အခန်း ၆၉

အခန်း (၆၉) သုံးချက်ပစ်၍ သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ လီလန်သည် ကျင်း(၆၀၀)ရှိသော တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို ဖြုတ်ချနိုင်ခဲ့ပြီ။

ဝက်များ၏ စူးရှသော အော်သံများသည် တောဝက်တောင်ကြော ၏ ထင်းရှူးပင်တောအုပ်အတွင်း ဟိန်းထွက်သွားလေသည်။

လီလန်၏ သေနတ်ပစ်ချက်သည် အလေးချိန် ကျင်း (၆၀၀)ကျော်ရှိသော တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို တိကျစွာ ထိမှန်သွားခဲ့၏။

တောဝက်ဘုရင်ကြီးမှာ မျက်လုံးတစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားလေပြီ။

သေနတ်မှန်ပြီးနောက် တောဝက်ဘုရင်ကြီးသည် အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာကာ ၎င်း၏ အစွယ်များကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ထုတ်ပြရင်း ရမ်းကားလာတော့သည်။

ဤရုတ်တရက် အခြေအနေပြောင်းလဲမှုသည် တောဝက်အုပ်ကြီးကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

ဝက်များသည် အထိတ်တလန့်ဖြစ်ကာ ခေါင်းပြတ်နေသော ယင်ကောင်များပမာ ပြန့်ကျဲပြေးလွှားကြတော့၏။

"ကောင်းတယ်..."

"အရမ်းကောင်းတဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ပဲ..."

ရှန်းဖူကွေ့ သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီလန်၏ ပစ်ချက်သည် လုံးဝကို မထင်မှတ်ထားသော အရာပင်ဖြစ်သည်။

မီတာတစ်ရာအကွာအဝေးမှပင်၊ အဖြူရောင် လေဆင်နှာမောင်း တိုက်ခတ်နေသည့်တိုင် သင်းကွဲတောဝက်ကြီး၏ ညာဘက်မျက်လုံးကို တိတိကျကျ ထိမှန်အောင် ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

သူ၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်သည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အမဲလိုက်လာခဲ့သော မုဆိုးအိုကြီးတစ်ဦးထက်ပင် ပို၍ ကောင်းမွန်နေတော့၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက မွေးရာပါ မုဆိုးတစ်ယောက်ပဲ... သူက အမဲလိုက်ဖို့ မွေးဖွားလာတာပဲ..."

ရှန်းဖူကွေ့သည် လီလန်အား အံ့သြတုန်လှုပ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လီလန်သည် အသက်နှစ်ဆယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဤမျှလောက်ကောင်းမွန်သော သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေပြီ။ သူ့ကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်သာ အချိန်ပေးလိုက်ပါက မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာမည်နည်း။

"ငါ မှားသွားတယ်၊ ငါ မှားသွားခဲ့တယ်… အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ကံကို အားကိုးတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက အရည်အချင်းကို အားကိုးတာပဲ..."

"ဟုတ်တယ်၊ လီလန်က တကယ်ြကို အရည်အချင်းရှိတယ်... သူက ငါ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး လက်ဖြောင့်တပ်သားပဲ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်သည်လည်း လုံးဝသဘောတူညီစွာဖြင့် ထောက်ခံလိုက်သည်။

ကျိုးလျဲ့ရှန်ပင်လျှင် လီလန်၏ အရွယ်၌ မီတာ ၁၀၀ အကွာမှ ပစ်မှတ်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် တိတိကျကျ မပစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အထူးသဖြင့် တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို ဖြစ်သည်။

ဤပစ်ချက်သည် လီလန်၏ စွမ်းအားကို သက်သေပြရန် လုံလောက်နေလေပြီ။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... လီလန်၊ သူ တကယ်ပဲ ပစ်မှတ်ကို ထိသွားတာလား..."

"သူက တောဝက်ရဲ့ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ကန်းသွားအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ..."

"သူ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ... သူ အတိအကျ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ..."

"..."

"နည်းနည်းလေး လွဲသွားပေမယ့် လက်ခံလို့ရသေးတယ်..."

