အခန်း ၂၀၁

🍋 Chapter 201

မိမိ၏ အစီအစဉ် အောင်မြင်ပြီး အမြတ်အစွန်း အနည်းငယ် ရရှိသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးထျန်းသည် သဘာဝအတိုင်း အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားပြီး နံနက်စာကိုပင် ပုံမှန်ထက် ပို၍ စားသောက်လိုက်သေးသည်။

သူသည် ကျောင်းသို့ နံနက် ၉ နာရီမတိုင်မီ ရောက်ရှိခဲ့ရာ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့မှာ ကွင်းပြင်ထဲ၌ ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်နေကြပြီဖြစ်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌကျိုး..." ဒါရိုက်တာဝူက သူ့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လှမ်း၍ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ရှူး..." ကျိုးထျန်းက သူ့အား အသံတိတ်ရန် အလျင်အမြန် အချက်ပြလိုက်၏။

ဒါရိုက်တာဝူသည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည့် ပုံစံမျိုး ပြုလုပ်လိုက်သည်။

‘လူသိမခံချင်ဘူးပေါ့၊ ဒီလူက လူသိမခံဘဲ နေရတာကို သဘောကျတာပဲ’

အမှန်တော့ လူသိမခံလိုခြင်းမှာ တစ်ချက်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြားသူများက သူနှင့် ဒါရိုက်တာဝူ သိကျွမ်းသည်ကို သိရှိသွားပါက လူတိုင်းက သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အတွင်းလူအစီအစဉ်ကို ရိပ်မိသွားကြမည်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားများလည်း ဤမျှအထိ မနာလို ဖြစ်ကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် မိတ်ကပ်ပြင်သည့် ကုလားထိုင်ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဒါရိုက်တာနှင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောလိုက်သည်။

"စပွန်ဆာပေးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်၊ အရင်အတိုင်းပဲ အသံချဲ့စက် သုံးပြီး အော်လိုက်၊ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ကြားရစေရမယ်၊ နားလည်တယ်မလား"

"ရပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျိန်းသေပေါက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်စေရပါမယ်"

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် စစ်သင်တန်း တရားဝင် စတင်ခဲ့ပြီး အခြားအတန်းများမှ ကျောင်းသားများသည် သက်စောင့်အား ကင်းမဲ့နေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ကွင်းပြင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ယနေ့သည်လည်း သာယာသော နေ့တစ်နေ့ဖြစ်ပြီး နေမင်းမှာ ခေါင်းပေါ်တည့်တည့်တွင် အလွန် ကြင်နာစွာဖြင့် ထွန်းလင်းတောက်ပနေသည်။

ကျိုးထျန်းနှင့် သူ့အဖွဲ့ဘက်သို့ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်လျှင် ယမန်နေ့က စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး ပန်ကာ လေးလုံးအပြင် ယနေ့တွင် လေအေးပေးစက်ပန်ကာ ရှစ်လုံး ထပ်တိုးလာပြီး ဝန်ထမ်းများက ရေတိုင်ကီထဲသို့ ရေခဲတုံးများ ထည့်ပေးနေကြသည်။

"ငါတော့ သေချင်တာပဲ" လူငယ်တစ်ယောက်က သူ့အတန်းဖော်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း အတူတူပဲ"

"တကယ်တော့ သူတို့သာ မရှိရင် ငါ အောင့်အီးသည်းခံနိုင်ပါတယ်၊ စစ်သင်တန်းဆိုတာ အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်တွေ စည်းစိမ်ခံနေတာကို မြင်တော့ ငါ ငရဲကျနေသလို ခံစားရတယ်"

သူတို့ပတ်ပတ်လည်ရှိ အတန်းဖော်တစ်စုကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိတ်ကြသည်။

"ဘာလုပ်နေကြတာလဲ၊ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောမနေနဲ့" နည်းပြ၏ အော်ဟစ်သံက သူတို့၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"ဟမ့်၊ အခြားသူတွေကို မနာလိုမဖြစ်ကြနဲ့၊ မင်းတို့က စစ်သင်တန်း တက်ဖို့၊ အခက်အခဲတွေကို သည်းခံဖို့ ဒီကိုလာတာ"

"ငါတို့နိုင်ငံက လိုအပ်တဲ့ လူငယ်တွေဟာ ထက်မြက်တဲ့ ဦးနှောက်ရှိရုံတင်မကဘဲ သန်မာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ရှိရမယ်"

"ဒါတင်မကသေးဘူး၊ စစ်သင်တန်းဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းတင် မဟုတ်ဘူး၊ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်လည်း ပါဝင်တယ်"

