အခန်း ၂၁၈

🍋 Chapter 218

ဟင်းပွဲများ ပြည့်နှက်နေသော ထမင်းစားပွဲကြီးမှာ ပန်းမိုးရွာချလိုက်သကဲ့သို့ နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်ပျံသန်းသွားခဲ့ရာ ထိုင်နေကြသော လူအားလုံး အနောက်သို့ အလုအယက် ဆုတ်ခွာလိုက်ကြရသည်။

ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းသည် ယွမ်သောင်းချီ၊ သန်းချီတန်ဖိုးရှိသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြရာ ဆော့စ် များဖြင့် ပေပွသွားရန် မည်သို့မှ မသင့်တော်ချေ။

ထမင်းစားပွဲကို ဆွဲလှန်ဖျက်ဆီးလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဤသူဌေးကြီးများမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲသွားကြတော့သည်။

ဤအရာမှာ ကျိုးထျန်းတစ်ယောက်တည်းနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ချေ၊ ၎င်းတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဤမျှအထိ ရိုင်းစိုင်းရဲတင်းပြနေခြင်းမှာ ကြီးလေးလှသော ရာဇဝတ်မှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ အပြင်လောကတွင် အရှိန်အဝါကြီးမားလှသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြရာ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း မည်သူမျှ ၎င်းတို့၏ရှေ့တွင် အသံကျယ်ကျယ်ပင် မပြောရဲခဲ့ကြချေ၊

ထမင်းစားပွဲကို ဆွဲလှန်ဖို့ဆိုသည်မှာမူ ပို၍ပင် မတွေးရဲပင်။

ဤလူများထဲတွင် အဒေါသထွက်ဆုံးလူမှာ ဟန်တျန်းရုပ်ရှင်မြို့တော်၏ အထွေထွေမန်နေဂျာ မစ္စတာဟန် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာမှာ သူ၏ နယ်မြေဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေမျိုး မည်သို့ ဖြစ်ပျက်နိုင်မည်နည်း။ အခြားလူများက သူ့အား မည်သို့ ထင်မြင်သွားကြတော့မည်နည်း။

"ငါက ဟန်လီကျွင်းကွ မင်းတို့က ဘယ်ကကောင်တွေလဲ၊ ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"

သူသည် ထိုလူစု၏ ထောင်လွှားမှုကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် သူ့ နာမည်ကို ကိုယ်တိုင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဟန်တျန်းဒေသတွင် သူ၏့နာမည်ကို ပြောလိုက်ရုံမျှဖြင့် လူတိုင်းက သူ့အား ဒူးထောက်ဦးချချင်ကြပေလိမ့်မည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ထိုမျှအထိ ကြီးမားလှသည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ၎င်းက အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ချေ။

ဤလူမိုက်များမှာ သေချာပေါက် သူ၏ နာမည်ကို ကြားဖူးပုံမရကြချေ။

ထိုလူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ သဘောထားကို မပြောင်းလဲခဲ့ရုံမျှမက သူ့ လည်ပင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး မစ္စတာဟန်အား လက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တွန်းလှဲပစ်လိုက်တော့သည်။

ကျော်ကြားလှသော ဥက္ကဋ္ဌဟန်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဟင်းရည်များနှင့် ထိသွားခဲ့ရသဖြင့် အတော်ပင် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

တစ်ဖက်လူက လက်ဦးမှုယူပြီး စတင်တိုက်ခိုက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ကျိုးထျန်းအနေဖြင့် အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေရန် မသင့်တော်တော့ချေ။

သူသည် ထိုထွားကြိုင်းသော လူမိုက်ခေါင်းဆောင်၏ အရှေ့သို့ လှမ်း၍ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ငါ မင်းနဲ့အတူ အပြင်ထွက်ပြီး စကားပြောမယ် ဒါက သူတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး"

