အခန်း ၆၇

အခန်း (၆၇) ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တောဝက်အုပ်ကြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အစွယ်များနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တောဝက်ဘုရင်ကြီး၊ တောင်ပေါ်သားရဲ

တောဝက်တောင်ကြော၏ တောင်တစ်ဝက်နေရာ။

နှင်းထူထပ်စွာ ကျဆင်းမှုကြောင့် တောင်လမ်းများ ပိတ်ဆို့နေပြီး နှင်းမုန်တိုင်း ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် တောင်တစ်တောင်လုံးမှာ လူသူကင်းမဲ့ကာ နှင်းဖြူများ ဖုံးလွှမ်းလျက် အပ်ကျသံကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

ရုတ်တရက်။

နားစည်ကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော သေနတ်ပစ်ခတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော တောနက်ကြီးကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည့် ထက်မြက်သော ဓားမြှောင်တစ်လက်ပမာပင် ဖြစ်တော့သည်။

သေနတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အသံမှာ အလွန်နုနယ်သေးသည့် လူငယ်တစ်ယောက်၏ အသံဖြစ်ပြီး မုဆိုးများသည် အသံထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်သို့ အပြေးအလွှား သွားကြတော့သည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး အားလုံးမှာ မှင်သက်သွားကြလေသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုနှင့် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

တောဝက်အုပ်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

တောင့်တင်းခိုင်မာသော သံမဏိအပ်များကဲ့သို့ အမွေးအမှင်များနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အစွယ်များ ပါရှိသည့် တောဝက်ဆယ်ကောင်ကျော်ခန့်ရှိသော အုပ်စုတစ်စုသည် ကျင်း(၆၀၀)ကျော် အလေးချိန်ရှိသော တောဝက်ကြီးတစ်ကောင်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို ဝိုင်းရံကာ ဟိန်းဟောက်နေကြလေသည်။

၎င်းမှာ သေးငယ်သော တောင်တစ်တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားလှပြီး လူတစ်ယောက်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားသည့် တောဝက်ဘုရင်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အစွယ်များနှင့်အတူ ၎င်းမှာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ကျန်းဝေ့ကော်ပဲ..."

"ကျန်းဝေ့ကော် အသက်ရှင်နေသေးတယ်..."

"ဘုရားရေ... သူ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ... အပူချိန် သုညအောက် ဆယ်ဂဏန်းအထိ ကျဆင်းနေတဲ့ တောဝက်တောင်ကြောမှာ သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်..."

"..."

မုဆိုးများသည် တောဝက်များ၏ ကိုက်ဖြတ်ခြင်းကို ခံနေရသော လူငယ်လေးမှာ ကျန်းတာပေါင်၏ မြေးဖြစ်သူ ကျန်းဝေ့ကော်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားကြလေသည်။

တောဝက်တောင်ကြောမှာ အလွန်အန္တရာယ်များပြီး တောဝက်များ၊ ဝက်ဝံများနှင့် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများ ရှိလေသည်။ နှင်းထူထပ်စွာကျဆင်းမှုကြောင့် တောင်လမ်းများ ပိတ်ဆို့နေပြီး အပူချိန်မှာ သုညအောက် ဆယ်ဂဏန်းအထိ ကျဆင်းနေသည်။

ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူတစ်ယောက်မှာ နေ့တစ်ဝက်ခန့် အကြာတွင် အေးခဲ၍ သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။ အကယ်၍ ဝက်ဝံများ သို့မဟုတ် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများနှင့်သာ ကြုံတွေ့ရပါက အရှင်လတ်လတ် စားသောက်ခံရပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ သားကောင်ဖြစ်သွားရန်သာ ရှိတော့သည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းဝေ့ကော်သည် တောဝက်တောင်ကြောတွင် ညတစ်ညလုံး နေခဲ့ရပြီးနောက် အမှန်တကယ်ပင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ပို၍ပင် အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ကျန်းဝေ့ကော်သည် မုဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်သေးဘဲ မည်သည့် အမဲလိုက်အဖွဲ့တွင်မျှ ပါဝင်ဖူးခြင်း မရှိသည့်အပြင် အရွယ်ရောက်ခါစ လူငယ်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်။

သူက အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာရှိသေးသည့် ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

