အခန်း ၂၇၅

အခန်း (၂၇၅) ယွီဝမ်ချန်၏ လှုပ်ရှားမှုများ စတင်ခြင်း

နန်ယွဲ့တိုင်းပြည်၊ ပေနင်စီရင်စု။

မဟာချင်မင်းဆက်၏ နယ်စပ်အနီး လောင်းရှန်းဒေသတွင် အထူးတပ်မတော်တစ်ရပ် တပ်စွဲထား၏။

၎င်းသည် မဟာလီမင်းဆက်မှ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်စဉ်က ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော လူပေါင်း နှစ်သိန်းရှိသည့် စစ်တပ်ပင် ဖြစ်သည်။

မဟာလီမင်းဆက်၏ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် နန်ယွဲ့တိုင်းပြည်နှင့် မည်သည့် သဘောတူညီချက်များ လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်ကို မသိရသော်လည်း နန်ယွဲ့တိုင်းပြည်သည် အင်အားနှစ်သိန်းရှိသော စစ်တပ်ကို မောင်းထုတ်သတ်ဖြတ်မည့်အစား လောင်းရှန်းဒေသတွင် ဆက်လက် ခြေကုပ်ယူခွင့် ပြုထားခဲ့၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤလောင်းရှန်းတောင်တန်းတွင် စိုက်ပျိုးနိုင်သော မြေရိုင်းများစွာ ရှိနေသည်။ မဟာလီမင်းဆက်၏ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက စစ်တပ်ကို ထိုနေရာ၌ပင် လယ်ယာစိုက်ပျိုးရန် အမိန့်ပေးခဲ့ရာ ၎င်းတို့အတွက် ဝမ်းစာဖူလုံစေရန် သီသီလေး လုံလောက်မှု ရှိစေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မဟာချင်မင်းဆက်၏ နယ်စပ်နှင့် အလွန်နီးကပ်သော လောင်းရှန်းဒေသ မြောက်ပိုင်းရှိ တောင်ထွတ်တစ်ခုပေါ်တွင် ယွီဝမ်ချန်၊ အာချင်းနှင့် အာချောင်တို့ ရပ်နေကြ၏။

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ တောင်တန်းဒေသမှာ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

သို့သော် လူရိပ်တစ်ခုသည် လရောင်ကို အသုံးချကာ လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာပြီး ယွီဝမ်ချန်၏ ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာ၏။

"မင်းသမီး..."

ရောက်လာသူမှာ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖွေးနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယွီဝမ်ချန်ကို တွေ့မြင်ပြီး သူမ၏ ကျောက်စိမ်းဗိမာန်နယ်ပယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှုပ်ခတ်မှုများကို အာရုံခံမိလိုက်သောအခါ သူက အလွန်ဝမ်းသာအားရဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

"အဘိုးထန်... မတွေ့ရတာကြာပြီပဲ..."

ရောက်လာသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွီဝမ်ချန်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

ထန်ကျင်းထင်သည် မဟာလီမင်းဆက် နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့၏ နည်းပြချုပ်ဖြစ်ပြီး အဋ္ဌမအဆင့် မဟာကောင်းကင်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ မဟာလီမင်းဆက်အပေါ် အကြွင်းမဲ့ သစ္စာရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်၏။

မဟာလီမင်းဆက် ပြိုကွဲသွားခဲ့သော်လည်း ထန်ကျင်းထင်သည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး မဟာလီမင်းဆက်၏ စစ်တပ်ကို ဆက်လက် ကာကွယ်ပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုးတို့ နောက်ဆုံး မတွေ့ဖြစ်ကြတာ ခြောက်လလောက်တောင် ရှိသွားပြီပဲ..."

"နန်ယွဲ့တိုင်းပြည်ကို ရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်မျိုးကို ဒီခေါ်လိုက်တာ မင်းသမီးမှာ ဘာအမိန့်များ ရှိလို့ပါလဲ..."