ဝဝတုတ်တုတ် အမျိုးသားက လှမ်း၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဆိုင်တာပေါ့ ဥက္ကဋ္ဌကျိုး ဒါက မင်းတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒီနေ့ တရုတ်နိုင်ငံမှာ ဥပဒေဆိုတာ ရှိသေးရဲ့လားဆိုတာကို ငါ သေသေချာချာ သိအောင် လုပ်ရမယ်"

သူ၏ဘေးရှိ သိမ်မွေ့တည်ငြိမ်သော အမျိုးသားသည်လည်း ဖုန်းစတင်ခေါ်ဆိုနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူလည်းပဲ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေကြောင်း သိသာလှပေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်းတို့က အခြားလူကို ကူညီရတာ သဘောကျတယ်၊ ပြဿနာကို ရှာရတာ သဘောကျတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင်လည်း အားလုံး အတူတူ စကားပြောကြတာပေါ့"

ထိုလူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် တံခါးဝအနီးရှိ ဗီရိုပေါ်မှ အရက်ပုလင်းတစ်လုံးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ထိုဝဝတုတ်တုတ် အမျိုးသားထံသို့ လှမ်း၍ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ထိုဝဝတုတ်တုတ် အမျိုးသားအား ဝနေသည်ဆိုကာ အထင်မသေးသင့်ပေ။ သူသည် ယခင်က အကြိမ်ကြိမ် အရိုက်ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် အတွေ့အကြုံ အတော်ပင် ရှိနေပုံရသည်။

သူသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သဖြင့် အရက်ပုလင်းနှင့် မထိခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း ထိုဖန်ပုလင်းမှာ ကြမ်းပြင်နှင့် ထိမှန်ကာ ပြင်းထန်စွာ ကွဲသွားခဲ့ပြီး အရက်များမှာ သူနှင့် ထိုသိမ်မွေ့တည်ငြိမ်သော အမျိုးသား၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ စင်သွားခဲ့ရတော့သည်။

"မင်း..."

ထိုသိမ်မွေ့သော အမျိုးသားသည် ဆဲဆိုခြင်းမပြုဘဲ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်းကပင် သူ၏ အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်းမွန်မှုကို ပြသနေခဲ့သည်။

သူသည် ခုနတင်ကမှ ချထားခဲ့သော ဖုန်းကို ပြန်လည်ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဖုန်းတစ်ခေါက် ထပ်မံခေါ်ဆိုလိုက်ပြန်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးထျန်းသည် အမျိုးသမီးများကို သူ့ အနောက်တွင် ထားရှိကာ ကာကွယ်ပေးထားလိုက်သည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေခဲ့သော မစ္စတာဟန်သည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မနည်းပင် ပြန်လည်မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဟင်းချိုရည်များဖြင့် ပေပွကာ ချောကျိနေခဲ့သဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်အတွင်း အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ချော်လဲသွားခဲ့သေးသည်။

သူ၏ သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော ဆံပင်ပုံစံမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး အဝတ်အစားများတွင်လည်း အစွန်းအထင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ခက်ထန်လှသော မျက်နှာထားဖြင့် ဖုန်းတစ်ခေါက် လှမ်း၍ ခေါ်ဆိုလိုက်တော့သည်။

"ဟဲလို... ကျန်းလေး၊ ငါ လူတစ်ချို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ခံလိုက်ရတယ်၊ မြန်မြန်လေး လူလွှတ်ပြီး လာခဲ့"

"မင်း ခေါ်နိုင်သလောက် လူအများကြီး ခေါ်ခဲ့စမ်း၊ အသက်ရှူနေတဲ့ လူမှန်သမျှ အကုန်ခေါ်ခဲ့၊ ပြဿနာတစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ငါပဲ တာဝန်ယူတယ်"

သူ ပြောဆိုပြီးနောက် နံရံကို မှီလျက် ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေမိပြီး သူ့ အရှေ့ရှိ လူမိုက်များကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လူမိုက်အချို့မှာမူ အရက်နံ့များ နံဆော်နေလျက် ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

"အိုဟို... လူခေါ်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား နောက်ထပ် တစ်ယောက်လောက် ထပ်ခေါ်ပြပါဦး၊ ငါ ကြည့်ချင်လို့"