နှင်းများ ထူထပ်စွာကျဆင်းပြီး နှင်းမုန်တိုင်းများနှင့် ကြီးမားသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များရှိသည့် တောဝက်တောင်ကြောမှာ မည်သည့် မုဆိုးကိုမဆို ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကျရောက်စေနိုင်လေသည်။ သို့သော်လည်း ကျန်းဝေ့ကော်မှာ အလွန်ကံကောင်းခဲ့ပြီး တစ်ရက်နှင့်တစ်ည အပြည့် အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ရှင်းလင်းစွာပင် ရွေးချယ်ခံရသူ ဖြစ်ပေသည်။

လီလန်သည် ကျန်းဝေ့ကော်ကိုကြည့်ရင်း သူ့အပေါ် ပို၍ အထင်ကြီးလေးစားမိခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

တောဝက်အုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရပြီး တောဝက်ဘုရင်၏ ကိုက်ဖြတ်ခြင်းကြောင့် ညာဘက်ခြေထောက်မှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော်လည်း ကျန်းဝေ့ကော်သည် တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး စိတ်ကူးဉာဏ်ရင့်သန်စွာဖြင့် ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့လေသည်။

ထင်းရှူးပင်ပေါ်သို့ တက်သွားပြီးနောက် ကျန်းဝေ့ကော်သည် သေနတ်ထဲသို့ ကျည်ဆန်ထည့်ကာ ဝက်များကို ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

ထိုပစ်ခတ်မှုမှာ ပစ်မှတ်လွဲချော်သွားခဲ့ပြီး တောဝက်တစ်ကောင်ကိုမျှ မထိမှန်ခဲ့ပေ။

ထိုသေနတ်ကို ပစ်ခတ်ပြီးနောက် ကျန်းဝေ့ကော်သည် အမဲလိုက်သေနတ်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ သူ၏ နောက်ဆုံးကျည်ဆန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

နောက်ဆုံးကျည်ဆန်ကို ပစ်ခတ်ပြီးနောက် ဆယ်ကောင်ကျော်ခန့်ရှိသော တောဝက်များမှာ ကြောက်လန့်၍ ထွက်ပြေးမသွားကြပေ။ ထိုအစား တောဝက်ဘုရင်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့သည် ထင်းရှူးပင်ကို လှဲချရန် ကြိုးစားကာ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ဤဆယ်ကောင်ကျော်ခန့်ရှိသော တောဝက်များသည် ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် သေရာပါရန်ငြိုး ရှိနေပုံရလေသည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ထင်းရှူးပင်ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားရင်း တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကာ အသက်ရှင်နိုင်မည့် လမ်းစကို ရှာဖွေနေလေသည်။

ကျင်း (၆၀၀) ကျော်အလေးချိန်ရှိသော တောဝက်ဘုရင်အပါအဝင် တောဝက်ဆယ်ကောင်ကျော်ခန့်၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရမှုက ယန်ကျန်းကျွင်းနှင့် သူ၏ လူမိုက်များကို ကြောက်လန့်ထွက်ပြေးသွားစေနိုင်ပေသည်။

သူတို့ဆိုလျှင် ကြောက်လွန်း၍ ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်ကျသွားနိုင်လေသည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းဝေ့ကော်သည် ဝက်များကို သေနတ်ဖြင့် ပစ်ရဲရုံသာမက ဤမျှငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်တွင်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေနေခဲ့သည်။

အလွန်ကြီးမားသော သတ္တိပင်ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းမှာလည်း အံ့မခန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်တွင် ဤသို့ ဖြစ်လာနိုင်သည်မှာ ယုံကြည်နိုင်စရာပင် မရှိပေ။

"ကျန်းဝေ့ကော်က အဘိုးကျန်းရဲ့ မြေးဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တကယ့်ကို ထိုက်တန်တာပဲ..."

"ဒီလိုအခြေအနေမှာတောင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေပြီး အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးကို ဘယ်လိုရှာရမလဲဆိုတာ သူ သိနေသေးတယ်..."

လီလန်က လေးစားမှုဖြင့် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဖခင်နှင့်တူသော သား၊ အဘိုးနှင့်တူသောမြေးပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်က တကယ့် ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်သည်။

အသုံးဝင်ပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူပင် ဖြစ်သည်။

ဤမျှကောင်းမွန်သော လူငယ်တစ်ယောက်သည် လီဟူနှင့် ယန်ကျန်းကျွင်းတို့၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံရပြီး တောင်ပေါ်သို့ မည်သို့လုပ်၍ လိုက်သွားနိုင်ရသနည်း။

"ဟင်... အဲဒါက ဘာလဲ..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေ့ကော်တွင် လွယ်အိတ်တစ်လုံး ပါလာပြီး ထိုအထဲတွင် တစ်ခုခု ပါရှိနေပုံရသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"တရုတ်ဆေးမြစ်လား..."

