အခန်း ၆၈

အခန်း (၆၈)

ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့ ခံစားစံစားရခြင်း

ညအမှောင်ထုသည် ပက်ဖျန်းလိုက်သော မင်ရည်အပြစ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကျဆင်းလာကာ လျိုရှီးရွာကို လွှမ်းခြုံ သွားခဲ့လေ၏။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပေါ်မှ အော်ဟစ်သံများနှင့် လေးလံသော ခြေသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ လေသည်။

အရိုးများ ထုတ်ယူခံလိုက်ရသည့် ရွှံ့ဗွက်များကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြသော အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အမျိုးသားတစ်ရာသာ ကျန်ရှိတော့လေသည်။

အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များကြားတွင် ဖန်းဟန်သည် သူ၏ အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လိုက်လေ၏။

သူသည် သူကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ထားခဲ့သော သံမဏိသွေးများရှိရာ မြေပြင်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ထွက် လာခဲ့ပြီး သူ၏ အိမ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့လေသည်။

ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အပြင်ဘက်ရှိ အုံ့မှိုင်းနေသော လေထုနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသည့် နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော ခံစားချက်တစ်ခုက အလုံးအရင်းဖြင့် ဆီးကြိုလာခဲ့လေ၏။

ခြံဝင်းမှာ တောက်ပစွာ လင်းထိန်နေပြီး နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်ရှိနေလေသည်။

အသက်ရှူမှားလောက်အောင် တင့်တယ်လှပသော အမျိုးသမီးလေးဦးမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေ ခဲ့ကြလေ၏။ သူတို့သည် ဖန်းဟန် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အသိုက်သို့ ပြန်လာသော ငှက်များ သို့မဟုတ် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားကြလေသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသော အပြုံးတစ်ခုက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်ထွက်လာ ခဲ့လေ၏။

ခြံဝင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြီးမားလှသော သစ်သားစည်ပိုင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ထိုစည်ပိုင်းထဲတွင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ရေနွေးများ ပါရှိနေပြီး ပန်းပွင့်ဖတ်များနှင့် ဆေးဘက်ဝင်အပင် များကို ဖြူးထားလေ၏။

သန့်ရှင်းပြီး နူးညံ့သော ဝါဂွမ်းအထည်များကို ဘေးရှိ ဝါးခွေးခြေခုံလေးပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ ခေါက်ထားလေ သည်။

ဖန်းဟန်သည် မည်သည့်စကားမျှ မပြောဘဲ သစ်သားစည်ပိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေ၏။

သူသည် ဖုန်မှုန့်များနှင့် ချွေးများ ပေကျံနေသော သူ၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်လေသည်။

ထိုအခါ ပေါက်ကွဲထွက်နိုင်သော ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာ ခဲ့လေ၏။

သူ ထိုင်ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နန်ကုန်းယွင်ရှူက လှုပ်ရှားလာခဲ့လေသည်။

ယခင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဇနီးဖြစ်ခဲ့သူ ဤအမျိုးသမီးမှာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော စိတ်နေသဘောထားနှင့် အထည်ဝါဆုံးသော အသွင်အပြင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် အရောင်အဆင်း မှေးမှိန်သွားစေ လောက်သည့် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

သူမသည် သူမ၏ တင့်တယ်လှပသော ဂါဝန်ရှည်ကို မကာ ဖန်းဟန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်လေ၏။

လှုပ်ရှားမှုများမှာ သဘာဝကျပြီး ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှု အပြည့်ရှိနေကာ ဤသည်မှာ ဂုဏ်ငယ်စေသောအရာ မဟုတ် ဘဲ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေပေသည်။

သူမသည် သူမ၏ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပသော မျက်နှာကို ငုံ့ထားကာ တူရိယာတီးခတ်ခြင်းနှင့် ပန်းချီဆွဲခြင်းတို့အတွက်သာ အသုံးပြုသင့်သော သူမ၏ သိမ်မွေ့သည့် လက်ကလေးများကို ဆန့်တန်းလိုက် လေ၏။

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ ခြေထောက်များကို ညင်သာစွာ မတင်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ဖိနပ်များနှင့် ခြေအိတ်များကို ချွတ်ပေးပြီးနောက် နွေးထွေးသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါတစ်ထည်ကို အသုံး

ပြုလိုက်လေ၏။ အရေပြား၏ လက်မတိုင်းကို သူမက ဂရုတစိုက် သုတ်သင်ပေးနေလေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်ဖြစ်စေ၊ ကြည်လင်နေသော သူမ၏ ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများထဲတွင်ဖြစ်စေ ရှက်သွေးဖြာနေ သည့် အရိပ်အယောင် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိခဲ့ချေ။ ယိမ်းယိုင်မှုမရှိသော လေးစားမှုနှင့် မိမိပိုင်ဆိုင်ရာနေရာဟူ သော ခံစားချက်တို့သာ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ဖန်းဟန်က သူမကို တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ သူသည် စည်ပိုင်း၏ နံရံတွင် မှီကာ ဤအရာအားလုံးကို ခံစားစံစား နေခဲ့လေ၏။