ထန်ကျင်းထင်သည် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က ယွီဝမ်ချန်သည် လောင်းရှန်းသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး နန်ယွဲ့တိုင်းပြည်၏ စစ်တပ်နှင့် ပူးပေါင်းကာ မဟာချင်မင်းဆက်၏ စစ်တပ်ကို အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲဆင်နွှဲရန်နှင့် ကွမ်းနန်စီရင်စုကို သိမ်းပိုက်နိုင်ရန်အတွက် မြောက်ဘက်သို့ စစ်တပ်များ စေလွှတ်ရန် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ဖျောင်းဖျချင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ယွီဝမ်ချန်၏ အကြံဉာဏ်ကို နားမထောင်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူမ၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ကြောက်ရွံ့ကာ အဆိပ်ခတ်ရန်ပင် ကြိုးစားခဲ့၏။

ယွီဝမ်ချန်သည် ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။

ထန်ကျင်းထင်က ယွီဝမ်ချန် အပြင်ဘက်၌ သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမသည် ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိဘဲ ကျောက်စိမ်းဗိမာန်နယ်ပယ်သို့ပင် ချိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ မည်သည့် အခွင့်အရေးမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသနည်းဟု တွေးတောနေမိ၏။

"အဘိုးထန်... ခမည်းတော်ရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒက မဟာချင်မင်းဆက်ကို ဖြုတ်ချပြီး မဟာလီမင်းဆက်ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းဖို့ မဟာလီမင်းဆက် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ဖို့ ကျွန်မကို အမိန့်ပေးခဲ့တာပဲ..."

"အဘိုးထန်ကရော ကျွန်မကို ကူညီဖို့ ဆန္ဒရှိမလားဆိုတာ သိချင်တယ်..."

ယွီဝမ်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယွီဝမ်ချန်က သူ့အား သူမဘက် ပါလာစေရန် ဆွဲဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို ထန်ကျင်းထင် သိလိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

"မင်းသမီး... ကျွန်တော်မျိုးက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ခံစားခဲ့ရပြီး ကျွန်တော်မျိုး ကလဲ့စားချေနိုင်ဖို့ သူ ကူညီပေးခဲ့တယ်... အဲ့ဒီတုန်းက မဟာလီမင်းဆက်ကို သေတဲ့အထိ သစ္စာရှိပါ့မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ကျိန်ဆိုခဲ့တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်လို့ အခုချိန်မှာ မဟာလီမင်းဆက်ရဲ့ တရားဝင်ဆက်ခံသူက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားပဲ ဖြစ်နေတယ်..."

"ဘိုးဘွားတွေရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ ကျွန်တော်မျိုးက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကိုပဲ သစ္စာရှိနိုင်မှာပါ..."

ထန်ကျင်းထင်က သူ၏ သဘောထားကို ဖော်ပြကာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အဘိုးထန်... ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုကြီးဆီမှာ ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံး မရှိဘူးဆိုတာ ရှင်လည်း သိတာပဲ... ဒါကြောင့် သူက တရားဝင်တယ်လို့ မသတ်မှတ်နိုင်ပါဘူး..."

ယွီဝမ်ချန်က အပြုံးသဲ့သဲ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထန်ကျင်းထင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခဲအေးသွား၏။

၎င်းက အမှန်တကယ်ပင် ဆိုးရွားသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

မဟာလီမင်းဆက်၏ မင်းသားသုံးပါးသည် တစ်ဦးစီတိုင်း စစ်တပ်တစ်ခုစီကို ဦးဆောင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သူကမျှ ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံးကို မရရှိထားသောကြောင့် ဧကရာဇ်အဖြစ် ကြေညာရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီသဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြ၏။

ထို့ကြောင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို တရားဝင် အဆင့်အတန်းရှိသူအဖြစ် မသတ်မှတ်နိုင်ပေ။

"မင်းသမီး... ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံးက ရတနာတွေထဲမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ... အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံးကိုရယူဖို့ ယွီချီတောင်ထွတ်ဆီ လူတွေ လွှတ်ခဲ့ပေမဲ့ မဟာချင်မင်းဆက်က ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဟန့်တားတာကို ခံခဲ့ရတယ်..."

"ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာတဲ့ မီးခြင်္သေ့တပ်မှူးက အခြေအနေကို အစီရင်ခံခဲ့ပါတယ်... ရတနာသိုက်က ထောင်ချောက်တွေ ယန္တရားတွေကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီး ရတနာတွေ အားလုံးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီတဲ့... ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံးကို ပြန်ရဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး..."

"ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံး ပျောက်ဆုံးသွားပြီဖြစ်လို့ မဟာလီမင်းဆက်ရဲ့ ဘိုးဘွားစနစ်အရ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက တရားဝင် ဆက်ခံသူပါပဲ..."

ထန်ကျင်းထင်က လေးနက်စွာ ရှင်းပြလိုက်၏။

"ရှင် မှားနေပြီ အဘိုးထန်..."

"ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုကြီးက ရှင့်ကို လှည့်စားလိုက်တာပဲ..."

"ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံးကို ခမည်းတော်က ကျွန်မဆီ ပေးအပ်ထားခဲ့တာ ကြာလှပြီ..."

ထိုအချိန်တွင် ယွီဝမ်ချန်က သူမ ကျောပေါ်ရှိ ကျောပိုးအိတ်ကို ယူကာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ထန်ကျင်းထင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားသည်။ သူက သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်းသည် မဟာလီမင်းဆက်၏ နိုင်ငံတော်တံဆိပ်တုံး အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထန်ကျင်းထင်သည် မဟာလီမင်းဆက် ဧကရာဇ်၏ အနားတွင် အမြဲရှိနေခဲ့ပြီး နိုင်ငံတော်တံဆိပ်တုံးကို သူ၏ မျက်စိဖြင့် နေ့စဉ် မြင်တွေ့နေရသူဖြစ်ရာ သူ လုံးဝ မှားယွင်းနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

"ဒီအမတ်အိုကြီးက ဧကရီကို အရိုအသေပေးပါတယ်..."

ရုတ်တရက် ထန်ကျင်းထင်က ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး အလွန်ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ကြွေးကြော်လိုက်၏။

ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသူတိုင်းက တရားဝင် အုပ်ချုပ်သူပင်ဖြစ်သည်။

ထန်ကျင်းထင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က အလွန် ပြတ်သားနေ၏။

"အဘိုးထန်... ထပါဦး..."

ယွီဝမ်ချန်က ထန်ကျင်းထင်ကို အမြန် ထူပေးလိုက်သည်။

ယခုလေးတင်က တင်းမာနေခဲ့ကြသော အမျိုးသမီးကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးဖြစ်သည့် အာချင်းနှင့် အာချောင်တို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နောက်ဆုံး၌ ပြုံးလိုက်ကြ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထန်ကျင်းထင်၏ ဂုဏ်ပုဒ်မှာ သာမန်မဟုတ်သလို သူသည် အလွန်လည်း စွမ်းအားကြီးမားလှပေရာ သူသာ ယွီဝမ်ချန်၏ ဘက်တွင် ရပ်တည်နေသရွေ့ ယွီဝမ်ချန်သည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ဖိနှိပ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အင်အားနှစ်သိန်းရှိသော စစ်တပ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"အဘိုးထန်... ကျွန်မရဲ့ လက်ကျန်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ခမည်းတော်ရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒအတိုင်းပဲ လိုက်နာပြီး မဟာလီမင်းဆက်ကို ပြန်လည် ထူထောင်ဖို့ တာဝန်ယူမှာပါ..."

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလတ်နဲ့ အစ်ကိုလေးတို့က တိုင်းပြည်ရဲ့ တစ်နေရာစီမှာ နေရာယူထားကြပြီး ပျော်ရွှင်မှုတွေထဲမှာပဲ နစ်မွန်းနေကြလို့ ကြီးမားတဲ့ တာဝန်တွေကို မထမ်းဆောင်နိုင်ကြဘူး..."

"အာဏာရယူဖို့ ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံးခြေလှမ်းက ကျန်းနန်စစ်တပ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ပဲ..."

"ကျွန်မကို ကူညီပေးပါ အဘိုးထန်..."

ယွီဝမ်ချန်က သူမ၏ အကြံအစည်များကို မျှဝေလိုက်၏။

ထန်ကျင်းထင်က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ထန်ကျင်းထင်သည်လည်း မဟာလီမင်းဆက်၏ ယခင်ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒကို သိရှိထားပြီး ၎င်းမှာ ယွီဝမ်ချန်အား ထီးနန်းဆက်ခံရန် အမိန့်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အခြေအနေများ ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ကျန်းနန်စစ်တပ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး နန်းတွင်းဆွေမျိုးများ၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ ထန်ကျင်းထင် တစ်ယောက်တည်း၏ ကန့်ကွက်မှုမှာ အချည်းနှီးသာဖြစ်ခဲ့၏။

ယခုအခါ အခြေအနေများက ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံးကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ယွီဝမ်ချန်တွင် ထိုနန်းတွင်းဆွေမျိုးများကို ဖိနှိပ်ရန် လုံလောက်သော ခွန်အားများ ရှိနေပြီဖြစ်၏။

"မင်းသမီး... အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပါပဲ..."