လွယ်အိတ်၏ ထောင့်စွန်းတစ်နေရာမှ ထွက်ပေါ်နေပြီး ၎င်းမှာ သစ်မြစ်တစ်မြစ်၏ ပုံသဏ္ဍာန်ရှိကာ ဂျင်ဆင်းမြစ်နှင့် ဆင်တူနေလေသည်။

လီလန်သည် ၎င်းကို ဆောင်းရာသီတွင် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်း၌ တွေ့ရလေ့ရှိသော သာမန်ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်မျိုးဖြစ်သည့် တရုတ်ဆေးမြစ်ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးက အဘိုးကျန်းအတွက် တရုတ်ဆေးမြစ် တူးဖို့ လီဟူနောက်ကို တိတ်တဆိတ်လိုက်ပြီး တောဝက်တောင်ကြောကို သွားခဲ့တာလား..."

အဘိုးကျန်းသည် ငယ်ရွယ်စဉ်က စစ်တပ်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး တပ်မှူးလီ၏ လက်အောက်တွင် တိုက်ပွဲများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သေနတ်ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သဖြင့် စစ်တပ်မှ အငြိမ်းစားယူကာ ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သေနတ်ပစ်ခံရဖူးသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သဘာဝအားဖြင့် ယခင်ကလောက် မကောင်းတော့ဘဲ အထူးသဖြင့် ဆောင်းရာသီတွင် ဒဏ်ရာရထားသော နေရာမှ ယားယံကာ နာကျင်လာတတ်လေသည်။

တရုတ်ဆေးမြစ်သည် ဂျင်ဆင်းလောက် အစွမ်းမထက်သော်လည်း သွေးလည်ပတ်မှုကို ကောင်းမွန်စေရန်အတွက်မူ ကောင်းမွန်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်သည် မနေ့က ကျန်းဝေ့ကော်၏ တောင်ပေါ်ခရီးစဉ်မှာ အမဲလိုက်ရန်မဟုတ်ဘဲ သူ၏အဘိုးဖြစ်သူ ကျန်းတာပေါင်အတွက် တရုတ်ဆေးမြစ် တူးရန်ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်လေသည်။

"ကျန်းဝေ့ကော်က မိဘကို သိတတ်တဲ့ သားလိမ္မာလေးပဲ..."

လီလန်က သဘောတကျဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးက တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ..."

ရှန်းဖူကွေ့သည်လည်း ထင်းရှူးပင်ကို ဖက်ထားသော ကျန်းဝေ့ကော်ကိုကြည့်ရင်း အလွန်အံ့အားသင့်နေလေသည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် သိုးသားရေအင်္ကျီနှင့် နှင်းများ၊ ရေခဲပွင့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော သက္ကလပ်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသော်လည်း သူ၏ သစ်ပင်တက်သည့် လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ့ထံတွင် ခွန်အားများစွာ ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိနိုင်လေသည်။

လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေထောက်များကို အသုံးပြု၍ သစ်ပင်တက်နိုင်ခြင်းက မည်သည့်ဒဏ်ရာမှ မရထားကြောင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

လူမှာ ဖြူဖျော့ကာ တုန်ယင်နေပြီး ၎င်းမှာ တောင်ပေါ်တွင် အလွန်အေးလွန်းသဖြင့် အအေးဒဏ်ကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေလေသည်။

"ဒီကောင်လေးက ဉာဏ်ကောင်းတယ်... တောင်ပေါ်မှာ လမ်းပျောက်သွားပြီးနောက် သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့ နှင်းဂူတစ်ခု တူးခဲ့တာ သေချာတယ်..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်သည်လည်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တောင်ပေါ်သို့ တစ်ယောက်တည်း သွားသော မုဆိုးများသည် အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် တောတွင်းရှင်သန်မှု အတွေ့အကြုံများကြောင့် ကြီးမားသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် မကြုံတွေ့သရွေ့ အသက်ရှင်သန်နိုင်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ရှင်သန်ခြင်း၏ အဓိက သော့ချက်မှာ နွေးထွေးအောင်နေခြင်းနှင့် လေဒဏ်မှ ကာကွယ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင် လေဆင်နှာမောင်းမှာ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ အရိုးများကို ခြစ်ထုတ်ကာ နာကျင်စေလေသည်။

