အခန်း (၅၆၃-၅၆၄)
Vol. 48 Ch. 563-564
အပိုင်း (၅၆၃)
အောက်မင်သည် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ အရက်ကိုသာ ဆက်သောက်နေလိုက်သည်။ အကြောင်းမူ စောစောက လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သောက်လာခဲ့သော အရက်များ အရှိန်ပြေသွားသောကြောင့် အချို့သော ကိစ္စများတွင် မူးယစ်နေသည့် အခြေအနေက ပိုကောင်းမည်ဟု ထင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
စားသောက်ပြီးနောက် အောက်မင်နှင့် ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်တို့သည် စာကြည့်ဆောင် အတွင်း၌ စကား ပြောဆိုကြတော့၏။
“ဘိုးဘိုးကြီး... ဦးလေး အောက်ကျင်းက ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား စီးပြန်းရဲ့ ရေတပ်က ဩဇာအာဏာ ကြီးမားတယ်လို့ ပြောတာ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။” အောက်မင်က မေးလိုက်သည်။
အောက်ထင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်ရမှာလဲ။ ငါတို့ တာ့ကျိုးရဲ့ ပင်လယ်ကမ်းခြေက မှူးမတ် မိသားစုတွေထဲမှာ ဘယ်သူက ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား စီးပြန်းနဲ့ ကုန်သွယ်မှု မလုပ်ဖူးလို့လဲ။ ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား စီးပြန်းဟာ ပင်လယ်ပြင်မှာ အမြဲတမ်း စစ်ရေးပြလေ့ ရှိတယ်။
ငါလည်း သူ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် သင်္ဘောပေါ်ကို တက်ပြီး ကြည့်ဖူးပါတယ်။ တကယ်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းကြီးပါပဲ။ ကောင်းကင် တစ်ခုလုံး ဖုံးလွှမ်းသွားလောက်တဲ့ ရေတပ်ကြီးက တာ့ကျိုးအင်ပါယာရဲ့ ရေတပ်ထက် အဆပေါင်း မသိနိုင်အောင် သာလွန်ပါတယ်။”
အောက်မင်က မေးလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ကြိမ် လန်ကျိုး သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးဆန်အမှုမှာ ကျုပ်တို့ မိသားစုကရော ဘယ်လို အခြေအနေအထိ ပါဝင်နေတာလဲ။”
အောက်ထင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ထိုက်ခန်းဟောက်... တစ်နည်းအားဖြင့် အခုလက်ရှိ ယောက္ခမတော်နဲ့ မနှစ်တည်းက ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဆက်ဆံရေးက အရမ်း ကောင်းမွန်ခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ကုန်သည် သင်္ဘောတွေ မလုံလောက်လို့ ငါတို့ မိသားစုက ပင်လယ်ကူး သင်္ဘောကြီးတချို့ ပေါင်းပေးလိုက်တာပါ။”
အောက်မင်က ထပ်မေးလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့ မိသားစုက ငွေကြေးတွေပါ လက်ခံခဲ့သေးတာလား။”
ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ငါက အစပိုင်းမှာ ကူညီပေးဖို့ သက်သက်ပါပဲ။ ငွေလက်ခံဖို့ မစဉ်းစားခဲ့ပါဘူး။ နောက်ပိုင်းကျတော့ ထိုက်ခန်းဟောက်က ငါ့ကို ငွေသား တစ်သိန်း အတင်းအကျပ် ပေးလာလို့ ငြင်းလို့ မရတော့ဘဲ ယူလိုက်ရတာပါ။”
အောက်မင်က မေးလိုက်သည်။ “ဘိုးဘိုးကြီး... ဒီခြောက်လအတွင်းမှာ နန်းတွင်းကနေ လန်ကျိုးကို ပို့လိုက်တဲ့ ဆန်တွေက စုစုပေါင်း ဆန်တစ်သန်းကျော် ရှိပါတယ်။ အဲဒီအထဲက ရှစ်သိန်းကို ပုပ်သိုးနေတဲ့ ဆန်တွေနဲ့ အစားထိုးခံလိုက်ရပြီး အဲဒီ ပုပ်သိုးနေတဲ့ ဆန်တွေကြောင့် ဒုက္ခသည် ထောင်ချီ သေဆုံးသွားရတယ်ဆိုတာကို သိလား။”
ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “သိတာပေါ့။ အဲဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒုက္ခသည်တွေက စားစရာ ရှိတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်သင့်တာ။ ဘာလို့ ရွေးချယ်နေသေးတာလဲ။ သူဌေးလို အစားအသောက် ကောင်းကောင်း စားချင်နေသေးတာလား။
လူထောင်ချီ သေသွားတာက ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အရင်တုန်းက သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြီးတွေ ဖြစ်တိုင်း လူသောင်းချီအထက် သေဆုံးခဲ့တာချည်းပဲ။ ဒီတစ်ကြိမ်က နည်းတယ်လို့တောင် ပြောလို့ရသေးတယ်။ ငါတို့ တွက်ချက်ထားတဲ့ သေဆုံးမှု အတိုင်းအတာကို မရောက်သေးပါဘူး။”
‘ဘာ... သေဆုံးမှု အတိုင်းအတာ ဆိုတာ ရှိသေးတယ် ဟုတ်လား။’