လီလန်သည် တောဝက်ဘုရင်ကြီး၏ ညာဘက်မျက်လုံးကို ထိမှန်ခြင်းအပေါ် လုံးဝ ကျေနပ်မှု မရှိသေးပေ။

သူသည် တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် တောဝက်ဘုရင်ကြီးမှာ စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေဆဲပုံပေါ်ပြီး ဒုတိယအချက် ထပ်မံပစ်ခတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေလေသည်။

"သူ ထိသွားတယ်... အစ်ကိုလန်က တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ..."

ကျန်းဝေ့ကော်၏ သူငယ်အိမ်များသည် ထင်းရှူးပင်ပေါ်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကျယ်လာတော့သည်။

လီလန်၏ အံ့မခန်း သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်သည် သူ့ကို တကယ်ပင် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

"ဒုက္ခပါပဲ... ဒီတောဝက်က အရူးဖြစ်သွားပြီ..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် သစ်ပင်အောက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ တောဝက်ဘုရင်ကြီးမှာ ညာဘက်မျက်လုံးကို သေနတ်မှန်ထားသဖြင့် နာကျင်စွာ အူဟစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တောဝက်ကြီးသည် အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းလာပြီး ထင်းရှူးပင်ဆီသို့ တစ်ဖန် ပြေးဝင်လာပြန်သည်။

"ဝုန်း... ဒိုင်း..."

ထင်းရှူးပင်သည် တစ်ဖက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားပြီးနောက် ၎င်း၏ ပင်စည်မှာ ထိုမျှပြင်းထန်သော ဝင်တိုက်မှုကို မခံနိုင်တော့ပေ။

"အား..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ သေလူပမာ ဖြူရော်သွားတော့သည်။

ထင်းရှူးပင်သည် လဲကျတော့မည်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ပြိုကျတော့မည်ဖြစ်၏။

ထိုအရာသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။

လီလန်သည် သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို မြှောက်ကာ တောဝက်ဘုရင်ကြီး၏ ကျန်ရှိနေသော မျက်လုံးဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

ဒိုင်း…

နောက်ထပ် သေနတ်တစ်ချက် ထပ်မံပစ်ခတ်လိုက်လေသည်။

ဝက်များ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

"မင်း... မင်း ထပ်ပြီးတော့ မှန်သွားပြန်ပြီလား..."

ရှန်းဖူကွေ့ မှာ မှင်သက်သွားတော့သည်။

နောက်ထပ် မီတာတစ်ရာ အကွာအဝေးပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် ကျပန်းပစ်ခတ်မှုတစ်ခုပင်ဖြစ်၏။

သူ ထပ်မံ၍ ထိမှန်သွားပြန်သည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် တောဝက်ဘုရင်ကြီး၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးဖြစ်နေလေသည်။

လီလန်၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်မှာ အံ့မခန်းပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် တောဝက်၏ မျက်လုံးများကို အထူးရည်ရွယ်၍ ပစ်ခတ်နေခြင်းဖြစ်၏။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၊ ကျွန်တော့်ကို သေနတ်ပေးပါ..."

ရှန်းဖူကွေ့ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ခင်မှာပင် လီလန်သည် သူ၏လက်ထဲမှ အမဲလိုက်သေနတ်ကို လုယူလိုက်လေသည်။

သေနတ်ကို မြှောက်လိုက်၏။ ချိန်ရွယ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်၏။

ထိုလုပ်ရပ်သည် ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းသွားပြီး တစ်ဆက်တည်း ပြီးစီးသွားခဲ့၏။

ဒိုင်း….

ဤပစ်ချက်သည် တောဝက်ဘုရင်ကြီး၏ အားနည်းသော လည်ပင်းဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ပြီးပြည့်စုံသော ပစ်ချက်ပင်။

ရမ်းကားကာ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြေးဝင်လာသော တောဝက်ဘုရင်ကြီးသည် ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ အေးခဲသွားပြီး အူဟစ်သံပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။

"သေ... သေသွားပြီလား..."

"သင်းကွဲတောဝက်ကြီးကို လီလန် သတ်လိုက်တာလား..."

