အခန်း ၆၃

အခန်း (၆၃)

ယွင်ရှူတွင် ဤခန္ဓာကိုယ်မှလွဲ၍ ကျေးဇူးဆပ်စရာ ဘာမျှမရှိပါ

နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

သူမသည် ခုတင်စွန်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး ဝိညာဉ်လွင့်ထွက်သွားသော လှပသည့် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ငေးမောကြည့်နေခဲ့လေ၏။

ပိုင်ကျီရိုနှင့် လျူရူမေတို့က ညအချိန်အများစုတွင် သူမနှင့်အတူ နေပေးခဲ့ကြလေသည်။ သူမ မငိုယိုဘဲ၊ ပြဿနာ မရှာဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့မှာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့ကြရပေ၏။

နှလုံးသားတစ်ခု ကွဲအက်သွားခြင်းထက် ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု မရှိကြောင်းကို သူတို့ သိရှိထားကြပြီး ဤကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေမှုအောက်တွင် ကြာမြင့်စွာကပင် ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော လောကကြီးတစ်ခု ရှိနေ ကြောင်းကိုလည်း သိထားကြလေသည်။

ခြံတံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သော အသံက နံနက်ခင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေ၏။

ရင်းနှီးနေသော ခြေသံများကြောင့် နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ အသက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်သွားခဲ့လေသည်။

လန့်နိုးသွားသော ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မည်သို့မျှ ထပ်မတွေးတော့ ဘဲ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့လေ၏။

နံနက်ခင်းနှင်းပေါက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သွေးနံ့သင်းသင်းလေး ရနေသေးသော်လည်း ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဘေးကင်း စွာ ရပ်နေသော ထိုရင်းနှီးနေသည့် ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ...၊

ချောက်ကမ်းပါးစွန်းတွင် တွဲလောင်းကျနေခဲ့သော နှလုံးသားမှာ နောက်ဆုံးတွင် ခြေချစရာ နေရာတစ်ခုကို ရှာ တွေ့သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အလင်းရောင်မှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်တောက်ပသွားခဲ့လေ၏။

သူမ၏ ငေးမောနေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ ဖန်းဟန်သည် စကားများများမပြောဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြော လိုက်လေသည်။

"သခင်မ...၊ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ...။”

သူသည် နန်ကုန်းယွင်ရှူကို ခြံဝင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာရှိ အသုံးမပြုတော့သော ထင်းတဲတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင် သွားခဲ့လေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှူသည်လည်း သူ၏နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားခဲ့လေသည်။

ထင်းတဲလေးမှာ အလင်းရောင် မှိန်ပျပျသာ ရှိလေသည်။ ဖန်းဟန်၏ စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော ရုပ် အလောင်းတစ်ခုက သန့်ရှင်းသော ကောက်ရိုးများ ခင်းထားသည့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ရုပ်အလောင်းပေါ်ရှိ အရာရှိဝတ်ရုံကို သန့်စင်ထားသော်လည်း ဖျောက်ဖျက်၍မရနိုင်သော သွေးကွက်များ ကျန်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။ သို့တိုင်အောင် ၎င်းကို သေသပ်စွာ စီစဉ်ထားလေ၏။ ရက်စက်စွာ ဖြတ်တောက် ခံထားရသော ထိုဦးခေါင်းမှာလည်း လည်ပင်းနေရာတွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ ထားရှိထားပြီး ပြီးပြည့်စုံသော လူတစ်ဦး အဖြစ် ပြန်လည်ဆက်စပ် ပေးထားခဲ့လေသည်။

၎င်းမှာ အရာရှိရှန့်ကွမ်းပင် ဖြစ်လေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် ထိတ်လန့်မှုနှင့် နာကြည်းမှုတို့ဖြင့် ခဲအသွားခဲ့သော သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မျက်နှာကို ကြည့် လိုက်လေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေခဲ့၏။ သူမသည် ထိတွေ့လိုသောဆန္ဒဖြင့် လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့လေသည်။

မြင်တွေ့နေရသည့် အရာအားလုံးမှာ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အဓိကတရားခံကို ကွပ်မျက်ပြီးသွားပြီ...၊ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူလည်း သေသွားပြီ...။”

"လေနက်ခံတပ်ရယ်...၊ လီမိသားစုရယ်...၊ ဝမ်မိသားစုရယ်...၊ အားလုံးကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီ...။”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ တိုးညင်းသော်လည်း နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသော မိုးကြိုးသံကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

"သူ အခု ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူလို့ ရပါပြီ...။”

“ဘုန်း...”

နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် ဆက်လက်၍ တောင့်ခံမထားနိုင်တော့ချေ။ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ ခွေယိုင်သွားပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရုပ်အလောင်းဘေးတွင် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမသည် သေဆုံးသူ၏ ပကတိအတိုင်း ရှိနေသေးသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရာ သေဆုံးနေပြီဖြစ်သော နှလုံး သားမှာ နွေးထွေးသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အသစ်တစ်ဖန် ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

၎င်းက နောက်ဆုံး လက်ကျန်ခွန်အားကို ထိုးသွင်းပေးလိုက်လေသည်။

တစ်ညလုံး ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ၊ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည့် ကြောက်ရွံ့မှုများ၊ ရန်သူကြီးကို ကလဲ့စားချေနိုင်ခဲ့သည့် သက်သာရာရမှုများ...။ ထိုခံစားချက် အားလုံးက ဤအချိန်လေးတွင် စုပြုံပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေ၏။

ရေကာတာများ အားလုံး ကျိုးပေါက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

"ခင်ပွန်း...။”

သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရုပ်အလောင်းပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ နောက်ဆုံး၌ အသည်းကွဲ မတတ် အော်ဟစ်ငိုယိုလိုက်လေတော့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး ပူလောင်နေသော မျက်ရည်များက ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အေးစက်နေသော အရာရှိဝတ်ရုံကို ရွှဲနစ်သွားစေခဲ့လေ၏။

၎င်းက သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများနှင့် မုန်းတီးမှုများ အားလုံးကိုလည်း ဆေးကြောပစ်လိုက် လေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် ငိုယိုသံများက တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေရာ ငိုထားသဖြင့် သူမ၏ ဖီးနစ်ငှက်ကဲ့သို့ လှပသော မျက်လုံးများမှာ နီရဲယောင်ယမ်းနေခဲ့လေသည်။

သို့သော် အားနည်းမှု အရိပ်အယောင် လုံးဝ မကျန်ရှိတော့ဘဲ ပြာပုံထဲမှ ရုန်းထွက်လာသော ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင် ကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားမှုနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာမှုတို့သာ ရှိနေခဲ့လေ၏။

သူမသည် လှည့်ကာ ဖန်းဟန်ကို မျက်နှာမူလိုက်ပြီး ရိုသေလေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။ သူမသည် ဒူးထောက်ကာ ခေါင်းနှင့် ကြမ်းပြင်ကို ထိ၍ အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။

ဒုတိယအကြိမ် အရိုအသေပေးလေသည်။

တတိယအကြိမ် အရိုအသေပေးလေသည်။

...

သုံးကြိမ်ဒူးထောက်ကာ ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် ခေါင်းနှင့်ကြမ်းပြင် ထိ၍ အရိုအသေပေးခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

ဤသည်မှာ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက ဘုရင်ကို တွေ့ဆုံရာတွင်ဖြစ်စေ၊ ယုံကြည်သူတစ်ဦးက နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် ဘုရားရှင်ကို ကိုးကွယ်ရာတွင်ဖြစ်စေ ပြုလုပ်ရသည့် အမြင့်မားဆုံးသော ကျင့်ဝတ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နာရီခန့်ကပင် သူမသည် ခရိုင်၏ မွန်မြတ်သော သခင်မတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ ဤအချိန်တွင်မူ သူမသည် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မာနအားလုံးကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်လေ၏။

