အခန်း ၆၇

အခန်း (၆၇)

ခေတ်သစ် လေ့ကျင့်ရေး

နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့၏ လုပ်ရပ်မှာ ပွက်ပွက်ဆူနေသော ဆီအိုးထဲသို့ ရေအေးတစ်ခွက် လောင်းထည့် လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

ယခင်က ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များက နျူအာ၏ နီမြန်းနေသော ရိုးသားသည့် မျက်နှာနှင့် မာပေါ်ကော့၏ ရှုပ်ထွေးသော် လည်း ပြတ်သားနေသော မျက်နှာများပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။

"နျူအာ...၊ ယနေ့ကစပြီး မင်းက အစောင့်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ...။”

"မာပေါ်ကော့...၊ မင်းက အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်တဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်ဆိုတော့ ဒုတိယခေါင်းဆောင်ပဲ...။”

နျူအာသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ သည်။ ထို့နောက် ဤမယုံကြည်နိုင်မှုမှာ အလွန်ကြီးမားလှသော ဝမ်းမြောက်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး

"သခင်လေး စိတ်ချပါ...။ ကျွန်တော် နျူအာက အသက်ကိုရင်းပြီးတော့ ဒီတပ်ဖွဲ့ကို ကောင်းကောင်း ဦးဆောင် သွားပါ့မယ်...။” ဟု ကြေညာနေသည့်အလား သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ကျယ်လောင်စွာ ပုပ်လိုက်လေ၏။

မာပေါ်ကော့မှာမူ သူ၏ခေါင်းကို ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းစွာ ငုံ့ထားလိုက်ပြီး တိုးဖျော့သော အသံဖြင့် "ဟုတ်ကဲ့ပါ...။” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

ဤဒုတိယခေါင်းဆောင်ရာထူးမှာ သူ၏ အသက်ကိုရင်း၍ ရရှိလာခဲ့သော အဆင့်အတန်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်းကို သူ အလွန်ပင် ကောင်းစွာ သိရှိနေလေ၏။ ယခုအချိန်မှစ၍ သူ၏ မိသားစုတစ်စုလုံး၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်မှာ သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ နားလည်ရခက်သော ဤအမျိုးသားနှင့် လုံးလုံးလျားလျား ချိတ်ဆက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ ရန်ဟုန်မေမှာ ခြေဖျားထောက်ကာ သူမ၏ လည်ပင်းကို တတ်နိုင်သမျှ ဆန့်ထုတ်ထားလေသည်။ သူမ၏ ဘေးရှိ သားဖြစ်သူ ကျောက်ထျန်းမှာမူ စိတ်မရှည်သော အမူအရာဖြင့် ရှိနေ လေ၏။

"အမေ... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီနေရာကို ဆွဲခေါ်လာရတာလဲ...။ လယ်သမားတချို့ကို အစောင့်အဖြစ် ငှားရမ်း တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား...။ ကျွန်တော်က ရှန်မန်လုံစားသောက်ဆိုင်က စားပွဲထိုးတစ်ယောက်ပါ...၊ သူတို့ထက် အများကြီး ပိုပြီး မျက်နှာပန်းလှတယ်...။”

ကျောက်ထျန်းသည် သူ၏ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ သန့်ရှင်းနေသော အင်္ကျီတိုလေးကို ဆွဲဆန့်လိုက်ရင်း မျက်နှာပေါ် တွင် သာလွန်နေသည့် အမူအရာများ အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ရန်ဟုန်မေမှာ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖန်းဟန်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ သူမသည် ဖန်းဟန်က သူမ၏ အလားအလာရှိသော သားဖြစ်သူကို မြင်တွေ့သွားပြီး အဖွဲ့ထဲသို့ ခေါ်ယူသွားမည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်နေခဲ့လေ၏။ သူသည် မန်နေဂျာ သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော ရာထူးတစ်ခုခု ရရှိမည်ဆိုပါက အမှန်တကယ်ပင် ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလှပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူမသည် အစမှအဆုံးတိုင်အောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများက သူမ ရှိရာဘက်သို့ တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဖန်းဟန်သည် လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ပြည့်နှက်နေသော လူအုပ်ကြား တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

သူ၏ ရွေးချယ်မှု စံနှုန်းများမှာ ထူးဆန်းလှပေ၏။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသူများကိုသာ ကြည့်ရှုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား သူသည် လူတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများကို ပို၍ အာရုံစိုက်နေခဲ့လေသည်။

သူသည် ကောက်ကျစ်ပြီး ပါးနပ်သော မျက်လုံးပိုင်ရှင်များကို လုံးဝ အလိုမရှိခဲ့ချေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ရိုးသားပြီး အနည်းငယ် တုံးအသည့် မျက်လုံးများရှိသော်လည်း တောင့်တင်းသန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် ထိုလယ်သမားများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရွေးချယ်ခဲ့လေသည်။