အဖွဲ့၏ အနောက်ဘက်တွင် လီဟူ အပါအဝင် မုဆိုးဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်သည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ အပြည့်ဖြစ်နေတော့သည်။

လီလန်သည် သုံးချက်ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပစ်ချက် သုံးချက်စလုံးကို မီတာ ၁၀၀ ကျော် အကွာအဝေးမှ ပစ်ခတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ပစ်ချက်တိုင်းသည် ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်ခဲ့သည်။

သုံးချက်ဖြင့် တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လေပြီ။

ဤသည်မှာ အတွေ့အကြုံမရှိသော မုဆိုးတစ်ယောက် လုပ်နိုင်သည့် အရာဟုတ်ပါသလား။

ဤသည်မှာ လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်သည့် အရာဟုတ်ပါသလား။

လီလန်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ထိုသေနတ်ပစ်စွမ်းရည်သည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။

လီညီအစ်ကိုများဖြစ်ကြသော လီဟူ နှင့် လီလုံတို့သည် တန်းစီနေသည့်အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးမှ သေနတ်ကိုင်ထားသော အမျိုးသား၏ နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ ဦးရေပြားများပင် ထုံကျဉ်လာတော့သည်။

သူတို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ လီလန်၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်မှာ ဤမျှလောက် အံ့မခန်းဖြစ်နေမည်ဟူ၍ပင်။

"လီလန်က သေနတ်ပစ်ညံ့တယ်ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူက..."

လီလန်သည် ရွှမ်းရွှေရွာတွင် ကြီးပြင်းခဲ့သူဖြစ်ပြီး လီဟူက သူ့ကို အလွန်ကောင်းစွာ သိထားသည်။ လီလန် သေနတ်ကိုင်သည်ကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သလို၊ တောင်ပေါ်တက်၍ တောထွက်ပစ္စည်းများ ရှာဖွေသည်ကိုလည်း မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

သို့သော် ယနေ့တွင် လီလန်၏ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကောင်းမွန်သော သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်က လီဟူ ကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

စွမ်းအားကြီးမားလှပေသည်။

အလွန်အံ့မခန်းဖြစ်လေသည်။

ထိုသေနတ်ပစ်စွမ်းရည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်လှ၏။

လီဟူသည်လည်း မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် ရွှမ်းရွှေရွာ ၏ လျဲ့ရှန်တပ်ဖွဲ့ တွင် တစ်နှစ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ခေါင်းဆောင်ကျိုး နှင့်အတူ နေ့ရောညပါ သေနတ်ပစ်လေ့ကျင့်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူသည် ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာခဲ့သော်လည်း မီတာငါးဆယ် အကွာအဝေးတွင် ပစ်မှတ်ကို ဆယ်ကြိမ်လျှင် သုံးကြိမ်သာ ထိမှန်နိုင်ခဲ့သည်။

၎င်းမှာ မဆိုးလှပေ။ အနည်းဆုံး ဆယ်ချက်ပစ်လျှင် သုံးချက်တော့ ထိမှန်နိုင်သေးသည်။

အမဲလိုက်အဖွဲ့ထဲတွင် သူ၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်လောက်ပင် မကောင်းသူ ခုနစ်ယောက် သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်ခန့် ရှိလေသည်။

ဆယ်ချက်ပစ်လျှင် တစ်ချက်တော့ ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်နိုင်သေးသည်။

သို့သော် ဤလီလန်သည် အလေးချိန် ကျင်း (၆၀၀) ခန့်မှန်းခြေရှိသော တောဝက်များကို တောင်ပေါ်မှ ပစ်ခတ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ပစ်ချက်တိုင်းမှာ ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်နေလေသည်။

သုံးချက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"အစ်ကို.. ငါတို့..ငါတို့..."

အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးရှိ ပုံရိပ်ကိုကြည့်ရင်း လီဟူ သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရှုံးနိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လီလုံသည် သူ၏ ညီဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်လေသည်။

သူ၏ညီဖြစ်သူမှာ လီလန်ကို ကြောက်ရွံ့သွားပြီး စိတ်ပျက်နေကြောင်းကို သူ သိထားသည်။

"ဒုတိယအစ်ကိုရော အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟူး… နောက်ဆိုရင် လီလန်ကို ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်ဖို့ ကြိုးစားကြရအောင်..."

"လီလန်က ငါတို့ ရန်စလို့ရတဲ့လူမျိုး မဟုတ်ဘူး..."

"ဒုတိယအစ်ကို…ငါ မကျေနပ်ဘူး..ငါ တကယ့်ကို ကျေနပ်မှုမရှိဘူး..."

