အခန်း ၆၆

အခန်း (၆၆) ဟေးလုံ တောဝက်အုပ်ကို တွေ့ရှိသွားခြင်း၊ ကျင်း (၆၀၀) ရှိသော သင်းကွဲတောဝက်ကြီး

ကျိုးလျဲ့ရှန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားလေသည်။

သူသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး နှင်းပြင်ပေါ်ရှိ ခြေရာများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ခြေရာများမှာ ရှုပ်ထွေးပွေလီနေသော်လည်း သူ၏ အမဲလိုက်အတွေ့အကြုံနှင့် စူးရှသော အမြင်အာရုံတို့က ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေ၏။

"ခြေရာတွေက အသစ်တွေပဲ၊ ဝက်တွေ သိပ်ဝေးဝေး မရောက်လောက်သေးဘူး၊ အနီးအနားမှာ ရှိနေနိုင်သေးတယ်..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်သည် သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သွေးရာတွေလည်း မတွေ့ရသလို၊ ကိုက်ဖြတ်ထားတဲ့ အရာတွေ၊ တိုက်ခိုက်ထားတဲ့ လက္ခဏာတွေလည်း မရှိဘူး..."

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းဖူကွေ့ အနားသို့ ရောက်လာသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် သတင်းကောင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်တွင် သေနတ်ပါသွားပြီး ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်ထားသည့် လက္ခဏာများ မတွေ့ရခြင်းက သူ အသက်ရှင်နေနိုင်သေးသည့် အခွင့်အရေး ရှိနေကြောင်း ပြသနေလေသည်။

တစ်ကိုယ်တော် မုဆိုးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကံမကောင်းစွာ တောဝက်အုပ်နှင့်သာ ကြုံတွေ့ရပါက ကိုက်ဖြတ်ခံရ၍ သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် တက်နင်းခံရခြင်းသာ ရှိပေမည်။

ဤနေရာဝန်းကျင်တွင် တိုက်ခိုက်ထားသည့် လက္ခဏာများ မရှိခြင်းက အနည်းဆုံးတော့ ကျန်းဝေ့ကော်သည် ဤတောဝက်အုပ်နှင့် မဆုံတွေ့ခဲ့ကြောင်းကို သက်သေပြနေသည်။

"တောဝက်ခြေရာတွေက အရှေ့မြောက်ဘက်ကို ဦးတည်နေတယ်၊ ဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားကြရအောင်..."

ရှန်းဖူကွေ့သည် ဦးတည်ရာတစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားလေသည်။

သတင်းကောင်း ဟုတ်ပါရဲ့လား။

လီလန်သည် ရှုပ်ထွေးနေသော တောဝက်ခြေရာများကို နောက်ကြောင်းပြန်၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ တောဝက်အုပ်နှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်းက သတင်းကောင်း ဖြစ်စရာအကြောင်း လုံးဝမရှိနိုင်ပေ။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် တောဝက်အုပ်၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရဖို့ အများဆုံးဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။

ညတစ်ညလုံးပင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ အသက်ရှင်နိုင်၊ မရှင်နိုင်ဆိုသည်ကို ပြောရခက်နေဆဲပင်ဖြစ်၏။

မုဆိုးအဖွဲ့သည် တောဝက်တောင်ကြောပေါ်သို့ ဆက်လက်တက်လာကြရာ အထက်သို့ ရောက်လေလေ၊ နှင်းများ ပိုမိုထူထပ်လာလေလေဖြစ်ပြီး နေရာတစ်ခုလုံးမှာ လူသူကင်းမဲ့ကာ ပို၍ ခြောက်ကပ်လာတော့သည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၊ ကျွန်တော်တို့ ရှေ့ဆက်တက်လို့ မရတော့ဘူး..."

ယန်ကျန်းကျွင်းသည် အမောတကောဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှေ့ဆက်သွားဖို့က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ တောဝက်တောင်ကြောက ဝက်ဝံတွေရဲ့ နယ်မြေဖြစ်သလို ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားတွေလည်း ရှိသေးတယ်..."

"ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ကျားတစ်ကောင် ရုတ်တရက် ထွက်လာမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ..."

တောဝက်တောင်ကြောသို့ လာရောက်သည့် ဤခရီးစဉ်တွင် မုဆိုးများသည် ကီလိုမီတာ ဆယ်ကျော်ရှိသော တောင်ပေါ်လမ်းကို လျှောက်ခဲ့ရသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ဗိုက်ဆာကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

မုဆိုးအများစု၏ ခွေးရေဖိနပ်များထဲသို့ နှင်းများ ဝင်ရောက်နေပြီး နှင်းများ အရည်ပျော်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူတို့၏ သိုးမွေးခြေအိတ်များ စိုရွှဲသွားကာ ခြေထောက်များမှာ အရိုးထဲထိစိမ့်ဝင်အောင် အေးခဲလာတော့သည်။

ယန်ကျန်းကျွင်း၏ ခြေထောက်များမှာ နှင်းများထဲသို့ တိုက်ရိုက်နစ်ဝင်နေပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် ထုံကျဉ်ကာ ဘာကိုမှပင် မခံစားရတော့ပေ။

သူ ဆက်၍ မရှာဖွေနိုင်တော့ကြောင်းကို သူကိုယ်တိုင် သိနေပြီး အနွေးဓာတ်ရရန် တောင်အောက်သို့ အမြန်ဆင်းရမည်ဖြစ်ကာ ထိုသို့မှမဟုတ်ပါက သူ၏ခြေထောက်များ နှင်ကိုက်နာဖြစ်သွားမည် ဖြစ်လေသည်။

မုဆိုးတစ်ယောက်သာ နှင်းကိုက်နာဖြစ်ပါက သူ၏ဘဝ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ဒုက္ခိတဖြစ်ကာ အမဲလိုက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ဘဲ ကန်း ပေါ်တွင် အသေစောင့်ရုံသာ ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။

ရှန်းဖူကွေ့သည် ယန်ကျန်းကျွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လမ်းပင်မလျှောက်နိုင်တော့လောက်အောင် မောဟိုက်နွမ်းနယ်နေကြသည့် ဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသော မုဆိုးများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်တော့သည်။

တောင်ပေါ်သို့ မတက်မီက ကျန်းတာပေါင်၏ မြေးကို ပြန်ခေါ်လာပေးမည်ဟု သူ ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။

တောင်အောက်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ဆင်းသွားမည်ဆိုပါက ကျန်းဝေ့ကော်ကို တောင်ပေါ်တွင် အသေခံခိုင်းရန် ထားရစ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေလော။

"ယန်ကျန်းကျွင်း မင်း ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း..."

"မင်းနဲ့ လီဟူသာ ကျန်းဝေ့ကော်ကို တောင်ပေါ် ခေါ်မသွားဘူးဆိုရင် ကျန်းဝေ့ကော်က တောဝက်တောင်ကြောမှာ ပျောက်သွားပါ့မလား..."

"ငါ မင်းကို ပြောထားမယ်၊ မင်း ခြေထောက်တွေ ပြုတ်ထွက်သွားမတတ် ပြေးရရင်တောင် ကျန်းဝေ့ကော်ကို တွေ့အောင်ရှာရမယ်..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်သည် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း ပြင်းထန်စွာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

တောင်ပေါ်တွင် တစ်နေ့လုံးနီးပါး အချိန်ကုန်ခံခဲ့ပြီးနောက် ကျန်းဝေ့ကော်ကို မတွေ့ရသေးကြောင်းကို သူ သိနေပြီး သူ၏ ညီအစ်ကိုများမှာလည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ ဗိုက်ဆာပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသလို သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများလည်း ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းဝေ့ကော်မှာ သူတို့၏ ရွှမ်းရွှေရွာမှ ဖြစ်သည့်အပြင် ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေးစစ်ပွဲ စစ်မှုထမ်းဟောင်း သူရဲကောင်းနှင့် တပ်ရင်းမှူးဖြစ်သူ ကျန်းတာပေါင်၏ မြေးလည်း ဖြစ်နေလေသည်။

