အခန်း ၆၈

အခန်း (၆၈) လူနှင့်သေနတ် တစ်သားတည်းကျခြင်း... လီလန်က သူ၏ နတ်ဘုရားအဆင့် သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ကို ထပ်မံပြသလိုက်ခြင်း... ဆယ်စုနှစ်များစွာစာ ကျွမ်းကျင်မှု

"မင်းတို့ သွားချင်ရင်လည်း သွားကြပါ၊ ငါ တားမနေတော့ဘူး... တောင်အောက်ကိုသာ ဆင်းသွားကြတော့..."

ရှန်းဖူကွေ့သည် လီဟူနှင့် သူ၏ မုဆိုးအဖွဲ့ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ လီလန်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် လီဟူနှင့် သူ၏လူစုမှာ... အို... နှိုင်းယှဉ်စရာပင် မရှိပေ... လုံးဝကို နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပါချေ။

ကျန်းဝေ့ကော်ကို ရှာဖွေရန် တောဝက်တောင်ကြောသို့ လာသည့် ဤခရီးစဉ်တွင် လီလန်သည် အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးမှ အမြဲလျှောက်ခဲ့ပြီး ပျောက်ဆုံးနေသော ကျန်းဝေ့ကော်ကို ဟေးလုံနှင့်အတူ ကြိုးစားပမ်းစား ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။

၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လီဟူနှင့် ယန်ကျန်းကျွင်းတို့အဖွဲ့မှာမူ ပင်ပန်းသည်ဟု ညည်းညူကာ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရှေ့ဆက်မသွားနိုင်တော့ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ကြပြီး ကျန်းဝေ့ကော်ကို ရှာဖွေရန် အလေးအနက် မစဉ်းစားဘဲ လက်လျှော့ခဲ့ကြလေသည်။ ကျန်းဝေ့ကော်ကို ပျောက်ဆုံးသွားစေခဲ့သည်မှာ ထိုသူလေးယောက်ကြောင့် ဖြစ်သည်ကို သိထားသင့်ပေသည်။ ဤမျှအခြေခံကျသော တာဝန်ယူမှုမျိုးပင် မရှိဘဲ မည်သို့များ မုဆိုးလုပ်ရဲကြသနည်း။

ရှန်းဖူကွေ့သည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လီဟူကဲ့သို့ လူမျိုးကို ရင်တွင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးမှပင် အထင်သေးမိသွားတော့သည်။ ကျိုးလျဲ့ရှန်သည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ကာ သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ လီလန်နောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။ သူ၏ ယုံကြည်ရသော နောက်လိုက်များကလည်း ကျိုးလျဲ့ရှန်၏ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားကြပြီး ကျန်းဝေ့ကော်ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... အခု ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

လီဟူသည် ခေါင်းဆောင်ကျိုးကို စိတ်ပျက်စေခဲ့မှန်း သိပုံရကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ တောင်အောက် ဆင်းသွားကြတော့... ငါကတော့ ကျန်းဝေ့ကော်ကို သွားကယ်လိုက်ဦးမယ်..."

လီလုံသည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ကျိုးလျဲ့ရှန်နောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဒုတိယအစ်ကို... မသွားပါနဲ့..."

လီဟူသည် အနောက်မှနေ၍ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက ရူးသွားပြီလား... တောဝက်တွေ အများကြီးရှိတာကို သူက ဘယ်လိုလုပ် သွားရဲရတာလဲ... အသေခံချင်နေတာလား..."

ယန်ကျန်းကျွင်းက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဒုတိယအစ်ကို..."

လီဟူသည် စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်ရင်း လီလုံနောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားလေသည်။

"ထားလိုက်တော့... သူတို့နောက် လိုက်သွားကြတာပေါ့... အဝေးကနေပဲနေပြီး ဝင်မပါနဲ့..."

