အခန်း ၂၀၆

🍋 Chapter 206

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီကားမောင်းသင်တန်းက ဆရာတွေက အရမ်းဆိုးကြတာ။ အင်တာနက်ပေါ်က ဗီဒီယိုတွေထဲမှာ ကြည့်ဖူးတယ်၊ သူတို့က ဆဲလည်းဆဲကြတယ်၊ အချို့ဆို မိန်းကလေးတွေကို နှာဘူးထကြသေးတယ်"

လျိုမုယန်မှ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ထိုကဲ့သို့သော သတင်းများကို မကြာခဏ မြင်တွေ့ဖူးသဖြင့် အမြဲတမ်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသည်။

ဤအချက်က ကျိုးထျန်းအား သတိရသွားစေသည်။ အကယ်၍ လျိုမုယန်ကို ကားမောင်းသင်ပေးမည်ဆိုပါက သေချာပေါက် အမျိုးသမီးနည်းပြတစ်ဦးကိုသာ ရှာဖွေပေးရမည် ဖြစ်သည်။

သူမအား အခြားသော အမျိုးသားကြီးများနှင့် လွှတ်ထားရန် သူ လုံးဝ စိတ်မချနိုင်ချေ။

အမှန်တကယ်ပင် ယခုခေတ် ကားမောင်းသင်တန်းကျောင်းများတွင် စည်းကမ်းမဲ့မှုများစွာ ရှိနေသော်လည်း ဤအရာအများစုကို ငွေကြေးဖြင့် ဖြေရှင်း၍ ရနိုင်ပေသည်။

ငွေကြေးတတ်နိုင်သရွေ့ တစ်ဦးတည်းသီးသန့် သင်တန်းတက်ရောက်၍ ရနိုင်သည်။

နည်းပြအား ဆေးလိပ်နှင့် အရက်များ လက်ဆောင်ပေးရန်ပင်မလိုဘဲ နည်းပြ၏ သဘောထားမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သင်တန်းကြေးတစ်ခုတည်းနှင့်တင် ထိုနည်းပြကို ချမ်းသာသွားစေနိုင်သောကြောင့်ပင်။

အမှန်စင်စစ် ထိုနည်းပြများမှာလည်း ဒုက္ခရောက်ကြရရှာသည်။

အထူးသဖြင့် သင်တန်းကျောင်းက ၎င်းတို့၏ကားထဲသို့ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးကြီးများကို ထည့်ပေးလိုက်သည့်အခါမျိုးတွင် ၎င်းတို့မှာ သေချင်စိတ်ပေါက်သွားကြရသည်။

ဤအသက်အရွယ်အပိုင်းအခြားရှိလူများမှာ ကားမောင်းသင်သည့်အခါ တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးလှပြီး လူငယ်များနှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက သင်ယူနိုင်စွမ်း များစွာ လျော့နည်းလှသည်။

ထို့ပြင် ဤအသက်အရွယ်ရှိ အမျိုးသမီးကြီးများမှာ ဒေါသလည်း အလွန်ကြီးကြသည်။

ဈေးဝယ်သည့်အခါ သို့မဟုတ် လမ်းဘေးဆိုင်များတွင် ၎င်းတို့ ပြုမူပုံများကို ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။

အငြင်းအခုံဖြစ်ပွားပြီး အော်ဟစ်ကြသည့်အခါ ၎င်းတို့မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အားအကောင်းဆုံးလူများထဲ၌ ပါဝင်ပေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ နည်းပြများ စိတ်ပျက်ရခြင်း၏ အခြေခံအကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့မှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မသင်ပေးနိုင်ဘဲ စကားအနည်းငယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောလိုက်ပါက ထိုအမျိုးသမီးကြီးများက ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာကြတတ်သည်။

ဂီယာကို ကိုင်တွယ်ပုံမှာ သခွားသီးကို ချိုးဖဲ့နေသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေပြီး အန္တရာယ်အနည်းငယ်ရှိသည်နှင့် မျက်စိကို မှိတ်ပစ်လိုက်ကြတော့သည်။

စာမေးပွဲစစ်သည့်နေရာတိုင်းတွင် အပြင်ဘက်၌ သွေးတိုးကျဆေး သောက်နေရသော နည်းပြအချို့ကို အမြဲတမ်း တွေ့မြင်ရတတ်သည်။

ဤအလုပ်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပင်ပန်းရုံတင်မကဘဲ အသက်အန္တရာယ်ပါ ရှိလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် လျိုမုယန်အား ဤကဲ့သို့သော လူများနှင့် အတူတူ ‘အတန်းဖော်’ မဖြစ်စေရန်အတွက် ငွေကြေးပိုမိုအကုန်အကျခံကာ ကိုယ်ပိုင်နည်းပြတစ်ဦး ငှားရမ်းပေးရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဖျော်ရည်များကို ဆက်လက်သောက်သုံးနေကြပြီး လျိုမုယန်သည် ကျောက်ရှင်းထံသို့ မိမိတို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း မက်ဆေ့ခ်ျပို့လိုက်သည်။