သူနှင့် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းတို့က တပ်ရင်းမှူးကျန်းကို ကျန်းဝေ့ကော်အား ပြန်ခေါ်လာပေးမည်ဟု ပြောခဲ့လျှင် ကျန်းဝေ့ကော်ကို သေချာပေါက် ပြန်ခေါ်လာပေးမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့ကြသည်။

"အရှင်ဖြစ်ဖြစ် အသေဖြစ်ဖြစ် တွေ့ကို တွေ့ရမယ်..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်၏ သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးများက မုဆိုးအားလုံးကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

လီဟူနှင့် ယန်ကျန်းကျွင်းတို့ အပါအဝင် မုဆိုးအားလုံးမှာ ကျိုးလျဲ့ရှန်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး ခေါင်းငုံ့ထားကာ တစ်ခွန်းမှပင် အသံမထွက်ရဲကြတော့ပေ။

ဟေးလုံ ဦးဆောင်နေသည့် လီလန် တစ်ယောက်သာလျှင် တောဝက်ခြေရာများကို လိုက်၍ တောင်ကုန်းပေါ်သို့ ဆက်လက်တက်သွားလေသည်။

"အသုံးမကျတဲ့ ငကြောက်တွေ၊ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နဲ့ လက်လျှော့တတ်တဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ၊ လီလန်လောက်တောင် အသုံးမကျဘူး..."

လီလန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ လက်လျှော့အရှုံးပေးချင်နေကြသော ယန်ကျန်းကျွင်း၊ လီဟူနှင့် သူတို့အဖွဲ့ကို ကြည့်ရင်း ကျိုးလျဲ့ရှန် ခေါင်းယမ်းလိုက်တော့သည်။

လီလန်က သူတို့ထက် အသက်ပိုငယ်သော်လည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပိုမိုသန်စွမ်းရုံသာမက အမဲလိုက်အတွေ့အကြုံလည်း ပို၍များပြားနေလေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ လီလန်သည် အမြဲတမ်း ရှေ့မှ ဦးဆောင်ပြီး မည်သည့်ညည်းညူမှု၊ ပင်ပန်းသည့် လက္ခဏာမျှ မပြဘဲ ကျန်းဝေ့ကော်ကို ကြိုးစားပမ်းစား ရှာဖွေနေခြင်းပင်ဖြစ်၏။

ခွန်အားကြီးသူဆိုတာ ဘာကိုခေါ်တာလဲ၊ ဤသည်မှာ ခွန်အားကြီးသူပင်ဖြစ်သည်။

လီလန်နှင့် ဤမုဆိုးများကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ပါက သူတို့၏ စွမ်းရည် ကွာဟချက်မှာ ချက်ချင်းပင် သိသာထင်ရှားလာတော့သည်။

[ဒင်… ကျိုးလျဲ့ရှန်၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၅၀]

[ဒင်… ကျိုးလျဲ့ရှန်၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၅၀]

ရှန်းဖူကွေ့သည် မည်သည့်စကားမှမဆိုဘဲ ကျိုးလျဲ့ရှန်၏ နောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီး ကျိုးလျဲ့ရှန်သည် ကျန်းဝေ့ကော်ကို စံပြအဖြစ် လုပ်ပြရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ကာ သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ ရှာမတွေ့ပြီးနောက် လူတိုင်း၏ စိတ်ဓာတ်များ ကျဆင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိမြင်နိုင်လေသည်။

တောဝက်တောင်ကြောမှာ အလွန်အန္တရာယ်များပြီး မနေ့ညက နှင်းထူထပ်စွာ ကျထားကာ တောင်ပေါ်တွင် အပူချိန်ကျဆင်းနေပြီး ပြင်းထန်သော နှင်းမုန်တိုင်းလည်း ရှိနေသည့်အပြင် တောဝက်များနှင့် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများကိုပါ တွေ့မြင်ရနိုင်လေသည်။