ယန်ကျန်းကျွင်းသည် သူတို့အဖွဲ့တွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တောင်အောက်သို့ ဆင်းရန် မလုံခြုံဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ လမ်းခုလတ်တွင် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများနှင့်သာ ဆုံတွေ့ခဲ့လျှင် ဒုက္ခရောက်နိုင်သောကြောင့် သူကလည်း သေနတ်ကို ယူ၍ လိုက်သွားတော့သည်။

"ရှောင်လီ... မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်သည် လီလန်ထံသို့ အမီလိုက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျိုးပင်လျှင် တောဝက်ဆယ်ကောင်ကျော်ကို ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ခုဟု မှတ်ယူထားလေသည်။

"သူတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်ရုံပေါ့..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကျည်သွင်းလိုက်ပြီး ဟေးလုံကို ခေါ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားလေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီလန်ရဲ့ သတ္တိကတော့... တကယ်ကို ရဲရင့်တာပဲ..."

ရှန်းဖူကွေ့က အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မုဆိုးတစ်ယောက်အတွက် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ ရဲရင့်ပြီး အကြောက်အလန့်ကင်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ရဲရင့်ရုံသာမက သတ္တိနှင့် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးပါ ပြည့်စုံရန် လိုအပ်ပေသည်။ လီလန်သည် ပြောစကားတည်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်၏။

တောဝက်ဆယ်ကောင်ကျော်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်တိုင် သူသည် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားခြင်း မရှိပေ။ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ လူများကို ကယ်တင်ရန် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားခဲ့လေသည်။

ထိုသို့သော ပြတ်သားသည့် စရိုက်လက္ခဏာမျိုးမှာ အရည်အချင်းပြည့်မီသော မုဆိုးတစ်ယောက်၏ စံနှုန်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ချမ်းသာပြီး သြဇာညောင်းသော မုဆိုးကြီးများအတွက် အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပေသည်။

"အဲ့ဒီ အမဲလိုက်ခွေးကောင်း ဟေးလုံကို ယဉ်ပါးအောင် ဆုံးမနိုင်ခဲ့တာ မဆန်းတော့ပါဘူးလေ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတာပဲ..."

ရှန်းဖူကွေ့က အားရပါးရ ပြောလိုက်သည်။

"ကဲပါ... သူ့ကို မြှောက်ပင့်မနေနဲ့တော့... သူက ခင်ဗျားပြောတာတွေကို ကြားနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘာကြံစည်နေလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူးလို့များ မထင်လိုက်နဲ့... လီလန်က အရမ်းလွတ်လပ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ... သူက ခင်ဗျား နှာခေါင်းပေါက်ကြိုးတပ် ဆွဲခေါ်ရာကို ပါလာမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး... သူ့ကို ခင်ဗျားရဲ့ အလုပ်နေရာကို ဆက်ခံစေချင်နေတာလား... တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း... အဲ့ဒီအကြောင်းကိုတော့ မေ့လိုက်တော့..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်က သူ၏ အတွေးများကို အကဲခတ်မိသွားမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် ရှန်းဖူကွေ့သည် အနေခက်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဝက်အုပ်ရှိရာသို့ မီတာရာဂဏန်းမျှ ပို၍ နီးကပ်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အဖွဲ့သည် ချုံပုတ်များနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များ၏ အမိန့်ပေးသံများကို နားထောင်နေကြလေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တောဝက်ဆယ်ကောင်ကျော်သည် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိချေ။ ၎င်းအစား သူတို့သည် ထင်းရှူးပင်ကိုသာ ဝိုင်းရံထားကြသည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ထင်းရှူးပင်ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားပြီး အကြောက်လွန်ကာ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူရော်နေတော့သည်။

"ဒီတိရစ္ဆာန်တွေက တော်တော်လေး ဒေါသကြီးကြတာပဲ..."