အောက်မင်က ပြောလိုက်သည်။ “ထိုက်ခန်းဟောက်က ဆန်ကောင်း ရှစ်သိန်းကို ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား အိမ်တော်ဆီ ရောင်းစားတယ်။ ပြီးတော့ ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား အိမ်တော်ကနေ ပုပ်သိုးနေတဲ့ ဆန်ဟောင်းတွေကို လဲလှယ်ယူလာပြီး ငွေသား တစ်သန်းသုံးသိန်းလောက် အမြတ်ထုတ်ခဲ့တယ်။”
အောက်ထင်က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “အဲဒါ တခြားနည်းလမ်း မရှိဘူးလေ။ သူက ယောက္ခမတော် ဖြစ်နေတာကိုး။ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အမြတ်အစွန်းကြီးကို ရထားတာတောင် သူက ငါတို့ကို သတိရပြီး ငွေသား တစ်သိန်း ပေးတာကပဲ တော်တော် ကောင်းနေပါပြီ။ တခြား မိသားစုတွေဆိုရင် သယ်ယူပို့ဆောင်ခပဲ ရတာပါ။”
အောက်မင်က မေးလိုက်သည်။ “ဘိုးဘိုးကြီး... ဒီကိစ္စကို နန်းတွင်းက စုံစမ်းစစ်ဆေးတော့မယ် ဆိုတာ သိလား။ လန်ကျိုးကို အမှုစစ်ဆေးဖို့ အထူး ကိုယ်စားလှယ် လွှတ်လိုက်ပြီ ဆိုတာရော သိလား။”
အောက်ထင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “သိတယ်။ အဓိက အထူး ကိုယ်စားလှယ်က မှုခင်းစုံစမ်းရေးဝန်ကြီး ဝမ်ကျိုး လေ။ သူက ငါတို့ လူပဲ။ ပြီးတော့ လန်ကျိုး ဘက်မှာလည်း အားလုံး အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားပြီးပါပြီ။ ဒီ ဆန်တွေ အစားထိုးတဲ့ အကျင့်ပျက် ခြစားမှု အမှုကြီးရဲ့ အဓိက တရားခံကို လန်ကျိုး ရေတပ်နဲ့ လန်ကျိုး တပ် ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပြီး ကျိုးလီ ကိုပါ ရေထဲ ဆွဲချလိုက်မှာပါ။”
အောက်မင်က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်... အထူးကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့က လုပ်ကြံခံရပြီး ဒုတိယ အထူး ကိုယ်စားလှယ် ယွီကျန်းက လုပ်ကြံခံရလို့ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတယ် ဆိုတာကော သိလား။”
အောက်ထင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “သိတယ်။ ခရီး မြန်မြန် ရောက်အောင်လို့ အထူးကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့က သင်္ဘောနဲ့ မြစ်အတိုင်း စုန်ဆင်းလာတာပါ။ လန်ကျိုးနဲ့ မိုင်တစ်ရာ့နှစ်ဆယ် အကွာမှာ အထူး ကိုယ်စားလှယ် သင်္ဘောအဖွဲ့ တိုက်ခိုက်ခံရပြီး လူငါးရာကျော် သေဆုံးသွားပါတယ်။”
အောက်မင် အံ့ဩသွားတော့သည်။ ‘ဒီကိစ္စကို ဘိုးဘိုးကြီးက ဒီလောက်အထိ အသေးစိတ် သိနေတယ်ပေါ့။’
အောက်ထင်က ပြောလိုက်၏။ “ဒါက အောက်ယွီ ဆိုတဲ့ ခွေးကောင်လေးက ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ ပြဇာတ် သက်သက်ပဲ။ ကျန်းကျိုးမြို့ရဲ့ အမတ်တွေ အားလုံးက ဒါကို သိတယ်။ ပြီးတော့ အားလုံးက တစ်သံတည်း ပြောနေကြတယ်။
နန်းတွင်းက နောက်ထပ် အထူး ကိုယ်စားလှယ် ထပ်လွှတ်ရင်တောင် ကျန်းကျိုးမြို့ရဲ့ အမတ်တွေ အားလုံးက ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ပြောကြမှာပါ။ ကျန်းကျိုးမြို့ဟာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်ဟောင်း ပြောတဲ့ စကားက ဒီမှာ အသုံးမဝင်ဘူး ဆိုတာကို ဧကရာဇ်ဟောင်း သိအောင် ကျုပ်တို့ လုပ်ပြမယ်။”
ယခုအခါ အောက်မင်သည် ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားတော့၏။ လူသားတစ်ဦးသည် နေရာတစ်ခုတည်း၌ အချိန်ကာလ ကြာမြင့်စွာ မနေထိုင်သင့်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဒေသခံ အာဏာပိုင်တစ်ဦးအဖို့ ပို၍ပင် သတိပြုသင့်သည်။
အကြောင်းမူ မိမိ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ကြားသိ မြင်တွေ့နေရသမျှအရာအားလုံးသည် တစ်သံတည်း၊ တစ်မျိုးတည်းသာ ဖြစ်နေပါက အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မိမိကိုယ်မိမိ မေ့လျော့သွားတတ်ပြီး၊ အဆုံးတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ကောင်းကင်ဘုံမှ ဧကရာဇ်မင်းတစ်ပါးကဲ့သို့ ထင်မှတ်မှားသွားတတ်သောကြောင့်ပင်။
ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်သည် ထိုအခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်ထားသော်လည်း လုံးဝ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိဘဲ ထူးဆန်းသော ယုံကြည်မှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေ၏။