အကယ်၍ နွေးထွေးအောင် မနေပါက ဤလေပြင်းထဲတွင် နာရီအနည်းငယ်ကြာအောင် နေရုံဖြင့် အေးခဲသွားနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် မုဆိုးများသည် တောင်ပေါ်သို့ သွားသည့်အခါ မီးခြစ်နှင့် မီးမွေးစရာများကို ယူဆောင်သွားလေ့ရှိကြသည်။ တောင်ပေါ်တွင် ထင်းများ ရှားပါးမှုမရှိဘဲ မီးဖို၍ နွေးထွေးအောင် နေနိုင်လေသည်။

သေချာပေါက်ပင် ရှင်သန်ခြင်း၏ အဓိက သော့ချက်မှာ အစားအစာနှင့် ရေ ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နေရာတိုင်းတွင် နှင်းများရှိနေသဖြင့် ရေမှာ ပေါများလှပြီး တောင်ပေါ်အနှံ့အပြားတွင် တောကြက်များ၊ တောယုန်များနှင့် တောဝက်များပင် ရှိနေသဖြင့် အစားအစာလည်း ပေါများလေသည်။

ကျန်းဝေ့ကော် အသက်ရှင်သန်ခြင်း၏ အဓိက သော့ချက်မှာ သူ နှင်းဂူတစ်ခု တူးခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျိုးလျဲ့ရှန် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

နှင်းဂူဆိုသည်မှာ နှင်းများထဲတွင် တူးထားသော အိမ်တစ်လုံးနှင့် ဆင်တူသည့် သေးငယ်ပြီး အကာအကွယ်ရသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းက လေနှင့် မိုးဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးနိုင်ပြီး မီး၊ အသားနှင့် ရေသာရှိပါက နှစ်ရက် သုံးရက်ခန့် ပြဿနာမရှိဘဲ အသက်ရှင်သန်နိုင်လေသည်။

"ဒီကောင်လေး သေဘေးကနေ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာတာပဲ... တောင်အောက်ကို ရောက်သွားရင်တော့ ငါ ဦးလေးတာပေါင်နဲ့ စကားပြောပြီး သူ့ကို ငါ့ရဲ့ လျဲ့ရှန်တပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်ခိုင်းရမယ်..."

သူ၏ သတ္တိနှင့် ရှင်သန်မှုစွမ်းရည်များကြောင့် ကျန်းဝေ့ကော်သည် မွေးရာပါ မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျိုးလျဲ့ရှန်က သူ၏ အရည်အချင်းကို သဘောကျသွားခဲ့သည်။

မုဆိုးတစ်ယောက်သည် သေနတ်ပစ်ကောင်းရုံသာမက တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်သည့် အတွေ့အကြုံလည်း လိုအပ်ပေသည်။

"အဲဒီလိုတော့ မရဘူး... ကျန်းဝေ့ကော်က ကံကောင်းတဲ့သူပဲ... တောဝက်တောင်ကြောမှာ သူ တစ်ရက်လုံး အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့တယ်... အဲဒီစွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် သူက အနာဂတ်မှာ မုဆိုးကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပဲ... သူ့ကို မင်းဆီ ငါ မပေးနိုင်ဘူး..."

ရှန်းဖူကွေ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ငါတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပေါ့... အရင်ဆုံး ဒီကောင်လေးကို ကယ်တင်ကြရအောင်..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်က ရယ်မောရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အကျပ်ရိုက်သွားကြပြန်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကြီးမားသော တောဝက်ဆယ်ကောင်ကျော်ခန့်က ကျန်းဝေ့ကော်ကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး တောဝက်များကြားတွင် ကျင်း(၆၀၀)ကျော် အလေးချိန်ရှိသော တောဝက်ကြီးတစ်ကောင်ကလည်း သူ့ကို စူးရဲစွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