"ဒီနှစ်ပတ်ကြာ သင်တန်းပြီးတဲ့အခါ မင်းတို့တွေဟာ အရိပ်အောက်မှာ စည်းစိမ်ခံနေတဲ့သူတွေကို ငေးမကြည့်ဘဲ ပူပြင်းတဲ့ နေရောင်အောက်မှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်၊ ဒီလို စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုမျိုးက မင်းတို့လို ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေ ပျိုးထောင်ရမယ့်အရာပဲ"

"မင်းတို့တွေမှာ ငါတို့ နည်းပြတွေလိုမျိုး စစ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှု ရှိရမယ်"

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် နည်းပြက ကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုလိုက်ရာ သူ၏ ဝင်ချင်နေသော အသံနှင့် ပြတ်သားသော မျက်ဝန်းများက ရှေ့မှ ကျောင်းသားများ၏ နှလုံးသားထဲသို့ စကားလုံးတိုင်းကို ရိုက်နှိပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"လောင်လျို၊ လောင်လျို၊ လာပြီး ဖရဲသီး လာစားဦး၊ အလွန်ချိုတယ်" ကျိုးထျန်း၏ နည်းပြက ဖရဲသီးတစ်ခြမ်းကို ကိုင်ကာ သူ့ကို လှမ်း၍ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဟေး၊ လာပြီ" ခုနကတင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော နည်းပြသည် ချက်ချင်းပင် အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ အရိပ်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဖရဲသီးကို ယူ၍ စတင် စားသောက်လေသည်။

နည်းပြတစ်ဒါဇင်ခန့်သည် လေအေးပေးစက်ပန်ကာကို ဝိုင်းထိုင်ကာ တစ်ယောက်လျှင် ဖရဲသီးတစ်ခြမ်းစီ ကိုင်ထားကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် နွေရာသီ၏ အပြုံးများဖြင့် တောက်ပနေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နေပူထဲ၌ မတ်တတ်ရပ်နေရသော ကျောင်းသားများကမူ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေကြ၏။

အနားယူနေသော ကျိုးထျန်းသည် သူ့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် အချဉ်ဓာတ်များ မြင့်တက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိရှိသွားသည်။

‘ဒီနည်းပြတွေက အဲဒီကျောင်းသားတွေကို မနာလိုဖြစ်အောင် လုပ်နေတာပဲ’

အတိအကျပင် ထိုအချိန်တွင် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကွင်းပြင်အပြင်ဘက်ရှိ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

ရွှေရောင်မျက်မှန် တပ်ဆင်ထားသော သူသည် လူအုပ်ထဲမှ ကျိုးထျန်းကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့သွားသည်။

ဤလူသည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဟန်တုန်၏ ဆရာဖြစ်သူ ဒုကျောင်းအုပ် ခုန်း ဖြစ်ပေသည်။

‘အခြားသူတွေအားလုံးက စစ်သင်တန်း တက်နေကြတာ၊ ရုပ်ရှင်ရိုက်နေတယ်ဆိုရင်တောင် ဒါက လွန်လွန်းတယ်’

‘ပြီးတော့ အဲဒီနည်းပြတွေကလည်း ရယ်မောနောက်ပြောင်နေကြတယ်၊ ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ’

ဒုကျောင်းအုပ် ခုန်းသည် တင်းမာစွာဖြင့် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ သစ်ပင်ရိပ်အောက်ရှိ အဖွဲ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ခင်များက ဒါရိုက်တာဝူ ဖြစ်ရမယ်"

ဒုကျောင်းအုပ် ခုန်းသည် ယမန်နေ့က ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်ခဲ့ခြင်းမရှိရာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း မသိကြပေ။

သို့သော် သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် စကားပြောဆိုပုံကို ကြည့်ရုံဖြင့် မည်သူက တာဝန်ခံဖြစ်သည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ဒါက... ပြီးတော့ ခင်များက..." ဒါရိုက်တာဝူသည် အလွန် ပါးနပ်သူဖြစ်ရာ အခြားသူ၏ အရှိန်အဝါကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်က ခုန်းဖန် ပါ၊ ဒီကျောင်းရဲ့ ဒုကျောင်းအုပ်ပါ"

"အော်၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" ဒါရိုက်တာဝူက အလျင်အမြန် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

တက္ကသိုလ် ဒုကျောင်းအုပ်များတွင် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ရာထူးအဆင့်အတန်းများ ရှိကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ လူမှုရေးအဆင့်အတန်းမှာ အလွန်မြင့်မားပြီး အထူးသဖြင့် တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ကျော်ကြားသော တက္ကသိုလ်တစ်ခု၏ ဒုကျောင်းအုပ် ရာထူးမှာ အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦးထက် မနိမ့်ကျပေ။