အတွေ့အကြုံရှိသော မုဆိုးများပင်လျှင် ဤအချိန်တွင် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားပါက ကိုယ့်အသက်ကိုကိုယ် စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်တော့မည်။

မုဆိုးအဖွဲ့ထဲသို့ပင် မဝင်ဖူးသေးသော လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ကျန်းဝေ့ကော်မှာ မည်သို့လုပ်၍ အသက်ရှင်နိုင်မည်နည်း။

"ဟေး... တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျိုး၊ ကျွန်တော်တို့ ရပ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ၊ တချို့လူတွေက ငှက်ဖျားမိနေကြပြီ..."

အေးစက်သော လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကြပြီး လေပြင်းက နှင်းခဲအဖြူများကို မခံနိုင်တော့သလို စိုရွှဲနေသော ဖိနပ်များကြောင့် ကိုယ်အပူချိန်များလည်း ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ကျိုးလျဲ့ရှန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ကော် အသက်ရှင်နေသေးသည်ဟု သူ တကယ် မယုံကြည်တော့ဘဲ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ကာ အပူချိန် သုညအောက် ဆယ်ဂဏန်းအထိ ကျဆင်းနေသော တောဝက်တောင်ကြောတွင် ကျန်းဝေ့ကော် တစ်ယောက်တည်း မည်သို့ အသက်ရှင်နိုင်မည်နည်း။

ငါ့အသက်ကို ငါဘယ်လို ကယ်တင်ရမလဲ။

"ရှေ့ကို ဆက်ရှာကြည့်ကြတာပေါ့၊ အဲဒီမှာမှ ရှာမတွေ့သေးဘူးဆိုရင်တော့... တောင်အောက် ပြန်ဆင်းကြတာပေါ့..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်က ပြောလိုက်သည်။

ဤသည်သာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး အလုံးစုံအခြေအနေကို ဦးစားပေးရန် လိုအပ်ကာ ကျန်းဝေ့ကော်၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် ညီအစ်ကို မုဆိုးအတော်များများကို ထိခိုက်နစ်နာမှု မရှိစေရပေ။

“ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်…”

“ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်…”

ထိုအချိန်တွင် ဟေးလုံက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဦးတည်ရာတစ်နေရာသို့ အရိုင်းဆန်စွာ ဟောင်လိုက်တော့သည်။

"ဟေးလုံက ကျန်းဝေ့ကော်ကို တွေ့သွားပြီထင်တယ်..."

လီလန်က သတိပေးလိုက်သည်။

"ဘာ..."

ရှန်းဖူကွေ့နှင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်တို့ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဟေးလုံက ကျန်းဝေ့ကော်ကို ရှာတွေ့သွားတာလား၊ ကျန်းဝေ့ကော်က အသက်ရှင်နေသေးတာလား။

"မဟုတ်သေးဘူး..."

"တောဝက်အုပ်ကြီးပဲ ဟေးလုံက တောဝက်အုပ်ကို တွေ့သွားတာ..."

လီလန်သည် ဟေးလုံ၏ ဟောင်သံမှတစ်ဆင့် အရိပ်အမြွက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်လေသည်။

"ကျန်းဝေ့ကော်က ရှေ့နားလေးမှာတင်၊ သူ့ကို တောဝက်တွေ ဝိုင်းထားကြတယ်..."

ကျန်းဝေ့ကော် အသက်ရှင်နေသေးတာလား။

တစ်ရက်နဲ့တစ်ညလုံး အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ၊ သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လား။

သူက တောဝက်အုပ်နဲ့ပါ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာလား။

ကျိုးလျဲ့ရှန်နှင့် ရှန်းဖူကွေ့တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျန်းဝေ့ကော်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက အသက်ရှင်နေသေးတယ်ပေါ့..."