ယခင်က အောက်မင်သည် ဘိုးဘိုးကြီးကို အလွန် လေးစားကြည်ညိုခဲ့၏။ အကြောင်းမူ သူ၏ နိုင်ငံရေး အားပြိုင်မှု နည်းလမ်းများမှာ အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်သောကြောင့်ပင်။
သို့ပေမည့် ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ဘိုးဘိုးကြီးသည် ဒေသတွင်း နိုင်ငံရေး အားပြိုင်မှုတွင်သာ အစွမ်းထက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ အောက်မင်က ပြောလိုက်၏။ “ဘိုးဘိုးကြီး... ဒုတိယ အထူး ကိုယ်စားလှယ်ကို လုပ်ကြံတဲ့သူက ထိုက်ခန်းဟောက်ရဲ့ တူအရင်း နင်ပေါ်အန်း ပါ။ အခု သူ့ကို ဖမ်းဆီးရမိသွားပြီး သက်သေ အထောက်အထားတွေလည်း အပြည့်အစုံ ရှိနေပါတယ်။”
ဤစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာတော့မှသာ ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါ... ဒါဆိုရင်လည်း နင်ပေါ်အန်းကို အပ်လိုက်ပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်လိုက်ပေါ့။”
အောက်မင်က ပြောလိုက်၏။ “ဘိုးဘိုးကြီး... အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အမှုကြီးဟာ အောက်ယွီ စတင် လိုက်တာပါ။ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က သုံးခုတည်းပဲ ရှိပါတယ်။ ကျုပ်တို့ အောက်မိသားစုကို သတ်ဖို့၊ ထိုက်ခန်းဟောက် အိမ်တော် တစ်မိသားစုလုံးကို သတ်ဖို့နဲ့ မိဖုရားကြီးကို ဖယ်ရှားဖို့ပါပဲ။”
ဤစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာတော့ ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “လုံးဝ စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ အင်အားတွေက ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေတာပဲ။ ချန်လန်ပြည်နယ်ကနေ ချန်ပေပြည်နယ်အထိ၊ အနောက်ဘက် နယ်စပ်အထိ၊ တောင်ပိုင်းအထိ... တာ့ကျိုး တစ်ခုလုံးရဲ့ ကိုးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းသော နေရာတွေက ငါတို့ရဲ့ အင်အားစုတွေချည်းပဲ။ အောက်ယွီလို ကောင်လေး တစ်ယောက်က မိဖုရားကြီးကို ဖယ်ရှားချင်တယ် ဟုတ်လား။ အရမ်းကို ရယ်စရာ ကောင်းမနေဘူးလား။”
အောက်မင်က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ဘိုးဘိုးကြီး... အမြင့်ဆုံး အဆင့်ရှိတဲ့ နိုင်ငံရေး အားပြိုင်မှုတွေကို နားမလည်ပါဘူး။ အရမ်းကို သိမ်မွေ့လွန်းတယ်။ တချို့အချိန်တွေမှာ အင်အား ကြီးမားတယ်လို့ ထင်ရတဲ့ အရာတွေက အသုံးမဝင်ပါဘူး။ တချို့အချိန်တွေမှာ အားနည်းတယ်လို့ ထင်ရတဲ့ အရာတွေက အင်အားကြီးတဲ့ အရာတွေကို အလွယ်တကူ တွန်းလှဲနိုင်ပါတယ်။
ဒီတစ်ကြိမ် မိဖုရားကြီးဟာ အရမ်းကို အန္တရာယ် များနေပါတယ်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ ဝန်ကြီးချုပ် လင်ကုန်း တို့ရဲ့ သဘောထားက အရမ်းကို ပြတ်သားပါတယ်။ မိဖုရားကြီးကို ကာကွယ်ဖို့ ဘယ်အရာကိုမဆို စတေးဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။”
အောက်ထင်၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဒီစကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ မိဖုရားကြီးကို ကာကွယ်ဖို့ ဆိုတော့ ထိုက်ခန်းဟောက်က ယောက္ခမတော် ဖြစ်နေလို့ ဘာမှ ဖြစ်လို့ မရဘူးပေါ့။ ဒါဆို ငါတို့ အောက်မိသားစုက အပြစ်တွေ အားလုံးကို ယူရတော့မှာပေါ့။ ဒါဆို မင်းရဲ့ ဦးလေး အောက်ကျင်းရဲ့ အသက်ကို တောင်းနေတာလား။”
အောက်မင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဦးလေး အောက်ကျင်း တစ်ယောက်တည်း မကပါဘူး။”
ဤစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာတော့ အောက်ထင်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းယိုင်သွားတော့သည်။
“ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။”
ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါ... ဒါဆို ငါ့ကို အပြစ်တွေ အားလုံး ယူခိုင်းနေတာလား။”
အောက်မင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။”
ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အက်ကွဲနေသည့် အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ငါ့ကို နယ်နှင်ဒဏ် ပေးမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ထောင်ချမှာလား။”