၎င်းတို့သည် မစ္စတာဟန်၏ ဖုန်းကို လှမ်း၍ လုယူလိုက်ကြပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ကာ ခြေထောက်ဖြင့်ပါ အကြိမ်အနည်းငယ် နင်းခြေပစ်လိုက်ကြသည်။

"ငါ မင်းတို့ကို ပြောလိုက်မယ်... မင်းတို့ မပြစ်မှားသင့်တဲ့လူကို ပြစ်မှားမိရင် အကျိုးဆက်ကို ခံစားရလိမ့်မယ်"

"ကျိုးမျိုးရိုးနဲ့ကောင်... မင်း မင်းရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပြီး ဒီနေရာမှာ ချန်ထားခဲ့မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီအတိုင်းပဲ အပြင်ထွက်ခဲ့မလား ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ ငါ့အရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး သေသေချာချာ ဦးချလိုက်ကြစမ်း၊ ဒါဆိုရင်တော့ ဒီနေ့ကိစ္စကို ဒီတင်ပဲ အဆုံးသတ်ပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့... ဟမ့်"

ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် သူ့ ဓားမြှောင်ကို သူ၏ အရှေ့ရှိ မဟော်ဂနီကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်ရာ ထိုဓားမှာ နှစ်စင်တီမီတာခန့် ထူထဲလှသော နောက်မှီကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့တော့သည်။

လုပ်ငန်းရှင်ကြီးများ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားခဲ့ရသည်။

၎င်းတို့သည် ရှုံးနိမ့်မည့် တိုက်ပွဲကို မဆင်နွှဲသင့်သည့် အခြေခံသဘောတရားကို နားလည်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဒူးထောက်ဦးချရန်မှာမူ မည်သို့မှ မဖြစ်နိုင်ပါချေ။

"ဒူးမထောက်ချင်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။ ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင် မင်းတို့ကို ကူညီပေးရတာပေါ့"

"တက်စမ်း"

သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ သူ၏ လက်ပါးစေ ခြောက်ဦး သို့မဟုတ် ခုနစ်ဦးခန့်က အရှေ့သို့ တိုးထွက်လာခဲ့ကြပြီး ထိုလူစုကို လှမ်း၍ ဖမ်းဆီးရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

လူမိုက်တစ်ဦးသည် ကျိုးထျန်းအား လှမ်း၍ ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ မလှုပ်ရှားရသေးမီမှာတင် ကျိုးထျန်း၏ စိုက်ကြည့်လိုက်သော မျက်လုံးများကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မြှောက်ထားခဲ့သော လက်များမှာ အောက်သို့ ဆက်လက်ချရန် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ရသည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ... ဒီလောက် အသုံးမကျတဲ့ကောင်"

ထိုလူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ လက်ပါးစေကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ပစ်လိုက်ပြီး ကျိုးထျန်းနှင့် ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်ရန် အရှေ့သို့ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။

ဤမျှအထိ အန္တရာယ်ကြီးမားလှသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ကျိုးထျန်းသည် တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်စွာပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"သေသေချာချာ စဉ်းစားစမ်း ဒါက တန်ဖိုးရှိရဲ့လား အကျိုးဆက်ကကော ဘာဖြစ်လာမလဲ မင်းတို့ ဘယ်လောက်အထိ ငွေရထားသလဲဆိုတာကို ငါ မသိပေမဲ့... အဲ့ငွေတွေက မင်းတို့ရဲ့ အသက်ကို ဝယ်ယူဖို့အတွက် လုံလောက်ရဲ့လားဆိုတာကိုတော့ သေသေချာချာ စဉ်းစားသင့်တယ်နော်"

"မင်းမှာ ငါ့ကို လာပြီးတော့ အမိန့်ပေးပိုင်ခွင့် ရှိနေလို့လား"

"ပြောစမ်း... မင်း ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ချန်ထားခဲ့ချင်တာလဲ"

ကျိုးထျန်း ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး မည်သည့်ပြန်လည်ဖြေကြားမှုကိုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။