သူမသည် အလုပ်များနေသဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားရန် အချိန်မရှိသေးပုံရသည်။

သို့သော်လည်း ပြဿနာမရှိချေ။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ညဉ့်နက်စာကို အတူတူ စားသောက်၍ ရနိုင်သေးသည်။

အတန်းဖော်များနှင့်အတူ ထိုကဲ့သို့သော ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသွား နေရာများသို့ သွားရောက်လည်ပတ်မည် မဟုတ်ချေ။

သွားရောက်မည်ဆိုလျှင်ပင် ကားတစ်စီးကို သီးသန့်ငှားရမ်းကာ အခြားလူ တော်တော်များများနှင့် အတူတူ သွားရမည်ဖြစ်ရာ ထိုအတွေ့အကြုံမှာ အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ကော်ဖီဆိုင်ထဲတွင် လူ သိပ်မများလှချေ။ မွန်းလွဲ ၃ နာရီ သို့မဟုတ် ၄ နာရီဝန်းကျင်မှာ လူတိုင်း အလုပ်အရှုပ်ဆုံး အချိန်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးအပြင် အခြားလူအချို့မှာလည်း စာပွဲခုံများတွင် လက်ပ်တော့ကိုယ်စီဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ဤနေရာမှာ ရုပ်ရှင်နှင့် ဗီဒီယိုရိုက်ကူးရေးစခန်း ဖြစ်သဖြင့် ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာများနှင့် အလားတူ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

၎င်းတို့၏ လက်ချောင်းများ ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် ပျံသန်းနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျိုးထျန်း၏ စိတ်ထဲတွင် စာရေးဆရာများအပေါ် လေးစားမှုစိတ်ဓာတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် တီရှပ်နှင့် ဘောင်းဘီတို ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတုတ်တုတ် ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် ကော်ဖီဆိုင်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာပြီး ကောင်တာထံသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

"အိုက်စ်လတေး ကော်ဖီ အခွက်နှစ်ဆယ် ပါဆယ်ထုတ်ပေး၊ မြန်မြန်လုပ်"

သူက မိမိ၏မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ယပ်ခတ်ရင်း ဝန်ထမ်းများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အူး... အရမ်းပူတာပဲ။ မြန်မြန်လုပ်ပေးစမ်းပါ၊ ငါးမိနစ်အတွင်း မပြီးရင် ငါ တိုင်ပစ်မှာနော်"

ထိုကောင်လေးတွင် ကိုရီးယားစတိုင် ကောက်ကွေးနေသော ဆံပင်များ ရှိပြီး စကားပြောသည့်အခါ ခေါင်းကို ရမ်းခါကာ နွဲ့နွဲ့နှောင်းနှောင်း အမူအရာများဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြနေခဲ့ရာ... ကြည့်ရုံနှင့်ပင် စနစ်တကျရှိသော ယောကျာ်းကောင်းတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ကျိုးထျန်းနှင့် လျိုမုယန်တို့သည် သူ၏ ကျယ်လောင်လှသော အသံနှင့် စိတ်မရှည်သော သဘောထားတို့ကြောင့် ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒီလူက ဝန်ထမ်းတွေအပေါ် ဆက်ဆံတာ တကယ်ကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်" လျိုမုယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့၊ သူ့မျက်နှာမှာ မောက်မာတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပြည့်နေတာပဲ။ ဒီနေရာက ဖျော်ဖြေရေးလောကက လူတွေ အများဆုံး စုဝေးရာနေရာဆိုတော့ ဒီလိုလူမျိုးတွေ အများကြီး ရှိတတ်တယ်"

ကျိုးထျန်းက ဂရုမစိုက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးများကို အမြောက်အမြား မြင်တွေ့ဖူးသည်။

သူ၏ မိဘများမှာ စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ထားသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူသည် လူပေါင်းစုံကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

အနည်းငယ်မျှသော ကြင်နာမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အထက်တန်းကျသည်ဟု ထင်မှတ်နေသူများ၊ သုံးရက်လောက် ဝဝလင်လင် စားသောက်ရရုံနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မေ့လျော့နေသူများ... ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးများမှာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေတတ်သည်။

ဝန်ထမ်းများအပေါ် ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆက်ဆံတတ်သော လူအများစုမှာ မိသားစုအတွင်း စိတ်တိုင်းမကျမှုများ ရှိနေသူများ သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကိုယ် အထက်တန်းကျသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ရှာဖွေနေကြသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုဝတုတ်တုတ်ကောင်လေးမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆက်လက်၍ ယပ်ခတ်နေပြီး တစ်ရှူးအစိုကို ထုတ်ကာ ချွေးများကို သုတ်နေသေးသည်။

