အခန်း ၆၅

အခန်း (၆၅) သစ်ခေါက်မှို၊ လီလန်သည် တောင်ပေါ်စာများကို အိတ်တစ်လုံးအပြည့် ကောက်ယူနိုင်ခဲ့သဖြင့် မုဆိုးများမှာ အလွန်အားကျသွားကြခြင်း

သစ်ခေါက်မှို။

"ဒါက သစ်ခေါက်မှိုပဲ..."

လီလန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဟေးလုံဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

ဟေးလုံမှာ အလွန်ထက်မြက်သော အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တောဝက်များကို အမဲလိုက်နိုင်ရုံသာမက ၎င်း၏ အနံ့ခံအာရုံကို အသုံးပြု၍ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူအား တောင်ပေါ်စာများ ရှာဖွေရာတွင်လည်း ကူညီပေးနိုင်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဟေးလုံသည် သစ်ခေါက်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် ဝပ်နေပြီး ၎င်း၏ လက်သည်းများဖြင့် နှင်းများကို ကုတ်ခြစ်နေ၏။

လီလန်သည် သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် သစ်ခေါက်ပင်၏ အခြေမှ ထွက်ပေါ်နေသော တောရိုင်းမှို၏ ထောင့်စွန်းလေးကို သတိပြုမိသွားသည်။

ထိုတောရိုင်းမှိုများမှာ အညိုရင့်ရောင်ရှိပြီး မျက်နှာပြင်မှာ မညီမညာဖြစ်နေကာ မီးတောင်ကျောက်ခဲများကဲ့သို့ အစုအဝေးလိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ သစ်ပင်မှာ သစ်ခေါက်ပင်ဖြစ်ပြီး သစ်ခေါက်ပင်ပေါ်တွင် ပေါက်နေသော တောရိုင်းမှိုများကို သဘာဝအားဖြင့် သစ်ခေါက်မှိုဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

သစ်ခေါက်မှိုသည် ဆေးဖက်ဝင်မှိုတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး သွေးပေါင်ချိန်နှင့် သွေးတွင်းအဆီဓာတ်ကို ကျဆင်းစေရာတွင် ကောင်းမွန်သော အာနိသင်များရှိသည်။

မြို့ပြဆေးရုံများနှင့် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံဆေးခန်းများမှ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်များသည် ရိက္ခာများဝယ်ယူရန်အတွက် ကျေးလက်ဒေသသို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိကြ၏။

"အရမ်းကြီးတဲ့ သစ်ခေါက်မှိုကြီးပဲ..."

လီလန်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။

"ဟေးလုံ ဖယ်လိုက်တော့ ငါလုပ်လိုက်မယ်..."

သူသည် အမြန်ထိုင်ချလိုက်ပြီး နှင်းများထဲမှ ကြီးမားလှသော သစ်ခေါက်မှိုကြီးကို တူးဖော်လိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီလန်က ဘာလုပ်နေတာလဲ သူ ဘာကို ရှာတွေ့သွားတာလဲ..."

"သူ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရတယ် တောင်ပေါ်စာတွေ ထပ်တွေ့သွားတာများလား..."

"ဟေးလုံက အရင်အသံပြုလိုက်တာ ပြီးတော့ အဲဒါက သစ်ခေါက်ပင်ဆိုတော့ ငါသိပြီ ဒါ သစ်ခေါက်မှိုပဲ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီလန်က သစ်ခေါက်မှို တွေ့သွားတာ..."

"နှင်းတွေက ခါးလောက်အထိ နက်နေတာကို ဒီကောင်လေးက ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ သစ်ခေါက်မှိုကြီးကို ရှာတွေ့ဖို့ ကံကောင်းလွန်းနေတယ်..."

ထိုအခိုက်တွင် လူတိုင်းသည် လီလန်က အညိုရင့်ရောင် တောရိုင်းမှိုအစုအဝေးကြီးကို တူးဖော်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ တောင်ပေါ်သို့ မကြာခဏသွားလေ့ရှိသော မုဆိုးများဖြစ်ကြရာ သဘာဝအားဖြင့် သစ်ခေါက်မှိုကို ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်ကြ၏။

"ဒါကြီးက အရမ်းကြီးတာပဲ အနည်းဆုံး သုံးလေးကျင်းလောက်တော့ အလေးချိန်ရှိမယ်..."