မကြာမီမှာပင် နေရာတစ်ရာစလုံး ပြည့်သွားခဲ့လေ၏။

"ငါ့သားရော...၊ ငါ့သား ကျောက်ထျန်းရော ဘယ်ရောက်သွားလဲ...။”

သူမ၏ သားဖြစ်သူ ရွေးချယ်မခံရသည်ကို မြင်သောအခါ ရန်ဟုန်မေမှာ ပြာယာခတ်သွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဖန်းဟန်၏ အေးစက်စက် အကြည့်များကို မြင်သောအခါ သူမသည် ရှေ့သို့ထွက်၍ ပြဿနာရှာရန် မဝံ့ရဲ ခဲ့ပေ။ သူမသည် နျူအာ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ နျူမန်ထျန်းကိုသာ ဆွဲကာ ချဉ်စူးစူး အသံဖြင့်သာ ပြောနိုင်ခဲ့လေသည်။

"အစ်ကိုနျူ...၊ ရှင့်သား နျူအာကတော့ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ...။ သူက တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သွားပြီ...၊ နောင်ကျရင် လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မှာပဲ...။ ကျွန်မတို့ အိမ်နီးချင်းဟောင်းတွေကို မမေ့ပါ နဲ့ဦးနော်...။”

နျူမန်ထျန်းမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး မည်သို့မျှ ပြန်လည်မဖြေကြားခဲ့ချေ။

ရန်ဟုန်မေသည် နျူအာ၏ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေ နေသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ မနာလိုဝန်တိုမှုများကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပုံပျက်သွားခဲ့ပြီး လက်သည်းများမှာ အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သော်လည်း သူမသည် စိတ်ထဲမှသာ ကျိန်ဆဲနေနိုင်ခဲ့ လေသည်။

ရွေးချယ်ခံရသူ တစ်ရာမှာ ဖန်းဟန်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ရွာနောက်ဘက်ရှိ ရှင်းလင်းထားသော နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံခဲ့ရလေသည်။

ဤနေရာမှာ ယခုအချိန်မှစ၍ သူတို့၏ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပေါ်တွင် ဓားများ၊ လှံများ သို့မဟုတ် တုတ်များ မရှိဘဲ လူတစ်ဝက်ခန့် မြင့်သော သစ်သားစည်ပိုင်းကြီး တစ်လုံးသာ ရှိနေလေ၏။

သစ်သားစည်ပိုင်း၏ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ပြင်းထန်လှသော အသားနံ့များနှင့် ရောနှောနေသည့် အလွန် မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့တစ်ခုက ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အတွေ့အကြုံမရှိသေးသော တပ်သားသစ် တစ်ရာစလုံးမှာ ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကြလေ၏။

သစ်သားစည်ပိုင်းထဲတွင် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေပြီး ပြီးပြည့်စုံစွာ ချက်ပြုတ်ထားသော ထမင်းဖြူ တစ် စည် အပြည့် ရှိနေခဲ့လေသည်။

ထိုနှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ထမင်းများ၏ အပေါ်တွင် တောက်ပနေသော အသားပြား အထူကြီး တစ်လွှာ ရှိနေခဲ့လေ၏။

အသားများမှာ စတုရန်းပုံစံဖြစ်ပြီး ပန်းရောင်သန်းနေကာ သူတို့ တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှူရှိုက်ဖူးသော ထူးဆန်းသည့် ရနံ့တစ်ခုကို ထုတ်လွှင့်နေလေသည်။

"ဂလု...။”

မည်သူဖြစ်ကြောင်း မသိရသော်လည်း ပထမဆုံးလူတစ်ဦးမှာ တံတွေးကို အသံမြည်အောင် မမျိုချဘဲ မနေနိုင် အောင် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

ထိုအသံမှာ အချက်ပြလိုက်သည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး တန်းစီနေသူများထံမှ တံတွေးမျိုချသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

လူတိုင်းမှာ ထမင်းနှင့် အသားများပါရှိသော စည်ပိုင်းကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံး များထဲတွင် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာကာ အသက်ရှူသံများမှာလည်း ပြင်းထန်လာကြ လေ၏။

ဤသည်မှာ စင်ကြယ်သော ထမင်းဖြူများပင် ဖြစ်လေသည်။ ထို့အပြင် အသားများလည်း ပါသေးသည်။ စည်ပိုင်းတစ်လုံး အပြည့်ရှိနေသော အသားများပင် ဖြစ်လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် သူတို့အား ကြည့်လိုက်ပြီး ရိုးရှင်းစွာပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဝအောင်သာစားကြ...၊ အားလုံး စားနိုင်သလောက် စားကြ...။”

ထိုစကားလုံးများမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေပေသည်။

တစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်တွင်မူ လူအုပ်ကြီးထံမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံ များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

"စားကြ...။”

"အမေရေ...၊ အသားတွေဟေ့...။”

သူတို့သည် တန်းစီနေရန်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ သုံးရက်သုံးညတိုင်အောင် အစာမစားရသေးသော ဝံပုလွေ အုပ်ကြီးတစ်အုပ်ကဲ့သို့ သစ်သားစည်ပိုင်းကြီးအပေါ်သို့ ရူးသွပ်စွာဖြင့် ခုန်အုပ်သွားကြလေတော့သည်။

သူတို့တွင် ပန်းကန်များ မရှိသဖြင့် လက်ဖြင့်သာ ကော်စားကြလေ၏။

သူတို့သည် ပူအိုက်နေသော ထမင်းများနှင့် ဆီပြန်နေသည့် ယိုဟန်အသားများကို ပါးစပ်ထဲသို့ အပြည့် ထိုးသိပ် ထည့်လိုက်ကြလေသည်။ အပူချိန်ကြောင့် သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ တွန့်လိမ်သွားခဲ့သော်လည်း သူတို့ထဲမှ တစ်ဦး တစ်ယောက်ကမျှ ပြန်ထွေးထုတ်ရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ကြချေ။

အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ မျက်ရည်များနှင့် နှပ်များ စီးကျနေရင်း အစာများကို အငမ်းမရ စားသောက်နေကာ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ငိုကြွေးနေခဲ့လေ၏။

"အင်း... ၊ သိပ် အရသာရှိတာပဲ... အရမ်းကို အရသာရှိတယ်...။”

"ဒါက ငါ့တစ်သက်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဗိုက်ဝအောင် စားရတာပဲ...။ ပထမဆုံးအကြိမ် အသား စားဖူးတာပဲ...။”

အခြားလူများစွာမှာလည်း တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်ကျနေကြပြီး အစာများကို ပါးစပ်ထဲသို့ အပြင်းအထန် ထည့် သွင်း နေကြလေသည်။

ဤသည်မှာ အစားအစာတစ်နပ်မျှသာ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ အသက်ရှင်သန်ရန် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန် ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးတရားတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤထမင်းတစ်နပ်က သူတို့ကို ဖန်းဟန်အတွက် အသက်ပေးရဲစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

လူတိုင်း၏ ဗိုက်များ စူထွက်လာပြီး ထမင်းတစ်စေ့မျှပင် ထပ်မစားနိုင်တော့သည့် အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ဖန်းဟန်သည် သေတ္တာကြီး ဆယ်လုံးကျော်ကို ထုတ်ယူလာခဲ့လေသည်။

"ငါတို့ စားပြီးပြီဆိုတော့ အဝတ်အစားတွေ လဲရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ...။”

သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သပ်ရပ်စွာ ခေါက်ထားသော အသစ်စက်စက် အဝတ်အစားများကို မြင်တွေ့လိုက် ရလေ၏။

၎င်းမှာ သူတို့ ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော အပြာရင့်ရောင် အဝတ်အစားများဖြစ်ပြီး အထူစား အဝတ်အထည်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော်လည်း ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော နူးညံ့မှုတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

အဝတ်အစားများ၏ ဘေးတွင် အစိမ်းရောင် ကင်းဗတ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ရာဘာခြေနင်းပြား ပျော့ပျော့ပါ ရှိသော ထူးဆန်းသည့် ပုံစံရှိ ဖိနပ်များလည်း ရှိနေလေသည်။

တပ်သားသစ်များမှာ သတိထားကာ လက်ကိုလှမ်း၍ ခိုင်ခံ့သော်လည်း သက်တောင့်သက်သာရှိသော အဝတ် အစားများကို ကိုင်တွယ်ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။ ထို့နောက် သူတို့သည် ပေါ့ပါးပြီး အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သော လွတ် မြောက်ရေးဖိနပ်များကို ကောက်ယူလိုက်ကြလေသည်။

သူတို့မှာ စကားပင် မပြောနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေကြ ရလေသည်။

ထိုအဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံး၏ အသွင်အပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

မူလက အသားအရေ ဖြူရော်ကာ ပိန်ချုံးနေသော လယ်သမားတစ်စုမှာ ယခုအခါ စစ်သည်တော်များကဲ့သို့ သိသာထင်ရှားစွာပင် မတ်မတ်ရပ်ကာ ကြည့်ကောင်းနေခဲ့လေပြီ။