သူ့ကဲ့သို့ သာမန် ဒါရိုက်တာတစ်ယောက်၏ ရှေ့တွင်မူ ဤလူသည် အမှန်တကယ်ပင် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်ရာ သဘာဝအတိုင်း ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံရမည်ဖြစ်သည်။

"ဒုကျောင်းအုပ် ခုန်း၊ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ပါလဲ"

"ဒါရိုက်တာဝူ၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ရဲ့ အခြေအနေက နည်းနည်း ပေါ့လျော့နေတယ်"

ခုန်းကျန့်ကုန်းက ဤသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် ဒါရိုက်တာဝူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်နေတာ ကြာပါပြီ၊ ခင်ဗျားတို့ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံ သဘောထားက အရမ်းပရော်ဖက်ရှင်နယ် မဆန်ဘူး၊ ပျမ်းမျှအားဖြင့် တစ်နာရီ ရိုက်ကူးပြီးရင် နာရီဝက်ကျော် အနားယူကြတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီက ကျောင်းသားတွေကလည်း စားသောက်လိုက်၊ ဖုန်းကစားလိုက် လုပ်နေကြတယ်"

"အခြားအတန်းက နည်းပြတွေကလည်း ဒီကို ခဏခဏလာပြီး အလကား လာစားနေကြတယ်၊ ဒါက စစ်သင်တန်းရဲ့ ထိရောက်မှုကို အများကြီး ထိခိုက်စေတယ်၊ အရမ်း ဆိုးဝါးတဲ့ သက်ရောက်မှု ရှိစေတယ်"

"ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ ရိုက်ကူးရေးကို အမြန် ပြီးအောင် လုပ်နိုင်ပေမဲ့ တမင်သက်သက် အချိန်ဆွဲနေသလို ခံစားရတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဒါက ကျောင်း ဖြစ်တယ်၊ တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ ကျောင်းဖြစ်ပြီး အပန်းဖြေတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပေါ့လျော့တဲ့ သဘောထားက ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းရဲ့ ပုံရိပ်ကို ထိခိုက်စေတယ်"

ခုန်းကျန့်ကုန်းသည် ဒါရိုက်တာဝူအပေါ် ကြီးမားသော စွပ်စွဲချက်တစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်။

ဒါရိုက်တာဝူသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့် ဒုကျောင်းအုပ်တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ့အလုပ်ကို ဝေဖန်နေရသနည်း။

သူက သူ့ကို ရင်းနှီးပင်မရင်းနှီးရာ အဘယ်ကြောင့် ပစ်မှတ်ထားခံနေရသလို ခံစားနေရသနည်း။

‘ဒါက သူ့ရဲ့ စရိုက်ပဲလား၊ အသေးအဖွဲကိစ္စတွေကို လိုက်ရှာပြီး ပြဿနာရှာရတာကို သဘောကျတဲ့ ပြီးပြည့်စုံမှုကို အလိုရှိသူမျိုးလား’

ဒါရိုက်တာဝူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မျက်နှာချိုသွေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

“ဒုကျောင်းအုပ် ခုန်း၊ ကျွန်တော်တို့ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့က နိုင်ငံအတွင်းမှာ အကောင်းဆုံးတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရိုက်ကူးရေး အစီအစဉ်ကလည်း အလွန် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်၊ ဒါကို ကျောင်းကိုလည်း ကြိုတင် တင်ပြထားပြီးသားပါ”

“ကျွန်တော်တို့က ကျောင်းသားတွေကို ခဏခဏ အနားပေးတာက အမှန်တကယ် ရိုက်ကူးတဲ့အချိန်မှာ အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်”

“နည်းပြတွေကို သစ်သီးတွေနဲ့ ဖျော်ရည်တွေ ပေးတာကတော့ သာမန်ပြည်သူတွေအနေနဲ့ စစ်တပ်အပေါ် လေးစားမှုကို ပြသရုံသက်သက်ပါ”

ဆင်ခြေပေးခြင်းမှာ သူ့အတွက် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။

သို့သော် ဒုကျောင်းအုပ် ခုန်းကမူ ယင်းကို လက်မခံဘဲ အရာရှိကြီးများ သုံးနှုန်းလေ့ရှိသော စကားလုံးများကို သုံးနှုန်းလိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာဝူ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အတွေးအခေါ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သိမြင်မှုက အလွန် ဆိုးဝါးတာပဲလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်”

