အခန်း ၂၂၀

🍋 Chapter 220

ကျိုးထျန်းသည်လည်း အခြားလူများနှင့်အတူ လိုက်၍ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ခုနတုန်းက သူတို့နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်က ထိုချောင်ကျွင်းကျဲ့မှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ချိန်းတွေ့နေခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု လူတိုင်းက အဘယ်ကြောင့် ခန့်မှန်းခဲ့ကြသနည်းဆိုသည်ကို သူ ယခုမှပင် နားလည်သွားတော့သည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို အတူတူ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးကြသဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရင်းနှီးနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤချောင်ကျွင်းကျဲ့မှာမူ သေချာပေါက် ပြဿနာအချို့ ရှိနေခဲ့သည်။

သူသည် အစဉ်အလာ စံနှုန်းတန်ဖိုးများကို ဆန့်ကျင်သော ကိစ္စရပ်များကိုသာ တကူးတက ရွေးချယ်လုပ်ကိုင်တတ်ပြီး သူ၏ အပြုအမူများမှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် မေးခွန်းထုတ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ခုနတင်က ထိုသိမ်မွေ့သော အမျိုးသား ပြောကြားလိုက်သော စကားများကို ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးထျန်းသည် ယခင်က ထိုသူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ပတ်သက်၍ ခန့်မှန်းထားခဲ့သောအချက်များကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ချောင်ကျွင်းကျဲ့မှ သူ့အား "အတွင်းရေးမှူးကျန်း" ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ရာ ၎င်းမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးတစ်ဦး၏ အတွင်းရေးမှူးကို ခေါ်ဆိုသော ရာထူးအမည် ဖြစ်ပေသည်။

‘ဒါဆိုရင် ဒီပုဂ္ဂိုလ်က စောစောစီးစီး ပြန်သွားခဲ့တဲ့ အရာရှိကြီးရဲ့ အတွင်းရေးမှူး ဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း အလွန်များတာပဲ’

‘ဒါက သေချာသလောက် ရှိနေပြီ၊ ဒီ ဘီလီယံနာသူဌေးကြီးတွေက သူ့အပေါ်မှာ ထားရှိတဲ့ ရိုသေတဲ့ သဘောထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒီအရာရှိကြီးရဲ့ ရာထူးအဆင့်အတန်းဟာ အနည်းဆုံးတော့ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဒါမှမဟုတ် အစိုးရပိုင်းအကြီးအကဲ အဆင့်လောက် ရှိလိမ့်မယ်’

ဤအကြောင်းကို တွေးတောလိုက်မိသည့်အခါ သူသည် အမှန်တကယ် အရှိန်အဝါကြီးမားလှသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှင့် မဆုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှနေ၍ အနည်းငယ် နောင်တရမိသွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အတွင်းရေးမှူးကျန်းအား လှမ်း၍ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် စကားဆိုလိုက်သည်။

"မစ္စတာကျန်းအနေနဲ့ အစိုးရရဲ့ အလုပ်ကိစ္စတွေကိုပဲ ဦးစားပေးသင့်ပါတယ်ဗျာ။ နောက်ကျရင် ကျွန်တော် ဟန်ကျိုးကို လာလည်တဲ့အခါ လူကြီးမင်းနဲ့အတူ အေးအေးဆေးဆေး အရက်သောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါရစေ”

“ ကျွန်တော်က ဟန်ကျိုးရဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို သဘောကျတာမို့လို့ တစ်ခါတည်း မြည်းစမ်းကြတာပေါ့"

ဒါလုံအဖွဲ့အစည်းမှ လီဟိုင်ပေါ်သည် သူ့အား ‘ချင်းမင်ပွဲတော်မတိုင်မီ ဆွတ်ခူးထားသော’ ထိပ်တန်း လုံကျန်လက်ဖက်ရည်တစ်ထုပ် ပေးအပ်ခဲ့ဖူးရာ ၎င်း၏ မွှေးပျံ့လှသော ရနံ့ကို သူ ယခုတိုင် အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အတွင်းရေးမှူးကျန်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာနှင့် လှုပ်ရှားမှုများမှာ သူ၏ အလုပ်သဘာဝကြောင့် ဖြစ်ရမည် ။

အမြဲတမ်းပင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းလျက် တည်ငြိမ်လွန်းလှပေသည်။

"ကျိုးလေး ဟန်ကျိုးကိုရောက်လာတဲ့အခါ... ငါသာ အချိန်ရမယ်ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် အတူတူ အရက်သောက်ဖို့ စီစဉ်ပေးရတာပေါ့"

"ဒါဆိုရင် ကတိပြုပြီနော်" ကျိုးထျန်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူနှင့်အတူ ရိုသေစွာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထိုနေရာရှိ သူဌေးကြီးများမှာမူ အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်သော မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်း၍ ကြည့်ရှုနေကြတော့သည်။

