အခန်း ၆၉

အခန်း (၆၉)

အရာရှိသစ် ရာထူးလက်ခံရယူခြင်း

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် လူတစ်စုသည် ချင်းရှီးခရိုင်မှ ခရိုင်မြို့တော်သို့သွားသော တရားဝင်လမ်းမကြီး အတိုင်း ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာကြလေသည်။

ရှေ့ဆုံးတွင် အပြာရောင် ဝေါယာဉ်ငယ်တစ်ခု ပါရှိပြီး နောက်တွင် ယူနီဖောင်းဝတ်ဆင်ထားသော လူဆယ် ဂဏန်းကျော် လိုက်ပါလာလေသည်။ အစောင့်တပ်သားများသည် သူတို့၏ ခါးတွင် ဓားများကို ဆွဲချိတ်ထားကြ လေ၏။ သို့သော် သူတို့အားလုံးမှာ ဖြူရော်ကာ ဖျားနာနေသည့် အသွင်အပြင်ရှိကြပေသည်။

သူတို့၏ ယိမ်းယိုင်နေသော ခြေလှမ်းများက သူတို့သည် သက်တော်စောင့်များထက် အခမ်းအနားသုံး အစောင့် တပ်ဖွဲ့နှင့် ပိုတူကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။

ဝေါယာဉ်အတွင်းတွင်မူ အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ချန်ထျင်းသည် မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး သူ၏ အသက်လေးဆယ်ကျော် မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားလေသည်။

သူသည် မူလက ခရိုင်အတွင်းမှ အရေးမပါသော စာရေးတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး ဘဝတစ်ဝက်ကျော်ခန့် ပင်ပန်းကြီးစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသူ ဖြစ်လေသည်။ အခြားရာထူးတစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ခံရရန် ဤအခွင့်အရေးကို ရရှိရေးမှာ ရှည် လျားပြီး ခက်ခဲသော အချိန်ကာလတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

သူတို့က ၎င်းကို ကြီးမားသော ကံကောင်းမှုတစ်ခုဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းအစား သူတို့သည် ကိုင်တွယ် ရခက်သော ချင်းရှီးခရိုင်ကို ပေးအပ်ခံခဲ့ရလေသည်။ သူ မလာရောက်မီကပင် ချင်းရှီးခရိုင်တွင် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို စုံစမ်းသိရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်လေ၏။

ယခင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရှန့်ကွမ်းသည် ဝိညာဉ်ကြွေ တောင်စောင်းတွင် အသတ်ခံခဲ့ရပြီး သူ၏ ရုပ်အလောင်း ကို မည်သည့်အခါကမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ ခရိုင်အတွင်းရှိ အင်အားကြီးမားသော ဒေသခံ သူဌေးမိသားစုနှစ်ခုဖြစ် သည့် လီမိသားစုနှင့် ဝမ်မိသားစုတို့မှာလည်း ညတွင်းချင်း မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရလေသည်။

လေနက်တောင်တွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အခြေချနေထိုင်ခဲ့ကြသော နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသည့် ဓားပြများမှာ လည်း သူတို့၏ ခံတပ်နှင့်အတူ ပြာကျသွားခဲ့လေသည်။ အရာခပ်သိမ်းတိုင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အန္တရာယ်ရှိသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

တရားဝင် မှတ်တမ်းများတွင် ဓားပြတိုက်ခြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဟု ဖော်ပြထားသော်လည်း တိတ်တဆိတ်တွင်မူ ကောလာဟလ အမျိုးမျိုးမှာ တောမီးလောင်သကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ အချို့က တရားမျှတသော အရာရှိကြီး ရှန့်ကွမ်း၏ မကျွတ်မလွတ်သော ဝိညာဉ်က လက်စားချေရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပြီး အချို့ကမူ မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းရန် မြေကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာသော တောင်တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ် သည်ဟု ဆိုကြပြန်လေသည်။