ထို့ပြင် သူသည် ထိုလူမိုက်ခေါင်းဆောင်အား သေလူတစ်ယောက်ကို ကြည့်ရှုသည့် မျက်လုံးမျိုးဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအကြည့်ကြောင့် ထိုလူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ စိတ်ထဲမှနေ၍ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တံခါးဝ၏ အပြင်ဘက်ဆီမှနေ၍ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မစ္စတာကျောက်... ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပါပြီ"

အဓိကရုဏ်းနှိမ်နင်းရေး တုတ်ကောက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းလေးဦးမှာ သီးသန့်ခန်းအတွင်းသို့ အပြင်းအထန် ပြေးဝင်လာခဲ့ကြပြီး ကျိုးထျန်းနှင့် သူ၏ မိတ်ဆွေများအား ကာကွယ်ရန်အတွက် ၎င်းတို့၏ တုတ်ကောက်များကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့က လူအင်အားနည်းနည်းလေး ရောက်လာတာနဲ့ ငါက ကြောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ထိုလူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ဓားမြှောင်ကို ပြန်လည်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်သည့် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်ကာ ကျိုးထျန်းထံသို့ တရွေ့ရွေ့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။

နှစ်ဖက်စလုံး အနီးကပ် ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများမှာ အဆင့်မြင့်လေ့ကျင့်မှုများ ရရှိထားကြသော်လည်း ၎င်းတို့အနေဖြင့် ပေါ့ဆစွာ နေရဲခြင်း မရှိကြပါချေ။

၎င်းတို့၏ အရှေ့ရှိ အမျိုးသားမှာ သေချာပေါက် အရက်မူးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော အရက်မူးသမားမျိုးမှာ အတော်ပင် ကိုင်တွယ်ရခက်ခဲလှသည့်အပြင် သူ့တွင် ဓားတစ်ချောင်းလည်း ပါရှိနေသေးသည်။

၎င်းတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကာကွယ်ရန်သာ ဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် မဟုတ်သဖြင့် ၎င်းတို့အနေဖြင့် အထူးပင် ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

ထိုသို့ အပြန်အလှန် စောင့်ကြည့်နေကြသည့် အခြေအနေမှာ ယခင်က အေးချမ်းလှသော လမ်းမထက်ဆီသို့ ကားတစ်စီး ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည့်အချိန်အထိ ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးထျန်းသည် ပြတင်းပေါက်၏ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်း၍ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ကားအမျိုးမျိုး၏ မီးရောင်များမှာ မှန်သားပြင်ပေါ်တွင် လာရောက်ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကို နားထောင်ခြင်းအားဖြင့် ကားတစ်စီးတည်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ဘရိတ်အုပ်လိုက်သည့် အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သဖြင့် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ လှုပ်ရှားမှုများ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ရတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်မှနေ၍ အော်ဟစ်သံအမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ငါ့အနောက်က လိုက်ခဲ့ကြစမ်း၊ သူဌေးဟန်ကို သွားပြီးတော့ ကာကွယ်ကြရအောင်"

"ညီအစ်ကိုတို့... သတိကြီးကြီးထားကြ၊ နောက်ကျရင် မင်းတို့ အားလုံးကို ဆုကြေးငွေ ပေးမယ်"

"အားလုံးပဲ လိုက်ခဲ့ကြ... စားသောက်ဆိုင်ထဲကို ဝင်ကြရအောင်"

...

ကျိုးထျန်းတစ်ယောက်တည်းသာမက အခြားလူတိုင်းလည်း ထိုအသံကို ကြားလိုက်ကြရသည်။

သူဌေးဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လူတစ်ယောက်ကို အစိမ်းလိုက် ဝါးမြိုပစ်ချင်နေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လှေကားထစ်များဆီမှနေ၍ မရေမတွက်နိုင်သော ခြေသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အနည်းဆုံး လူတစ်ရာခန့် အပေါ်ထပ်သို့ အပြင်းအထန် ပြေးတက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူဌေးဟန်... သူဌေးဟန်... ဘယ်မှာလဲဗျ"