အတွင်းရေးမှူးကျန်းနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခွင့် ရရှိခြင်းမှာ အလွန်ခဲယဉ်းလှသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကဲ့သို့သော အမှုဆောင်အရာရှိကြီးများပင်လျှင် များစွာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်ကြရသော်လည်း ကျိုးလေးမှာမူ ၎င်းကို အလွန်ပင် လွယ်ကူစွာဖြင့် ရရှိသွားခဲ့သည်။

အတွင်းရေးမှူးကျန်းသည် ချောင်ကျွင်းကျဲ့၏မျက်နှာကြောင့် ဤသို့ ပြုလုပ်ပေးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးထျန်းကိုယ်တိုင်၏ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်ပြီး သဘောထားကြီးမားမှုကလည်း အဓိက အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ရေရှည်အတွက် တွေးတောကြည့်မည်ဆိုပါက အတွင်းရေးမှူးကျန်း၏ အနာဂတ်မှာ အလွန်ပင် တောက်ပလှပေသည်။

အကယ်၍ သူ ကူညီပေးနေသော အရာရှိကြီးသာ မြို့တော် သို့ ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း ခံရမည်ဆိုပါက သူ၏လုပ်ငန်းစဉ်အတွက် လမ်းကြောင်းနှစ်ခု ရှိပေသည်။

ပထမလမ်းကြောင်းမှာ ဒေသတွင်း၌ပင် ဆက်လက်ကျန်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူh ရာထူးမှာ အတွင်းရေးမှူးအဆင့် မဟုတ်တော့ဘဲ ဒေသန္တရ ခေါင်းဆောင်အဖွဲ့ ၏အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အထက်အဆင့်ဆင့်ရှိ အဆက်အသွယ်များကြောင့် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလာမည် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယလမ်းကြောင်းမှာမူ ထိုအရာရှိကြီး၏အနောက်မှနေ၍ မြို့တော်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီး အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလမ်းကြောင်းသည်လည်း တူညီစွာပင် ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှပြီး သူသည် မြို့တော်ရှိ အဓိကဌာနတစ်ခုခု၏ ဒုတိယ သို့မဟုတ် တတိယမြောက် အဆင့်အမြင့်ဆုံး အရာရှိကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်မှာ သူ့အား ရင်းနှီးအောင် လုပ်ဆောင်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ ရာထူးအာဏာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီးမှ ဆိုပါက မြှောက်ပင့်ပေါင်းသင်းရန်အတွက် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ကျိုးထျန်းမှာမူ ထိုမျှအထိ အဝေးကြီး တွေးတောမနေခဲ့ပါချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အဓိကအားဖြင့် ရှန်ဟိုင်းဒေသတွင်သာ လုပ်ငန်းများကို လည်ပတ်နေခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

၎င်းမှာ အိမ်နီးနားချင်း ပြည်နယ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူ ခဏခဏ သွားရောက်လေ့မရှိပါချေ။

အတွင်းရေးမှူးကျန်းသည် တကယ်တမ်း၌ အလွန်ပင် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

အကျိုးအကြောင်းအရဆိုလျှင် သူသည် ယခုအချိန်တွင် ဟန်ကျိုးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကာ အနားယူနေသင့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင် တည်ငြိမ်မှု ရှိစေရန်အတွက် အားလုံးကို ထိန်းသိမ်းပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ ရှိနေခြင်းကြောင့် ဟန်တျန်းဒေသရှိ အစိုးရအရာရှိများက သူ့အား မျက်နှာသာပေးကြမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူသည် ခုနတင်ကမှ လူမိုက်ခေါင်းဆောင်၏ အရက်ပုလင်းဖြင့် ပစ်ပေါက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှနေ၍ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေခဲ့ရာ ဤကိစ္စရပ်များ အားလုံး ပြီးပြတ်သွားသည့်အချိန်ကျမှသာ ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီးနောက် အရပ်ဝတ်လဲလှယ်ထားသော ချိုးလန်အား ရဲအရာရှိအချို့က လူအုပ်စု၏ အရှေ့သို့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

သူ၏ အဝတ်အစားများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် အိမ်တွင် အနားယူနေစဉ်အတွင်းမှာတင် ဟန်လီကျွင်း၏ လူများမှ လာရောက်ဖမ်းဆီးကာ ကားပေါ်သို့ အဓမ္မတွန်းတင်၍ ရဲစခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

အနောက်ဘက် ခါးလယ်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်လိုက်သော ခြေကန်ချက်တစ်ခုကြောင့် ချိုးလန်သည် အေးစက်လှသော ကြွေပြားများပေါ်သို့ ဒူးထောက်လျက် လဲကျသွားခဲ့ရတော့သည်။