အရှေ့ရှိ အမျိုးသားအား သူမ၏ အစစ်မှန်ဆုံးသော လေးစားမှုကို ပေးအပ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖန်းဟန်သည် သူမအား တွဲမပေးခဲ့ချေ။

သူသည် ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဘဝကို ပြောင်းလဲသွားစေရန် လုံလောက် သော ဤကြီးမားလှသည့် လက်ဆောင်ကို လက်ခံလိုက်လေသည်။

ထိုညက ဖန်းဟန်သည် လျိုရှီးရွာ၏ အနောက်ဘက်တောင်ပေါ်ရှိ ဖုန်းရွှေ အလွန်ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခု ကို ရှာဖွေကာ အရာရှိရှန့်ကွမ်းအတွက် ကိုယ်တိုင် သင်္ချိုင်းဂူတစ်ခုကို တူးဖော်ပေးခဲ့လေသည်။

အောက်မေ့ဖွယ် ကျောက်စာတိုင် မရှိ၊ ကမ္ပည်းစာ မရှိဘဲ အထီးကျန်ဆန်သော သင်္ချိုင်းဂူလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်လေ ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင် ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ်ဝတ်စုံကို ပြောင်းဝတ်ကာ ကွယ် လွန်သူ ခင်ပွန်းအတွက် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ထွန်းညှိပေးပြီး စက္ကူငွေအချို့ကို မီးရှို့ပေးခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံး မီးခိုးငွေ့မျှင်လေး လွင့်ပါးသွားသည်နှင့်အတူ သူမသည် သူမ၏ အတိတ်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် နှုတ်ဆက်လိုက်လေတော့သည်။

...

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ အခန်းထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်မှာ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေလေသည်။

သူ မျက်နှာသစ် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး၍ အနားယူရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ခေါက် လိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"သခင်...၊ ယွင်ရှူ ဝင်လာလို့ ရမလား...။”

၎င်းမှာ နူးညံ့သော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော ခိုင်မာမှုပါဝင်နေသည့် နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ အသံပင် ဖြစ်လေ သည်။

ဖန်းဟန်သည် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေ၏။

ရှေ့တွင်ရှိနေသော အမျိုးသမီးမှာ ရေချိုးပြီး အဝတ်အစား လဲလှယ်ထားပြီးဖြစ်လေသည်။ သူမသည် အပြစ် အနာအဆာကင်းသော အဖြူရောင်ပိုးသားဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားရာ အထည်သားမှာ ရေကဲ့သို့ ချောမွေ့နေပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် နူးညံ့စွာ တောက်ပနေလေ၏။

၎င်းက သူမ၏ ရင့်ကျက်ပြီး ပြည့်ဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းကို ပေါ်လွင်စေသော်လည်း အံ့မခန်းဖွယ် သွယ်လျသော အကွေးအကောက်များကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် သူမ၏ တန်ဖိုးကြီး လက်ဝတ်ရတနာများ အားလုံးကို ဖယ်ရှားထားပြီး သူမ၏ ရှည်လျားကာ နက် မှောင်နေသော ဆံနွယ်များမှာ ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ သူမ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေလေ၏။

မိတ်ကပ် လုံးဝ လိမ်းကျံထားခြင်း မရှိသော သူမ၏ အံ့မခန်း လှပသည့် မျက်နှာလေးမှာ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေ သော ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် လင်းထိန်နေလေသည်။

၎င်းမှာ နေ့ခင်းဘက်က ရှိခဲ့သော ကျက်သရေရှိမှု အချို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း အသက်ရှူမှားလောက် အောင် သန့်စင်မွန်မြတ်မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုတို့ ရောယှက်နေသည့် အလှတရားတစ်ခုကို ရရှိထားလေ၏။

မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သော ထိုဖီးနစ်ငှက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါတွင် ခံစားချက်ပေါင်း ထောင် သောင်းမက ပါဝင်နေသည့်အလား စိုစွတ်စွာ တောက်ပနေလေသည်။