ချန်ထျင်းက ထိုစကားများကို တစ်ခွန်းမျှ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ချင်းရှီးခရိုင်၏ ရေမှာ နဂါးမင်းကိုပင် ရေနစ်သေဆုံး စေနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှသည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားလေသည်။ ထိုအရာက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လေနက်ခံတပ် လီမိသားစုနှင့် ဝမ်မိသားစုတို့ကို လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။ ၎င်းသည်သာလျှင် ဤရေကန်ထဲရှိ အစစ်အမှန် နဂါးပင် ဖြစ်လေသည်။

ကောလာဟလများအားလုံးက နောက်ဆုံးတွင် နေရာတစ်နေရာတည်းဆီသို့သာ ညွှန်ပြနေခဲ့လေသည်။ လျိုရှီးရွာ ပင် ဖြစ်၏။ ဖန်းဟန်ဟု အမည်ရသော အမျိုးသားတစ်ဦးပင် ဖြစ်လေသည်။

“ဝေါယာဉ်ကို ရပ်လိုက်စမ်း...။”

သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်ထျင်းသည် ခရိုင်မြို့မှ ဆယ်မိုင်အကွာရှိ လမ်းဆုံလမ်းခွတစ်ခုတွင် ခရီးစဉ်ကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

အစောင့်တပ်သားတစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ရိုကျိုးစွာဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ မေးလိုက်လေ သည်။

“သခင်ကြီး...၊ ဘာအမိန့်များ ရှိချင်ပါသလဲခင်ဗျာ...။”

ချန်ထျင်းသည် ဝေါယာဉ်၏ လိုက်ကာကို မကာ လျိုရှီးရွာရှိရာ အရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံး များထဲတွင် ပြတ်သားသော အကြည့်တစ်ခုက ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။

“ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးကို သွားမယ့်အစား...၊ လမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး လျိုရှီးရွာကို သွားကြမယ်...။”

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ မီးတောင်ပေါက်ဝတွင် ထိုင်ကာ ထို တစ္ဆေ က သင့်ကို လာရောက်ရှာဖွေမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေမည့်အစား သင်ကိုယ်တိုင် တောင်တော်ဆီသို့ ဦးစွာ သွားရောက် ဂါရဝပြုသင့်သည် မဟုတ်ပါ လား။

ချန်ထျင်း၏ အခမ်းအနား အစောင့်တပ်ဖွဲ့မှာ လျိုရှီးရွာ၏ ရွာထိပ်သို့ ကျိုးတိုးကျဲတဲဖြင့် ရောက်ရှိလာသောအခါ ဝေါယာဉ်ထဲတွင် ရှိနေသော ချန်ထျင်းသည် လိုက်ကာကြားမှ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးခုန်သံပင် ရပ်တန့် သွားခဲ့ရလေ၏။

သူ ဘာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသနည်း။ ရွာထိပ်ရှိ ကျယ်ဝန်းသော ကွက်လပ်နေရာတစ်ခုတွင် စတုရန်းပုံစံ တပ်ဖွဲ့ တစ်ခု ရပ်နေခဲ့လေသည်။ ကျန်းမာသန်စွမ်းသော လူငယ်ငါးဆယ်ပါဝင်သည့် တိတ်ဆိတ်နေသော စတုရန်းပုံစံ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော အပြာရင့်ရောင် ဝတ်စုံများကို တူညီစွာ ဝတ်ဆင်ထားကြလေ သည်။ ထို့ပြင် ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် အစိမ်းရောင် ရာဘာခြေဘဝါး ဖိနပ်များကိုလည်း ဝတ်ဆင်ထားကြပေ သည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ထင်းရှူးပင်များကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေကြပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော ရုပ်တုငါးဆယ် နှင့်ပင် တူနေလေသည်။ သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်း၏ လက်ထဲတွင် အသစ်စက်စက် လှံတစ်ချောင်းစီကို ကိုင်ဆောင် ထားကြလေ၏။

လှံသွားများမှာ နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်ပြီး ထက်မြက်သော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေကာ အလွန် ထက်မြက်လှသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် မကြည့်ဝံ့အောင် ဖြစ်နေပေသည်။ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော်လည်း အလွန်အမင်း အစစ်အမှန်ဖြစ်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အေးစိမ့်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူတို့ ထံသို့ လွှမ်းခြုံလာခဲ့လေသည်။