"အကြီးအကဲ ယွီဝမ်ချွန်းက နန်ယွဲ့တိုင်းပြည်က အင်းဆက်တစ်ရာကျောင်းတော်ကို သွားနေတယ်... တခြား နန်းတွင်းဆွေမျိုးတွေရဲ့ စွမ်းအားက အလယ်အလတ်လောက်ပဲ ရှိတာမို့ သူတို့အားလုံးကို ကျွန်တော် ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပါတယ်..."

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားလိုက်တာနဲ့ မင်းသမီးက အင်အားနှစ်သိန်းရှိတဲ့ ကျန်းနန်စစ်တပ်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်..."

ထန်ကျင်းထင်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယွီဝမ်ချန်သည် ထန်ကျင်းထင်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

မဟာလီမင်းဆက် နန်းတွင်းမိသားစုများ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်စဉ်အတွင်း နန်းတွင်းဆွေမျိုး တစ်စုကလည်း အတူလိုက်ပါလာခဲ့ကြ၏။

အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ယခင်ဧကရာဇ်၏ ဦးရီးတော်ဖြစ်သူ အကြီးအကဲ ယွီဝမ်ချွန်းဖြစ်ပြီး သူသည် နဝမအဆင့် နတ်ဘုရားနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

နဝမအဆင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတွင် အကြွင်းမဲ့ အာဏာဖြင့် စကားပြောဆိုခွင့် ရှိပေသည်။

ယွီဝမ်ချွန်းက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ထောက်ခံနေသရွေ့ ယွီဝမ်ချန်၌ ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံး ရှိနေလျှင်တောင် ကျန်းနန်စစ်တပ်ကို သိမ်းပိုက်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်၏။ ယွီဝမ်ချွန်းက ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယွီဝမ်ချန်က အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ဖြုတ်ချနိုင်သရွေ့ ယွီဝမ်ချွန်း ပြန်ရောက်လာလျှင်တောင်မှ ယွီဝမ်ချန်ကို အပြစ်ပေးဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

"အဘိုးထန်... ကျွန်မတို့ရဲ့ မဟာလီမင်းဆက်ကို လိုက်နာနေတဲ့ ကျင့်ကြံသူ ဘယ်နှယောက်ရှိသေးလဲ... သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တွေကကော ဘယ်လိုရှိလဲ..."

ထိုအချိန်တွင် ယွီဝမ်ချန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဆဋ္ဌမအဆင့်နဲ့ အထက် ကျင့်ကြံသူ ငါးဆယ့်လေးယောက်၊ သတ္တမအဆင့် ရှစ်ယောက်၊ အဋ္ဌမအဆင့် သုံးယောက်ရှိတယ်... ကျွန်တော်ကလွဲရင် မိသားစုဝင် နှစ်ယောက်ရှိပြီး နဝမအဆင့်မှာတော့ ယွီဝမ်ချွန်း တစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်..."

ထန်ကျင်းထင်က အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

ဤခွန်အားအဆင့်မှာ မဟာချင်မင်းဆက်၏ ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူများကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် မလုံလောက်သေးပေ။

ဤအင်အားများဖြင့် မဟာလီမင်းဆက်ကို ပြန်လည်မထူထောင်နိုင်ကြောင်းကို ယွီဝမ်ချန် ကောင်းစွာ သိရှိထား၏။

"အချိန်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မစောင့်ဘူး အဘိုးထန်... ကျွန်မကို လောင်းရှန်းဆီ ခေါ်သွားပြီး ကျန်းနန်စစ်တပ်ကို အရင် သွားထိန်းချုပ်ရအောင်..."

ယွီဝမ်ချန်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေပြီး သူ့အား အလျင်စလို တိုက်တွန်းလိုက်လေတော့သည်။