အခန်း ၇၀

အခန်း (၇၀)

ချန်ထျင်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခြင်း

ချန်ထျင်းသည် သူ၏ကိုယ်သူ ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်မိလိုက်လေ၏။

*ခရိုင်မြို့တော်မှာရှိတဲ့ အတော်ဆုံးသော နယ်ခြားစောင့်တပ်ဖွဲ့တွေတောင်း အခုလိုမျိုးကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး…။*

သံမဏိနှင့် စက်သီးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထိုထူးဆန်းသည့် လေး၏ ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်းနှင့် ခွန်အားမှာ အလွန်ပင် အံ့မခန်းဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

၎င်းမှာ ဤလောကရှိ လက်နက်များနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ နားလည်ထားမှုထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့လေပြီ။

ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအရာမှာ ထူးဆန်းသော လေးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အစောင့်များပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု သို့မဟုတ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိဘဲ စက်ရုပ်ဆန် သော တည်ငြိမ်မှုများသာ ရှိနေခဲ့ပြီး သူတို့ ယခုလေးတင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သောအရာမှာ စားသောက်ခြင်းကဲ့သို့သော သာမန်ကိစ္စတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည့်အလား ထင်မှတ်ရလေသည်။

ချွေးအေးများမှာ ချန်ထျင်း၏ နဖူးပေါ်မှ ဖြူဖျော့နေသော ပါးပြင်များကို ဖြတ်သန်းကာ သူ၏ အဝတ်အစားများ ပေါ်သို့ စီးကျနေခဲ့သော်လည်း သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

သူ လုံးလုံးလျားလျား နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့လေပြီ။

တရားမျှတသော အရာရှိကြီး ရှန့်ကွမ်း၏ ဝိညာဉ်က လက်စားချေရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း သို့မဟုတ် မကောင်း ဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းရန် တောင်တစ္ဆေများနှင့် မိစ္ဆာများက မြေကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာခြင်း ဟူသောအရာများ အားလုံးမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများသာ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ အန္တရာယ်ကင်းပုံရပြီး အနည်းငယ် ပျင်းရိပျင်းတွဲနိုင်သော အသွင်ရှိသည့် ဤလူငယ်လေးပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအရာအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်မှာ သူပင် ဖြစ်လေ၏။ သူသည်သာလျှင် တစ်ကိုယ်တော် ရယ်မောပြောဆို နေရင်းပင် လေနက်ခံတပ်ကို ဖျက်ဆီးကာ လီမိသားစုနှင့် ဝမ်မိသားစုတို့ကို မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ခဲ့ သူ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်းရှီးခရိုင်မှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

အင်ပါယာနန်းတော်မှ ခန့်အပ်ထားသော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ဦးဖြစ်သည့် သူသည် ဤအမျိုးသားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမျှ မဟုတ်လောက်ပေ။

သူသည်သာလျှင် ဤနေရာတွင် အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သော အစစ်အမှန် အင်အားကြီးသူ ဖြစ်လေသည်။

ဤအရာများကို စဉ်းစားမိသွားပြီးနောက် ချန်ထျင်း၏ သဘောထားမှာ (၁၈၀) ဒီဂရီ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲ သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူ၏ထံတွင် ပညာရှိတစ်ဦး၏ မောက်မာမှုမျိုး မရှိတော့သကဲ့သို့ အရာရှိတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်မျိုးကိုလည်း အနည်း ငယ်မျှပင် မပြသဝံ့တော့ချေ။

သူသည် ဖန်းဟန်၏ အနောက်မှ လိုက်ပါသွားရင်း နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ထားကာ သူ၏ ဟန်ပန်မှာ ပြည်နယ် မြို့တော်ရှိ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအား ဂါရဝပြုချိန်ကထက်ပင် အဆတစ်ရာမက ပို၍ ရိုသေလေးစားမှု အပြည့်ရှိနေ လေသည်။

"သခင်လေးဖန်း...၊ တကယ်ကို...၊ တကယ်ကို အံ့မခန်းဖွယ်ရာ စွမ်းရည်တွေပါပဲ...။”