အောက်မင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်က အော်လိုက်၏။ “ငါ့ကို သေခိုင်းနေတာလား... ငါ့ကို သေခိုင်းနေတာလား။”
အောက်မင် ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်၏ အသံမှာ စူးရှသွားပြီး အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အဲဒီတုန်းက ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဧကရာဇ်ဟောင်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ခဲ့လို့ ဟေးပင်းထိုင် အကျဉ်းထောင်ထဲကို ဖမ်းခံရတုန်းကတောင် မသေခဲ့ရဘူး။ အခုတော့ သေရမယ် ဟုတ်လား။ ငါ မယုံဘူး... ငါ မယုံဘူး။”
အောက်မင်သည် လက်ချောင်းကို လက်ဖက်ရည်ဖြင့် ဆွတ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် မျဉ်းသုံးကြောင်း ဆွဲလိုက်ပြီး စက်ဝိုင်း တစ်ခု ရေးဆွဲလိုက်သည်။
“ဒီစက်ဝိုင်းက မိဖုရားကြီးပါ။ ကျုပ်တို့ ကာကွယ်ရမှာက မိဖုရားကြီးပါ။ အပြင်ဆုံး မျဉ်းတစ်ကြောင်းက ဘိုးဘိုးကြီးပါ။ အလယ်ကမျဉ်းက ထိုက်ခန်းဟောက် အိမ်တော်ပါ။ အထဲဆုံးက မျဉ်းက ယောက္ခမတော် ထိုက်ခန်းဟောက်ပါ။”
အောက်မင်က ပြောလိုက်၏။ “အခု စစ်မြေပြင်က နောက်ဆုံး မျဉ်းတစ်ကြောင်းမှာ ရောက်နေပါပြီ။”
ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေပြီး အောက်မင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ “အောက်မင်... ငါတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ရှိတယ်လေ။ မင်းရဲ့ အဖေမှာ တပ်တော် တစ်သိန်းကျော် ရှိတယ်လေ။ ငါက မင်းရဲ့ ဘိုးဘိုးကြီးလေ။ ငါက အောက်တုန်းရဲ့ အဖေလေ။”
အောက်မင်က ပြောလိုက်၏။ “ဘိုးဘိုးကြီး... ဒါက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ အလိုဆန္ဒပါ။ ဘိုးဘိုးကြီး ဒီလို လုပ်တာက ကျုပ်တို့ မိသားစုကို ကာကွယ်ဖို့ အတွက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။”
အောက်ထင်က အော်လိုက်သည်။ “အောက်မင်... ငါက ပုံမှန်ဆိုရင် မင်းကို အချစ်ဆုံးပါ။ အောက်ရှင်း ဆိုတဲ့ မိဘကျေးဇူး မသိတတ်တဲ့ သားက အသုံးမကျပေမယ့် ဒီလို အချိန်မျိုး ရောက်လာရင် သူက အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ငါ့ကို လာကယ်မှာပါပဲ။ မင်းကတော့... မင်းရဲ့ ဘိုးဘိုးကြီးကို သတ်ချင်နေတယ် ဟုတ်လား။
အောက်မင် ဒူးထောက်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ဘိုးဘိုးကြီး... ခင်ဗျားက အသက် ရှစ်ဆယ်နီးပါး ရှိနေပါပြီ။ ဒီဘဝမှာ ရနိုင်သမျှ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေကိုလည်း ခံစားခဲ့ရပြီးပါပြီ။”
အောက်ထင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။ “ငါက အပြစ်ကင်းစင်တယ်။ ငါက မိဖုရားကြီးရဲ့ မိသားစုကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်ရုံ သက်သက်နဲ့ သင်္ဘောအဖွဲ့တွေကို ထိုက်ခန်းဟောက်ဆီ ငှားလိုက်တာပါ။ သူက ဒီလောက်တောင် ရူးသွပ်မိုက်မဲစွာနဲ့ ဆန်တွေ အားလုံးကို အကျင့်ပျက် ခြစားလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မသိခဲ့ပါဘူး။
သူ ငါတို့ကို ပေးတဲ့ ငွေသား တစ်သိန်းကို ငါတို့ ပြန်လှူလိုက်မယ်လေ။ လန်ကျိုးက ဒုက္ခသည်တွေကို လှူလိုက်မယ်။ ငါတို့ မိသားစုရဲ့ ငွေသား သိန်းချီကိုလည်း အားလုံး လှူလိုက်မယ်။ ဘိုးဘိုးကြီးက သေလို့ မဖြစ်သေးဘူး။ ဘိုးဘိုးကြီးက မင်း မိန်းမယူပြီး ကလေးမွေးတာကို ကြည့်ချင်သေးတယ်။ မျိုးဆက် လေးဆက် အတူတူ နေတာကို ကြည့်ချင်သေးတယ်။”
အောက်မင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် တစ်ချက်လေးမှ မလှုပ်ရှားချေ။
ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်သည် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့အချစ်ဆုံး မြေးလေး အောက်မင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သိကျွမ်းရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုသူ့အတွက်ကြောင့် အောက်ထင်သည် သားဖြစ်သူ အောက်ရှင်းနှင့် မျက်နှာပျက်ခဲ့ရပြီး၊ အောက်ရှင်း ပိုင်ဆိုင်သော နုလန်ဟောက် ဘွဲ့အမည်ကို အောက်မင်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ရန် ဖိအားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ထို့အပြင် ထိုသူ့အတွက်ကြောင့်ပင် အောက်ထင်နှင့် အောက်ယွီတို့သည်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သေရေးရှင်ရေး မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် ရန်သူတော်ကြီးများ ဖြစ်ခဲ့ကြရသည်။