သို့တိုင်အောင် အညစ်အကြေး တစ်စက်မျှမရှိဘဲ အလွန်ပင် ကြည်လင်နေလေ၏။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြတ်သားသော အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ဖန်းဟန်၏ ရှေ့ သုံးလှမ်းအကွာတွင် ရပ်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် ကျက်သရေ ရှိစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်လေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့လေသည်။

"ယွင်ရှူမှာ သခင့်ကို ကျေးဇူးဆပ်စရာ နည်းလမ်း မရှိပါဘူး...။”

သူမ၏ အသံမှာ တိုးညင်းသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းမှာ သူမ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုထားသကဲ့သို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေခဲ့လေ၏။

"ဒီခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ သနားညှာတာစွာ လက်ခံပေးပါ သခင်...။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဖန်းဟန် မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် သူမသည် လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်လေသည်။ သူမ ၏ သွယ်လျပြီး ဖြူဖွေးသော လက်ချောင်းလေးများက ခါးပေါ်ရှိ ဖဲကြိုးကို ဖြည်ချလိုက်လေ၏။

လရောင်အောက်ရှိ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ သူမ၏ ဖြူစင်သော ပိုးသားဂါဝန်မှာ ချောမွေ့ကာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပသော သူမ၏ ပခုံးများပေါ်မှ လျှောကျသွားခဲ့လေသည်။

၎င်းတို့မှာ သူမ၏ ခြေရင်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စုပုံသွားခဲ့လေ၏။

မည်သည့် အမျိုးသားကိုမဆို ရူးသွပ်သွားစေရန် လုံလောက်သော အပြစ်အနာအဆာကင်းကာ အလွန်လှပသည့် ခန္ဓာကိုယ်လေးတစ်ခုက ဖန်းဟန်၏ ရှေ့တွင် ကွယ်ဝှက်ထားခြင်းမရှိဘဲ ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

ဖယောင်းတိုင် မီးရောင်အောက်တွင် သူမ၏ အသားအရေမှာ အကောင်းဆုံးသော သိုးဆီကျောက်စိမ်းနှင့် တူညီ နေပြီး နွေးထွေးသော တောက်ပမှုကို ထုတ်လွှတ်နေလေ၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဂောာက်ကြောင်းတိုင်းမှာ ဖန်ဆင်းရှင်၏ အပြီးပြည့်စုံဆုံးသော လက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ နှလုံးသား အောက်ခြေမှနေ၍ အပူရှိန်တစ်ခု မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေတော့သည်။

ထပ်မံ၍ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိတော့ဘဲ သူသည် ရှေ့သို့လှမ်းသွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ တုန်ယင်နေသော ခန္ဓာကိုယ် လေးကို ပွေ့ချီလိုက်လေတော့၏။

သူသည် သူမကို ကန့်လန့်ဖြတ် ပွေ့ချီကာ ခုတင်ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်က သူမကို ပွေ့ချီလိုက်သော အချိန်လေးမှာပင်...။

ဖန်းဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စက် စက်ရုပ်အသံဖြင့် အသိပေးချက်များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

[ ဒင်...။ ပြင်းထန်သော အချစ်၊ ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် ပိုင်ဆိုင်လိုမှု ခံစားချက်များကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပါသည်...။ နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ ချစ်ခင်မှုအဆင့်သည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွင် သော့ခတ်သွားပါပြီ...။ ]

[ ဒင်...။ စတုတ္ထမြောက် အဓိကအမျိုးသမီးဇာတ်ကောင်နှင့် အောင်မြင်စွာ ချိတ်ဆက်နိုင်ခဲ့ပါပြီ...။ ကမ္ဘာနှစ်ခု ကြားတံခါးစွမ်းအင် ကန့်သတ်ချက်မှာ များစွာ မြင့်တက်သွားပါပြီ...။ ]

[ ကောင်းမွန်လှပါသည်...။ မျိုးဗီဇအဆင့်မြှင့်တင်ရေးအရည်အား စနစ်၏ သိုလှောင်နေရာ အတွင်းသို့ ထည့်သွင်း ပြီးပါပြီ...။ ]

[ လက်ရှိ စွမ်းအင် - ၉၅၀ / ၁၀၀၀...။ ]