ချန်ထျင်း၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မြှောက်ပင့်မှုနှင့် လေးစား အားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

"သခင်လေးရဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ တပ်ဖွဲ့ကြီး ရှိနေတဲ့အတွက် ချင်းရှီးခရိုင်က ပြည်သူတွေဟာ နောက်ဆုံးတော့ အစစ်အမှန် မှီခိုအားထားစရာ တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့ပါပြီ...။ နိမ့်ကျတဲ့ အစေခံဖြစ်တဲ့ ကျုပ်က သခင်လေးကို နှလုံး သားထဲကနေ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းကို လေးစားအားကျမိပါတယ်...။”

ဖန်းဟန်သည် သူ့အား ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ပိုင်ကျီရိုနှင့် အခြားသူများမှာ ဧည့်သည်များ ရှိနေ သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ အခန်းများဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ကျောက်ခုံပေါ်တွင် ပေါ့ပါးစွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ကိုယ်သူ အေးနေသော လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငဲ့ထည့်လိုက်သော်လည်း ချန်ထျင်းအား ထိုင်ခိုင်းရန် အမူအရာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြသခဲ့ချေ။

ချန်ထျင်းမှာ လုံးဝ မထိုင်ဝံ့ဘဲ အမိန့်များကို အချိန်မရွေး စောင့်ဆိုင်းနေသော အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ ဘေးတွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေခဲ့လေသည်။

"အမတ်ချန်... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောပါ...။”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ မျက်ခွံများကိုပင် မပင့်ဘဲ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်လေသည်။

"မဝံ့ရဲပါဘူး... မဝံ့ရဲပါဘူး...။”

ချန်ထျင်းသည် လက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းကာ ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"ကျုပ်က ဒီနေရာကို အသစ်ရောက်လာတာဖြစ်ပြီး ခရိုင်အတွင်းက ကိစ္စရပ်တွေ အားလုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လုံးဝ ကို အသိပညာကင်းမဲ့နေတာပါ...။ နောင်ကျရင်...၊ သခင်လေးဖန်းအနေနဲ့ ကျုပ်ကို လမ်းညွှန်မှုတွေ အများကြီး ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...။ သခင်လေးရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းနေမှုမရှိဘဲ ကျုပ် လိုက်နာ ဆောင်ရွက်သွားပါ့မယ်...။”

သူသည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ပြီး သစ္စာရှိမှုကို ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြရုံမျှဖြင့် မလုံလောက်ဘဲ ထိတွေ့ကိုင်တွယ် ၍ရသော အရာတစ်ခုခုကို ပြသရန် လိုအပ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေ၏။

"သခင်လေး...။”

ချန်ထျင်းသည် အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ခရိုင်ရဲ့ အခွန်အခ တချို့က သိပ်ပြီး အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် မဖြစ်ဘူးလို့ ကျုပ် ခံစားရတယ်...။ လျိုရှီးရွာက ဒီခရိုင်ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် အရမ်းကို ကြီးမားတဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုတွေ လုပ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ဆုချီးမြှင့်ခံထိုက်ပါ တယ်...။ ကျုပ် ပြန်သွားပြီးရင် အမတ်ချန်နဲ့ ဆွေးနွေးပြီး သခင်လေးတို့အတွက် အခွန်တွေကို လျှော့ပေါ့ပေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှာပေးပါ့မယ်...။”

ဤသည်မှာ သူ ပေးစွမ်းနိုင်သော အကြီးမားဆုံးသော ရိုးသားမှုပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန်းဟန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့အား မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများထက် တွင် မှေးမှိန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

"အမတ်ချန်က အရမ်းကို တွေးခေါ်တတ်တာပဲ...။”

သူသည် သဘောတူခြင်း မရှိသကဲ့သို့ ငြင်းဆန်ခြင်းလည်း မပြုခဲ့ချေ။

သို့သော် ဤရှုပ်ထွေးသော သဘောထားက မည်သည့် ကတိစကားထက်မဆို ချန်ထျင်းကို ပို၍ စိတ်သက်သာရာ ရသွားစေခဲ့လေသည်။