"ငါ ဒီမှာရှိတယ်" ဟု ဟန်လီကျွင်းက အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် အပြင်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ဆွဲဆောင်လိုက်တော့သည်။

"သူဌေးဟန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ထိုလူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်လာသူမှာ သူဌေးဟန်၏ကားဆရာ "ဆရာကြီးကျန်း" ဖြစ်သည်။

ဤစားသောက်ဆိုင်မှာ ဟန်တျန်းဒေသတွင်း၌သာ ရှိခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဟန်လီကျွင်းသည် သူ့အား လိုက်လံပို့ဆောင်ခိုင်းခြင်း မပြုခိုင်းခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ဆရာကြီးကျန်းမှာ ဝေးလံသောနေရာတွင် ရှိမနေခဲ့ချေ။

သူ၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူသည် သူ လှုပ်ရှားနိုင်သမျှသော လူမှန်သမျှကို အလျင်အမြန်ပင် စုစည်းလိုက်ပြီး သူ၏ မိတ်ဆွေအချို့ကိုပါ အခြားနေရာများမှ လူများကို ထပ်မံခေါ်ဆောင်ပေးရန် လွှတ်လိုက်သေးသည်။

ကျော်ကြားလှသော အထွေထွေမန်နေဂျာ မစ္စတာဟန် ပြဿနာတက်နေကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရေး ပြီးဆုံးရန်အတွက် အမြဲ ကြိုးပမ်းနေကြသော ရုပ်ရှင်အဖွဲ့သားအချို့ပင်လျှင် ၎င်းတို့၏ ရိုက်ကူးမှုများကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး လူတိုင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင်လည်း လူအမြောက်အမြား ပိုမိုလိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

ဆရာကြီးကျန်းသည် စားသောက်ဆိုင်၏ တံခါးဝရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အချိန်တွင် သူ့ အနောက်၌ လိုက်ပါလာသော လူဦးရေမှာ တစ်ထောင်ကျော်ပင် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရုပ်ရှင်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သားများ၊ နောက်ခံသရုပ်ဆောင်များ၊ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများနှင့် အလုပ်သမားများ... အခြေခံအားဖြင့် အသက်ရှူနေသည့် လူမှန်သမျှ အကုန်လုံး ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သီးသန့်ခန်း၏ တံခါးဝရှေ့တွင် အနည်းဆုံး လူ ၂၀ ခန့် ဝိုင်းအုံနေကြပြီး အခြား လူတစ်ရာကျော်မှာမူ စင်္ကြန်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားကြတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုလူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရပြီး တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်မိသည်။

သူသည် ယနေ့ အိမ်မှ မထွက်ခွာမီအချိန်တုန်းက တရုတ်အရက်ဖြူတစ်ပုလင်းကို သောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏ အရက်မှာ အနည်းငယ် ပျယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

‘လူခေါ်တယ်ဆိုတာက စကားအဖြစ် ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ လူအများကြီး တကယ် ရောက်လာကြတာလဲ’

‘အဲ့ကောင်က ငါ့ကို ပြောတာတော့... ကျိုးထျန်းနဲ့အတူ ထမင်းစားနေတဲ့လူတွေက သရုပ်ဆောင်တွေနဲ့ ဒါရိုက်တာတွေပဲ ရှိတာပါ၊ ဘယ်သူမှ အရေးမကြီးပါဘူးလို့ ပြောခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ အခု ဘာဖြစ်လို့ လူရာပေါင်းများစွာက ငါ့ရဲ့ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားကြရတာလဲ’

‘တောက်... အဲ့ကောင် ငါ့ကို လိမ်လိုက်တာပဲ’

သူသည် ထိုသို့ကြောင်အမ်းနေဆဲဖြစ်စဉ်မှာတင် လူအုပ်ကြီး၏ ဆူညံသံများအပြင် လမ်းမထက်ဆီမှနေ၍ ရဲကားဥဩဆွဲသံ အမြောက်အမြားပါထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

‌