သို့သော်ငြား ယခုအခါတွင် အောက်ယွီက သူ့ကို လာရောက်မသတ်ဖြတ်ရသေးမီမှာပင် သူအချစ်ဆုံးဖြစ်သော မြေးငယ်လေးက သူ့အား အသက်အန္တရာယ်ပြုရန် ကြိုးပမ်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
အပိုင်း (၅၆၄)
အောက်ထင်က တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလို လုပ်ရအောင်... ကိုယ်ပွား တစ်ယောက်ကို ငါ့အစား သေခိုင်းလိုက်မယ်။ ငါကိုယ်တိုင်ကတော့ ပင်လယ်ရပ်ခြားကို ထွက်ပြေးသွားလိုက်မယ်။ ဘယ်လိုလဲ။ ဒါမှမဟုတ် အနောက်ဘက် နယ်စပ်ကို သွားမယ်။ မင်းအဖေဆီ သွားမယ်။”
အောက်မင်က ခေါင်းခါကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ အလိုဆန္ဒက ဘိုးဘိုးကြီးကိုယ်တိုင် ဒီအကျင့်ပျက် ခြစားမှု အမှုကြီးရဲ့ တာဝန် အားလုံးကို ယူရမယ်လို့ ပြောပါတယ်။”
“ဘာလို့လဲ... ဘာလို့လဲ။”
ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ငါက ဒီပြစ်မှုတွေ အားလုံးကို ယူလိုက်ရင် မင်းနဲ့ အောက်တုန်းရော လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလား။ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်က ငါ့သားဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ငါ့မြေးလေ။”
အောက်မင် မည်သည့်စကားမှ မပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ သူကမူ ဤဘေးဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြေ ရှိ၏။ အကြောင်းမူ သူသည် ကြိုတင်၍ တိုင်ကြားဖော်ထုတ်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည့်အပြင်၊ အောက်မိသားစုနှ င့်လည်း အဆက်အသွယ် အားလုံးကို အပြတ်အသတ် ဖြတ်တောက်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။
ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားပြီး တုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “မင်း... မင်းက ငါ့ကို တိုင်ကြား ဖော်ထုတ်ခဲ့တာလား။”
အောက်မင် နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မိသားစုကို ကာကွယ်ဖို့၊ အဖေရဲ့ စစ်အာဏာကို ကာကွယ်ဖို့ ကျုပ် မဖြစ်မနေ လုပ်ခဲ့ရတာပါ။”
ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်သည် ရုတ်တရက် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အောက်မင်... ငါ အရင်တုန်းက အောက်ယွီကို ယုတ်မာတယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် ယုတ်မာတဲ့သူက မင်း ဆိုတာကို ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဟား... ဟား... ဟား.... ဟား....”
အောက်မင် ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်၏ ရယ်မောသံ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် မျက်လုံးများ အေးစက်သွားကာ ပြောလိုက်၏။ “လူတိုင်းက ကိုယ်ကျိုး အတွက်ပဲ လုပ်ကြတာပါ။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးတောင်မှ ဖျက်ဆီးပစ်လို့ ရပါတယ်။ ငါ ဒီအပြစ်တွေကို မယူနိုင်ဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ပါဝင်ပတ်သက်သူ သက်သက်ပါပဲ။ အဓိက တရားခံက မိဖုရားကြီးရဲ့ မိသားစုလေ။
ငါ မသေဘူး။ ငါ အိမ်မှာပဲ အဖမ်းခံမယ်။ သူတို့ မေးလာရင် ငါ အားလုံး ဖွင့်ပြောလိုက်မယ်။ သေမယ် ဆိုရင် အတူတူ သေရမှာပေါ့။ ငါ့တစ်ယောက်တည်းကို အပြစ်တွေ အားလုံး ယူပြီး သေခိုင်းဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
အောက်မင်သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အဆက်မပြတ် ဦးညွတ်နေတော့သည်။
ထို့နောက် လူရိပ်အချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤလူများမှာ လင်ကုန်းနှင့် ဧကရာဇ်တို့ စေလွှတ်လိုက်သော ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြ၏။
ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်သည် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ကယ်ကြပါအုံး... ကယ်ကြပါအုံး...”
