ္တာဆယ်လုံးကျော်ကို တစ်ဆက်တည်း ကလော်ဖွင့်လိုက်ရာ ချွင်းချက်မရှိ အားလုံးမှာ ရွှေများ ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

လျှို့ဝှက်ဘဏ္ဍာတိုက်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းတွင် ပိုးချည်သေတ္တာ အနည်းငယ်လည်း ရှိနေသေးလေ၏။

ဖန်းဟန် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပို၍ပင် မျက်စိကျိန်းစရာကောင်းသော အရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ခိုဥအရွယ်အစားရှိသော တောက်ပနေသည့် ပုလဲတစ်လုံးက အမှောင်ထုထဲတွင် နူးညံ့သော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေလေ၏။

တစ်ခုလုံး မြစိမ်းရောင်ရှိပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သော အလင်းပေါက်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးများ ရှိနေ သလို မင်းဆက်အသီးသီးမှ နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ လက်ရေးစာမူများနှင့် ပန်းချီကားများလည်း ရှိနေခဲ့ လေသည်။

တစ်ခုစီတိုင်းမှာ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်အောင်ပင် ဖြစ်လေ၏။

အနောက်ဘက်ဒေသများမှ လက်ဆောင်ပဏ္ဏာအဖြစ် ဆက်သထားသော ကျောက်မျက်ရတနာ အမျိုးမျိုး စီခြယ် ထားသည့် ရွှေဝိုင်ခွက် အစုံအလင်ပင် ရှိနေလေသည်...။

*ဒီချမ်းသာတဲ့ခွေးကောင်က တကယ်ကို ချမ်းသာတာပဲ...။*

ဖန်းဟန်သည် ကျိန်ဆဲခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ အရှိန်ကိုမူ လုံးဝ လျှော့ချခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ စိတ်ဆန္ဒ တစ်ခုဖြင့် သူသည် လောဘကြီးသော ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုမူကာ လျှို့ဝှက်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှ အရာအားလုံးကို ယူဆောင်လိုက်လေ၏။

ရွှေငွေရတနာများဖြစ်စေ၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများနှင့် လက်ရေးစာမူများဖြစ်စေ သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ချန်မထားဘဲ အားလုံးကို သူ၏ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော သိုလှောင်နေရာ အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက် လေသည်။

လီမိသားစုကို လုယက်ပြီးနောက် သူသည် ဝမ်မိသားစု၏ လျှို့ဝှက်ဘဏ္ဍာတိုက်ကိုလည်း ထိုနည်းလမ်းအတိုင်း ပင် ဝင်ရောက်လုယက်ခဲ့လေ၏။

ဝမ်မိသားစု၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုမှာ လီမိသားစုနှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် နောက်ဆုံးသေတ္တာကို သူ၏ သိုလှောင်နေရာအတွင်းသို့ ထည့်လိုက်ချိန်တွင် အရှေ့ဘက်၌ အရုဏ် ဦး၏ ပထမဆုံး အလင်းရောင်များ ပေါ်ထွက်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

သူသည် လာလမ်းအတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လှည့်လာခဲ့ပြီး ချင်းရှီးခရိုင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

သူ၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ သွေးချောင်းစီးမှုထဲသို့ နစ်မြုပ်တော့မည့် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော စံအိမ်ကြီးနှစ်လုံး ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။ သူကမူ သူ၏ အောင်မြင်မှုများနှင့် နာမည်ကျော်ကြားမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့လေသည်။

မိုးလင်းလာချိန်တွင် ဖန်းဟန်၏ ပုံရိပ်က လျိုရှီးရွာ၏ အဝင်ဝတွင် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် သူ၏ အကြမ်းထည် ဝတ်ရုံရှည်ကို ပြန်လည်ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် နံနက်စောစော လယ်ကွင်းများထဲ၌ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသကဲ့သို့ ပျင်းရိသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပေါ်လွင်နေလေသည်။

*ငါ ပြန်ရောက်ပြီ...။*