လီဟူသည် လီလန်အပေါ် အမြဲတမ်း မကျေနပ်မှုများ ထားရှိခဲ့ပြီး သူ့ထက် သာလွန်စေရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့သူဖြစ်သည်။

ယခုမှပင် လီဟူသိလိုက်ရသည်မှာ သူသည် လီလန်နှင့် အလွန်ဝေးကွာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုပင်။

သူသည် လီလန်နှင့် တစ်တန်းတည်းပင် မရှိတော့ပေ။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို လုံးဝ အထင်ကြီးနေခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။

မီတာ ၁၀၀ အကွာအဝေးမှ ထိုသို့သော သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ဖြင့် တောဝက်ဘုရင်ကြီး၏ မျက်လုံးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိမှန်အောင် ပစ်ခတ်နိုင်ခြင်းကို လီဟူ အနေဖြင့် အကြိမ်တစ်ရာ သို့မဟုတ် အကြိမ်တစ်ထောင် ကြိုးစားလျှင်ပင်…

အခွင့်အရေး တစ်သောင်းရှိလျှင်တောင်မှ...

သူလည်း လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ ပါရမီပင်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အမဲလိုက်ခြင်းအတွက် မွေးရာပါ ပါရမီတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ထိုအရာကသာ တကယ့် အရည်အချင်းစစ်ဖြစ်သည်။

လီဟူတွင် ထိုသို့သော အရည်အချင်းမျိုး မရှိပေ။

"ဒီလူက..."

"သူ့ရဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်က... ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ..."

ယန်ညီအစ်ကိုများဖြစ်ကြသော ယန်ကျန်းကျွင်းနှင့် ယန်အိုက်ကော်တို့သည်လည်း လီလန်၏ ခန့်မှန်းရခက်သော သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြသည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ကတောင် သူ့လောက် မကောင်းဘူး..."

ယန်ကျန်းကျွင်း သည် နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်လျက် ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့မှဖြစ်ပြီး တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း နှင့်အတူ တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်လေ့ရှိသူဖြစ်သည်။ တပ်ဖွဲ့ထဲတွင် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက သူသည် အကောင်းဆုံး လက်ဖြောင့်တပ်သားဟု ပြောလျှင် မည်သူကမျှ ဒုတိယဟု ပြောဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းပင်လျှင် မီတာတစ်ရာကျော် အကွာအဝေးမှနေ၍ ပစ်မှတ်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မပစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

တစ်ချက် မရလျှင် နှစ်ချက် မရ၊ သုံးချက် မရ... ဆယ်ချက်ပင်။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ပစ်မှတ်ကို တစ်ကြိမ်ထိမှန်ရန် ဆယ်ချက်ခန့် ပစ်ရမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တောဝက်၏ မျက်လုံးများကို ပစ်မည်ဆိုပါက ပို၍ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ ဆယ်ချက်ဆိုသည်မှာ လုံလောက်မည်မဟုတ်ပေ။ အခွင့်အရေးရရန် အချက် နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့် လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီလန်ကမူ... တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်အောင် ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ဤသေနတ်ပစ်စွမ်းရည်မှာ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းထက်ပင် ပို၍ ကောင်းမွန်နေသေး၏။

"လီလန်…သူ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ..."

ယန်ကျန်းကျွင်းသည် ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လီလန်သည် အလေးချိန် ကျင်း (၆၀၀) ကျော်ရှိသော တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို သုံးချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤမျှအစွမ်းထက်သော သားရဲကြီးကိုပင် သတ်နိုင်ခဲ့ပါလျက်နှင့် သူ၏ မိခင် ဟဲချွေ့ဟွာက သူ့ထံမှ အသားကို တောင်းရဲသေးသည်လား။

ထိုအသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော အရူးများဖြစ်သည့် လီဝူနှင့် ကျိုးလျူတို့က သူ့အသားကို ခိုးယူရဲသေးသည်လား။

သေချင်နေကြတာပဲ။

လီလန်၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ဖြင့် လီဝူနှင့် သူ၏ လူမိုက်ဂိုဏ်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ပစ်နိုင်လေသည်။

ယန်ကျန်းကျွင်းသည် တွေးမိလေလေ ပို၍ ထိတ်လန့်လာလေလေ ဖြစ်တော့သည်။

"အိုက်ကော်… အခုကစပြီး ဒါကို မှတ်ထားပါ၊ လီလန်ကို ဘယ်တော့မှ ရန်မစနဲ့... ငါ့စကားတွေကို မှတ်ထား…သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ရန်မစနဲ့..."