ပိုင်ကျီရိုနှင့် လျူရူမေတို့က တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ လျှောက်လာခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့သည် ရေနွေးစိမ်ထားသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ယူကာ သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်နှင့် တောင့်တင်းသော ရင်အုပ်ကို စတင် သုတ်သင် ပေးလေ၏။

ပိုင်ကျီရို၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး စေ့စပ်သေချာလှကာ သူမသည် တန်ဖိုးဖြတ်မရသော ရတနာ တစ်ခုကို ကိုင်တွယ်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရလေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်သော နူးညံ့ညင်သာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

လျူရူမေကမူ ပို၍ ရဲတင်းလှပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ သစ်သားစည်ပိုင်း၏ အစွန်းနှင့် တင်း ကျပ်စွာ ထိကပ်နေကာ မျက်နှာသုတ်ပုဝါက သိမ်မွေ့ပြီး ညှို့ငင်နိုင်သော အထိအတွေ့ဖြင့် သုတ်သင်ပေးနေပြီး ခံစားချက်များကို ဖော်ပြနိုင်သော သူမ၏ မက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်းလေးများမှာ ညှို့ဓာတ်ပြင်းသော ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခုကို ဖော်ပြနေလေသည်။

သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ အလွန် ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် သင့်ကို နစ်မြုပ်သွားစေနိုင်လောက်ပေသည်။

"ဝှစ်... ဝှစ်...။”

အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းသော အသံတစ်ခုက အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ပန်းများ ဝတ်ဆင်ထားသော လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေပြီး ရုတ်တရက် ဘယ်ဆီကမှန်း မသိ လက်ဝါးအရွယ်အစားရှိသော ထူးဆန်းသည့် ပုံစံရှိ ပလတ်စတစ်ကိရိယာလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ သည်။

သူမ၏ လက်လေးများက ခလုတ်တစ်ခုကို အားပါးတရ ဖိနှိပ်နေခဲ့လေ၏။

သေးငယ်ပြီး အလင်းဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော ပန်ကာရွက်လေးတစ်ခုက လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လာပြီး ညင်သာ သော်လည်း လန်းဆန်းစေသော လေပြေလေးတစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးလေသည်။

မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ပါးလေးများကို ဖောင်းကာ လက်လှည့်ပန်ကာကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင် နေလေ၏။ သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်လေးများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ဖန်းဟန်ကို အဆက်မပြတ် စကား ပြောနေခဲ့လေသည်။

"ခဲအို...၊ အေးရဲ့လား...။ ဒါက ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ခဲအိုပေးခဲ့တဲ့ ရတနာလေ...။ ကျွန်မတောင် မသုံးရက်သေးဘူး သိလား...။”

ဖန်းဟန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ သူ၏ ခြေအောက်မှ နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုကို ခံစား နေလေ၏။

အနောက်ဘက်မှ ပိုင်ကျီရို၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု၊ အရှေ့ဘက်မှ လျူရူမေ၏ ဆွဲဆောင်မှုနှင့် နားထဲတွင် တီးတိုး ပြောဆိုနေသော ပိုင်ရွှီကျန်း၏ အေးမြမှု...၊ ဤယိုယွင်းနေသော်လည်း အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းလှသော ဧကရာဇ် တစ်ပါး၏ ဘဝပင် ဖြစ်လေသည်။

၎င်းက သူ၏ နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ မွေးညင်းပေါက်တိုင်းကို ပွင့်ဟသွားစေခဲ့လေ၏။

ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ကာ ဖန်းဟန်သည် စင်္ကြံလမ်းရှိ ပက်လက် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိပျင်းတွဲ မှီထိုင်နေလေသည်။

အမျိုးသမီးလေးဦးမှာ အလှပဆုံးသော ပန်းလေးပွင့်ကဲ့သို့ သူ့အား ဝန်းရံထားကြလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့ပြီး တောက်ပသော အနီရောင် စတော်ဘယ်ရီပုံစံ ရိုက်နှိပ်ထား သည့် အရာတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

ရောင်စုံစက္ကူဗူးတစ်ခုက သူ၏ လက်ထဲတွင် ဘယ်ဆီကမှန်းမသိ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"ဒါက ဘာလဲဟင်...။”

ပိုင်ရွှီကျန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

အခြားအမျိုးသမီးသုံးဦးမှာလည်း စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြလေ၏။ သူတို့သည် ဤမျှ သေသပ် လှပပြီး ထူးခြားသော ဗူးမျိုးကို ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။

ဖန်းဟန်က ရှင်းမပြဘဲ ဗူးထဲမှ သေးသွယ်ပြီး ရှည်လျားသော အချောင်းလေးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

မုန့်လက်ညိုးလေးပေါ်တွင် ပန်းရောင်အနှစ် တစ်လွှာ ပါရှိလေ၏။

နို့ရနံ့နှင့် ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှူရှိုက်ဖူးသော ချိုချဉ်စူးရှသည့် သစ်သီးရနံ့တို့ ရောနှောနေသော မွှေးကြိုင်လှသည့် ရနံ့တစ်ခုက လေထုထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် သူ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ခြေထောက်များကို နှိပ်နယ်ပေးတော့မည့် နန်ကုန်းယွင်ရှူအား မုန့်လက် ညိုးလေးကို ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ ပါးပြင်များမှာ မှည့်ဝင်းနေသော ပန်းသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့လေသည်။ သူမ သည် သူမ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့သော အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