သူ၏ အသက်မှာ ယာယီအားဖြင့် ချမ်းသာခွင့် ရသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိရှိလိုက်လေ၏။

အထိတ်တလန့်ဖြစ်နေသော ချန်ထျင်းကို ပြန်လည် စေလွှတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ ဖန်းဟန်၏ အပြုံးမှာ ပျောက် ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် အခွန်အခများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ အလိုရှိသောအရာမှာ ချင်းရှီးခရိုင် တစ်ခုလုံးသာမက ပို၍ ကျယ်ပြန့် သော လောကကြီးအပေါ် အကြွင်းမဲ့ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အခြားသူများကို အားကိုးခြင်းထက် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားကိုးခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

သူသည် နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့ကို ခေါ်ယူလိုက်ပြီး အမိန့်အသစ်များ စတင် ထုတ်ပြန်လိုက်လေ၏။

"နျူအာ...၊ အစောင့်တပ်ဖွဲ့ကို ဆက်လက် တိုးချဲ့ပါ...။ အသက်ကိုရင်းဖို့ ဆန္ဒရှိပြီး နောက်ကြောင်းရှင်းတဲ့ လူ အယောက်တစ်ရာကို ထပ်ရွေးပါ...။ လေ့ကျင့်ရေးတွေကို ရပ်တန့်လို့မရသလို ခံစားခွင့်တွေကလည်း အတူတူပဲ ဖြစ်ရမယ်...။”

"မာပေါ်ကော့...၊ မင်းက လူတွေကို ခေါ်ပြီး မနက်ဖြန်ကစပြီး အိမ်နီးချင်း ယွင်ရှန်းခရိုင်နဲ့ ဖျင်ယန်ခရိုင်တွေဆီ ငါတို့ရဲ့ ကုန်သွယ်ရေးယာဉ်တန်းကို အစောင့်အကြပ်အဖြစ် လိုက်ပါသွားပေးရမယ်...။”

ဖန်းဟန်သည် စကားပြောနေရင်း သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ စက္ကူရွက်အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ ထိုစက္ကူများ ပေါ်တွင် ခေတ်သစ်မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ သူ စုဆောင်းထားခဲ့သော သာမန် ဆေးဘက်ဝင်အပင်အချို့၏ ပုံများကို ရေးဆွဲထားလေ၏။

"ဒီပုံတွေအတိုင်း တတ်နိုင်သမျှ များများဝယ်ခဲ့ပါ...။ ဒါ့အပြင် ငါတို့ ယူလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဈေးကောင်း ကောင်းနဲ့ ရောင်းချခဲ့ရမယ်...။”

သူ ရောင်းချရန် ပြင်ဆင်ထားသောအရာမှာ ခေတ်သစ်နည်းပညာများကို အသုံးပြု၍ ပြုလုပ်ထားသော သန့်စင် ပြီး ဆားများနှင့် သံထည်ပစ္စည်းများပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့မှာ ဈေးကွက်ထဲတွင် ရရှိနိုင်သော မီးဖိုချောင်သုံး ဓားများနှင့် သံထည်ပစ္စည်းများထက် များစွာ ပို၍ ထက်မြက်ပြီး ခိုင်ခံ့လှပေသည်။

ခေတ်သစ်တွင် အရေးမပါလှသော ဤအရာများမှာ ဤခေတ်ကာလတွင်မူ ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်သော လူအများ ကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်လောက်သည့် အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားသော အရာများပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ဤအရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြု၍ သူ၏ ပထမဆုံးသော ရွှေအိုးကြီးကို အလျင်အမြန် စုဆောင်းကာ ရှေးဟောင်းခေတ်တွင် အင်အားကြီးမားသော လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့က အမိန့်ကို နာခံလိုက်ကြလေသည်။ ပုံစံကြမ်းများနှင့် ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ယိမ်းယိုင်မှုမရှိသော အလင်းတန်းကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ သွေးများ ဆူပွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး

"သခင်လေး စိတ်ချပါ...။” ဟု တစ်ခဲနက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ကြလေသည်။

...