"အစ်ကို… ငါ နားလည်ပါပြီ..."

ယန်အိုက်ကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် တောင်ငယ်တစ်လုံးခန့် ကြီးမားပြီး အလေးချိန် ကျင်း (၆၀၀) ကျော်ရှိသော တောဝက်ဘုရင်ကြီးသည် လီလန်၏ သေနတ်သုံးချက် အပစ်ခံရပြီးနောက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော နှင်းပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး လှုပ်ရှားမှု ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။

"သေ... သေသွားပြီလား..."

"ဟိုသင်းကွဲတောဝက်ကြီးကို အစ်ကိုလန် သတ်လိုက်တာလား..."

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထင်းရှူးပင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော ကျန်းဝေ့ကော်သည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ကြည့်နေတော့သည်။

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်ရစ်နေသော တောဝက် ဆယ်ကောင်ကျော်ခန့်သည် တောဝက်ဘုရင်ကြီး၏ အသက်ဝိညာဉ် လွတ်ထွက်သွားသည်ကို ခံစားသိရှိသွားသကဲ့သို့ တအီအီနှင့် အော်ဟစ်ညည်းတွားလာကြသည်။

သားရဲဘုရင်ကြီး သေဆုံးသွားသဖြင့် ဝက်များသည် ခေါင်းဆောင်မဲ့သွားလေပြီ။

တောဝက် ဆယ်ကောင်ကျော်ခန့်သည် ခေါင်းပြတ်နေသော ယင်ကောင်များပမာ ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေကြတော့သည်။

ပို၍ ကြီးမားသော တောဝက်အချို့သည် သေဆုံးနေသော ဝက်ဘုရင်ကြီးအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ရဲတင်းလာကြပြီး ၎င်းတို့၏ အစွယ်များဖြင့် တွန်းတိုက်ကြည့်ကြသည်။

ဝက်ဘုရင်ကြီးမှာ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ သက်မဲ့ဖြစ်နေပြီး တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့ပေ။

အလေးချိန် (၃၀၀) သို့မဟုတ် (၄၀၀) ခန့်ရှိသော ဝက်ကြီးအချို့သည် ဝက်ဘုရင်ကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော သွေးနံ့ကို ရသွားပြီးနောက် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အကြာတွင် တောဝက်ဘုရင်ကြီးနှင့် အမြောက်ဆန်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော တောဝက်ကြီးတစ်ကောင် ပါဝင်သော တောဝက် ဆယ်ကောင်ကျော်ခန့်ရှိသည့် ဝက်အုပ်ကြီးသည် အနီးနားရှိ ခြုံပုတ်များထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြပြီး တောဝက်တောင်ကြော ၏ အတွင်းပိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ဘုရင်ဟောင်း သေဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ ဘုရင်သစ်တစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်။

ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ထင်းရှူးပင်တောအုပ်အတွင်း၌ တောင်ငယ်တစ်လုံးခန့် ကြီးမားသော တောဝက်ဘုရင်ကြီး၏ အသေကောင်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

မြောက်လေများ တိုက်ခတ်နေပြီး နှင်းပွင့်ကြီးများ ကျဆင်းလာကာ ဝက်ဘုရင်ကြီး၏ အသေကောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ပိုပို၍ များပြားလာတော့သည်။

"ဝက်တွေ ထွက်ပြေးသွားပြီလား... သူတို့ ထွက်ပြေးသွားပြီလား..."

"ဘုရားရေ လီလန်က တောဝက်တွေကို မောင်းထုတ်လိုက်တာပဲ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီလန်က တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ... သူက အလေးချိန် ကျင်း (၆၀၀)ကျော်ရှိတဲ့ တောဝက်ကြီးကို သုံးချက်တည်းနဲ့ သတ်လိုက်တာ..."

"..."

မုဆိုးများသည် သူတို့၏ သေနတ်များကို မြှောက်ကာ အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်များကို မြှောက်၍ အောင်ပွဲခံလိုက်ကြသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း... မင်းတို့တွေ အော်နေရင် ဝက်ဝံတွေ၊ ကျားတွေကို ဆွဲဆောင်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊ ပြီးရင် မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး..."

