အခန်း (၅၉၉-၅၆၀)
Vol. 48 Ch. 559-560
အပိုင်း (၅၅၉)
ယခုအချိန်တွင် ထန်ထိုင်မြဲ့မင်၏ အခြေအနေကို အသက်ခြောက်ဆယ်ပြည့်လျှင် ကံကြမ္မာကို သိသည် ဟူသော စကားဖြင့် ဖော်ပြနိုင်သည်။
သို့မဟုတ် ရည်မှန်းချက် ကြီးမားသော်လည်း အချည်းနှီးသာဖြစ်သည် ဟုလည်း ပြောနိုင်သည်။ သူသည် အမှန်တယ် နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး စိတ်ထဲကနေလည်း အပြည့်အဝ စွန့်လွှတ်လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်၏။
ထန်ထိုင်ကျင့်က မေးလိုက်သည်။ “အဖေ... အောက်ယွီက ကျုပ်ကို ရာထူးပေးပါ့မလား။”
ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “အကယ်၍ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သူက မိဖုရားကြီးရဲ့ မိသားစုကို အောင်မြင်စွာ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ရင် မင်းကို ရာထူးတစ်ခု ပေးနိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အရေးကြီးတဲ့ စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ ရာထူးတစ်ခု ဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းဘက်က ကြိုးစားပြီး စွမ်းဆောင်ပြဖို့ လိုအပ်တယ်။ မင်းကို သူ အသုံးချရဲအောင် လုပ်ပြရမယ်။”
ထန်ထိုင်ကျင့်က ထပ်မံမေးလိုက်သည်။ “အကယ်၍ ကျုပ်က အရေးကြီးတဲ့ စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ ရာထူးတစ်ခု ရသွားပြီဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ အရေးကြီးတဲ့အချိန်ကျရင် အခွင့်အရေးကို စောင့်ပြီး အကျိုးအမြတ် ရှာရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဧကရာဇ်ဟောင်းဘက်ကနေ ပြတ်ပြတ်သားသား ရပ်တည်ပေးရမလား။”
ထန်ထိုင်မြဲ့မင်သည် သားဖြစ်သူကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ “မဟုတ်ဘူး။ မင်းက အောက်ယွီဘက်ကပဲ ရပ်တည်ပေးရမယ်။”
ထန်ထိုင်ယွီကျိုး အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲခင်ဗျာ။ ဧကရာဇ်ဟောင်းကမှ အာဏာကို အစစ်အမှန် ချုပ်ကိုင်ထားတဲ့သူလေ။ ပြီးတော့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီကမှ အနာဂတ်ရဲ့ ဧကရာဇ်လေ။”
ထန်ထိုင်မြဲ့မင် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်၏။ “သားတို့... မင်းတို့ရဲ့ နိုင်ငံရေးအမြင်က ငါနဲ့ယှဉ်ရင် ဘယ်လိုနေလဲ။”
ထန်ထိုင်ကျင့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျုပ်ကတော့ သေချာပေါက် အဖေ့လောက် မတော်ပါဘူး။”
ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြောလိုက်၏။ “သား... မင်းက ငါ့လောက် ဉာဏ်မကောင်းဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အားသာချက်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ ငါ့ဘဝမှာ အရမ်းဉာဏ်ကောင်းခဲ့လွန်းလို့ အလုပ်တွေ ကျရှုံးသွားပြီးတဲ့နောက် ပြန်လည်ထူထောင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရတော့ဘူး။ ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို အခွင့်အရေး ထပ်မပေးချင်တော့သလို၊ ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို မယုံကြည်တော့ဘူး။ မင်းကတော့ မတူဘူး။ မင်းက မာနကြီးတယ်၊ ခေါင်းမာတယ်၊ ဉာဏ်သိပ်မကောင်းဘူးလို့ ထင်ရတယ်။”
ထန်ထိုင်မြဲ့မင် ပြောတာကို ကြည့်စမ်းပါအုံး... ထန်ထိုင်ကျင့်မှာ သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီးလွန်းပြီး သူက အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်၊ အရမ်းချောမောတယ်လို့ ထင်ကာ ကိုယ့်စိတ်ကူးနှင့်ကိုယ် နစ်မြုပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်၏။
ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေမှာ လုပ်ခဲ့တဲ့ အကြီးမားဆုံးအမှားကတော့ ဟိုဘက်ဒီဘက် ယိမ်းယိုင်ပြီး ကြက်ဥနှစ်လုံးပေါ်မှာ ကပြခဲ့တာပဲ။ အကယ်၍ ငါက တာ့ကျိုးဘက်ကိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တာယင်ဘက်ကိုပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ဖက်ဖက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ရွေးချယ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အခုထက် အများကြီး ပိုကောင်းတဲ့ ရလဒ်တွေ ရမှာပါ။”