သူသည် လက်ရှိအချိန်အထိ လုံးဝ ဝေခွဲမရဘဲ ကြောင်အမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် အိမ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေခဲ့ပြီး ဖုန်းကစားလျက် သတင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မနက်ဖြန် ကျိုးထျန်းတစ်ယောက် ဟန်တျန်းဒေသမှ ထွက်ခွာသွားရမည့်အချိန်တွင် ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြင့် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်ပျက်သွားမည့် အခြေအနေကို သူ မြင်တွေ့ချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ သူ၏ အိမ်ရှေ့တံခါးကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီး လူတစ်ဒါဇင်ခန့် အခန်းတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာကာ သူ့အား ချုပ်နှောင်လိုက်ကြပြီး ထူထဲလှသော ကြိုးများဖြင့် တုတ်နှောင်ကာ ဗန်ကားတစ်စီးပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပါးစပ်ကိုလည်း တိပ်များဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားခဲ့သဖြင့် အကူအညီတောင်းခံရန် အော်ဟစ်ခွင့်ပင် မရရှိခဲ့ပါချေ။

သူ၏ ဒူးနှစ်ဖက်စလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်မိသွားခဲ့သဖြင့် နာကျင်နေခဲ့ရပြီး ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူရင်း သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှမ်း၍ ကြည့်ရှုလိုက်မိသည်။

စားပွဲများ၊ ကုလားထိုင်များနှင့် လူများ။

လူအမြောက်အမြား ရှိနေခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် အကျွမ်းတဝင်ရှိသော မျက်နှာအချို့လည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။

အပေါ်စီးမှ ထွန်းလင်းနေသော မီးရောင်မှာ အလွန်ပင် စူးရှလှသဖြင့် သူ၏ မျက်စိကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ချိန်ညှိလိုက်ရပြီးနောက် မိမိနှင့် အနီးဆုံးနေရာတွင် ရှိနေသော မျက်နှာကို သေသေချာချာ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

"ကျိုးထျန်း... မင်းက..."

သူသည် ဆဲဆိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာတင် သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားလူများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ညှစ်ခြေခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

သူသည် အခြားလူများကို မမှတ်မိနိုင်သော်လည်း ဟန်လီကျွင်းကိုမူ အလွန်ပင်ကောင်းမွန်စွာသိရှိထားသည်။

ဟန်တျန်းဒေသ၏ တကယ့်ပိုင်ရှင်၊ စစ်မှန်သော ဒေသခံသူဌေးကြီးဖြစ်ရာ သူသည် ဟန်လီကျွင်း၏ နယ်မြေအတွင်းမှာတင် လုပ်ငန်းများကို မှီခိုလုပ်ကိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်လီကျွင်းမှ သူ့အား မသိရှိသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ကမူ ဤဥက္ကဋ္ဌဟန်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခွင့် ရရှိရန်အတွက် အစဉ်အမြဲအိပ်မက်မက်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ၎င်းတို့ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများနှင့် ရက်စက်မှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရတော့သည်။

‘ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ကုန်တာလဲ’

‘ဘာဖြစ်လို့ ဥက္ကဋ္ဌဟန်က ကျိုးထျန်းနဲ့ အတူတူ ရှိနေရတာလဲ။ ဒီကျိုးထျန်းဆိုတဲ့ကောင်က အပြင်ကနေ ရောက်လာတဲ့ သူဌေးသား တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား’

‘ကျောက်မိသားစုရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကြောင့်သာ ဟန်တျန်းမှာ လာပြီးတော့ အရှိန်အဝါ ပြနေနိုင်တာလေ’

‘ငါက ကျောက်မိသားစုကို မကြောက်ဘူး၊ ဟွမ်ရှီးရုပ်ရှင်ထုတ်လုပ်ရေး ကိုလည်း မကြောက်ဘူး’

‘ဒါပေမဲ့ ကျိုးထျန်းက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဥက္ကဋ္ဌဟန်နဲ့ သိသွားရတာလဲ၊ ပြီးတော့ အခြားလူတွေကကော ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေကြရတာလဲ’

သူ၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးထျန်းတစ်ယောက် စကားပင် မဆိုရသေးမီမှာတင် ချောင်ကျွင်းကျဲ့က ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာခဲ့ပြီး ချိုးလန်၏ မျက်နှာကို ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်လိုက်တော့သည်။

"မင်းအမေကိုလိုး... ပြောစမ်း၊ မင်း ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် လူလွှတ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား"

ချိုးလန်သည် ထိုခြေကန်ချက်ကြောင့် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ မျက်လုံးဆီမှနေ၍ သွေးများ စီးကျလာခဲ့သော်လည်း နာကျင်မှုကိုပင် မခံစားနိုင်တော့ပါချေ။

သူသည် အသည်းအသန် ပြန်လည်ထထိုင်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို ဝေခွဲမရစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် လူကြီးမင်းကို မသိပါဘူး"