သို့ပေမည့် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် ဖိချခံလိုက်ရကာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ ပါးစပ်ကိုလည်း အတင်းအကျပ် ဖွင့်ခံလိုက်ရ၏။
ထို့နောက် ထိုလူများက ဟယ်တင်းဟုန် (အဆိပ်ပြင်း တစ်မျိုး) အဆိပ် ပုလင်း တစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
အောက်မင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် တစ်ချက်လေးမှ မလှုပ်ရှားဘဲ ဤလူများ လှုပ်ရှားမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သို့ပေမည့် ဤလူများမှာ မလှုပ်ရှားကြဘဲ အောက်မင် ထံသို့ ကြည့်နေကြ၏။
‘ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ဒါ... ဒါက ကျုပ်ကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ခိုင်းနေတာလား။ ဆရာ... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... သင်တို့က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လုပ်ရက်ကြတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီအဆင့်အထိ ရောက်အောင် လုပ်ရတာလဲ။’
တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ အောက်မင်၏ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွား တော့သည်။
အောက်မင်သည် အလွန်တရာ ဉာဏ်ပညာ ထက်မြက်ပြီး လွန်စွာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းလှသောကြောင့် ဝန်ကြီးချုပ် လင်ကုန်းပင်လျှင် ကြက်သီးမွေးညင်း ထလုမတတ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားခဲ့ရ၏။
ထို့ကြောင့် အောက်မင်ကို သူ၏ ဘိုးဘိုးကြီးဖြစ်သူ အောက်ထင်အား ကိုယ်တိုင် အဆိပ်ခတ်၍ သတ်ဖြတ် ခိုင်းခြင်းမှာ အောက်မင်၏ အားနည်းချက်ကို လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြုကာ ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
အောက်မင်၏ စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်နေမိတော့၏။ ‘ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ရောက်နေတာတောင် အချင်းချင်း တွက်ချက်ဖို့ မမေ့ကြသေးဘူးလား။’
ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အမည်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင်များသည် တစ်ချက်လေးမှ မလှုပ်ရှားဘဲ သူ့ကို ကြည့်နေကြပြီး အလျင်လိုသည့် ပုံစံမျိုးလည်း မပြသကြချေ။
အောက်မင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ စားပွဲအရှေ့သို့ သွား၍ ဟယ်တင်းဟုန် အဆိပ်ကိုယူကာ အဆို့ကို ဖွင့်ပြီး ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် လောင်းထည့်လိုက် တော့၏။
အောက်ထင်သည် အသေအလဲ ရုန်းကန်နေသော်လည်း လုံးဝ အသုံးမဝင်ချေ။ သူ၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ထားခံရ သောကြောင့် အဆိပ်ပြင်းများသည် လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် ဝမ်းဗိုက် အတွင်းသို့ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက် သွားတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် ဝမ်းဗိုက် အတွင်း၌ ဓားဖြင့် မွှေနှောက်နေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများကို ခံစားလိုက်ရတော့၏။
“အား... အား... အား...” အောက်ထင်သည် ထွန့်ထွန့်လူး အော်ဟစ်နေပြီး အသေအလဲ ရုန်းကန်နေတော့သည်။
သို့ပေမည့် ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် အချို့က သူ့ကို ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ဖိချထားသောကြောင့် လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ချေ။
အောက်မင်သည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော အပြစ်ဝန်ခံလွှာကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤအပြစ်ဝန်ခံလွှာပေါ်ရှိ စာလုံးတိုင်းမှာ သူ၏ လက်ရေး နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည်။
‘တကယ့်ကို အတုအပ ပြုလုပ်တဲ့ နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူ ပီသပါပေတယ်။ အရင်ကလို စာလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ဖြတ်ယူပြီး အပြစ်ဝန်ခံလွှာကို ဖန်တီးထားတာပဲ။’
အောင်မင်က အောက်ထင်၏ လက်ကိုယူကာ ပါးစပ်မှ ထွက်ကျလာသော သွေးများကို ဆွတ်ပြီး အပြစ်ဝန်ခံလွှာပေါ်တွင် လက်ဗွေ နှိပ်လိုက်ရာ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားတော့၏။
အောက်ထင်သည် နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော ခွန်အားများဖြင့် အောက်မင်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေတော့သည်။
ဟယ်တင်းဟုန် ဆိုသည်မှာ စိန်ဖြူအဆိပ်ဖြစ်ပြီး အဆိပ်မိသော လက္ခဏာမှာ အလွန် နာကျင်လှကာ ဝမ်းဗိုက် အတွင်း၌ ဓားပေါင်းများစွာဖြင့် မွှေနှောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ကြာမြင့်မှာ ဖြစ်သည်။ အောက်ထင်၏ တုန်ခါမှုများ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသည်ထက် လျော့နည်းလာတော့၏။
ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင်များက လွှတ်ပေးလိုက်ချိန်မှာတော့ အောက်ထင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လျှောကျသွားပြီး နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ကျလာတော့သည်။
သူသည် အောက်မင်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး ငရဲပြည်သို့ မသွားချင်၍လား၊ သို့မဟုတ် အောက်မင်ကိုပါ ငရဲပြည်သို့ အတူတူ ဆွဲခေါ်သွားချင်၍လား ဆိုသည်ကိုတော့ မသိရှိနိုင်ချေ။
အောက်မင်၏ မျက်နှာထား လုံးဝ မပြောင်းလဲဘဲ အောက်ထင်၏ လက်ချောင်းများကို တစ်ချောင်းချင်းစီ ဖြုတ်ချလိုက်တော့၏။
“ဂျွတ်...”