ဖိအားများမှာ အလွန် ကြီးမားလှသဖြင့် ချန်ထျင်းနှင့် သူ၏ အစောင့်တပ်သား ဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာ အသက်ရှူ ရန်ပင် ခက်ခဲနေခဲ့ကြလေသည်။ ချန်ထျင်း၏ လက်အောက်ရှိ အစောင့်တပ်သားများမှာ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ထားလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူရော်နေလေ၏။ သူတို့၏ ခြေထောက်များမှာလည်း တုန် ယင်နေခဲ့ကြပေသည်။

ရန်သူ၏ ပြီးပြည့်စုံစွာ ညီညာနေသော လှံတပ်ဖွဲ့ရှေ့တွင် သူတို့၏ ဓားများမှာ မီးထိုးသည့် သံချောင်းများနှင့်ပင် တူနေလေတော့သည်။ ဤသည်မှာ ဒေသခံ ပြည်သူ့စစ်တပ်ဖွဲ့တစ်ခု ဟုတ်ပါရဲ့လား ဟုသာ သူ တွေးမိလိုက်လေ သည်။

ချန်ထျင်း၏ မျက်ခွံများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့လေ၏။ သူသည် စစ်ရေးစာအုပ်များကို ဖတ်ရှုဖူးပြီး ခရိုင်မြို့တော်ရှိ တပ်စွဲထားသော စစ်တပ်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးလေသည်။

အစိုးရထံမှ လစာရရှိသော ထိုပုံမှန်စစ်တပ်များပင်လျှင် သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ တပ်ဖွဲ့ကဲ့သို့ တူညီသော စိတ်ဓာတ်နှင့် ခွန်အားမျိုး လုံးဝ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော စစ်တပ်တစ်ခု၏ မဆုတ် မနစ်သော စိတ်ဓာတ်ပင် ဖြစ်သည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

ချန်ထျင်းမှာ နက်ရှိုင်းစွာ တုန်လှုပ်နေစဉ်မှာပင် သံမဏိမျှော်စင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးမားခန့်ညားသော အမျိုးသား တစ်ဦးက တပ်ဖွဲ့၏ အရှေ့မှ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ထိုသူမှာ နျူအာ ပင် ဖြစ်လေ ၏။

သူသည် ဝေါယာဉ်၏ အရှေ့ သုံးလှမ်းအကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း ဒူးထောက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ထိုအစား သူသည် ရိုသေသော်လည်း မောက်မာမှုမရှိသော ဟန်ပန်ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဝေါယာဉ်ကို ဦးညွှတ် လိုက်လေသည်။

“လျိုရှီးရွာ အစောင့်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် နျူအာက ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်...။”

သူ၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်ပြီး တည်ငြိမ်နေကာ စစ်သည်တစ်ဦး၏ ထူးခြားသော အရည်အချင်းများကို သယ် ဆောင်ထားလေသည်။ ချန်ထျင်းမှာ ဝေါယာဉ်ထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့ပြီး တွန့်လိမ်နေသည်နှင့် ပိုတူသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးလိုက်လေ၏။

“လူကြီးမင်း...၊ ဒီလောက် တရားဝင်ဖြစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး...။ ကျုပ်က...၊ ကျုပ်က လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ လေးစားရတဲ့ နေရာကို အသစ်ရောက်လာတာဖြစ်ပြီး...၊ သခင်လေးဖန်းကို ဂါရဝပြုဖို့ လာရောက်ခဲ့တာပါ...။”

နျူအာသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

“သခင်လေးက လက်ရှိမှာ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံနေပါတယ်...။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီနေရာမှာ ခဏလောက် စောင့်ဆိုင်းပေးပါ အမတ်မင်း...။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ထျင်း၏ အကြံပေးတစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွား ခဲ့လေ၏။ သူ၏ ရဲတင်းမှု အတွက် သူ့အား ပြင်းထန်စွာ ဝေဖန်တော့မည်ပြုစဉ် ချန်ထျင်းက သူ့အား စူးရှစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သဖြင့် သူ၏ စကားများ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရလေသည်။