ရှန်းဖူကွေ့က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤနေရာသည် တောဝက်တောင်ကြော ဖြစ်သည်။ လီလန်သည် အလေးချိန် ကျင်း (၆၀၀)ကျော်ရှိသော တောဝက်ကြီးတစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ သွေးနံ့သည် မကြာမီ တောဝက်တောင်ကြောတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ဝက်ဝံများ၊ ကျားသစ်များနှင့် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများ။

ဤကြီးမားသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် အမဲလိုက်ခွေးများထက်ပင် အနံ့ခံနိုင်စွမ်း ပိုကောင်းကြသည်။

ဤမျှပြင်းထန်သော သွေးနံ့သည် ၎င်းတို့ကို တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာစေရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ထို့အပြင် တောဝက်တောင်ကြောတွင် တောခွေးအုပ်များလည်း ရှိနေသေးသည်။

တောခွေးအုပ်များသည် တောဝက်အုပ်များထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ၎င်းတို့သည် အုပ်စုလိုက် သွားလာတတ်ကြပြီး သဘာဝအရ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲကြသည်။

ရှန်းဖူကွေ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မုဆိုးများသည် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ လောဘတကြီး မျက်လုံးများမှာ တောဝက်ဘုရင်ကြီးအပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

အချို့သော မုဆိုးများသည် တံတွေးများကိုပင် မျိုချနေကြ၏။

၎င်းမှာ အလေးချိန် ကျင်း (၆၀၀)ကျော်ရှိသော တောဝက်သားဖြစ်သည်။

ကျင်း(၆၀၀) ကျော်။

၎င်းသည် ကျင်း (၆၀၀)ကျော် အလေးချိန်ရှိသည်။

မိသားစု ငါးယောက်ပါဝင်သော အိမ်ထောင်စုတစ်ခုအတွက် တစ်နှစ်ပတ်လုံး စားရန် လုံလောက်သည်။

သို့သော် လီဟူနှင့် သူ၏ မုဆိုးများသည် ထိုအသားတောင်ကြီးကို တပ်မက်စွာ ကြည့်ရုံသာ ကြည့်နေနိုင်ကြသည်။

သူတို့ မလှုပ်ဝံ့ကြပေ။

အကြောင်းမှာ ဤအလေးချိန် ကျင်း(၆၀၀) ကျော်ရှိသော တောဝက်ဘုရင်ကြီးသည် သူတို့၏ သားကောင် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

ဤသည်မှာ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ ၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီလန်၏ စစ်ပွဲမှ ရရှိသော အကျိုးအမြတ်ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆိုရင် ငါ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ ထဲကိုဝင်ပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ရဲ့နောက်ကို လိုက်ရမယ်... ဒါဆိုရင် ငါ အသားစားရမှာပဲ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီလန်ရဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်က အံ့မခန်းပဲ၊ သူက ပစ်တိုင်း ထိတယ်၊ သူက အသားတွေအကုန်ရပြီး ငါက ဟင်းရည်ပဲ သောက်ရရင်တောင်တန်တယ်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီလန်က အလေးချိန် ကျင်း(၂၀၀)ရှိတဲ့ အမွှေးဝါတောဝက်ကို သတ်လိုက်ပြီး အလေးချိန် ကျင်း( ၆၀၀) ကျော်ရှိတဲ့ ဝက်ဘုရင်ကြီးကိုလည်း သတ်လိုက်တယ်... သူက တကယ်ြကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ..."

"..."

"ကောင်းပြီ ငါ လွတ်သွားပြီ..."

တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို သုံးချက်ဖြင့် သတ်လိုက်ပြီး ဝက်အုပ်ကြီး ပြန့်ကျဲကာ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းဝေ့ကော်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်လေသည်။

သူသည် ခြေဖျားထောက်ကာ ထင်းရှူးပင်ပေါ်မှ သတိထား၍ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ သေလူပမာ ဖြူရော်နေပြီး လက်များနှင့် ခြေထောက်များမှာ တောဝက်တောင်ကြော၏ သုညအောက် အပူချိန်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရှိနေခဲ့သဖြင့် ထုံကျဉ်နေလုနီးပါး ဖြစ်နေတော့သည်။

“ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်…”

“ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်…”

ဝက်များ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်သည် စိတ်အေးသွားပြီး ဟေးလုံကို ခြုံပုတ်များထဲမှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။

ယခုလေးတင် သူ သေနတ်မပစ်ခင်က ဟေးလုံသည် တောဝက် ဆယ်ကောင်ကျော်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြေးဝင်ကာ ၎င်းတို့ကို မောင်းထုတ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။

သို့သော် တောဝက်များမှာ အရေအတွက် များပြားလွန်းသည်။ စုစုပေါင်း ဆယ်ကောင်ကျော်ရှိပြီး ကျင်း (၄၀၀)ရှိသော တောဝက် ခုနစ်ကောင် သို့မဟုတ် ရှစ်ကောင် ပါဝင်လေသည်။

လီလန်သည် ဟေးလုံကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ၎င်းကို လွှတ်မပေးခဲ့ပေ။

အမဲလိုက်ရာတွင် ၎င်း၏ ခွန်အားနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုရှိသော်လည်း ဟေးလုံသည် တောဝက်အုပ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် ခေါင်းဆောင်ကျိုးတို့၏ အမဲလိုက်ခွေးအုပ်ကို ထည့်တွက်လျှင်ပင် စုစုပေါင်း အမဲလိုက်ခွေး လေးကောင် သို့မဟုတ် ငါးကောင်သာ ရှိသည်။

အမဲလိုက်ခွေး လေးကောင် သို့မဟုတ် ငါးကောင်ဖြင့် တောဝက် ဆယ်ကောင်ကျော်ကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကို သတ်သေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဟေးလုံသည် တောဝက်များကို လိုက်ဖမ်းနိုင်စွမ်းရှိသည့်အပြင် တောထွက်ပစ္စည်းများကိုလည်း ရှာဖွေပေးနိုင်သဖြင့် လီလန်က ၎င်းကို အလွန်မြတ်နိုးသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို မည်သည့် အန္တရာယ်မှ မကျရောက်စေချင်ပေ။

လီလန်သည် ဟေးလုံနှင့်အတူ ကြီးမားလှသော တောဝက်ဘုရင်ကြီး၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မျက်လုံးများမှာ သွေးများရဲနေပြီး လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်နေဆဲဖြစ်သော တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို းကြည့်ရင်း လီလန်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ပစ်ချက် သုံးချက်စလုံးမှာ တိကျခဲ့သည်။

ဘယ်ဘက်မျက်လုံး၊ ညာဘက်မျက်လုံး၊ လည်ပင်း။

ပစ်ချက်တိုင်းသည် ယခင်ပစ်ချက်ထက် ပို၍ တိကျလေသည်။

ပစ်ချက်တိုင်းသည် ယခင်ပစ်ချက်ထက် ပို၍ သေစေနိုင်လောက်လေသည်။

လီလန်သည် သူ၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်အပေါ် အလွန် ကျေနပ်နေသည်။

တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို ဖြုတ်ချနိုင်သည့်အပြင် သူ၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်သည် လီဟူ ၊ ယန်ကျန်းကျွင်းနှင့် သူတို့၏ လူမိုက်ဂိုဏ်းကိုလည်း ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခြင်းကပင် လုံလောက်သွားလိမ့်မည်။ ထို့နောက် လာမည့် နေ့ရက်များတွင် ငြိမ်းချမ်းသော အချိန်များကို ခံစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ယင်ကောင်များပမာ တစ်နေကုန် ဝဲပျံနေကြသဖြင့် တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပင်။

"အစ်ကိုလန်..."

ကျန်းဝေ့ကော်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးလာခဲ့သည်။

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား..."