ထန်ထိုင်ကျင့်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ကျုပ်တို့က အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီကို တိုက်ရိုက် သစ္စာခံလို့ ရတာပဲ။ သူကမှ အနာဂတ်ပဲဟာ။”
“မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး။”
ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြောလိုက်၏။ “ငါက ကျိုးလီဟာ အနာဂတ်မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... အနည်းဆုံးတော့ မင်းရဲ့အမြင်နဲ့ဆိုရင် အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မမြင်နိုင်ဘူး။ အနာဂတ်ကို မမြင်နိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ အဲဒီလူကတော့ အောက်ယွီ ပါပဲ။”
ထို့နောက် ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ထပ် အချက်တစ်ချက် ရှိသေးတယ်။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီက ငါတို့မိသားစုကို လုံးဝ သဘောမကျပါဘူး။ သူက ငါတို့မိသားစုကို ဘယ်တော့မှ ယုံကြည်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး။”
ထန်ထိုင်ကျင့်က မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို အောက်ယွီက ကျုပ်တို့မိသားစုကို ယုံကြည်မှာလား။”
“အခုတော့ သေချာပေါက် မယုံကြည်သေးဘူးပေါ့။” ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီလူက အရူးတစ်ယောက်ပါ။ မင်းက သူ့အပေါ် တကယ်ကောင်းရင် သူကလည်း မင်းကို တကယ် ယုံကြည်လာပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေကျတော့ မင်းက သူတို့အပေါ် တကယ်ကောင်းရင်တောင် သူတို့က မင်းအပေါ် တကယ်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ထန်ထိုင်ယွီကျိုးက ပြောလိုက်၏။ “သခင်ကြီး... ကျုပ်တစ်သက်လုံး အကြည်ညိုဆုံးလူက ခင်ဗျားပါပဲ။ ခင်ဗျားက အရှေ့ကို သွားခိုင်းရင် ကျုပ် အနောက်ကို လုံးဝမသွားရဲပါဘူး။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို သတ်သေခိုင်းရင်တောင် ကျုပ် မျက်မှောင်တစ်ချက် မကြုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် တကယ်နားမလည်တာက ကျုပ်တို့က အောက်ယွီကို သစ္စာခံရင် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ သူက အနာဂတ်မှာ အလွန်ဆုံး ဝန်ကြီးချုပ်လောက်ပဲ ဖြစ်မှာလေ။”
“ဝန်ကြီးချုပ်လား။” ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဝန်ကြီးချုပ်ဆိုရင် မလုံလောက်သေးဘူးလား။ ဝန်ကြီးချုပ်တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ကျုပ်တို့မိသားစုကို အောင်မြင်ကြီးပွားအောင် လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ မင်းက ဘယ်လောက် ကြီးကျယ်တဲ့သခင်မျိုးကို လိုချင်သေးလို့လဲ... ဧကရာဇ် လား။”
ထန်ထိုင်ကျင့်က ပြောလိုက်၏။ “အဖေ... သားက အောက်ယွီကို ကျိန်ဆဲနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သာမန်အားဖြင့် အာဏာရှင်တွေဟာ အဆုံးသတ်မလှတတ်ကြဘူး။ အခု ဧကရာဇ်ဟောင်း အာဏာပြန်လုပြီးကတည်းက အောက်ယွီဟာ အရမ်းကို ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားနေပြီလေ။ အနာဂတ်မှာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီ နန်းတက်လာတဲ့အခါ အောက်ယွီဟာ နံပါတ်တစ် အာဏာရှင် ဖြစ်လာမှာ သေချာပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အရမ်းငယ်ရွယ်သေးတော့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီက အောက်ယွီလို အာဏာရှင်မျိုးကို လက်ခံနိုင်ပါ့မလား။ အသုံးမလိုတော့ရင် ရှင်းထုတ်ပစ်တာမျိုး မလုပ်ဘူးလား။”
ထန်ထိုင်မြဲ့မင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “သား... အဖေက အသက်ရှင်ဖို့ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ပါဘူး။ ဒီဘဝမှာ ကျရှုံးသူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေ ဂုဏ်အယူရဆုံးကတော့ တခြားလူတွေ မမြင်နိုင်တဲ့အရာတွေကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါမြင်တွေ့ထားတဲ့အရာတွေကို ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနိုင်ဘူး။ ခေါင်းတလားထဲအထိ သယ်သွားရမှာပါ။ လိုအပ်လာရင် အစောကြီး သေပေးရမှာပါ။”
ဤစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ထန်ထိုင်ကျင့်နှင့် ထန်ထိုင်ယွီကျိုးတို့ ချက်ချင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လိုက်ကြတော့၏။
ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့က ငါ့ရဲ့စကားတစ်ခွန်းတည်းကိုပဲ မှတ်ထားပါ။ ငါက မင်းတို့ထက် နည်းနည်းလေး ပိုပြီး အဝေးကို မြင်နိုင်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မမေးပါနဲ့။ အောက်ယွီရဲ့နောက်ကနေ အနီးကပ်လိုက်သွားပါ။ သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖမ်းဆုပ်ထားပါ။ သူက ငါတို့ထန်ထိုင်မိသားစု ပြန်လည်ထူထောင်နိုင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပါပဲ။ နားလည်ပြီလား။”
ထန်ထိုင်ကျင့် ချက်ချင်းဦးညွတ်လျက် ပြောလိုက်၏။ “သား နားလည်ပါပြီ။ သား နောက်မမေးတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အစောကြီး သေပေးရမယ်ဆိုတဲ့ စကားမျိုးတော့ အဖေ လုံးဝမပြောပါနဲ့တော့။ သားရဲ့စိတ်နှလုံးတွေ အရမ်းနာကျင်ရပါတယ်။”
ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့တစ်သက်တာဟာ အရမ်းကို ကျရှုံးခဲ့ပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ အချက်တစ်ချက်ကတော့ အရမ်းအောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။ ငါ့ရဲ့သားသမီးတွေက ငါ့အပေါ် တကယ်ကို မိဘကျေးဇူး သိတတ်ကြတာပါပဲ။”
ထို့နောက် ထန်ထိုင်မြဲ့မင်၏မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာပြီး အသံအက်ကွဲစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ဖူဖင်း... ငါ မင်းရဲ့ညီမလေး ဝူယန်ကို သတိရတယ်။ ငါ သူ့ကို တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ သူ့ကို တောင်းပန်ပါတယ်။”
ထန်ထိုင်ဝူယန်ဆိုသည်မှာ စိတ်မနှံ့ဘဲ အလွန်အရုပ်ဆိုးသော အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။
ထန်ထိုင်ဖူဖင်းက ပြန်ပြောလိုက်၏။ “အဖေ... စိတ်ချပါ။ ဝူယန်က ကျင်းဝူပြန်းနဲ့ လက်ထပ်ထားတာပါ။ အဲဒီလူဆိုးက တကယ်တော့ သဘောကောင်းပါတယ်။”
ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျင်းဝူပြန်းက မဆိုးပါဘူး။ လူအများကြီးထက် ပိုကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက အဖေက ဝူယန်ကို အမှိုက်တစ်ခုလို လွှင့်ပစ်ခဲ့တာဟာ အဖေရဲ့အပြစ်ပါ... အပြစ်ပါ။”
ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များအားလုံး အချည်းနှီးဖြစ်သွားပြီးနောက်၊ အသက်ရှင်ရန် အချိန်သိပ်မကျန်တော့ချိန်တွင် လူသားဆန်မှုနှင့် သံယောဇဉ်များအားလုံး တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
ထန်ထိုင်မြဲ့မင်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ကျင်းအာ၊ ယွီကျိုး... မင်းတို့နှစ်ယောက် မနက်ဖြန် မနက်စောစော နုလန်ဟောက်အိမ်တော်ကို သွားကြ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကိုယ်ရံတော်စစ်သားတစ်ယောက်လို သတ်မှတ်ပြီး အောက်ယွီရဲ့ဘေးနားမှာ လိုက်သွားကြ။ ဘာမှမကြည့်နဲ့၊ ဘာမှမပြောနဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်လို့ပဲ သတ်မှတ်ပြီး အောက်ယွီရဲ့လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးကြ။ နန်ဖိန်ဟောက်ရဲ့သားတော်ဆိုတာကို မေ့ထားလိုက်။ ဒီဘွဲ့က အလကားပဲ။ ပြီးတော့ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေရဲ့ နံပါတ်တစ်နယ်စားရဲ့ အမွေဆက်ခံသူဆိုတာကိုလည်း မေ့ထားလိုက်။ အဲဒါတွေက အတိတ်က ကိစ္စတွေ ဖြစ်သွားပြီ။”
ထန်ထိုင်ကျင့်နှင့် ထန်ထိုင်ယွီကျိုးတို့ နှစ်ဦးစလုံး ဒူးထောက်ကာ ပြောလိုက်ကြ၏။ “ကောင်းပါပြီ။”
နောက်တစ်နေ့တွင် အောက်ယွီသည် နုလန်ဟောက်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာကာ ညီလာခံသို့ သွားရောက်တော့သည်။
