အခန်း ၆၄

အခန်း (၆၄)

ပြည်သူများ အံ့အားသင့်သွားရခြင်း

နံနက်ခင်း၏ ပထမဆုံးသော နေရောင်ခြည်တန်းလေးများက ချင်းရှီးခရိုင်၏ ကျောက်ပြာလမ်းမများကို မနည်း ထွန်းလင်းပေးနေရလေသည်။

လူတစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ဟုပင် မထင်ရလောက်အောင် စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုက ကြည် လင်နေသော ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ထိုအသံမှာ မြို့အရှေ့ဘက်ရှိ လီမိသားစုအိမ်တော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ခရိုင်မြို့လေး၏ အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်သော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွဲပစ်လိုက်လေသည်။

"သေ...၊ သေကုန်ပြီ...။ သခင်ကြီး...၊ သခင်ကြီး သေသွားပြီ...။”

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ ယာယီမှတ်တမ်းအရာရှိဖြစ်သူ အဘိုးချန်မှာ ယခင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်သည့် အရာရှိကြီး ရှန့်ကွမ်း၏ အကြံပေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အစောင့်တပ်သား အနည်းငယ်နှင့်အတူ လီမိသားစု၏ အခမ်းနားဆုံးသော အိပ်ခန်းထဲတွင် ရပ်နေခဲ့ လေ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေပြီး အောက်ပိုင်းမှ အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရကာ ချွေးအေးများက သူ၏ ကျောပြင်ရှိ အံမဝင်သော ရုံးအဝတ်အစားများကိုပင် စိုရွှဲသွားစေခဲ့လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေချေသည်။

သူ ဝင်ရောက်လာသည့် အချိန်မှစ၍ ယခုတိုင်အောင် အမြဲတမ်း မောက်မာတတ်ကြသော အစောင့်များနှင့် အစေ ခံများထံမှ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော တိုက်ခိုက်သံ တစ်သံကိုမျှ မကြားခဲ့ရပေ။

တောင့်တင်းသန်မာသော အမျိုးသား ဆယ်ဂဏန်းကျော်ခန့်မှာ ခြံဝင်းထဲတွင် ငုံးငှက်လေးများကဲ့သို့ စုဝေးနေကြ ပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ သေဆုံးနေသူများထက်ပင် ဖြူဖျော့နေကြလေသည်။

သူတို့သည် တစ်ညလုံး ကင်းလှည့်ခဲ့ကြသော်လည်း တစ္ဆေတစ်ကောင်ကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ရချေ။

အခန်းထဲတွင်မူ တန်ဖိုးကြီးမားသော နံ့သာပေါင်းများက လောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ရနံ့များမှာလည်း ပြင်းထန် နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

သခင်ကြီးလီသည် သူ၏ခုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်လျက် ရှိနေပြီး သူ၏ဝဖြိုးသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ် နေပုံရသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုက အေးခဲနေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

သို့သော်လည်း သူ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင်မူ သေးသွယ်ပြီး ဖြောင့်တန်းနေသော သွေးကြောင်းတစ်ခု ရှိနေလေ သည်။

သွေးများမှာ ခဲနေပြီဖြစ်ကာ သွေးစင်နေမှု အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး အထက်မြက်ဆုံးသော ဓားသွားဖြင့် ဖွဖွလေး လှီးဖြတ်ခံထားရသည့်အလား ပုံပေါ်နေပေသည်။

သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ကာ ထိရောက်ပြီး သေစေလောက်လေ၏။

ရုန်းကန်ထားသည့် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိသကဲ့သို့ ခုခံထားသည့် အရိပ်အယောင်လည်း မရှိချေ။ သခင်ကြီးလီမှာ အိပ်မောကျနေစဉ် သားသတ်သမားတစ်ဦး၏ တိကျစွာ သွေးဖောက်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ သည့် ဝက်ဝကြီးတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေပေသည်။

အဘိုးချန်သည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ အကြည့်များက ခုတင်ဘေးရှိ ရွှေနှင်းဆီ သစ်သားစားပွဲပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ရလေ၏။

စားပွဲပေါ်တွင်မူ ခွဲထားသော သစ်ကြားသီးတစ်လုံးအပြင် အနက်ရောင် သစ်သားခါးဆွဲတံဆိပ်ပြားတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေခဲ့လေသည်။