ဤတောဝက်ဆယ်ကောင်ကျော်သည် ကျန်းဝေ့ကော်နောက်သို့ မလျှော့တမ်း လိုက်နေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့နှင့် အသေအကြေ ရန်ငြိုးဖွဲ့ထားမိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် ရဲတင်းလွန်းလှသည်။ မနေ့က သူသည် ဆာလောင်မှုကို ထပ်မံသည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် ဝက်အုပ်ထဲမှ ဝက်ကလေးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းကာ မီးမွှေး၍ ဝက်ကလေးကင်အဖြစ် ကင်စားခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏လုပ်ရပ်ကို ဝက်အုပ်၏ တောဝက်ဘုရင်ကြီးက တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ တောဝက်ဘုရင်ကြီးသည် ၎င်း၏ သားသမီးများ စားသောက်ခံလိုက်ရသည်ကို သိရှိသွားပြီးနောက် ကျန်းဝေ့ကော်ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန် ဝက်အုပ်ကို ဦးဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ရဲတင်းသည်ကို ဝန်ခံရမည်ပင်။ သူသည် ကြီးမားသည့် ခွန်အားရှိသော တောဝက်ခုနစ်ကောင် ရှစ်ကောင်ပါသည့် ဝက်အုပ်ကို ရန်စရန် ဝံ့ရဲခဲ့လေသည်။

"သေစမ်း... ဒီတိရစ္ဆာန်က ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ..."

အလေးချိန် ကျင်း (၆၀၀) ကျော်ရှိသော တောဝက်ဘုရင်ကြီးသည် အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် သူ၏အောက်ရှိ ထင်းရှူးပင်ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်လာသည်ကို ကျန်းဝေ့ကော် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဝုန်း...

ကျန်းဝေ့ကော်သည် အလွန်တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် ခေါင်းမူးသွားပြီး ထင်းရှူးပင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဒီတိရစ္ဆာန်က သစ်ပင်ကို ဝင်တိုက်ချတော့မှာပဲ..."

ကျန်းဝေ့ကော်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုထင်းရှူးပင်သာ လဲကျသွားပြီး ဝက်အုပ်၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံရပါက သူသည် တကယ့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ခြိမ်းခြောက်နေသော အစွယ်များဖြင့် တောဝက်ဆယ်ကောင်ကျော်က သူ့ကို ကိုက်ဖြတ်ကြမည်ဆိုလျှင် သူသည် နာကျင်စွာဖြင့် သေဆုံးရပေလိမ့်မည်။

ကျန်းဝေ့ကော်၏ နဖူးတွင် ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း သူသည် လက်လှမ်း၍ သုတ်ရန်ပင် မဝံ့ရဲချေ။ အကယ်၍ သူသာ လက်လွှတ်လိုက်ပါက တောဝက်ဘုရင်ကြီးက ထပ်မံဝင်တိုက်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပြီး သစ်ပင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေလေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... ဒီနေရာက လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာပဲ..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းဝေ့ကော်သည် အမှန်တကယ်ပင် အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေတော့သည်။ သေမင်း၏ အရိပ်မည်းကြီးက သူ့အပေါ် လွှမ်းမိုးနေပြီး သူ၏ နှလုံးခုန်သံများမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေလေသည်။

"ကျန်းဝေ့ကော်... မလှုပ်နဲ့..."

ထိုစဉ်ကျန်းဝေ့ကော်၏ နားထဲတွင် ညင်သာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဘယ်သူလဲ..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် သူ အမှန်တကယ် ကြားလိုက်ရခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကို သံသယဝင်သွားသည်။ သူသည် အလိုအလျောက်ပင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထင်းရှူးပင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက်တွင် အဖြူရောင် မြင်ကွင်းကျယ်ကြီးသာ ရှိနေပြီး လူတစ်ယောက်ကိုမျှ မမြင်ရချေ။

"အနောက်တောင်ဘက်က ချုံပုတ်တွေဆီမှာ..."

ထိုသူက ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။ ကျန်းဝေ့ကော်သည် အနောက်တောင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ လီလန် ဦးဆောင်သော မုဆိုးအဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း... တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျိုးနဲ့... အစ်ကိုလန်..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် သိသိသာသာပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ ကျန်းဝေ့ကော်သည် ကျန်းတာပေါင်၏ မြေးဖြစ်သည်။ သူသည် ရွှမ်းရွှေရွာတွင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်ရာ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နှင့် လျဲ့ရှန်တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တို့ကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိနေလေသည်။