သိုင်းပညာရှင် ယွမ်ထျန်းရှဲ့ ထွက်သွားတော့မည်ဖြစ်ရာ အောက်ရှင်းသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် မထင်ပေါ်သော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ကာ ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် အောက်ယွီ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့၏။ အောက်ရှင်းသည် အရာအားလုံးကို လုံးဝစွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်ပြီး သူတစ်ခုတည်းသော အလေးထားသည်မှာ မိသားစုပင် ဖြစ်ရာ သာမန်ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးကဲ့သို့ သားဖြစ်သူ အောက်ယွီကို ကာကွယ်ပေးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ယနေ့တွင်မူ နုလန်ဟောက်အိမ်တော်၏ အပြင်ဘက်၌ လူနှစ်ဦး ပိုရပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ထန်ထိုင်ကျင့်နှင့် ထန်ထိုင်ယွီကျိုးတို့ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် သာမန်သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သာမန်ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ထန်ထိုင်ကျင့်က ဦးညွတ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ အနည်းငယ်အံ့ဩသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် စောသားပဲ။ မနက်စာ စားပြီးပြီလား။”
ထန်ထိုင်ကျင့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “စားပြီးပါပြီ။”
“ကောင်းပြီ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရထားလုံးအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားတော့၏။
အောက်ရှင်းသည် မြင်းပေါ်သို့တက်ကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ဘေးတွင် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီဖြစ်ရာ ရန်သူများအနေဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လုပ်ကြံ သတ်ဖြတ်လိုပါက သိုင်းပညာရှင် ယွမ်ထျန်းရှဲ့ နှင့် မင်းသမီး ကျင်းဝူရွှမ်း ကဲ့သို့သော အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိ ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်များကို အသုံးပြုမှသာ ရနိုင်မှာဖြစ်သည်။
ထန်ထိုင်ကျင့်နှင့် ထန်ထိုင်ယွီကျိုးတို့သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ရထားလုံး၏အနောက်မှ လိုက်ပါလာကြပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏အစောင့်တပ်ဖွဲ့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့၏。
ယနေ့ညီလာခံတွင် ဧကရာဇ်ဟောင်းနှင့် ဧကရာဇ်တို့သည် ဝမ်ကျိုးနှင့် ယွီကျန်းတို့အား အထူးကိုယ်စားလှယ် အမိန့်တော်ပြားနှင့် အထူးအာဏာပိုင်ဓားတို့ကို ချီးမြှင့်ခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ကျိုးက ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်က ဧကရာဇ်ဟောင်းနဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်တို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို လုံးဝမစွန့်လွှတ်ပါဘူး။ ဒီအမှုကို အဆုံးအထိ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး လောက က ပြည်သူတွေကို ရှင်းပြပါ့မယ်။”
ယွီကျန်း၏စကားများမှာမူ လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် ကျိန်ဆိုပါတယ်။ နိုင်ငံတော်အတွက် လူဆိုးတွေကို ရှင်းလင်းပေးပြီး ဒီသန်ကောင်တွေကို အကုန်အစင် ဖမ်းဆီးပါ့မယ်။”
ထို့နောက် အထူးကိုယ်စားလှယ်အစောင့်တပ်ဖွဲ့ နှစ်ထောင်၏ ကာကွယ်မှုဖြင့် ဝမ်ကျိုးနှင့် ယွီကျန်းတို့သည် မြို့တော်မှထွက်ခွာကာ လန်ကျိုးသို့ ဦးတည်သွားကြတော့၏။
အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ရက်အနည်းငယ်မျှ ကြာသွားခဲ့၏။ ဤကာလအတွင်း ညီလာခံတွင် အတော်လေး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။
အလွန်ပြင်းထန်စွာ ငြင်းခုံနေကြသော်လည်း ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား စီးပြန်းနှင့် ပတ်သက်၍ တိုက်ခိုက်လိုသူများနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးယူလိုသူများကြားတွင် မျက်နှာနီရဲသည်အထိ ငြင်းခုံနေကြပြီး လူငယ်အရာရှိများဆိုလျှင် လက်ပါလုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့ကြ၏။