“ဒီရုပ်ရှင်က ဝါဒဖြန့်ရုပ်ရှင် ဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားတွေရဲ့ လူငယ်ဘဝနဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မှတ်တမ်းတင်တာ ဖြစ်လို့ ပိုပြီး စစ်မှန်တဲ့ အသွင်အပြင်ကို ပြသရပါမယ်”

“အကယ်၍ ခင်ဗျားက သူတို့ကို ဒီလောက်အထိ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေခွင့်ပေးထားရင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေရဲ့ စစ်မှန်မှုကို ဘယ်လိုလုပ် ပေါ်လွင်စေမှာလဲ”

ဒါရိုက်တာဝူသည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိပြီဖြစ်သည်။

‘မင်းက ကျောင်းဒုကျောင်းအုပ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ငါ့ကို ရုပ်ရှင်ဘယ်လိုရိုက်ရမလဲဆိုတာ လာသင်နေတာလား’

သို့သော် သူက ပြုံး၍ပင် ပြောလိုက်ဆဲဖြစ်သည်။

“ဒုကျောင်းအုပ် ခုန်း၊ ဝါဒဖြန့်ရုပ်ရှင်ဆိုတာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရုပ်ရှင်တစ်ခုပါပဲ၊ မှတ်တမ်းတင်ရုပ်ရှင် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ အနုပညာမြောက်တဲ့ သက်ရောက်မှုတွေကိုလည်း အာရုံစိုက်ဖို့ လိုအပ်ပါသေးတယ်”

ဒုကျောင်းအုပ် ခုန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ကဲပါ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ ဒါကို ငြင်းခုံမနေတော့ပါဘူး၊ ခင်ဗျားမှာ ခင်ဗျားရဲ့ အနုပညာဆိုင်ရာ လိုက်စားမှုတွေ ရှိတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်”

ဒါရိုက်တာဝူသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်ခဲ့တော့သည်။

"ဒုကျောင်းအုပ် ခုန်းရဲ့ နားလည်မှုနဲ့ ပံ့ပိုးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့..."

ဤစကားလုံးနှစ်လုံးက သူ့ကို ခုနကတင် စိတ်ပေါ့ပါးသွားရာမှ ပြန်လည် တင်းမာသွားစေခဲ့သည်။

“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဝါဒဖြန့် ဗီဒီယိုအတွက် ဇာတ်ကောင်ရွေးချယ်မှုမှာ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာ ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်၊ ဒါကိုတော့ ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုထားလို့ မရဘူး”

ဒုကျောင်းအုပ် ခုန်းက လှည့်၍ ကျိုးထျန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“ဒီကျောင်းသားက ခင်ဗျားတို့ စီစဉ်ထားတဲ့ အဓိကဇာတ်ကောင်တွေထဲက တစ်ယောက် မဟုတ်လား၊ သူ အတန်းရဲ့ အရှေ့ဆုံးမှာ ရပ်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်ပါတယ်”

“ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်က ဖူတန့်တက္ကသိုလ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကိုယ်စားပြုနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး”

“ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းကို ၁၉၀၅ ခုနှစ်မှာ တည်ထောင်ခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်း ၁၁၅ နှစ် သမိုင်းကြောင်း ရှိခဲ့ပြီ”

“ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းမှာ စုစုပေါင်း ပညာရှင် ၃၅ ဦး ရှိပြီး ဒါက တရုတ်နိုင်ငံမှာ အကောင်းဆုံးတွေထဲက တစ်ခုပဲ”

“နှစ်စဉ် နှစ်တိုင်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျောင်းသားသစ်တွေဟာ အရည်အချင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး အသိပညာနဲ့ စွမ်းရည်ရှိသူတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိကြတယ်”

“ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ ထူးချွန်မှုကို သူတို့ရဲ့ အသိပညာနဲ့ စရိုက်လက္ခဏာပေါ်မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်ရမှာဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်ပေါ်မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်”

“အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းရဲ့ ဝါဒဖြန့် ဗီဒီယိုက ရုပ်ချောတဲ့ အမျိုးသားတွေ၊ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နှက်နေမယ်ဆိုရင် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အငွေ့အသက်က ဘယ်မှာလဲ၊ ဒါက ဖျော်ဖြေရေးလောကတစ်ခုလို ဖြစ်မသွားဘူးလား”

“ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ ရွေးချယ်ထားတဲ့ ဘယ်ကျောင်းသားမှ မသင့်တော်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်၊ အထူးသဖြင့် ရှေ့ဆုံးက တစ်ယောက်ပဲ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခုန်းဖန့်ကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

‌