ရှန်းဖူကွေ့က မနာလိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လီလန်က တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ ငါတောင် သူ့ကို လေးစားလာပြီ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဘာမှမတတ်နိုင်သည့် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့သည် လီလန်က ထိုသုံးလေးကျင်းခန့်ရှိသော သစ်ခေါက်မှိုကို ခူးယူနိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် မနာလိုဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ လီလန်သည် မွန်ဂိုလီးယား အမဲလိုက်ခွေးဖြစ်သော ဟေးလုံကို တိုက်ဆိုင်စွာ ရရှိခဲ့ခြင်းအတွက် မနာလိုဖြစ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျယ်ပြောလှပြီး နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်တန်းများပေါ်တွင် နှင်းထုအောက် မီတာဝက်ခန့်၌ နစ်မြုပ်နေသော တောင်ပေါ်စာကို ရှာဖွေနိုင်စွမ်းရှိသည့် ထိုအမဲလိုက်ခွေး ဟေးလုံမှာ တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဤအံ့မခန်းခွေးလေးမှာ လီလန်၏ တကယ့်ကံကောင်းမှုပင် ဖြစ်သည်။

"တာဝန်ခံကျန်း ပြောတာတော့ လီလန်က ကန်စွန်းဥ နှစ်(၃)နဲ့ ခွေးတူဝက်တူအသား ကျင်း(၂၀)ကို ဟေးလုံနဲ့ လဲလှယ်ခဲ့တာတဲ့..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုနေ့က ဝူရှန်းလီသည် ထိုမွန်ဂိုလီးယား အမဲလိုက်ခွေးကို သတ်မည်မှန်း သူသာ ကြိုသိခဲ့လျှင် အခွင့်အရေးရယူရန် အမြန်ပြေးသွားခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

ကန်စွန်းဥ နှစ်(၂)နှင့် ခွေးတူဝက်တူအသား ကျင်း(၂၀)ဆိုသည်မှာ ထားလိုက်ပါတော့ ကန်စွန်းဥ ကျင်း(၂၀)နှင့် ခွေးတူဝက်တူအသား ကျင်း(၂၀၀)ဆိုပင်လျှင် သူ လဲလှယ်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျက်သရေမရှိလိုက်သည်မှာ လီလန်က ဟေးလုံကို လက်ဦးသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ တောဝက်များကို အမဲလိုက်နိုင်ပြီး တောင်ပေါ်စာများကိုပါ ရှာဖွေနိုင်သော အလွန်ကောင်းမွန်သည့် ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ထိုကောင်လေး လီလန်ကတော့ အမြတ်ကြီးစားသွားလေပြီ။

"မင်းတို့နှစ်ကောင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် အသုံးမကျရတာလဲ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်သည် အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင်ကိုလည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ကောင်မှာလည်း ပထမဆုံးအမွှေးတိုင် အမဲလိုက်ခွေး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ပထမဆုံးအမွှေးတိုင် ခွေးများမှာ တောဝက်များကိုသာ ပစ်မှတ်ထားပြီး တောင်ပေါ်စာများကို ရှာဖွေနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

"လီလန်က သစ်ခေါက်မှိုကို တွေ့သွားတာလား..."

"သေစမ်း ဒီကောင်လေးက အရမ်းကံကောင်းတာပဲ သူက ဘယ်လိုလုပ် နေ့တိုင်း တောရိုင်းထုတ်ကုန်တွေကို ဆက်တိုက် ရှာတွေ့နေရတာလဲ..."

"ဒါက တကယ်ပဲ သစ်ခေါက်မှိုပဲ ကြည့်စမ်း အစ်ကို ဒါကြီးက အရမ်းကြီးတာပဲ အနည်းဆုံး (၄)ကျင်းလောက်တော့ လေးရမယ်..."

"ဒီကောင်လေးက ခုလေးတင် မျောက်ခေါင်းမှို အများကြီးကို ခူးခဲ့တာ ဘယ်လိုလုပ် သစ်ခေါက်မှို (၄)ကျင်းလောက်ကို ထပ်ခူးနိုင်ရတာလဲ..."

"မဖြစ်ဘူး ငါတို့လည်း သစ်ခေါက်မှို ထပ်ရှာကြည့်ရအောင်..."