*ငါတို့က သူ့ကို စောင့်ရမယ်တဲ့လား….။*

နန်းတော်ရှိ အဆင့် ခုနစ် ရှိသော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ဦးက မည်သည့် တရားဝင်ရာထူး သို့မဟုတ် မည်သည့် ဘွဲ့အမည်မျှ မရှိသော သာမန်ပြည်သူတစ်ဦးအတွက် ဤရွာထိပ်တွင် အဘယ်ကြောင့် စောင့်ဆိုင်းနေရမည်နည်း။ ဤသည်မှာ ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော အရှက်ရစေမှုပင် ဖြစ်ပေ သည်။

သို့သော် ချန်ထျင်းသည် မည်သည့် ဒေါသကိုမျှ မခံစားရဘဲ ခြေဖဝါးမှသည် ငယ်ထိပ်အထိ အေးစိမ့်မှုတစ်ခုသာ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။ သူသည် နျူအာ၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ အနောက်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသော သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ဘုရား ငါးဆယ်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း သူ အလွန်ပင် ကောင်းစွာ နားလည်သွားခဲ့လေ၏။

တစ်ဖက်လူက ဆွေးနွေးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အသိပေးချက်တစ်ခုကို ထုတ်ပြန်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

“ရပါတယ်...၊ ရပါတယ်...။ သခင်လေးဖန်း အလုပ်များနေတယ်ဆိုရင် ကျုပ် စောင့်နေပါ့မယ်...။”

ချန်ထျင်းသည် အလွန် နှိမ့်ချသော ဟန်ပန်ဖြင့် လက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းပြကာ လမ်းဘေးသို့ ကိုယ် တိုင် သွားရောက်၍ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။

ဤစောင့်ဆိုင်းရမှုမှာ နံ့သာတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းချိန်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။ နေရောင်ခြည် ပိုမိုမြင့်တက် လာသည်နှင့်အမျှ ချန်ထျင်း၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်လေးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း သူသည် လက်တစ်ဆစ်မျှပင် မလှုပ်ရှားရဲခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရွာထဲရှိ လမ်းသွယ်တစ်ခုပေါ်မှ ကြမ်းတမ်းသော အထည်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ရောက်ရှိလာသူမှာ ငယ်ရွယ်ပြီး ချောမောကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်လေးပင် ရှိနေပြီး စာအုပ်နှင့် အချိန်ကုန်လေ့ရှိသော အိမ်နီးချင်းတစ်ဦးနှင့် တူနေပေသည်။

သို့သော် သူ၏ အကြည့်များ ရောက်ရှိလာသောအခါ ချန်ထျင်းမှာ ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ စိုက် ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ကိုယ်မွေးများမှာ ချက်ချင်းပင် ထောင်မတ်သွားခဲ့လေ၏။ ဤသူမှာ ထို တစ္ဆေ ပင် ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိရှိလိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် အနီးသို့ လျှောက်လာခဲ့ပြီး အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော ဒေသခံ အရာရှိကိုသာ မျက်နှာမူလိုက်လေ သည်။ သူသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရုံသာဖြစ်ပြီး ယဉ်ကျေးသော စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ပြောဆိုရန် ဝန်လေးနေခဲ့လေ၏။

သို့သော် ချန်ထျင်းမှာမူ ကြီးမားသော ကျေးဇူးတော်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည့်အလား မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေရင်း ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

“နိမ့်ကျတဲ့ အစေခံ ချန်ထျင်းက သခင်လေးဖန်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်...။ ကျုပ်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ လာရောက် လည်ပတ်မှုအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ...။”

“အမတ်ချန်က အရမ်းကို ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ...။ ရွာထဲကို ဝင်ပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လောက် သောက် ပါဦး...။”

ဖန်းဟန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျုပ် မခံယူထိုက်ပါဘူး...ဈ မခံယူထိုက်ပါဘူးခင်ဗျာ...။”

ချန်ထျင်းသည် ဖန်းဟန်၏ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ဟန်ပန်မှာ အဆင့်နိမ့် အရာရှိတစ်ဦးက မိမိ၏ အထက်လူကြီးအား ဂါရဝပြုရန် သွားရောက်နေသကဲ့သို့ ရိုသေလေးစားမှု အပြည့်ရှိနေလေသည်။ သူတို့ ရွာထဲသို့ လျှောက်သွားနေစဉ် မလှမ်းမကမ်းရှိ အခြားလေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုမှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