သို့ပေမည့် နှစ်ဖက်အဖွဲ့အစည်း၏ ခေါင်းဆောင်ကြီးများသည် မည်သည့်အရေးကြီးသော ကိစ္စများကိုမှ တရားဝင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မရှိကြတော့ချေ။ အောက်ယွီသည်လည်း ထပ်မံလှုပ်ရှားခြင်းမရှိသလို တစ်ဖက်လူများလည်း မလှုပ်ရှားကြချေ။ သို့ပေမည့် လူတိုင်းက မုန်တိုင်းမလာမီ ငြိမ်သက်နေသည့် အငွေ့အသက်များကို ခံစားနေကြရပြီ ဖြစ်သည်။
အပိုင်း (၅၆၀)
ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား စီးပြန်းနှင့် စစ်တိုက်သင့်၊ မတိုက်သင့် ဆိုသည့် ကိစ္စမှာ သေချာပေါက် ကြီးမားလှပြီး ဧကရာဇ်ဟောင်းနှင့် ဧကရာဇ်တို့၏ ကံကြမ္မာကို လုံးဝ ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်၏။
သို့ပေမည့် ဤကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တုန်လှုပ်လောက်သည့် ကိစ္စကြီးမှာ နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်လာမည့် အရေးကြီးကိစ္စသာ ဖြစ်ပြီး ယခု လက်ရှိ အရေးအကြီးဆုံး အာရုံစိုက်ရမည့် ကိစ္စမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိ၏။ ထိုအရာမှာ အောက်ယွီနှင့် မိဖုရားကြီး၏ မိသားစုတို့ကြား တိုက်ပွဲဖြစ်သည်။
နန်းတွင်း၏ အဆင့်မြင့် အမတ်ကြီးများသည်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေး ဆန်များကို အကျင့်ပျက် ခြစားသည့် အမှုကြီး၏ အဓိက တရားခံမှာ ထိုက်ခန်းဟောက် အိမ်တော် ဖြစ်ကြောင်းကို ရင်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေကြ၏။
အောက်ယွီ ဆိုသည့် အရူးက မိဖုရားကြီး၏ မိသားစုကို တိုက်ရိုက် ရည်ရွယ်နေခြင်း ဖြစ်၏။ နှစ်ဖက်လုံးသည် စစ်ပွဲ စတင်နေပြီဖြစ်ပြီး သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
အထူး ကိုယ်စားလှယ် နှစ်ဦးစလုံးလည်း ကျန်းကျိုးမြို့သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤတိုက်ပွဲတွင် မည်သူ အနိုင်ရမည်နည်း။
သို့ပေမည့် အခြေအနေကို ကြည့်ရသည်မှာ ဧကရာဇ်၏ အဖွဲ့အစည်းသည် ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေပုံရပြီး မကြာသေးမီက သူတို့သည် အောက်ယွီကို စမ်းသပ် တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အချို့သော အမတ်များက ညီလာခံတွင် အောက်ယွီကို လူသိရှင်ကြား ပြစ်တင်ဝေဖန်နေကြ၏။ သူသည် နိုင်ကော်၏ အမတ်တစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက် အခြေအမြစ် မရှိဘဲ ပြောဆိုကာ ဧကရာဇ်ကို လှည့်စားရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု စွပ်စွဲနေကြ၏။
ထိုသူများ ပြောဆိုနေကြသည့် ကိစ္စမှာ ငွေသား ခုနစ်သန်း ကိစ္စပင် ဖြစ်၏။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် နေ့ညက၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ဧကရာဇ်ဟောင်း အာဏာ ပြန်လုခဲ့သည့် ညက အောက်ယွီသည် တစ်လအတွင်းတွင် လန်ကျိုးက ဒုက္ခသည်များကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ငွေသား ခုနစ်သန်း ရအောင် လုပ်ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။
အရပ်ဖက်နှင့် စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အမတ်များ ရှေ့တွင်သာမက ဧကရာဇ်ဟောင်းနှင့် ဧကရာဇ်တို့ ရှေ့တွင်ပါ ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး စစ်ကတိပေးသလိုမျိုးပင် ဖြစ်နေခဲ့၏။
သို့ပေမည့် ယခု ဧကရာဇ်ဟောင်း အာဏာ ပြန်လုခြင်း အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အောက်ယွီက ထိုကိစ္စကို မေ့သွားပြီလား၊ လုံးဝ မပြောတော့ဘူးလားဟု တွေးတောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ညီလာခံတွင် အောက်ယွီက ဟန်ဆောင်နေပြီး တစ်ဖက်လူ ဘာပြောနေသနည်း ဆိုခြင်းကို လုံးဝ နားမလည်သည့် ပုံစံမျိုး ပြသနေသလို၊ ငွေသား ခုနစ်သန်း ကိစ္စကိုလည်း လုံးဝ မပြောတော့ဘဲ သူ ကိုယ်တိုင် စကားကို တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးသည့် ပုံစံမျိုး လုပ်နေ၏။
တစ်ဖက်လူက စမ်းသပ် တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်ပြီး အောက်ယွီ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ရရှိပြီးသည့်နောက်တွင်တော့ ဆက်လက် မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ ယာယီ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကြသည်။
စာကြည့်ခန်း တစ်ခု အတွင်း၌...