လီလန်သည် သူ၏ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ကြောင်း အထူးတလည် ပြောနေရန်ပင် မလိုအပ်ချေ။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းက သူ၏အဘိုး ကျန်းတာပေါင်က လီလန်အကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြခဲ့သည်ကို ကြားခဲ့ရသည်။ လီလန်၏ ကျေးဇူးကြောင့် သူ၏ မိသားစုသည် သူ၏အဘိုး ဝက်ဝံနက်တောင်မှ ခူးလာခဲ့သော အေးခဲမှိုများကိုပင် စားသောက်ခဲ့ရလေသည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားတော့သည်။ သူ့ကို လာကယ်မည့်သူ ရှိနေပြီဖြစ်၏။ ထိုအဖွဲ့ကို တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် အစ်ကိုလန်တို့က ဦးဆောင်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေလို့ မရတော့ဘူး... ကျန်းဝေ့ကော်ကို ချက်ချင်း ကယ်တင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားဖို့ လိုတယ်..."

ထိုတောဝက်ဘုရင်ကြီးသည် ရူးသွပ်သွားကာ ထင်းရှူးပင်ကို ဝင်တိုက်လိုက်လေသည်။ ကျွီခနဲ အသံနှင့်အတူ ထင်းရှူးပင်မှာ နောက်ထပ် အချက်အနည်းငယ် တိုက်မိပါက လဲကျသွားတော့မည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။ လီလန်သည် ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသော တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို မြှောက်ကာ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

သူခိုးကို ဖမ်းလိုလျှင် ဘုရင်ကို အရင်ဖမ်းရမည်ပင်။ တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို အရင်ဆုံး နှိမ်နင်းနိုင်ပါက အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

လီလန်က တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို ချိန်ရွယ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှန်းဖူကွေ့သည် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။ သူတို့သည် ထိုတောဝက်ဘုရင်ကြီးနှင့် အနည်းဆုံး မီတာ ၁၅၀ ခန့် ကွာဝေးနေသေးသည်။

မီတာ ၁၅၀ အကွာအဝေးမှနေ၍ လီလန်... မင်း သေနတ်ပစ်ရဲသလား... ဤအချက်နှင့် ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်ရန် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... ရှန်းဖူကွေ့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

ကျိုးလျဲ့ရှန်သည်လည်း လီလန်က သေနတ်ကို မြှောက်၍ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။ ထိုမျှလောက်ဝေးသော အကွာအဝေးမျိုးတွင် သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်မှာ စမ်းသပ်ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဆယ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ်ခန့် သေနတ်ပစ် အတွေ့အကြုံရှိသူသာလျှင် တိကျနိုင်ပေမည်။

လီလန် ဤအမဲလိုက်သေနတ်ကို ကိုင်တွယ်လာခဲ့သည်မှာ ဘယ်နှရက်များ ရှိနေပြီနည်း။ ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်နိုင်ပါ့မလား။

ကျိုးလျဲ့ရှန်သည် သူ့ကို သတိပေးရန် စကားမပြောမီ တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

"ရှောင်လီ... နည်းနည်း ထပ်ကပ်သွားမလား..."

လီလန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏သေနတ်ကို ဆက်လက် ချိန်ရွယ်ထားလေသည်။ ထိုတောဝက်ဘုရင်ကြီး၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သံမဏိအပ်များနှင့်တူသော အမည်းရောင် အမွှေးကြမ်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ၎င်း၏ အရေပြားမှာ ထူထဲပြီး မာကျောလှသဖြင့် သေနတ်တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်ဖြတ်ရန်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော် မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ချေ။ တစ်ချက်နှင့် မရပါက သုံးချက် ပစ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း... ခင်ဗျားရဲ့ သေနတ်ကို ကျည်သွင်းထားလိုက်ပါ... ခဏနေရင် ကျွန်တော် ငှားဖို့ လိုတယ်..."