ဖန်းဟန်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားခဲ့လေသည်။

အစားအစာနှင့် အဝတ်အထည်များ ထောက်ပံ့ပေးပြီးနောက် နောက်တစ်ဆင့်မှာ လေ့ကျင့်ရေးပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အားလုံး တန်းစီကြ...။ ခေါင်းမော့ထား...၊ ရင်ကော့ထား...၊ ဗိုက်ချပ်ထား...။”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။ အစောင့်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး တန်းစီရန် အလုအယက် စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ကြလေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဖန်းဟန်သည် ခေတ်သစ် စစ်ရေးပြလေ့ကျင့်မှုများကို စတင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေ တော့သည်။

သတိအနေအထားဖြင့် ရပ်ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

"သံမှိုတစ်ပွင့်လို ဒီနေရာမှာ ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း... ။တစ်နာရီတိတိ မလှုပ်နဲ့...။ ဘယ်သူပဲလှုပ်လှုပ် ဒီနေ့ညအတွက် အသားစွပ်ပြုတ် မရှိဘူး...။”

အဖွဲ့လိုက် ချီတက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ခြေထောက်တွေကို မြှောက်ထား...၊ ရင်ဘတ်အမြင့်အထိ မြှောက်ထား...။ လက်တွေကို လွှဲထား...။ သတ်ဖြတ် ချင်တဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို ထုတ်လွှင့်ထားစမ်း...။”

ဒိုက်ထိုးခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"မြေပြင်ပေါ် လက်ထောက်ထား...။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြောင့်ဖြောင့်ထား...၊ အပေါ်...၊ အောက်...၊အပေါ်အောက်...။”

ဤထူးဆန်းလှသော လေ့ကျင့်ရေးနည်းလမ်းများက ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသူများကို တစ်ခဏအတွင်း မှာပင် ငရဲဘုံသို့ တွန်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေခဲ့လေသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ချွေးများ အဆမတန် ကျဆင်းနေပြီး မရပ်မနား ညည်းညူနေခဲ့ကြလေ၏။

သတိအနေအထားဖြင့် ရပ်ရသဖြင့် သူတို့၏ ခြေထောက်များမှာ ကြွက်တက်လာပြီး ချီတက်ရာတွင်လည်း ကောက်ကွေးနေခဲ့လေသည်။ သူတို့မှာ ဒိုက်ထိုးရသဖြင့် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကာ သေနေသော ခွေးများကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်နေခဲ့ကြရပေသည်။

သို့သော် မည်သူမျှ မကျေမနပ် မပြောဝံ့ကြသကဲ့သို့ မည်သူမျှလည်း အရှုံးမပေးဝံ့ကြချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာအားလုံးမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့သော ထိုသခင်လေးထံမှ လက်ဆောင် တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

လူအုပ်ကြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့ပင် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေရသဖြင့် ဖန်းဟန်မှာ ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။

သူသည် တန်းစီနေသူများ၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ရာ အလွန်အမင်း ကြီးမား နေခြင်း မရှိသော်လည်း ပြီးပြည့်စုံစွာ ပုံဖော်ထားသော ကြွက်သားလိုင်းများရှိသည့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ပေါ်ထွက် လာခဲ့လေသည်။

"သေချာကြည့်ထား...၊ ငါ တစ်ကြိမ်ပဲ လုပ်ပြမယ်...။”

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားစေရန်အတွက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်ကို ထောက်ကာ အခြား လက်တစ်ဖက်ကို သူ၏ ကျောဘက်တွင် ထားလိုက်လေ၏။

"တစ်...။”

"နှစ်...။”

"သုံး...။”

...

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တိကျပြတ်သားပြီး သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာလည်း အလွန် မြန်လွန်းခြင်း သို့မဟုတ် နှေးလွန်း ခြင်း မရှိပေ။ ဒိုက်ထိုးမှု တစ်ကြိမ်စီတိုင်းမှာ ပေါက်ကွဲထွက်နိုင်သော ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးတွင် သူသည် တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာလည်း မှန်ကန်နေခဲ့လေ၏။

သူသည် အကြိမ်တစ်ရာမြောက်ကို လွယ်ကူစွာ ပြီးမြောက်သွားသောအခါ သူကိုယ်သူ ညင်သာစွာ တွန်းတင် လိုက်ပြီး ချွေးတစ်စက်မျှပင် မထွက်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်း တစ်ခုလုံးမှာ သေရွာကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့ အပါအဝင် အစောင့်များအားလုံးမှာ သူတို့၏ ပါးစပ်များ ဟအက်နေပြီး ဖန်းဟန်အား မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။

*လက်...၊ လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့လား...။*

*အကြိမ်တစ်ရာတဲ့လား...။*

*ဒါတောင်... ဒါတောင်မှ ကစားနေသလိုမျိုးပဲလား...။*

*ဒါက...၊ ဒါက လူရော ဟုတ်သေးရဲ့လား...။*