နင်ဟွိုင်အန်းက ပြောလိုက်၏။ “မိဖုရားကြီး... လန်ကျိုးဘက်က အရာအားလုံးကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားပြီးပါပြီ။ လန်ကျိုး ရေတပ်၊ လန်ကျိုးတပ်ထဲက သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးဆန်ကို အကျင့်ပျက် ခြစားခဲ့တဲ့ စစ်သူကြီးတွေကိုလည်း ထိန်းချုပ်ထားပြီးပါပြီ။ သူတို့က သေချာပေါက် ကျိုးလီကို အပြစ်ပုံချပြီး ရေထဲ ဆွဲချပါလိမ့်မယ်။
အထူး ကိုယ်စားလှယ် နှစ်ယောက် လန်ကျိုးကို ရောက်တာနဲ့ အစီအစဉ်တွေ အားလုံးကို စတင်လို့ ရပါပြီ။ ယွဲ့တန်းဖျင်ဘက်က ပြည်သူ့အသံတွေလည်း စတင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ကျိုးလီရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းတွေကို အကြီးအကျယ် ဖျက်ဆီးပစ်လို့ ရပါပြီ။”
မိဖုရားကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
မြို့တော် စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ပြီးတော့ ကျိုးလီဟာ လန်ကျိုး သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးရဲ့ အမြင့်ဆုံး အရာရှိ ဖြစ်နေတော့ လန်ကျိုးက သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးဆန်တွေကြောင့် လူသေဆုံးရတဲ့ ကိစ္စမှာ အဓိက တာဝန်ရှိသူက ကျိုးလီပဲ ဖြစ်သင့်ပါတယ်။”
မိဖုရားကြီးက မေးလိုက်သည်။ “အောက်မင်... အခု အောက်ယွီကို စတင် တိုက်ခိုက်လို့ ရပြီလား။”
အောက်မင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “မနက်ဖြန် ညီလာခံမှာ အောက်ယွီကို စတင် တိုက်ခိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ လှည့်စားမှု ပြစ်မှုကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ပါမယ်။”
နင်ဟွိုင်အန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်ဟောင်း ရဲ့ အဓိက လူယုံတော် နှစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ အောက်ယွီ နဲ့ ကျိုးလီတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ကျုပ်တို့က ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါပြီ။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ် သဘာဝ ဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးဆန်အမှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကျုပ်တို့ မိသားစုကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ စိတ်ကူးယဉ်နေတာပါပဲ။ ဧကရာဇ်ဟောင်းကလည်း အံကြိတ်ပြီး သွေးတွေကို မျိုချကာ နောက်ဆုံးမှာ သူကိုယ်တိုင် ဒီကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ပေးပြီး ကျုပ်တို့ မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးရပါလိမ့်မယ်။”
မိဖုရားကြီးက ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။ မနက်ဖြန် ညီလာခံမှာ အောက်ယွီရဲ့ လှည့်စားမှု ပြစ်မှုကို မုန်တိုင်းလို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြ။”
…………….
နောက်တစ်နေ့ ညီလာခံ...
ဧကရာဇ်၏ အဖွဲ့အစည်းမှ အမတ်များသည် ဓားများကို သွေးထားကြပြီး အောက်ယွီကို ပြစ်တင်ဝေဖန်ရန် စာချွန်လွှာများကိုလည်း အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားကြပြီ ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ပြောခဲ့သည်များမှာ စမ်းသပ် တိုက်ခိုက်မှုသာ ဖြစ်ပြီး ပြစ်တင်ဝေဖန်သူ အရေအတွက်မှာ ဂဏန်းတစ်လုံးသာ ရှိခဲ့ရာ အောက်ယွီက မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေသလို ဧကရာဇ်ဟောင်းကလည်း မသိဟန်ဆောင်နေခဲ့၏။
ယနေ့တွင်မူ အောက်ယွီ အပေါ် ပြစ်တင်ဝေဖန်မှုသည် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်လာမှာဖြစ်ပြီး အမတ် ရာချီကျော်ခန့်က ပြစ်တင်ဝေဖန်ကြမှာဖြစ်သည်။
ဤမျှလောက် ကြီးမားသော အင်အားကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဧကရာဇ်ဟောင်းက အောက်ယွီကို မည်မျှပင် ကာကွယ်ပေးလိုစေကာမူ တစ်ခုခုတော့ ပြသရပေလိမ့်မည်။
အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ဧကရာဇ်ဟောင်း အာဏာ ပြန်လုထားသော်လည်း ဧကရာဇ်သည် ဧကရာဇ် ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်၏ အဖွဲ့အစည်းသည် ခံစစ်မှနေ၍ တိုက်စစ်သို့ ပြောင်းလဲတော့မှာဖြစ်၏။
“ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ အမိန့်တော်... လျှောက်တင်စရာ ရှိရင် လျှောက်တင်ပါ။” ဟောက်ချန် မိန်းမစိုးကြီးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဧကရာဇ်၏ အဖွဲ့အစည်းမှ အမတ်များ၏ နားရွက်များ ချက်ချင်း ထောင်မတ်သွားပြီး ရှေ့သို့ ထွက်လာရန် ပြင်ဆင်နေကြတော့၏။
အောက်ယွီကို ရူးရူးမူးမူး ပြစ်တင်ဝေဖန်မှုများ တရားဝင် စတင်တော့မှာဖြစ်သည်။
သို့ပေမည့် ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ “မိုင်ခြောက်ရာ အရေးပေါ် သတင်း... မိုင်ခြောက်ရာ အရေးပေါ် သတင်း...”
ဤစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာတော့ အောက်မင်၏ နှလုံးသား အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသလို ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများပင် အနည်းငယ် ကျုံ့သွားတော့သည်။
‘ဘာကိစ္စတွေ ထပ်ဖြစ်လာပြန်ပြီလဲ။ အောက်ယွီကို အဆက်မပြတ် ပြစ်တင်ဝေဖန်တော့မယ့် အချိန်မှာ ဘာလို့ ရုတ်တရက် မိုင်ခြောက်ရာ အရေးပေါ် သတင်းက ရောက်လာရတာလဲ။ ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား စီးပြန်းက တာ့ကျိုးအင်ပါယာရဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကို ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ပြန်ပြီလား။’
ဧကရာဇ်ဟောင်းက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ဝင်လာခဲ့။”
ခဏအကြာတွင် သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေသော စစ်သည် တစ်ဦး အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာပြီး ဒူးထောက် ဦးညွတ်လျက် ပြောလိုက်လိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်ဟောင်းကို လျှောက်တင်ပါတယ်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို လျှောက်တင်ပါတယ်။ ပြဿနာ ကြီးသွားပါပြီ။ လန်ကျိုးကို အမှု သွားစစ်ဆေးမယ့် အထူး ကိုယ်စားလှယ် အဖွဲ့ဟာ ကျန်းကျိုးမြို့ကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ အချိန်မှာ တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရပြီး ဒုတိယ အထူး ကိုယ်စားလှယ် ယွီကျန်း အမတ်ကြီးဟာ လုပ်ကြံခံလိုက်ရလို့ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရပါတယ်။”
“ဘာ...”
လူတိုင်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားကြပြီး ခေါင်းများ ထုံကျင်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားကြတော့၏။
‘အထူး ကိုယ်စားလှယ်ကို လုပ်ကြံတယ်။ ချီးတဲ့မှ.... ခင်ဗျားတို့က ရူးနေကြတာလား။ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ အထူး ကိုယ်စားလှယ်ကို လုပ်ကြံတယ် ဟုတ်လား။ ပြဿနာက မကြီးမားသေးဘူးလို့ ထင်နေကြတာလား။’
ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အမတ် အများအပြား၏ အကြည့်များမှာ မြို့တော် စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်း ထံသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။
နင်ဟွိုင်အန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲနေမိတော့၏။ ‘ချီးတဲ့မှ... ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်ကို ဘာလို့ ကြည့်နေကြတာလဲ။’
ဧကရာဇ်ဟောင်းလည်း ဤသတင်းကြောင့် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားပုံရကာ အက်ကွဲနေသည့် အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အထူး ကိုယ်စားလှယ်ကိုတောင် လုပ်ကြံရဲတယ် ဟုတ်လား။ ရူးသွပ်မိုက်မဲ လွန်းတယ် မဟုတ်လား။ ဒီကျန်းကျိုးမြို့က ကျုပ်တို့ တာ့ကျိုးအင်ပါယာရဲ့ ကျန်းကျိုးမြို့ ဟုတ်သေးရဲ့လား။ ဝမ်ကျိုး ဘာဖြစ်သေးလဲ။”
စစ်သည်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “အမတ်ကြီး ဝမ်ကျိုး ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။”
လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် အံ့ဩသွားကြတော့သည်။ ‘အထူး ကိုယ်စားလှယ်ကို လုပ်ကြံတယ် ဆိုပေမယ့် အဓိက အထူး ကိုယ်စားလှယ် ဝမ်ကျိုးက ဘာမှ မဖြစ်ဘဲ ဒုတိယ အထူး ကိုယ်စားလှယ် ယွီကျန်းက လုပ်ကြံခံရပြီး အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတယ် ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားတို့ လုပ်ရပ်တွေက အရမ်းကို ညစ်ပတ်လွန်းမနေဘူးလား။’
“ဒါက ပုန်ကန်ချင်နေတာပဲ။”
ဧကရာဇ်ဟောင်းက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “တစ်ယောက်ယောက်က လမ်းဆုံး ရောက်နေလို့ ပုန်ကန်ချင်နေတာပဲ။”
ထိုအချိန်တွင် နင်ဟွိုင်အန်း ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်ဟောင်း... ဒီအထဲမှာ သေချာပေါက် လှည့်ကွက်တွေ ရှိနေပါလိမ့်မယ်။ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ ဘယ်သူက ဒီလောက် ရူးသွပ်မိုက်မဲစွာနဲ့ အထူး ကိုယ်စားလှယ်ကို သွားလုပ်ကြံမှာလဲ။ ဒီအထဲမှာ သေချာပေါက် မပြောဝံ့တဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေမှာပါ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က အေးစက်စက် ပြုံးကာ မေးလိုက်၏။ “နင်ဟွိုင်အန်း... အခု အထူး ကိုယ်စားလှယ်ကို လုပ်ကြံတဲ့ တရားခံကို မရှာတွေ့သေးဘဲနဲ့ ခင်ဗျားက ဘာလို့ အထူး ကိုယ်စားလှယ်ကို မလုပ်ကြံဘူးလို့ ပြောနေရတာလဲ။ ခင်ဗျား ပြဿနာကို စဉ်းစားတဲ့ ရှုထောင့်က အရမ်းကို ထူးဆန်းနေပါတယ်။ လုံးဝ လူသတ်သမားရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ရပ်တည်နေသလိုပဲ။”