လီလန်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

ရှန်းဖူကွေ့သည် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသော်လည်း ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားလေသည်။ လီလန်သည် သုံးချက်ဆက်တိုက် အမြန်ပစ်တော့မည်လား။

ရှန်းဖူကွေ့သည် လီလန်၏ ကျားခေါင်းတံဆိပ် ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်နှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပေသည်။ ၎င်းမှာ လောင်းကြေးထဲတွင် လီလန်ထံ သူရှုံးသွားခဲ့သော ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်ပင်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ကျည်နှစ်ချက် ပစ်နိုင်လေသည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ အမဲလိုက်သေနတ်နှင့်ပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် စုစုပေါင်း သုံးချက် ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျည်သုံးတောင့်...။

လီလန်သည် ထိုတောဝက်ဘုရင်ကြီးကို သုံးချက်တည်းနှင့် အလဲထိုးတော့မည်လား။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ရှန်းဖူကွေ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အကွာအဝေးကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါဦး၊ တောဝက်ဘုရင်ကြီးတွင် ထူထဲသော အရေခွံနှင့် မာကျောသော အသားများ ရှိသည်။ သေနတ်တစ်ချက်တည်းနှင့် ထိမှန်ရန်မှာ လုံလောက်မှုရှိသော်လည်း ထိမှန်သွားလျှင်ပင် သေလောက်သည့် ဒဏ်ရာမျိုး ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ပြောင်းချောသေနတ်ဆိုသည်မှာ အမဲလိုက်သေနတ် အမျိုးအစားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျည်ဆန်များထဲတွင် သံစေ့ငယ်များစွာ ပါဝင်ပြီး အကွာအဝေး ဝေးလေလေ ၎င်း၏ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ အားနည်းလေလေပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် မီတာ ငါးဆယ်ခန့် လျှောက်သွားပြီး သေနတ်ကို မြှောက်ကာ ချိန်ရွယ်လိုက်မည်ဆိုပါက ထိုတောဝက်ဘုရင်ကြီးကို သတ်နိုင်ရန် အခွင့်အရေးကောင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဤမျှ ဝေးလံသော အကွာအဝေးမျိုးကတော့... မဖြစ်နိုင်ပေ။ လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ၏ သံသယများ ရှိနေသော်လည်း ရှန်းဖူကွေ့သည် သူ၏ ပြောင်းတစ်ခုတပ် အမဲလိုက်သေနတ်အိုကြီးထဲသို့ ကျည်ဆန်များ ထည့်လိုက်လေသည်။

"လီလန် ရူးသွားပြီလား... သူက ဘာလို့ ဒီလောက်ဝေးတဲ့ နေရာကနေ သေနတ်နဲ့ ချိန်နေရတာလဲ..."

"သူက ပစ်ချင်နေတာလား... ဒီအရူးကတော့... ဟိုတောဝက်က အရမ်းရက်စက်တာ၊ သူသာ အသေမပစ်နိုင်ရင် ဝက်ကြီး ရူးသွပ်သွားမှာပေါ့..."

"အဟက်... မီတာတစ်ရာကျော်လောက် ဝေးနေတာကို၊ သူ ပစ်မှတ်ကို ထိမယ်လို့ ငါမထင်ဘူး..."

"အဲ့ကောင်လေး လီလန်က သေနတ်မပစ်တတ်ပါဘူး... သူ ဘာကိုမှ ထိမှာ မဟုတ်တာ သေချာတယ်..."

"..."

ရွှီး... ဝူး... ဝူး... ဝူး…

ရုတ်တရက် အဖြူရောင် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများမှာ အဖြူရောင် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရတော့လောက်အောင်ပင် ထူထပ်သွားလေသည်။ ကျိုးလျဲ့ရှန်သည် လီလန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များမှာ ရုတ်တရက် သိသိသာသာ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

လီလန်သည် သူ၏သေနတ်ကို တင်းကြပ်စွာ ကိုင်ဆုပ်ထားပြီး တောက်လောင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကျင်း (၆၀၀)ကျော် အလေးချိန်ရှိသည့် တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သူသည် ဆီးနှင်းများကိုသာ သူ၏အပေါ် ကျဆင်းစေလျက် ရုပ်တုတစ်ခုပမာ မတ်မတ်ရပ်ကာ လှုပ်ရှားခြင်း အလျဉ်းမရှိပေ။ သူသည် ပြင်ပမှ မည်သည့်အရာကမျှ နှောင့်ယှက်၍မရသော အံ့သြဖွယ် အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။

သူတို့ မြင်တွေ့နိုင်သမျှမှာ... အလေးချိန် ကျင်း (၆၀၀) ကျော်ရှိသော ထိုတောဝက်ဘုရင်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ကျိုးလျဲ့ရှန်က မှင်တက်သွားတော့သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားပြီး စကားလုံးများ မပီမသဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါက... ဒီသေနတ်ပစ်စွမ်းရည်က..."