ညအမှောင်ထု ကျဆင်းလာခဲ့ချေပြီ။

အိပ်ခန်းထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်မှာ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေပြီး အခန်းတွင်းသို့ နွေးထွေးသော အလင်း ရောင်တစ်ခုကို ဖြာကျစေလျက် ရှိလေသည်။

အလုပ်များ ပြီးစီးသွားပြီးနောက် ဖန်းဟန်သည် သူ့အား ဝန်းရံထိုင်နေကြသော အသက်ရှူမှားလောက်အောင် တင့်တယ်လှပသည့် အမျိုးသမီးလေးဦးကို ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။

သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာလည်း သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ရုတ်တရက် အကြံရလာသဖြင့် သူသည် သူ၏ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော သိုလှောင်နေရာထဲမှ အထုပ်အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

၎င်းမှာ ဖယောင်းစက္ကူအဖြူဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော အလျားလိုက် ရှည်လျားသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်လေ၏။

စက္ကူပေါ်တွင် ချစ်စရာကောင်းပြီး ခုန်ပေါက်နေသော ယုန်လေးတစ်ကောင်၏ ပုံကို ရိုက်နှိပ်ထားပြီး သူတို့ မမှတ်မိသော ထူးဆန်းသည့် စတုရန်းပုံစံ စာလုံးသုံးလုံးလည်း ပါရှိလေသည်။

"ခဲအို...၊ ဒါက ဘာပစ္စည်းကောင်းလေးတွေ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီလဲ...။”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် ပထမဆုံး အနီးသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး ယုန်ပုံနှိပ်ထားသော စက္ကူထုပ်လေးကို သူမ၏ လက်ချောင်း လေးဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ထိုးကြည့်ကာ ဗာဒံစေ့ပုံစံ သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ တောက်ပနေခဲ့လေ သည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှူ အပါအဝင် အမျိုးသမီးသုံးဦးမှာလည်း စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် သူတို့ ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော အရာများကို အမြဲတမ်း ထုတ်ယူပြသတတ် လေသည်။

ထို့ပြင် ၎င်းတို့မှာ အလွန် သေသပ်လှပပြီး စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော ပစ္စည်းလေးများ ဖြစ်နေတတ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ရာ အလွန် ပြင်းထန်လှသော နို့ရနံ့တစ်ခုက အခန်း ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေ၏။

၎င်းမှာ ရှူရှိုက်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သင့်ကို သွားရည်ကျသွားစေနိုင်လောက်သည့် စင်ကြယ်ပြီး ချိုမြိန်သော ရနံ့တစ်ခု ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ကောက်ညှင်းစက္ကူပါးပါးလေးဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော စလင်ဒါပုံစံ သကြားလုံးတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက် လေသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ ဖယောင်းစက္ကူကို ခွာလိုက်ပြီး ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ပါးစပ်လေးအနီးသို့ ကပ်ပေးလိုက်လေ၏။

"မြည်းကြည့်လေ...။”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ သူမ၏ ပါးစပ်လေးကို ဟကာ သကြားလုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့် လိုက်လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူမ၏ တောက်ပပြီး သွက်လက်သော မျက်လုံးလေးများမှာ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွား ခဲ့ရလေ၏။

ပိုးဟပ်တောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ကောက်ညှင်းစက္ကူလေးမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားခဲ့ပြီးနောက်

အချိုမြိန်ဆုံးသော တောင်ပေါ်စမ်းရေကဲ့သို့ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ချိုမြိန်ပြီး ပြည့်စုံသော အရသာ တစ်ခုက သူမ၏ အရသာခံအာရုံများပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

၎င်းမှာ ပျားရည်၏ အချိုဓာတ်မျိုး မဟုတ်သကဲ့သို့ မုယောသကြား၏ အီဆိမ့်သော အချိုဓာတ်မျိုးလည်း မဟုတ် ပေ။ ၎င်းမှာ နွေးထွေးပြီး ကြွယ်ဝကာ အဆုံးအစမရှိ ပျံ့နှံ့နေသော နို့ရနံ့တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

သကြားလုံးလေးမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ အရည်ပျော်သွားပြီး နူးညံ့ကာ ဝါးစားရလွယ်ကူပြီး အလွန် အမင်း ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ဝါးလိုက်တိုင်းတွင် ပို၍ ချိုမြိန်သော အရည်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေ၏။

"အင်း... အရမ်းစားလို့ ကောင်းတာပဲ...။”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် ပျော်ရွှင်မှုများကြောင့် မျက်လုံးလေးများကို မှေးစင်းထားကာ သူမ၏ ပါးလေးများမှာ ဖောင်းနေ ခဲ့လေသည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးသော ငါးခြောက်ကို ခိုးစားထားသည့် ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမမှာ စကားကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ မပြောနိုင်တော့ချေ။

သူမသည် ခေါင်းကိုသာ အဆက်မပြတ် ခါရမ်းရင်း သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖော်ပြနေခဲ့လေ၏။ သူမ၏ တုံးအအ အမူအရာလေးကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်မှာ ရယ်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် နောက်ထပ် အနည်းငယ် ထုတ်ယူကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်ရှုနေကြသော နန်ကုန်းယွင်ရှူနှင့် အခြားအမျိုးသမီးသုံးဦးကို ဝေငှပေးလိုက်လေ၏။

ပိုင်ကျီရိုသည် သကြားလုံးတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲတွင် ငုံထားရင်း သူမ၏ နူးညံ့ပြီး လှပသော မျက်နှာလေးမှာ တောက်ပနေခဲ့လေသည်။ မိန်းကလေးဆန်သော အံ့အားသင့်မှုနှင့် ချိုမြိန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ နူးညံ့မှုများဖြင့် တောက်ပနေခဲ့လေ၏။

လျူရူမေသည် ဂရုတစိုက် အရသာခံနေခဲ့ပြီး အချိုဓာတ်က သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့ လေသည်။ ထိုအရာက သူမကို ပျော်ရွှင်မှုများ ဝန်းရံနေသည်ဟု ခံစားရစေပြီး ဖန်းဟန်အား ကြည့်ရှုနေသော သူမ၏ အကြည့်များမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ မှီခိုအားထားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် သကြားလုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး သူမ ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးခဲ့ သော စင်ကြယ်သည့် ချိုမြိန်မှုကို အရသာခံနေခဲ့လေသည်။

ဤနွေးထွေးပြီး ချိုမြိန်သော လေထုထဲတွင် အေးစက်ပြီး စက်ရုပ်ဆန်သော အသိပေးချက်တစ်ခုက ဖန်းဟန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

[ဒင်...။ ပိုင်ရွှီကျန်း၏ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်မှုကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိပါသည်...။ ပျော်ရွှင်မှုတန်ဖိုး (+၅၀)၊ စွမ်းအင် (+၅၀)...။]

[ဒင်...။ နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ ပြင်းထန်သော ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် မိမိပိုင်ဆိုင်ရာနေရာဟူသော ခံစားချက်ကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိပါသည်...။ ပျော်ရွှင်မှုတန်ဖိုး (+၃၀) ၊ စွမ်းအင် (+၃၀)...။]

[ဒင်...။ ပိုင်ကျီရို၏ ပြင်းထန်သော ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိပါသည်...။ ချစ်ခင်မှုအဆင့် (+၂၅) ၊ စွမ်းအင် (+၂၅)...။]

[ဒင်...။ လျူရူမေ၏ ပြင်းထန်သော မှီခိုအားထားမှုကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိပါသည်...။ ပျော်ရွှင်မှုတန်ဖိုး (+၂၅)၊ စွမ်းအင် (+၂၅)...။]

[ဒင်...။ စွမ်းအင်ပြည့်ဝသွားပါပြီ၊ ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါး စွမ်းအင်ဖြည့်တင်းခြင်း ပြီးဆုံးသွားပါပြီ၊ ဖွင့်ရန် အသင့် ဖြစ်နေပါပြီ...။]

[လက်ရှိစွမ်းအင် - (၁၁၈၅/၁၀၀၀)...။]