ဤစကားက အရမ်းကို ရက်စက်လွန်းပြီး အရမ်းကို ကောက်ကျစ်လွန်းလှသည်။
မြို့တော်စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်းက ထိုစကားများကို ထွက်ပြောလိုက်သည့် အချိန်တွင် အောက်မင်၏ စိတ်ထဲ၌ ကျိန်ဆဲနေမိတော့သည်။ ‘လူမိုက်… တကယ့်ကို လူမိုက်ပဲ။’
ထိုသို့ ထွက်ပြောခြင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ရှိကြောင်း ပြသရာ ရောက်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ဧကရာဇ်ဟောင်း... အံ့ဩတုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလွန်း ပါတယ်။ အထူး ကိုယ်စားလှယ်ကိုတောင် လုပ်ကြံခံရတယ် ဆိုတော့ ဒါက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ အမှုကြီးဆိုတာ သိသာပါတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီကိစ္စကို ဖော်ထုတ်ခံရမှာကို မလိုလားဘူး။
အခု ကျုပ်လည်း မေးချင်ပါတယ်။ ကျန်းကျိုးမြို့က တာ့ကျိုးရဲ့ နယ်မြေ ဟုတ်သေးရဲ့လား။ အမှုသွားစစ်ဆေးတဲ့ အထူး ကိုယ်စားလှယ်တိုင်း သတ်ဖြတ်ခံရမှာလား။ ဘယ်သူမှ မသွားရဲတော့တဲ့အထိ သတ်ဖြတ်နေမှာလား။
ဧကရာဇ်ဟောင်းက ခေါ်လိုက်သည်။ “နန်ကုန်းချော့...”
ဟေးပင်းထိုင် အကြီးအကဲ နန်ကုန်းချော့ က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ကျုပ် ရှိပါတယ်။”
ဧကရာဇ်ဟောင်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “အထူးကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့က ကျန်းကျိုးမြို့မှာ တိုက်ခိုက်ခံ ရတယ်။ စစ်တပ်နှစ်ထောင်ပါတဲ့ အဖွဲ့ကြီးက ယွီကျန်း တစ်ယောက်ကိုတောင် မကာကွယ်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား။ ကျန်းကျိုးမြို့ရဲ့ အမတ်တွေမှာ ပြဿနာ ရှိတယ်။ ချန်လန်ပြည်နယ်ရဲ့ အမတ်တွေနဲ့ စစ်တပ်တွေမှာပါ ပြဿနာ ရှိနေတယ်။
ခင်ဗျားတို့ ဟေးပင်းထိုင် သွားစစ်ဆေးစမ်း။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်အောင် စစ်ဆေးရမယ်။ ဒီကျန်းကျိုးမြို့မှာ ဘယ်သူကများ ကောင်းကင်ကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်လဲ ဆိုတာကို ကိုယ်တော် သိချင်တယ်။”
နန်ကုန်းချော့က ဒူးထောက်ကာ လျှောက်တင်လိုက်၏။ “ကျုပ် အမိန့်တော်ကို ခံယူပါတယ်။”
ချက်ချင်းပဲ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အမတ် ရာချီခန့်သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တွေးတော နေမိကြသည်။ ‘အောက်ယွီကို အဆက်မပြတ် ပြစ်တင်ဝေဖန်မယ့် ကိစ္စက ဆက်လုပ်ရအုံးမှာလား။’
စာကြည့်ခန်း အတွင်း၌ နင်ဟွိုင်အန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “သေချာပေါက် အောက်ယွီ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ ပြဇာတ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သေချာပေါက် သူတို့ဘာသာသူတို့ ဖန်တီးထားတဲ့ ပြဇာတ်ပဲ။ စစ်ဆေး... စစ်ဆေးရမယ်... စစ်ဆေးရမယ်...”
မိဖုရားကြီးက မေးလိုက်သည်။ “ရှင် သေချာရဲ့လား။ ရှင် လူလွှတ်ပြီး မလုပ်ခိုင်းခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။”
နင်ဟွိုင်အန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “မိဖုရားကြီး... ကျုပ်က အရူးမှ မဟုတ်တာ။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို မလုပ်ခိုင်းဘဲနဲ့ ကျုပ်က ဘယ်လိုလုပ် သွားလုပ်ရဲမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ နန်ကုန်းချော့က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ထောက်ခံတဲ့သူ ဖြစ်နေတော့ ဟေးပင်းထိုင်ကို သွားစစ်ဆေးခိုင်းလိုက်ရင် သေချာပေါက် ယွီကျန်း ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျိန်းသေပေါက် လုပ်ကြံသလို ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ ပြဇာတ် ဆိုတာကို တွေ့သွားလိမ့်မယ်။ သူတို့ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ လုပ်ကြံမှု ပြဇာတ်ကို အဆုံးအထိ စစ်ဆေးလိုက်ရုံပဲ။”