သူတို့တွင် လူဆယ်ယောက်ကျော်နှင့် သေနတ်ဆယ်လက်ကျော် ရှိနေသော်လည်း ဤတောဝက်ဆယ်ကောင်ကျော်ခန့်ကို ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် မည်သည့် အသာစီးရမှုမျှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် ရွှမ်းရွှေရွာမှ မုဆိုးများသည် တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ရန် သွားသောအခါ လူဆယ်ယောက်ကျော်ခန့် ပါဝင်သော အဖွဲ့များဖြင့် သေးငယ်သော တောဝက်အုပ်များကိုသာ အမဲလိုက်လေ့ရှိကြသည်။

သေးငယ်သော တောဝက်အုပ်ဆိုသည်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောဝက်နှစ်ကောင်နှင့် ဝက်ကလေးအနည်းငယ် ပါဝင်လေသည်။

ဤသည်မှာ အအောင်မြင်ဆုံးဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အလုံခြုံဆုံး အမဲလိုက်နည်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုတောဝက်အုပ်၌ အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောဝက်ကြီး ခုနစ်ကောင် ရှစ်ကောင်ခန့် ပါဝင်နေပြီး အားလုံးမှာ ကြီးမားလေးလံကာ တစ်ကောင်လျှင် ကျင်း(၄၀၀)၊ (၅၀၀)ခန့် အလေးချိန်ရှိကြလေသည်။

မုဆိုးဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်က သူတို့ကို မည်သို့လုပ်၍ အနိုင်ယူနိုင်မည်နည်း။

အရမ်းကာရော ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းက ဘာကွာခြားမည်နည်း။

"ဒီတောဝက်တွေကို မောင်းထုတ်ပြီး ကျန်းဝေ့ကော်ကို ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရမယ်..."

ရှန်းဖူကွေ့က တွေးတောနေလေသည်။

သူသည် ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့မှ ဖြစ်သော်လည်း တောဝက်များကို ဆွဲဆောင်မိပြီး သူတို့ ဒေါသထွက်ကာ လှည့်၍ လက်တုံ့ပြန်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရမ်းသန်းမပစ်ခတ်ရဲပေ။

ထိုမုဆိုးဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်ထဲမှ အနည်းဆုံး တစ်ဝက်ခန့်မှာ တောဝက်များ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရနိုင်လေသည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း... တောဝက်တွေ အရမ်းများတယ်... ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ ဆုတ်ခွာကြမလား..."

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန်းကျွင်း ရောက်လာပြီး တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ကြီးမားသော တောဝက်ဆယ်ကောင်ကျော်ခန့်မှာ ထူထဲကြမ်းတမ်းသော အရေခွံများနှင့် ရှည်လျားထက်မြက်သော အစွယ်များရှိကြပြီး သူတို့ကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ခေါင်းနပန်းကြီးသွားစေနိုင်လေသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ပါက ဤမုဆိုးများထဲမှ တစ်ယောက်မျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်းဖူကွေ့နှင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ယန်ကျန်းကျွင်းကို အေးစက်သော မျက်နှာများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း... ခင်ဗျားလူတွေကို သေသေချာချာ ထိန်းကွပ်ဖို့ လိုနေပြီ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းဖူကွေ့က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။

"ယန်ကျန်းကျွင်း... မင်း ကြောက်တယ်ဆိုရင်လည်း တောင်အောက်ကို ဆင်းသွားလိုက်... ကျန်းဝေ့ကော်က ငါတို့ ရွှမ်းရွှေရွာက လူပဲ... သူ့ကို ငါ စွန့်ပစ်မထားနိုင်ဘူး..."

အခြေအနေကို အရမ်းမဆိုးရွားစေချင်သဖြင့် ရှန်းဖူကွေ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန်းကျွင်းမှာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဖခင်မှာ သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်း ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန်းကျွင်းကို ဂရုမစိုက်လျှင်တောင် သူ၏ဖခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက သူ့ကို ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့မှ စောစောစီးစီးပင် ထုတ်ပယ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... တောဝက်တွေ အရမ်းများတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ထဲက တစ်ကောင်က ကျင်း(၆၀၀)ကျော် အလေးချိန်ရှိတဲ့ သင်းကွဲတောဝက်ကြီးလေ... ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေဆီမှာ သေနတ် ဆယ်လက်ကျော်ပဲ ရှိတာ... သူတို့ကို ကျွန်တော်တို့ မနိုင်နိုင်ဘူး..."