လီလန်က တောင်ပေါ်စာများကို ထပ်မံကောက်ယူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယန်ညီအစ်ကိုများဖြစ်သော ယန်ကျန်းကျွင်းနှင့် ယန်အိုက်ကော်တို့မှာ ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်တော့ချေ။

သစ်ခေါက်မှိုများမှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး မြို့ပေါ်ရှိ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်များထံ ရောင်းချပါက ငွေအမြောက်အမြား ရရှိနိုင်သည်။

လီလန်တောင် ရှာတွေ့နိုင်လျှင် သူတို့ ရှာမတွေ့နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဤဧရိယာတွင် သစ်ခေါက်ပင်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း နှင်းများမှာ အလွန်များပြားကာ ထူထဲပြီး နက်ရှိုင်းသဖြင့် သစ်ခေါက်ပင်များအောက်ရှိ မြေပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

သစ်ခေါက်မှိုကို ရှာဖွေရန်အတွက် ကန်စွန်းဥများကို တူးဖော်သကဲ့သို့ နှင်းများကို ဖယ်ရှားရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ လျှို့ဝှက်သေတ္တာကို ဖွင့်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒုတိယအစ်ကို ငါတို့လည်း သွားရှာကြရအောင်..."

လီဟူသည် လီလန်က တောင်ပေါ်စာများကို ထပ်မံရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခြင်းအတွက် မနာလိုဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူ လီလုံအား သူတို့လည်း သစ်ခေါက်မှိုများကို သွားရောက်ရှာဖွေသင့်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

သစ်ခေါက်မှိုမှာ တန်ဖိုးကြီးမားသည်။ သူတို့သည် လျဲ့ရှန်တပ်ဖွဲ့မှ နှင်ထုတ်ခံရတော့မည်ဖြစ်ရာ ဤအေးခဲလှသော ဆောင်းရာသီကို ဖြတ်ကျော်ရန်အတွက် ငွေအနည်းငယ်ရရှိအောင် တောင်ပေါ်စာများကို ပိုမိုစုဆောင်းပြီး ရောင်းချရန် လိုအပ်နေသည်။

လီဟူသည် လူရှုပ်တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် ပိုမိုပါးနပ်လာပြီး လီလန်အနီးရှိ သစ်ခေါက်ပင်များပေါ်မှ သစ်ခေါက်မှိုများကိုသာ အထူးတလည် ရှာဖွေနေတော့သည်။

"မင်း..."

"မင်းတို့ကောင်တွေ..."

"ဘာလုပ်ကြတာလဲ..."

အဖွဲ့ထဲတွင် အသက်ကြီးသော မုဆိုးတစ်ယောက်က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်၍ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ယခု အရေးကြီးဆုံးမှာ ကျန်းဝေ့ကော်ကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် တောင်ပေါ်စာ ကောက်နေဖို့ စိတ်ကူးရှိနေရတာလဲ။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း ခင်ဗျား ခင်ဗျား သူတို့ကို ဖျောင်းဖျကြည့်ပါဦး..."

ရှန်းဖူကွေ့က တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ အချိန်ဖြုန်းမနေကြနဲ့တော့ အခု အရေးကြီးဆုံးက ကျန်းဝေ့ကော်ကို ရှာဖို့ပဲ..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် တောဝက်တောင်ကြောတွင် တစ်ရက်နှင့် တစ်ညလုံးရှိနေခဲ့ပြီး သူ အသက်ရှင်နေသလား သေသွားပြီလားဆိုတာကိုပင် သူတို့ မသိရသေးပေ။ သို့တိုင်အောင် လီဟူနှင့် သူ၏ လူများက တောင်ပေါ်စာများကို ရှာဖွေရန် စိတ်ကူးရှိနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လီဟူနှင့် အခြားမုဆိုးများမှာ သူတို့ လုပ်နေသည်များကို ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် လီလန်သည် သစ်ခေါက်မှိုကို ကောက်ယူကာ ဂုန်နီအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

အခြားလူတိုင်းမှာ နှင်းများထဲတွင် လက်ဗလာဖြင့် အတော်ကြာအောင် တူးဖော်ခဲ့ကြသော်လည်း သစ်ခေါက်မှို တစ်ပင်ကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ရချေ။

"ဒီကောင်လေးက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ သူတစ်ယောက်တည်းက ဘယ်လိုလုပ် တောင်ပေါ်စာတွေကို ရှာတွေ့နိုင်ရတာလဲ..."