ထိုခါးဆွဲတံဆိပ်ပြားပေါ်တွင်မူ "လေနက်" ဟူသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စာလုံးကြီးနှစ်လုံးကို အနီ ရောင်ဖြင့် ထွင်းထုထားလေသည်။

ဤသည်မှာ လေနက်ခံတပ်မှ ဓားပြများ၏ ခါးဆွဲတံဆိပ်ပြားပင် ဖြစ်ချေသည်။

အဘိုးချန်၏ စိတ်အစဉ်မှာ ဗလာကျင်းသွားခဲ့လေ၏။ လေနက်ခံတပ်မှ ဓားပြများသည် လူသတ်ပြီးနောက် အဘယ်ကြောင့် သက်သေအထောက်အထား ချန်ထားခဲ့ရသနည်းဆိုသည်ကို သူ စဉ်းစား၍မရမီမှာပင် ရုံးစေ တစ်ဦးက ပြာပြာသလဲ ပြေးဝင်လာခဲ့ပြီး သူ၏အသံမှာ ပုံပျက်နေခဲ့လေသည်။

"အမတ်ချန်...၊ အမတ်ချန်...၊ မကောင်းတော့ဘူး...။ ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စကြီး ဖြစ်သွားပြီ...။ ဝမ်မိသားစုဆီမှာ...၊ ဝမ်မိသားစုဆီမှာလည်း ပြဿနာတက်နေပြီ...။”

ဝမ်မိသားစု အိမ်တော်။

တူညီသော မြင်ကွင်း၊ တူညီသော နေရာနှင့် တူညီသော သေဆုံးမှုပုံစံပင် ဖြစ်ပေသည်။

သခင်ကြီးဝမ်သည်လည်း သူ၏ခုတင်ပေါ်တွင်ပင် သေဆုံးနေခဲ့ပြီး သူ၏ လည်ချောင်းပေါ်တွင် သေးသွယ်သော သွေးကြောင်းတစ်ခု ရှိနေကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်မောကျနေသည့် အသွင်အပြင် ရှိနေလေသည်။

သူ၏ ခုတင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင်လည်း တစ်ပုံစံတည်းတူညီသော လေနက်ခံတပ်၏ ခါးဆွဲတံဆိပ်ပြားတစ်ခု ရှိနေလေ၏။

ဤထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရသော အဘိုးချန် မှာ ထပ်မံ၍ တောင့်ခံမထားနိုင်တော့ဘဲ ခွန်အားများအားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အလား ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အသံမြည်လျက် လဲကျသွားခဲ့လေတော့သည်။

ဤသည်မှာ ဓားပြတိုက်ခြင်းနှင့် လူသတ်ခြင်းတို့နှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်လှပေ။

ဤသည်မှာ နတ်ဒေဝါများနှင့် တစ္ဆေသရဲများက အသက်လာတောင်းသည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သိသာ ထင်ရှားလှပေသည်။

...

သတင်းစကားများမှာ တောမီးလောင်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရာ နေ့တစ်ဝက်ပင် မကြာမီ ချင်းရှီးခရိုင်၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ခရိုင်မြို့လေးမှာ ဗုံးကြဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားခဲ့၏။

"မင်းတို့ ကြားပြီးကြပြီလား...။ မနေ့ညက သခင်ကြီးလီနဲ့ သခင်ကြီးဝမ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး အသတ်ခံလိုက် ရတယ်တဲ့...။”

"ဘုရားရေ... ၊တကယ်ကြီးလား...။ ဒီထိုမိသားစုနှစ်ခုစလုံးမှာ အစောင့်အယောက်တစ်ရာကျော်တောင် ရှိတာ လေ... ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးက အစောင့်တပ်သားတွေထက်တောင် ပိုများသေးတယ်...။”

"တကယ် အစစ်အမှန်ကြီးပါ...။ ကျွန်တော့ရဲ့ ဒုတိယဦးလေးဘက်က ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်က ခရိုင်အုပ်ချုပ် ရေးမှူးရုံးမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ.... သူ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရတာတဲ့...၊ သေဆုံးတဲ့ပုံစံက တစ်ပုံစံတည်း ပဲတဲ့...။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အိပ်မောကျနေတုန်း လည်ချောင်းကို အထိုးခံလိုက်ရတာတဲ့... အစောင့်တွေက ဘာသံမှတောင် မကြားလိုက်ရဘူးတဲ့...။”