မတော်တဆ လက်ချောင်း တစ်ချောင်း ကျိုးသွားသော်လည်း ဆက်လက်၍ ဖြုတ်ချနေတော့သည်။
အောက်ထင်၏ လက်ချောင်းများကို အားလုံး ဖြုတ်ချပြီးနောက် အောက်မင်သည် သူ၏ လက်ပေါ်တွင် အပြာရောင် သန်းနေသော လက်ချောင်း အရာများ ကျန်ရစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။
အောက်ထင်သည် သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးများ မှိတ်မသွားဘဲ မျက်လုံး တစ်ခုလုံး နီရဲနေကာ သွေးကြောများ ပြည့်နှက်နေသည်။
အောက်မင် ရှေ့သို့တက်ကာ အားအနည်းငယ် စိုက်၍ အောက်ထင်၏ မျက်ခွံများကို ပိတ်ပေးလိုက်၏။ ‘ခင်ဗျားက အပြစ်ဝန်ခံပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာဆိုတော့ အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိသင့်တာပေါ့။ ဒီလို မျက်လုံးပြူးပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူးလေ။’
အောက်မင်သည် စာကြည့်ဆောင် အတွင်းမှ ထွက်လာချိန်မှာတော့ အပြင်ဘက်တွင် ငရဲပြည် တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အောက်အိမ်တော် အတွင်း၌ အမည်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူရာချီခန့် ထွက်ပေါ်လာပြီး အသံတိတ် လူသတ်နေကြ၏။
အောက်ကျင်း၊ အောက်ချင်းနှင့် အခြားသူများအားလုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေအောင် ဖိအားပေးခံရပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း အဆိပ်သောက်၍ သေဆုံးသွားကြသည်။
ကြိုးဆွဲချ သေဆုံးသူများလည်း ရှိသည်။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် လူဆယ်ကျော်ခန့် ကြိုးဆွဲချခံထားရပြီး အချို့မှာ လုံးဝ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကာ အချို့မှာမူ မသေသေးဘဲ ရုန်းကန်နေကြဆဲ ဖြစ်၏။
ဤမြင်ကွင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားစေလောက်အောင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှ၏။ အခန်း တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေအောင် ကြိုးဆွဲချ သေဆုံးသူများ ရှိနေသည်။
ထူးဆန်းသည်မှာ မည်သည့် အော်ဟစ်သံမှ မရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးသည် အသံတိတ် ဖြစ်နေပြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာလျှင်ပင် လည်ချောင်း အောက်ခြေတွင် တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရ၏။
ထို့နောက် အောက်မင်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရင်ဘတ်ထဲမှ အပြစ်ဝန်ခံလွှာများကို တစ်စောင်ချင်းစီ ထုတ်ယူလိုက်သည်။
၎င်းစာရွက်မှာ နယ်စားငယ် အောက်ကျင်း၏ အပြစ်ဝန်ခံလွှာပင် ဖြစ်သည်။ ထိုစာရွက်ကို သီးသန့် ရွေးထုတ်လိုက်ပြီးနောက် အောက်ကျင်း၏လက်ကို သွေးများဆွတ်ကာ လက်ဗွေနှိပ်နှိပ်၍ အပြစ်ဝန်ခံလွှာကို သူ၏ဘေးနား၌ အသာချထားလိုက်၏။
ထို့နောက် အောက်ချင်း၏ အပြစ်ဝန်ခံလွှာ၊ အောက်ရှု၏ အပြစ်ဝန်ခံလွှာ၊ အောက်ပန်၏ အပြစ်ဝန်ခံလွှာဟူ၍ အသီးသီး ခွဲခြားထားလိုက်၏။ အားလုံးစုစုပေါင်း အပြစ်ဝန်ခံလွှာ ခုနစ်စောင်အထိ ရှိနေသောကြောင့် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေပြီဖြစ်သည်။
“အောက်မိသားစုက နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ငွေရှာပြီး သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေး ဆန်တွေကို အကျင့်ပျက် ခြစားခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာ စားမဝင် အိပ်မပျော် ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ အပြစ်တွေ အရမ်း ကြီးမားတယ် ဆိုတာကို သိသွားလို့ တစ်မိသားစုလုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေပြီး အပြစ်ကို ဆပ်ခဲ့ကြတယ်။ ပြီးတော့အပြစ်ကို ပြန်လည် ပေးဆပ်ဖို့အတွက် မိသားစုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အားလုံးကိုလည်း လှူဒါန်းခဲ့ ကြတယ်။”