"ကျွန်တော်တို့က ပုံမှန်ဆိုရင် ကျင်း(၃၀၀) ၊ (၄၀၀) အလေးချိန်ရှိတဲ့ တောဝက် နှစ်ကောင် သုံးကောင်လောက်ကိုပဲ အမဲလိုက်လေ့ရှိတာ... ခင်ဗျားတို့ ဒီလောက်များတဲ့ တောဝက်တွေကို ဘယ်မှာ မြင်ဖူးလို့လဲ..."

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... ကျန်းဝေ့ကော်အတွက်နဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို လုံးဝ အသေခံခိုင်းလို့ မရဘူး..."

လူတွေဆိုတာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တတ်ကြပြီး ယခုအခြေအနေမှာလည်း အလွန်အရေးကြီးနေကာ မုဆိုးများ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သည့် စွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်နေလေသည်။

ကျန်းဝေ့ကော်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူတို့၏ အသက်များကို စွန့်ကာ ထိုတောဝက်ဆယ်ကောင်ကျော်ကို တိုက်ခိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

အန္တရာယ်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းလှပြီး ယန်ကျန်းကျွင်းကဲ့သို့သော မုဆိုးများက မစွန့်စားနိုင်သဖြင့် သူတို့ မသွားရဲကြပေ။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... ယန်ကျန်းကျွင်း ပြောတာ မှန်တယ်... ကျွန်တော်တို့က ဆယ်ယောက်ကျော်ရှိပြီး ကျန်းဝေ့ကော်က တစ်ယောက်တည်းလေ... လူတစ်ယောက်အတွက် ကျွန်တော်တို့ ဆယ်ယောက်ကျော်ကို စတေးရမယ်ဆိုတာ ဘယ်ဘက်ကကြည့်ကြည့် ရှုံးတဲ့ကိစ္စပဲ..."

လီလုံက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းဝေ့ကော်က တောဝက်တောင်ကြောမှာ တစ်ရက်လုံး အသက်ရှင်နိုင်တယ်ဆိုမှတော့ ကိုယ့်အသက်ကိုကိုယ် ကယ်ဖို့ နည်းလမ်းရှိမှာပေါ့... ကျွန်တော်တို့ တောင်အောက် ဆင်းကြရအောင်..."

အခြား မုဆိုးအိုတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့..."

ရှန်းဖူကွေ့၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

သူ ခေါ်လာသော မုဆိုးများမှာ သေရမည်ကို ဤမျှလောက် ကြောက်ရွံ့ကြလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ကျိုးလျဲ့ရှန်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး မုဆိုးများ၏ မျက်နှာများကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

ဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်ရှိသော မုဆိုးများထဲတွင် တစ်ဝက်မှာ သူ၏ ယုံကြည်ရသူများဖြစ်ပြီး စကားများများစားစား မပြောကြပေ။

သို့သော်လည်း ယန်ကျန်းကျွင်း၊ လီဟူတို့နှင့် ရင်းနှီးသော လူခြောက်ယောက် ခုနစ်ယောက်ခန့်မှာမူ တောဝက်ဆယ်ကောင်ကျော်က သူတို့ကို တိုက်ခိုက်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အဖွဲ့မှထွက်ကာ တောင်အောက်ဆင်းရန် ဆူပူအော်ဟစ်နေကြလေသည်။

"မင်းတို့ကို ထုတ်ပယ်လိုက်ပြီ... မင်းတို့ လျဲ့ရှန်တပ်ဖွဲ့ဆီ လာစရာမလိုတော့ဘူး..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်သည် သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ဖြင့် လူအနည်းငယ်ကို ချိန်ရွယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့မှာ ကျန်းဝေ့ကော်ကို ကယ်တင်မည့်အစား တောင်အောက်ဆင်းရန် ငြင်းခုံနေကြသော မုဆိုးများပင် ဖြစ်သည်။

"ဝမ်တာ့၊ လီအာ၊ စွန်းတာ့ဖောင်... ငါ့ရဲ့ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ကလည်း မင်းတို့ကို ကြိုဆိုမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ရှန်းဖူကွေ့သည်လည်း လူသုံးယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့မှ ထုတ်ပယ်လိုက်လေသည်။

တောင်အောက်ဆင်းရန် အော်ဟစ်နေခဲ့ကြသော လူအနည်းငယ်မှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြပြီး မိဘများ ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

လီလန်သည် ထိုလူများကို ကြည့်ကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီးနောက် စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ရှေ့တည့်တည့်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဟေးလုံ... သွားကြစို့..."