"ဒီနေရာက ဘာလို့ ဒီလောက် ပူနေရတာလဲ။ အဲကွန်း ပျက်နေတာလား"

"အဲကွန်းကို နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး ဖွင့်ထားဖို့တောင် မတတ်နိုင်ဘူးလား။ ဘာစီးပွားရေး လုပ်နေတာလဲ"

သူ၏ ညည်းတွားသံများကို ကြားရသော်လည်း မည်သူမျှ ဝင်ရောက်ပြောဆိုခြင်း မပြုကြချေ။

အားလုံးမှာ ထိုသူအား အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ပုံရပြီး မိမိတို့၏ အလုပ်ထဲတွင်သာ ခေါင်းစိုက်ထားကြတော့သည်။

"ပြီးပြီလား။ နောက်ထပ် ဘယ်လောက်ကြာဦးမှာလဲ။ မင်းတို့ အလုပ်ကောာ လုပ်တတ်ကြလား"

သူ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ၃ မိနစ်ပင် မပြည့်သေးသော်လည်း စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေသံက ကျိုးထျန်းအား စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

‘ငါက ဒီနေရာမှာ အေးအေးဆေးဆေး နားချင်လို့ လာတာကို၊ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ယောကျာ်းလည်းမဟုတ် မိန်းမလည်းမဟုတ်တဲ့ အသံနဲ့ တတွတ်တွတ် လာပြီး အော်နေရတာလဲ’

ကျိုးထျန်းသည် ထပြီး စကားအချို့ ပြောရန် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း မိမိဘေးတွင် ထိုင်နေသော လျိုမုယန်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ပြန်လျှော့လိုက်သည်။

ပြဿနာ မဖြစ်ပွားခြင်းက အကောင်းဆုံး မဟုတ်ပါလား။

ထိုဝတုတ်တုတ်ကောင်လေးသည် စောင့်ဆိုင်းရသည်မှာ စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် အဲကွန်းနှင့် နီးကပ်သော နေရာတွင် ထိုင်ခုံတစ်ခု ရှာဖွေလိုက်သည်။

သူသည် သတ်သတ်မှတ်မှတ်ပင် မထိုင်ဘဲ သူ၏ခြေထောက်များကို ဘေးရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသော စနီကာဖိနပ်မှာ အခြားလူများ ထိုင်ရမည့် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟမ်..."

ထိုဝတုတ်တုတ်ကောင်လေးသည် ခြေထောက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဘေးဘီသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူ ရှိနေသောနေရာမှာ ကျိုးထျန်းတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်း၊ ထောင့်ဖြတ် အနောက်ဘက်တွင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာမှ ကြည့်လျှင် လျိုမုယန် ဖုန်းသုံးနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

‘ဒီမိန်းကလေးက တကယ့်ကို ရုပ်ရည်ချောမောလှပတာပဲ၊ အပြစ်ကင်းစင်ပုံရပြီး အသက် ၂၀ အောက် ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်’

‘ဟင်း... ငါ သူမနဲ့ သွားပြီး ရင်းနှီးအောင် လုပ်ရမယ်’

ထိုဝတုတ်တုတ်ကောင်လေးသည် နွဲ့နွဲ့နှောင်းနှောင်း လမ်းလျှောက်မှုပုံစံဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါ ညီမလေး၊ ဟန်တျန်းကို လာလည်တာလား"

သူက ကျိုးထျန်းကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားပြီး လျိုမုယန်ကိုသာ နှုတ်ဆက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျိုမုယန်က သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးထျန်းကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

သူမသည် စောစောကတည်းက ဤလူ၏ သဘောထားအပေါ် ကျိုးထျန်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိထားသဖြင့် ကျိုးထျန်းသည် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကို မနှစ်သက်ကြောင်း သိရှိထားသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ ချက်ချင်း ပြန်မပြောဘဲ ကျိုးထျန်းကိုသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအသံကို ကြားရသောအခါ ကျိုးထျန်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝတုတ်တုတ်ကောင်လေးမှာ မိမိနှင့် မီတာဝက်ပင် မကွာဝေးသော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ကျိုးထျန်း သူ့ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ စူးရှလှသော ရေမွှေးနံ့တစ်ခုကို အတိုင်းသား ရရှိလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း သစ်သားဗီရိုကြီးတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့နှင့် တူလှသဖြင့် သူ လုံးဝ ခံနိုင်ရည်မရှိသော အနံ့ ဖြစ်သည်။

ထိုဝတုတ်တုတ်ကောင်လေးမှာ ကျိုးထျန်းကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားဆဲဖြစ်ပြီး လျိုမုယန်ကိုသာ ဆက်လက်၍ ပြုံးပြနေခဲ့သည်။