မုဆိုး မာပေါ်ကော့သည် အစောင့်တပ်သား ငါးဆယ်ပါဝင်သော အခြားတပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို မြားပစ်လေ့ကျင့်ရေးတွင် ဦးဆောင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ချန်ထျင်းသည် မသိစိတ်မှပင် ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များမှာ အပ်ပေါက်အရွယ်အစားခန့်အထိ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ရလေ၏။

အစောင့်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော လေးများမှာ သူ ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော အမျိုးအစား များပင် ဖြစ်လေသည်။ လေးမှာ အလွန် ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်ကို မသိရှိနိုင်သော အနက်ရောင် သတ္တုတစ်မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားပေသည်။

၎င်းတွင် စက်သီးများနှင့် ရစ်လုံးများစွာကိုလည်း တပ်ဆင်ထားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အား တစ်ခုကို ထုတ်လွှင့်နေလေ၏။ ၎င်းမှာ ခေတ်မီဆန်းပြားသော သတ်ဖြတ်ခြင်းစက်ရုပ် တစ်မျိုးနှင့်ပင် တူနေပေ သည်။

အစောင့်တစ်ဦးသည် အလွန်အမင်း လေးလံပုံရသော ထူးဆန်းသည့် လေးကို လွယ်ကူစွာ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းငါးဆယ် အကွာရှိ လူပုံစံ ကောက်ရိုးပစ်မှတ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

“ရွှီး…”

တုန်ခါနေသော လေးကြိုး၏ အသံမရှိဘဲ လေထုကို ဆုတ်ဖြဲသွားသည့် စူးရှပြီး ထက်မြက်သော လေချွန်သံတစ်ခု သာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ အနက်ရောင် မြားတစ်စင်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် အနက်ရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေပြီး ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းကို သာမန်မျက်စိဖြင့် ဖမ်းယူရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်လောက် အောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ဖူး…”

ခြေလှမ်းငါးဆယ် အကွာတွင် ကောက်ရိုးပစ်မှတ်၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြား၌ အပေါက်ငယ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေ သည်။ မြားမှာ ပစ်မှတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အနောက်ဘက်ရှိ မြေသားနံရံထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားခဲ့လေ၏။

အသံမြည်နေဆဲဖြစ်သော မြားတောင်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

“ရွှီး… ရွှီး… ရွှီး… ရွှီး… ရွှီး…”

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စူးရှပြီး ပြင်းထန်သော လေချွန်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ သေမင်း၏ တိကျ သော ခေါ်သံနှင့်ပင် တူနေပေသည်။ အသက်အနည်းငယ် ရှူရုံမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် ခြေလှမ်းငါးဆယ် အကွာရှိ ကောက်ရိုးပစ်မှတ်မှာ မြားအစင်း ငါးဆယ်၏ ထိမှန်မှုကို ခံလိုက်ရလေသည်။

၎င်းမှာ ဖြူကောင်တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ အပစ်ခံလိုက်ရလေသည်။ ခြွင်းချက်မရှိ မြားအားလုံးမှာ ကောက်ရိုးပစ်မှတ်၏ ခေါင်းနှင့် ရင်ဘတ်ဟူသော အရေးကြီးသည့် အစိတ်အပိုင်း များပေါ်သို့သာ ကျရောက်ခဲ့လေ၏။

ချန်ထျင်းမှာ မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားခဲ့လေသည်။ သူ၏ လည်ချောင်းများ ခြောက်သွေ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေးများအားလုံး အေးခဲသွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရလေ၏။

ခြေလှမ်းငါးဆယ် အကွာမှ မြားတိုင်းမှာ ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်ခဲ့ပြီး မြားတိုင်းမှာ ပစ်မှတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့ လေသည်။ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော မြားပစ်စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ အလွန် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိသော လက်နက်ပင် ဖြစ်လေတော့သည်။