"ရှီး...၊ ဒီလုပ်ရပ်က အရမ်းကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ...။”

"ကြောက်စရာကောင်းတယ်...၊ မင်းကို ငါပြောပြမယ်...။ အကြောက်ရဆုံးအပိုင်းက လာဦးမှာ... အခင်းဖြ စ်ပွားတဲ့နေရာမှာ လေနက်ခံတပ်ရဲ့ ခါးဆွဲတံဆိပ်ပြားကို ချန်ထားခဲ့တာတဲ့...။”

"ဘာ...၊ လေနက်ခံတပ်... ။ သူတို့ ရူးသွားကြပြီလား..။. လူသတ်ပြီးတော့တောင် သူတို့ရဲ့ နာမည်ကို ချန်ရဲ သေး တယ်ပေါ့...။”

လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူ၏ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ချလိုက်ပြီး အသံကိုနှိမ့် ကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ ဘာသိလို့လဲ...။ ဒီကိစ္စက အရမ်းကို ထူးဆန်းတယ်...၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဝိညာဉ်ကြွေ တောင်စောင်းမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မီးလောင်မှုကို မင်းတို့ မေ့သွားကြပြီလား...။ တစ်ရက်နဲ့တစ်ညလုံး လောင်ကျွမ်းခဲ့ပြီး လူတွေရော လေနက်ခံတပ်တစ်ခုလုံးပါ ပြာကျသွားခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်...။”

"အာ...။”

"ဒါကြောင့်...။”

အဘိုးအိုက သူ၏ပေါင်ကို ပုတ်လိုက်ရင်း….၊ "

“ဒါက ဓားပြတွေ လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး...။ ဒါက မကျွတ်မလွတ်သေးတဲ့ တရားမျှတတဲ့ အရာရှိကြီး ရှန့်ကွမ်းရဲ့ ဝိညာဉ်ပဲ...။ သူသာ ကောင်းကင်ဘုံကနေ စောင့်ကြည့်နေမယ်ဆိုရင် သူ့ကို သတ်ခဲ့တဲ့ ဒီတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ အသက် ကို ယူဖို့ ကောင်းကင်ဘုံက စစ်သည်တော်တွေနဲ့ စစ်သူကြီးတွေကို မြေကမ္ဘာဆီ စေလွှတ်လိုက်တာ ဖြစ်ရ မယ်...။”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ခုလုံးမှာ အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ် ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများ ရောနှောနေသော ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ဤရှင်းပြချက်က ဓားပြအချင်းချင်း ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်းထက် ပို၍ ယုံကြည်လက်ခံနိုင်ဖွယ် ရှိပေသည်။ ထို့ပြင် ပို၍လည်း ကျေနပ်စရာကောင်းလှပေသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် "တရားမျှတသော အရာရှိကြီး ရှန့်ကွမ်း၏ မကျွတ်မလွတ်သော ဝိညာဉ်က လက်စားချေ ရန် ကြိုးပမ်းနေပြီး တစ္ဆေများနှင့် နတ်ဒေဝါများက ညအချိန်တွင် ဒေသခံသူဌေးများကို ခေါင်းဖြတ်သတ်နေ သည်" ဟူသော စကားများမှာ ခရိုင်၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

ပြည်သူများသည် သတင်းများကို ဖြန့်ဝေနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ မရှိဘဲ ကြီးမားသော မတရားမှုကို လက်စားချေလိုက်နိုင်သည့်အတွက် ကျေနပ်အားရမှုများသာ ရှိနေခဲ့လေသည်။

လီမိသားစု၊ ဝမ်မိသားစုတို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ အရာရှိကြီး ရှန့်ကွမ်းကို နောက်ကျောမှ ဓားဖြင့်ထိုးခဲ့ကြသော ဒေသခံ သူဌေးများနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများမှာမူ လုံးဝကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ကြလေ၏။

သူတို့အားလုံးမှာ တံခါးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားကြပြီး မြို့ပြင်မှ တာအိုဘုန်းတော်ကြီးများနှင့် ရဟန်း များကို ညတွင်းချင်း ပင့်ဖိတ်ကာ ယဇ်ပလ္လင်များ တည်ဆောက်၍ သူတို့၏ အိမ်များတွင် ရိုးရာဓလေ့များကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြလေသည်။

နံ့သာပေါင်းများ လောင်ကျွမ်းနေမှုကြောင့် ခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် ထူးဆန်းသော အနံ့အသက်များ

ပြည့် နှက်နေခဲ့လေ၏။

လူတိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော "တစ္ဆေ" က နောက်နေ့ညတွင် ပေါ်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ အမြဲတမ်း ထိတ် လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသက်ရှင်နေထိုင်နေကြရလေသည်။

၎င်းက သင်၏ ခုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

...