"ညီမလေး... အစ်ကိုက ရုပ်ရှင်နဲ့ ဗီဒီယို အေးဂျင့်တစ်ယောက်ပါ။ ညီမလေးရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ အမူအရာက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လွန်းတယ်လို့ အစ်ကို ထင်တယ်”

“ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူးလား။ ညီမလေးမှာ အလားအလာအများကြီး ရှိတယ်လို့ အစ်ကို မြင်မိတယ်။ လူရွေးတဲ့နေရာမှာ အစ်ကို့မျက်စိက တကယ့်ကို စူးရှတာပါ"

သူက မိမိ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအလုပ်ကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောကြားလိုက်ပြီး လျိုမုယန်ကို ချီးမွမ်းရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း မြှောက်လုံးပေးနေခဲ့ရာ သူ မည်မျှ မောက်မာသည်ကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

"အားနာပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါ။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ အနားယူနေတာကို နှောင့်ယှက်နေလို့ပါ"

ကျိုးထျန်းက သူ့ကို တိုက်ရိုက်ပင် မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

အေးဂျင့် ဟုတ်လား... ဖျော်ဖြေရေးလောက ဟုတ်လား။

အကယ်၍ လျိုမုယန်သာ ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲတွင် ကြီးပွားတိုးတက်လိုပါက အခြားလူတစ်ယောက်က လာရောက် ရှာဖွေပေးရန် မလိုအပ်ချေ။

သူ၏ ငွေကြေးအင်အားဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ဟွမ်ရှီရုပ်ရှင်ထုတ်လုပ်ရေး၏ အင်အားဖြင့်ဖြစ်စေ သူမအား စတားတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် အလွယ်တကူ ပြုလုပ်ပေးနိုင်သည်။

ထိုသူကဲ့သို့ မရေရာတဲ့လူတစ်ယောက်မှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မလိုအပ်ချေ။

ကျိုးထျန်း၏ သဘောထားမှာ ရှင်းလင်းလှသော်လည်း ထိုဝတုတ်တုတ်ကောင်လေးမှာ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ လျိုမုယန်ကိုသာ ဆက်လက်၍ စကားပြောရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

"ညီမလေး... ကြည့်ရတာ ကျောင်းတက်နေတုန်းပဲ ထင်တယ်၊ ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်နဲ့ တူတာပဲ"

"ဒီခေတ်မှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဆိုတာ မရှားပါဘူး၊ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာပဲ။ ကျောင်းပြီးသွားရင်လည်း အလုပ်တွေ လိုက်ရှာရဦးမှာ၊ တစ်လကို လစာ ယွမ်အနည်းငယ်ပဲ ရပြီးတော့ တကယ့်ကို ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တွေပဲလေ"

"ဘာလို့ ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲကို တိုက်ရိုက် မဝင်ရောက်တာလဲ။ ဟောဒီက ထိပ်တန်းမင်းသမီးကြီးတွေကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါအုံး”

“သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် လှပတင့်တယ်နေကြလဲ။ တစ်နှစ်ကို ယွမ် သန်းပေါင်းများစွာ ရှာနိုင်ကြပြီး သွားလေရာ နေရာတိုင်းမှာလည်း အားလုံးရဲ့ ဝိုင်းဝန်းချစ်ခင်မှုကို ခံရတာ"

"ညီမလေးရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ဆိုရင် ဒီလောကထဲကိုသာ ခြေစုံပစ်ဝင်လိုက်မယ်ဆိုရင် ၃ နှစ်... မဟုတ်ဘူး၊ ၁ နှစ်အတွင်း တစ်ရုတ်နိုင်ငံလုံး သိတဲ့ စတားတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရမယ်လို့ အစ်ကို အာမခံတယ်။ ဒါက ကျောင်းတက်နေတာထက် အများကြီး ပိုပြီး ကောင်းမွန်မနေဘူးလား"

ထိုဝတုတ်တုတ်ကောင်လေးမှာ တံတွေးများ လွင့်စင်သည်အထိ ပြောဆိုနေခဲ့ပြီး သူ၏ ဝတုတ်သော ပါးပြင်ကြီးများမှာလည်း လှုပ်ခါနေခဲ့ကာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် မောက်မာလှသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဆွဲဆောင်မှုကို မည်သူက ခံနိုင်ရည် ရှိပါမည်နည်း။

အထူးသဖြင့် မိမိရှေ့တွင် ရှိနေသူမှာ ကျောင်းသူလေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ရာ ချိုသာသော စကားလုံးအချို့ကို ထပ်မံပြောဆိုလိုက်ပါက အခြားတစ်ဖက်လူမှာ သေချာပေါက် စိတ်ယိုင်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။