ယခုအခါ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် လီလန်သည် တစ်ခုလုံးသော တောဝက်တောင်ကြော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပုံရပြီး၊ လီလန်သည် ထိုကျားခေါင်းတံဆိပ် အမဲလိုက်သေနတ်နှင့်ပင် တူနေလေသည်။ ထိုသေနတ်က လီလန်၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်နေသည်။ လူနှင့် သေနတ်မှာ တစ်သားတည်းဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

ရုတ်တရက်ပင်... တောဝက်ဘုရင်ကြီးသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ထင်းရှူးပင်ဆီသို့ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်သည် သေနတ်မောင်းတံကို အလျင်အမြန် ဆွဲလိုက်လေသည်။

ဒိုင်း...

ကျည်ဆန်သည် ဥက္ကာပျံတစ်ခုပမာ အဆုံးမရှိသော နှင်းပွင့်များကို ထိုးဖောက်သွားလေသည်။

"ထိသွားလား... ထိသွားလား..."

ရှန်းဖူကွေ့က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အဖြူရောင် နှင်းပွင့်များမှာ လေထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ ကခုန်နေကြပြီး မျက်စိရှေ့ရှိ အရာအားလုံးမှာ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ လီလန်၏ အပစ်က တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို ထိမှန်ခြင်း ရှိမရှိ မည်သူမျှ မသိနိုင်ကြချေ။

ရုတ်တရက် စူးရှသော ဝက်အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ထိပြီ... လီလန် ပစ်မှတ်ကို ထိသွားပြီ..."

ရှန်းဖူကွေ့က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ ထိသွားတာလား..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်သည် လီလန်ကို မယုံနိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ မီတာတစ်ရာကျော် အကွာအဝေးမှနေ၍ အဖြူရောင် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု ထပ်မံတိုက်ခတ်လာပြီး ရူးသွပ်နေသော တောဝက်ကို ထိမှန်သွားဆဲပင်။ လီလန်က... ထိအောင် ပစ်နိုင်ခဲ့တာလား။ သို့သော် တောဝက်၏ အော်ဟစ်သံများက သူ့ကို လှည့်စားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ လီလန်... သူ တကယ်ကို ထိအောင် ပစ်နိုင်ခဲ့လေပြီ။

"ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ပဲ..."

သူတို့၏ အနောက်တွင် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ဖြစ်သော လီဟူနှင့် လီလုံတို့မှာ မျက်လုံးပြူးကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ငါ မြင်တာ မမှားပါဘူးနော်... ခုနက လီလန် ပစ်လိုက်တာ ထိသွားတယ်မလား..."

"ထိသွားတဲ့ပုံပဲ..."

"မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီလောက်ဝေးတဲ့ အကွာအဝေးမှာ၊ လေလည်း တိုက်နေတာကို ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ကျား... ကြည့်စမ်း... လီလန်... သူ တကယ့်ကို ထိအောင် ပစ်နိုင်ခဲ့တာပဲ..."

"သူ သင်းကွဲတောဝက်ကြီးရဲ့ မျက်လုံးကို ထိအောင် ပစ်နိုင်ခဲ့တာကွ..."

လီဟူသည် အံ့သြနေသော အမူအရာဖြင့် အရှေ့သို့ ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ အဖြူရောင် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာတော့သည်။

အလေးချိန် ကျင်း (၆၀၀) ကျော်ရှိသော ထိုတောဝက်ဘုရင်ကြီး၏ ဧရာမခေါင်းကြီးပေါ်တွင် မျက်လုံးတစ်ဖက်မှာ ပျက်စီးနေပြီး မှတ်မိနိုင်စွမ်း မရှိတော့လောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေလေသည်။ လီလန်၏ အပစ်က ၎င်း၏ ညာဘက်မျက်လုံးကို တိကျစွာဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့လေပြီ။