အဖွဲ့သည် ခါးလောက်နက်သော နှင်းများထဲတွင် ခက်ခဲစွာ လျှောက်လှမ်းရင်း သူတို့၏ အမဲလိုက်ခွေးများကို ဦးဆောင်ကာ တောဝက်တောင်ကြော၏ တောင်ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။

မနေ့ညက နှင်းများ ထပ်မံ၍ အသည်းအသန် ကျဆင်းခဲ့သဖြင့် လီဟူနှင့် သူ၏ လူများ မနေ့က တောင်ပေါ်သို့ သွားစဉ် ချန်ရစ်ခဲ့သော ခြေရာများအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေပြီ။

ကျန်းဝေ့ကော်ကို ရှာဖွေရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ အမဲလိုက်ခွေးများကို အသုံးပြုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သည် ခဏခန့် ဆက်လျှောက်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ဘယ်ရီသီးတောအုပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

လီလန်သည် ဘယ်ရီသီးတောအုပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာဟု တွေးလိုက်သည်။

သူသည် မနေ့က ဤနေရာတွင် အလေးချိန် ကျင်း(၁၀၀)ကျော်ရှိသော အမွှေးဝါတောဝက် နှစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ထိုတောင်ကုန်းပေါ်တွင် ဆားဖောင်ဇီတစ်ကောင်ကိုလည်း ပစ်ခတ်ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

လီလန်သည် မနေ့က သူနှင့် လျူဇီတို့ အသားခွဲဝေခဲ့ကြသည့် နေရာတစ်ခုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း သွေးကွက်များမှာ နှင်းများအောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

"လီဟူ မနေ့က မင်း ကျန်းဝေ့ကော်ကို ဘယ်နေရာမှာ အမဲလိုက်ဖို့ ခေါ်သွားခဲ့တာလဲ..."

ရှန်းဖူကွေ့က မေးလိုက်သည်။

ကျိုးလျဲ့ရှန်သည်လည်း သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ယောက်ကို အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လီဟူသည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ကျိုးလျဲ့ရှန်ကို မကြည့်ရဲပေ။ သူသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ အဲ့သင်းကွဲတောဝက်ကြီးနဲ့ ဆုံခဲ့တဲ့နေရာပဲ..."

"ဒီနေရာလား..."

ရှန်းဖူကွေ့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုနေရာတစ်ခုလုံးမှာ အဖြူရောင်နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကျန်းဝေ့ကော်၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရချေ။

“ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်”

ထိုအခိုက်တွင် ဟေးလုံသည် လေထဲမှ အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး ဟောင်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဟေးလုံ တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့သွားတာလား..."

ရှန်းဖူကွေ့သည် ဟေးလုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တယ်..."

လီလန်သည် ဟေးလုံက တစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အမြန်လိုက်သွားလေသည်။

ဟေးလုံသည် လမ်းလျှောက်နေရင်း နှင်းထဲမှ အနံ့ကို ရှူရှိုက်နေကာ မကြာမီမှာပင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

လီလန်သည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ရှုပ်ပွနေသော တောဝက်ခြေရာများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အနီးအနားတွင် တူးဆွထားသော တွင်းတစ်ခုလည်း ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ တောဝက်က ၎င်း၏ နှာခေါင်းနှင့် အစွယ်များကို အသုံးပြု၍ တူးထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

ဤတောဝက်ခြေရာများမှာ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိပြီး အရေအတွက်များပြားကာ ရှုပ်ထွေးနေ၏။

"ဒါဆို..."

ယခုအချိန်တွင် ကျိုးလျဲ့ရှန်လည်း ရောက်ရှိလာသည်။

နှင်းပြင်ပေါ်ရှိ ဆက်တိုက်ဖြစ်နေသော ခြေရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။

"သင်းကွဲတောဝက်ကြီး တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ဘူး..."

"အကောင်ရေ အများကြီးပဲ..."

ကျန်းဝေ့ကော်ကို လိုက်ဖမ်းနေသည်မှာ တောဝက်တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ဘဲ တောဝက်အုပ်ကြီး တစ်အုပ်လုံး ဖြစ်နေလေသည်။