"အခုအချိန်အထိ ငါတို့ကို လာပြီးတော့ အယောင်ဆောင်နေတုန်းပဲလား။ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်"

ချောင်ကျွင်းကျဲ့သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ချိုးလန်၏ ဦးခေါင်းကို လှမ်း၍ ထုနှက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ရာ ကျိုးထျန်းက အရှေ့သို့ အလျင်အမြဲ တိုးထွက်ကာ တားဆီးပေးလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်လက်လွှတ်ထားပေးမည်ဆိုပါက ချိုးလန်မှာ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

"ကျွင်းကျဲ့... စိတ်အေးအေးထားစမ်း။ ကျိုးလေးကိုပဲ မေးခွင့်ပြုလိုက်ပါ၊ သူက ဒီအကြောင်းကို အသိဆုံးပဲ"

အတွင်းရေးမှူးကျန်းက စကားလှမ်းပြောလိုက်သည့် အခါကျမှသာ ချောင်ကျွင်းကျဲ့သည် ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းလိုက်တော့သည်။

ကျိုးထျန်းက သူ့အား စိတ်ချရန် အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် ချိုးလန်၏ အရှေ့သို့ လှမ်း၍ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌချိုး... ငါတို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီပဲ။ တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်လွန်းလှတယ်နော်"

ကျိုးထျန်းသည် သူ့ထံသို့ တစ်ရှူးတစ်ထုပ် ကမ်းပေးလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးများကို သုတ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ချိုးလန်မှာမူ ၎င်းကို မယူရဲချေ။

ကျိုးထျန်း မိမိထံသို့ တရွေ့ရွေ့ တိုးကပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် အနောက်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ဖင်တရွတ်တိုက် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

"မင်း အရင်တုန်းက ငါ့ကို ဟန်တျန်းဒေသကနေ မောင်းထုတ်ပစ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား၊ ဒါပေမဲ့ မင်း မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး၊ ပြီးတော့ မင်း ငါ့ကို စောင့်နေခိုင်းခဲ့သေးတယ်”

“ ငါလည်း မစောင့်ချင်တော့ဘူးလေ အဲဒါကြောင့် ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို လာရှာလိုက်တာ အံ့ဩသွားလား... မမျှော်လင့်ထားဘူး မဟုတ်လား"

"မင်း ငါ့ကို ပြစ်မှားစော်ကားခဲ့တာလား ကောင်းပြီလေ... ဒါကို မင်းရဲ့ မိုက်မဲမှုလို့ပဲ ငါ သတ်မှတ်ပေးလိုက်မယ်"

"မင်း ငါ့ရဲ့ ထမင်းစားပွဲကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာလား ကောင်းပြီလေ... အဲ့ကောင်ကို ငါတို့ နောက်ကျမှပဲ သေသေချာချာ ရှင်းကြတာပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါတို့ရဲ့ တံခါးဝရှေ့အထိ ဓားတွေ၊ လက်နက်တွေ ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ လူတွေကို လွှတ်ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်၊ ဒါကတော့ ဘယ်လိုမှ ခွင့်လွှတ်လို့မရတဲ့ ကိစ္စပဲ"

ကျိုးထျန်းသည် အရှေ့သို့ တရွေ့ရွေ့ တိုးကပ်လာခဲ့ရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ချိုးလန်မှာမူ အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာရန် နေရာမရှိတော့ချေ။

သူသည် နံရံ၏ ထောင့်စွန်းကိုသာ တင်းကျပ်စွာ ဆွဲကိုင်ထားမိပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးများကြောင့် ကြမ်းပြင်မှာ အလွန်ပင် ချောကျိနေခဲ့သဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးနောက်တွင်လည်း မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။

သူသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကိုသာ ကာကွယ်ထားမိပြီး ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင် ပုန်းကွယ်နေခဲ့ရတော့သည်။

"မင်းက စကားအခြေအတင် ဖြစ်ရုံမျှနဲ့ လူအကြမ်းဖက်မှု ကျူးလွန်ဖို့အတွက် လူမိုက်တွေကို ငှားရမ်းရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား"

"မင်းကို ဘယ်သူက ဒီလောက်အထိ သတ္တိပေးလိုက်တာလဲ"

ကျိုးထျန်းသည် သူ၏ အင်္ကျီကော်လာကို လှမ်း၍ ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ချိုးလန်အား သူ့ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလိုက်သည်။

သူသည် မိမိ၏စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော ဒေါသများနှင့် တစ်ဖက်လူ မကြာမီအချိန်အတွင်း ကြုံတွေ့ရတော့မည့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖွယ်ရာ အနာဂတ်ဆိုးကြီးကို ချိုးလန်အား သေသေချာချာမြင်တွေ့သွားစေချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။