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒီနေရာက အပူချိန် သုညအောက် ဆယ်ဂဏန်းအထိ ရှိတဲ့ တောဝက်တောင်ကြောလေ၊ မနေ့ညကလည်း နှင်းတွေ ထူထပ်စွာကျထားပြီး တောင်ပေါ်မှာ နှင်းမုန်တိုင်းပါ တိုက်နေတာ၊ ကျန်းဝေ့ကော်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ..."

"ဒီကောင်လေးက တောဝက်အုပ်ကြားထဲကနေတောင် အသက်ရှင်အောင် ရုန်းထွက်နိုင်လောက်အောင် ကံကောင်းတာပဲ..."

သူတို့သုံးယောက်၏ အနောက်တွင် လီဟူ၊ ယန်ကျန်းကျွင်းနှင့် အခြားသူများလည်း တုန်လှုပ်အံ့ဩမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြတော့သည်။

ဤသည်မှာ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလှဘဲ ကျန်းဝေ့ကော်သည် တောဝက်တောင်ကြောတွင် တစ်ညလုံးနေခဲ့ပြီး သူ မည်သို့ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့သနည်း။

"သေနတ်တွေကို ယူပြီး ကျည်ဆန်တွေ ထည့်ထားကြ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မုဆိုးဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် သူတို့၏ သေနတ်များကို ကျောပေါ်မှ ဖြုတ်ယူလိုက်ကြပြီး ကျည်ဆန်များနှင့် ယမ်းမှုန့်များကို ထည့်ကာ အသင့်ပြင်ထားလိုက်ကြသည်။

လီလန်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် အဖွဲ့သည် တောဝက်တောင်ကြောပေါ်သို့ ဆက်လက်တက်လာခဲ့ကြလေသည်။

နှစ်ကီလိုမီတာ။

တစ်ကီလိုမီတာ။

မီတာ ၅၀၀။

ပိုပိုပြီး နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

“ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်…”

“ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်…”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဟေးလုံ ဟောင်နေသည်သာမက ကျိုးလျဲ့ရှန်နှင့် ရှန်းဖူကွေ့တို့ ခေါ်လာသော အမဲလိုက်ခွေးအားလုံးလည်း ဟောင်နေကြတော့သည်။

ဤသည်မှာ သူတို့၏ အမဲလိုက်ခွေးများက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကို တွေ့ရှိသွားသည့် အသံဖြစ်ကြောင်း မုဆိုးအားလုံး နားလည်လိုက်ကြသည်။

ရှေ့တွင် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ရှိနေပြီး အကောင်ရေ အများအပြားပင်ဖြစ်သည်။

လူအုပ်စုသည် သူတို့၏ ခရီးကို ဆက်လက်ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်၏။

ရုတ်တရက်။

ဒိုင်း...

နားစည်ကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော သေနတ်ပစ်ခတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ကျန်းဝေ့ကော်ပဲ..."

"အဘိုးကျန်းရဲ့ မြေးပဲ၊ သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်..."

"ကျန်းဝေ့ကော် အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဟေ့..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်နှင့် သူ၏လူများသည် ခါးတစ်ဝက်အထိ နစ်နေသော နှင်းများထဲတွင် ခက်ခဲစွာ လျှောက်လှမ်းရင်း အမဲလိုက်သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်သို့ အပြေးအလွှား သွားကြတော့သည်။

“အား…”

“အား…မလာနဲ့”

စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထိုအရပ်မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လီလန်သည်လည်း အနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားသည်။

ထို့နောက် သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ၊

ရှေ့တွင် တောဝက်ဆယ်ကောင်ခန့်က အဘိုးကျန်းနှင့် အနည်းငယ်တူသော လူငယ်တစ်ယောက်ကို ဝိုင်းရံထားကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အကြီးဆုံးတောဝက်ကြီး၏ တင်ပါးကြားတွင် ကြီးမားသော ဥကြီးနှစ်လုံး ကပ်နေလေသည်။

၎င်း၏ ပါးစပ်တွင် အစွယ်များရှိနေပြီး ကိုယ်အလေးချိန် ကျင်း (၆၀၀) ကျော်ခန့် ရှိလေသည်။