လျိုရှီးရွာ၊ ရွာထိပ်ရှိ ကုက္ကိုလ်ပင်ကြီးအောက်တွင်။

ရွာသူကြီး ကျောက်ထျဲ့ရှန်းမှာ သူ၏ဆေးတံကို ဖွာရှိုက်နေပြီး မီးတောက်များက တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေကာ သူ၏ အရစ်အကြောင်းများ ထင်ဟပ်နေသော အိုမင်းသည့် မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေလေသည်။

သူ၏ လက်များမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေပြီး ဆေးလိပ်မှ ပြာများက သူ၏ အိမ်လုပ်အဝတ်အစားများပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သော်လည်း သူက လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

တူညီသော မြင်ကွင်းအနည်းငယ်က သူ၏ စိတ်အစဉ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်နေခဲ့လေ၏။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အနောက်ဘက်တွင် မိုးထိမတတ် မြင့်မားသော မီးတောက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့ သည်။

ဖန်းဟန်ဆိုသည့် ထိုကောင်လေးမှာ တစ်ညလုံး အိမ်ပြန်မလာခဲ့ချေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် သူ ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူ၏ကိုယ်ပေါ်၌ သွေးနံ့သင်းသင်းလေးတစ်ခု ရှိနေ ခဲ့ပေသည်။

ထို့နောက်...၊ ဒီနေ့ ခရိုင်မြို့မှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ သွေးထွက်သံယို အမှုအခင်းနှစ်ခု ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအရာများ တစ်ခုစီတိုင်းမှာ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကြိုးတစ်ချောင်းနှင့်ပင် တူနေပေသည်။

၎င်းတို့က တဖြည်းဖြည်း ချိတ်ဆက်သွားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုအရာများအားလုံးက ရွာထဲရှိ အခမ်းနားဆုံး သော အုတ်ပြာနှင့် အုတ်ကြွပ်မိုးထားသည့် အိမ်ဆီသို့ ညွှန်ပြနေကြလေသည်။

ကျောက်ထျဲ့ရှန်းသည် သူ၏ ဆေးလိပ်ကို ပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်ရာ သီးသွားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးသွားစေ ကာ သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာမှာ ရဲရဲနီသွားခဲ့လေ၏။

သူသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ဖန်းမိသားစု ရှိရာအရပ်ဆီသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အကြည့်များမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။ ယခင်က ရိုသေလေးစားမှုသည် ရွာသားအချင်း ချင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုဟူသော ခံစားချက်ဖြင့် ရောယှက်နေခဲ့သည်ဆိုလျှင် ယခုအခါတွင်မူ ထိုအံ့သြရိုသေမှုများ က သူ တိုက်ရိုက်ပင် မကြည့်ရဲလောက်အောင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု အဖြစ်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

*သူက လူတစ်ဦး မဟုတ်ဘူး….။*

*သူက လူအရေခွံကို ခြုံထားတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ….။*

*ငါတို့ သူတို့ကို လုံးဝ ရန်စလို့မဖြစ်ဘူး…။*

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွာထဲရှိ မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်သော မာပေါ်ကော့၏ အိမ်၌။

မာပေါ်ကော့သည် အဓိကအခန်းငယ်လေးထဲတွင် လှောင်ချိုင့်ထဲ၌ ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ဝံပုလွေတစ်ကောင် ကဲ့သို့ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေပြီး သူ၏နဖူးတွင်လည်း ချွေးအေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

သူ၏မျက်နှာမှာ နံရံပေါ်ရှိ ထုံးများကဲ့သို့ ဖြူရော်နေလေ၏။

"ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ၊သေမယ့်ကောင်...။ ရှင့်ကြောင့် ကျွန်မ ခေါင်းတွေတောင် မူးလာပြီ...။”

သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူက ယာဂုပန်းကန်ကို ကိုင်ထားရင်း သူ့အား ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်။