ဤအစီအစဉ် အရပ်ရပ်ကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်တွင်မူ အောက်မင်သည် အောက်အိမ်တော်အတွင်းမှ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ အိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် နေရာအနှံ့ အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသောကြောင့် အလောင်းများကို ကျော်နင်း၍ ခြေဖျားထောက်ကာ သတိကြီးစွာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ရ၏။
အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် မိုးမလင်းသေးချေ။ ဤအချိန်တွင် အောက်မိသားစုသည် အောက်ရှင်း နှင့် အောက်တုန်းတို့ မျိုးဆက် နှစ်ခုမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသူများ အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“မိုင်ရှစ်ရာ အရေးပေါ် သတင်း... မိုင်ရှစ်ရာ အရေးပေါ် သတင်း... အောက်ထင် အပြစ်ဝန်ခံသွားပါပြီ။ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေး ဆန်တွေကို အစားထိုးခဲ့တယ် ဆိုတာကို ဝန်ခံခဲ့ပြီး တစ်မိသားစုလုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေပြီး အပြစ်ကို ဆပ်သွားကြပါပြီ။
အောက်ထင်ဟာ နင်ပေါ်အန်းကို သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ပြီး အထူး ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့နဲ့ ယွီကျန်း အထူး ကိုယ်စားလှယ်ကို လုပ်ကြံဖို့ ရေငုပ် လုပ်ကြံသူ (ရေထဲမှာ တိုက်ခိုက်တဲ့သူ) တွေကို ငှားရမ်းခဲ့တယ် ဆိုတာကိုလည်း ဝန်ခံခဲ့ပါတယ်။”
ဧကရာဇ်ဟောင်းနှင့် ဧကရာဇ် တို့၏ အရှေ့တွင် အပြစ်ဝန်ခံလွှာ ရှစ်စောင်တိတိ ချထားပြီး အောက်ထင်၏ တစ်မိသားစုလုံးအပြင် နင်ပေါ်အန်း၏ အပြစ်ဝန်ခံလွှာလည်း ပါဝင်၏။
လူတိုင်း အသက်ရှူမှားသွားကြတော့သည်။ ‘အောက်မိသားစုမျိုးဆက် ရာချီခန့် သေဆုံးသွားပြီး အပြစ်တွေ အားလုံးကို ယူလိုက်ရုံသာမက အထူး ကိုယ်စားလှယ်ကို လုပ်ကြံတဲ့ ပြစ်မှု ကိုပါ ယူလိုက်ကြသေးတယ်။ တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ။’
“ဧကရာဇ်ဟောင်း၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... အခုဆိုရင် အမှန်တရား ပေါ်ထွက်လာပါပြီ။ အထူး ကိုယ်စားလှယ် ဝမ်ကျိုးဟာ အန္တရာယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အမှုကို ဆက်လက် စစ်ဆေးခဲ့လို့ နောက်ဆုံးမှာ အမှန်တရား ပေါ်ထွက်လာတာပါ။” စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ရုံး လက်ဝဲ ဒု-အကြီးအကဲက ဦးညွတ်လျက် ပြောလိုက်လိုက်၏။
“ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ ဩဇာတိက္ကမက ကြီးမားလွန်းလို့ အခု အမှန်တရား ပေါ်ထွက်လာပြီး ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတွေ အားလုံး အပြစ်ပေးခံလိုက်ရပါပြီ။”
“လောက က ပြည်သူ သန်းချီက ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ ဩဇာတိက္ကမကို ကျေးဇူးတင်နေကြမှာပါ။”
အမတ် အများအပြားသည် အဆက်မပြတ် လျှောက်တင်နေကြပြီး ဤအဓိပ္ပာယ်မှာ ဤအမှုသည် ဤနေရာတွင် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် ဆက်လက် စစ်ဆေးရန် မလိုအပ်တော့ကြောင်း ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒီတစ်ကြိမ် သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးဆန်ကို အကျင့်ပျက် ခြစားတဲ့ အမှုရဲ့ အဓိက တရားခံက အောက်ထင်နဲ့ ထိုက်ခန်းဟောက် အိမ်တော်က အသုံးမကျတဲ့ တူတချို့ပါပဲ။ ယောက္ခမတော် ထိုက်ခန်းဟောက်တောင်မှ ဒေါသထွက်ပြီး ဖျားသွားရတယ်။ ဒါကြောင့် အကျင့်ပျက် ခြစားမှုမှာ ပါဝင်တဲ့ တူတွေကို အကုန် ရိုက်သတ်ပစ်ပြီး ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ကျောင်းဆောင် အရှေ့မှာ ဒူးထောက်ကာ အပြစ်ဝန်ခံနေတယ် လို့ ကြားသိရပါတယ်။”
ဤကိစ္စကို ဤမျှနှင့်တင် အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး အောက်မိသားစုတစ်စုတည်းသာ ပျက်စီးသေဆုံးပါစေ၊ ယောက္ခမတော် ထိုက်ခန်းဟောက်ကို မထိခိုက်စေရန်နှင့် မိဖုရားကြီးကိုမူ ပို၍ပင် မထိခိုက်စေရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်၏။