စနောက်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါရှိနေသော သူ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ထိန်း မနိုင်သိမ်းမရ ခုန်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

အမျိုးသား၏ အားပေးနေသော အကြည့်များကြောင့် သူမသည် ရှက်သွေးဖြာစွာဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေး များကို ဟကာ အနည်းငယ် ကိုက်စားလိုက်လေ၏။

"ဂျွပ်...။”

ကြွပ်ဆတ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ မုန့်လက်ညိုးမှာ ကြွပ်ဆတ်နေပြီး ပန်းရောင်အလွှာလေး မှာ လျှာပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်သွားခဲ့လေ၏။

ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ချိုချဉ်အရသာက စားကောင်းသောက်ဖွယ် မျိုးစုံကို မြည်းစမ်းဖူးခဲ့သော ယခင် ခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဇနီး နန်ကုန်းယွင်ရှူကိုပင် အလွန်အမင်း နှစ်ထောင်းအားရဖြစ်သွားစေခဲ့ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရလေတော့သည်။

*ဒါက ဘာအနံ့ကြီးလဲ...။ ချိုပေမဲ့ ပျားရည်လိုမျိုး သန့်စင်တဲ့ အချိုဓာတ်မျိုး မဟုတ်ဘူး...။ သွက်လက်ပြီး ရွှင်လန်းတဲ့ သစ်သီးရဲ့ အချဉ်ဓာတ်လေး ပါနေတယ်...။*

*မွှေးပျံ့နေပေမဲ့ ဘယ်ပန်း ဒါမှမဟုတ် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်ကနေမှ လာတာ မဟုတ်ဘူး... ။ စင်ကြယ်ပြီး သွားရည်ကျချင်စရာကောင်းတဲ့ နို့ရနံ့လေး ရှိနေတယ်...။*

ထိုပျော်ရွှင်မှု ခံစားချက်က ဒီရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူမ၏ နှလုံးသားကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေ၏။

"အရမ်းစားလို့ကောင်းတာပဲ...။”

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်မထားသော အံ့အားသင့်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေရင်း သူမသည် မသိ စိတ်မှပင် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် အနည်းငယ် ထုတ်ယူကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်ရှုနေကြ သော အခြားအမျိုးသမီးသုံးဦးကို ဝေငှပေးလိုက်လေ၏။

“ဝါး...၊ အရမ်းစားလို့ ကောင်းတာပဲ...။”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်ရာ တစ်ဝက်ခန့် ကုန်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ပျော်ရွှင်မှုများ ကြောင့် ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့လေသည်။

ငါးခြောက်ခိုးစားထားသော ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ မှေးစင်းသွားခဲ့လေ၏။

ပိုင်ကျီရိုမှာ အနည်းငယ်စီ ကိုက်စားရင်း ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော အရသာကို မြည်းစမ်းနေ ခဲ့လေသည်။

ထိုနူးညံ့ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော စိတ်နေသဘောထားမှာ ယခုအခါတွင် မိန်းကလေးဆန်သော ပျော်ရွှင်မှု များဖြင့် ရောယှက်နေခဲ့လေ၏။

လျူရူမေသည် မုန့်လက်ညိုးလေးကို တန်ဖိုးကြီး ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားကာ အလွန်အမင်း အရသာခံ၍ စားသောက်နေလေသည်။ သူမတို့သည် အနည်းငယ်စီသာ ကိုက်စားနေကြလေ၏။

အမျိုးသမီးလေးဦး၏ အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေသော အမူအရာများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဖန်းဟန်၏ နှလုံး သားထဲတွင်လည်း ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အေးစက်ပြီး စက်ရုပ်ဆန်သော အသံတစ်ခုက သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ် လာခဲ့လေ၏။

[ဒင်...။ နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်မှုနှင့် မိမိပိုင်ဆိုင်ရာနေရာဟူသော ခံစားချက်ကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိ ပါသည်...။ ပျော်ရွှင်မှုတန်ဖိုး (+၃၀)၊ စွမ်းအင် (+၃၀)...။]

[ဒင်...။ ပိုင်ကျီရို၏ ပြင်းထန်သော ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိပါသည်...။ ချစ်ခင်မှုအဆင့် (+၂၀)၊ စွမ်းအင် (+၂၀)...။]

[ဒင်...။ လျူရူမေ၏ ပြင်းထန်သော မှီခိုအားထားမှုကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိပါသည်...။ ပျော်ရွှင်မှုတန်ဖိုး (+၂၀)၊ စွမ်းအင် (+၂၀)...။]

[ဒင်...။ ပိုင်ရွှီကျန်း၏ စင်ကြယ်သော ပျော်ရွှင်မှုကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိပါသည်...။ ပျော်ရွှင်မှုတန်ဖိုး (+၁၅)၊ စွမ်းအင် (+၁၅)...။]