လီလန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် အဘိုးကျန်း၏ မြေးဖြစ်ပြီး လီလန်ထက် လေးနှစ်ငယ်သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရွှမ်းရွှေရွာ မှဖြစ်ကြပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြသူများဖြစ်သည်။

အဘိုးကျန်းသည် ပွဲစားတစ်ဦးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ကာ လီလန်နှင့် ကျန်းဝေမင်တို့ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သဖြင့် လီလန်သည် အဘိုးကျန်းအပေါ် အလွန် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်ရှိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကျန်းဝေ့ကော် အပေါ်တွင်လည်း ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင် ရှိလာခဲ့သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် တောဝက်တောင်ကြောတွင် မျက်စိလည်လမ်းမှားသွားခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ညလုံး အအေးဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထိုအချက်တစ်ခုတည်းကပင် လီလန်ကို သူ့အား လေးစားမှုအသစ်ဖြင့် ကြည့်စေရန် လုံလောက်နေလေပြီ။

ထို့အပြင် ကျန်းဝေ့ကော်သည် မိဘစကားနားထောင်သော သားကောင်းတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆိုရင် မင်းတစ်ယောက်တည်း ဆေးမြစ်တွေရှာဖို့ တောင်ပေါ်ကို သွားမယ်ဆိုရင် မင်းအဘိုးက အရမ်းကို စိုးရိမ်နေလိမ့်မယ်..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေ့ကော်၏ ပခုံးပေါ်ရှိ လွယ်အိတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်..."

ကျန်းဝေ့ကော်က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"လီဟူနဲ့ သူတို့အဖွဲ့က မင်းကို တောင်ပေါ်သွားဖို့ လှည့်စားလိုက်တယ်လို့ ငါတို့ ထင်နေတာ၊ ဒါပေမယ့် မင်းက တရုတ်ဆေးမြစ်တွေ ရှာဖို့ တမင်သွားခဲ့တာကိုး..."

"ဟီးဟီး… လီဟူနဲ့ ယန်ကျန်းကျွင်းလို ဦးနှောက်မရှိတဲ့ ကောင်တွေက ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"ကျွန်တော့်အဘိုးရဲ့ ရောဂါဟောင်းက ဒီရက်ပိုင်း ပြန်ထနေလို့၊ သူ့ကို သက်သာစေဖို့ တောရိုင်းလင်ဇီးမှို နဲ့ တရုတ်ဆေးမြစ်တွေ သွားရှာပေးမယ်လို့ တွေးလိုက်တာပါ..."

"မင်းက တော်တော် မိဘစကားနားထောင်တဲ့ ကလေးပဲ၊ အဘိုးကျန်းက မင်းကို အလကား အလိုလိုက်ထားတာ မဟုတ်ဘူးပဲ..."

လီလန်က ကျန်းဝေ့ကော်၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ဖွဖွလေး ထိုးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အဲ့သင်းကွဲတောဝက်ကြီးတွေက မင်းကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ..."

လီလန်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့ ကလေးတစ်ကောင်ကို ခိုးပြီး ကင်စားလိုက်လို့ပါ..."

ကျန်းဝေ့ကော်က ရှက်ရွံ့သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"..."

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းက တောဝက်တောင်ကြောမှာ တစ်နေကုန် နေနေရတာလဲ..."

"ကျွန်တော် အရင်က အလုပ်မရှိရင် နှင်းအိမ်တွေ တူးပြီး ဆော့လေ့ရှိတယ်၊ မနေ့က တောင်ပေါ်မှာ လမ်းပျောက်သွားလို့ နှင်းအိမ်တူးပြီး ထင်းမီးမွှေးကာ တစ်ညလုံး အဲ့ဒီမှာ အိပ်လိုက်ရတယ်..."

"မင်းက သိပ်ဆိုးတဲ့ ကောင်လေးပဲ၊ တောဝက်တောင်ကြောမှာ တစ်ညလုံး အိပ်ရဲလောက်အောင် သတ္တိကောင်းနေတာပဲ... အကယ်၍ ဝက်ဝံတွေ၊ ကျားတွေသာ လာတိုက်ခိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေ့ကော ကို ဘာမှမတတ်နိုင်တော့သည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လျူဇီနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤကလေးသည် တကယ့် ကျားတစ်ကောင်ပင်ဖြစ်သည်။ သူက ကြမ်းတမ်းပြီး ရဲရင့်သူဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုလန်... ကျွန်တော် အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းလို့ရမလား..."

"ပြောလေ..”

"အစ်ကိုက မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ကို တည်ထောင်ထားတယ်လို့ အဘိုးဆီကနေ ကြားတယ်၊ ကျွန်တော် အဲ့ဒီထဲဝင်ပြီး အစ်ကိုနဲ့အတူ ဇိမ်ကျကျ နေလို့ရမလား..."