အခန်း ၈၁
Vol. 9 Ch. 81
အခန်း (၈၁)
ချန်ဟောက်ထျန်းက ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို လုံးဝယုံကြည်ပုံမရပေ။ သူက မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် စိန်ခေါ်လိုက်သည်။
“ဒီမှာလာပြီး လေလုံးမထွားစမ်းပါနဲ့၊ မင်းကိုယ်မင်း အဲ့ဒီလောက်တောင် စွမ်းတယ်ထင်ရင် သွားပြီး ကိုင်ကြည့်လိုက်စမ်းပါ”
သူက ခပ်တည်တည်ဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်။
“ဆိုရိုးစကားတောင် ရှိသေးတယ်မလား၊ ကျားဖင်ကို သွားမနှိုက်နဲ့တဲ့၊ မင်းက ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေမှတော့ ငါတို့မျက်စိရှေ့မှာ သွားကိုင်ပြပါလား”
ရန်အာဟူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ချိုးသွားရပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စကားမဆံ့တော့လောက်အောင် ဆွံ့အသွားသော အမူအရာက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေ၏။ သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“ငါပြောမယ် ချန်ဟောက်ထျန်း၊ မင်းက စိတ်ရောဂါများ ရနေတာလား”
သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆက်ပြော၏။
“ဘာဖြစ်လို့ ရောက်ရောက်ချင်း သူ့ဖင်ကို သွားကိုင်ချင်နေရတာလဲ၊ သူက ကျားမိခင်ကြီးလေ၊ ဒါက သူ့ကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှောင့်ယှက်တာနဲ့ မတူဘူးလား”
ချန်ဟောက်ထျန်း၏ မျက်နှာမှာ ထိုစကားကြောင့် ရှက်ဒေါသဖြင့် ရဲရဲနီသွားလေသည်။ သူက အလျင်စလို ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
“ငါဆိုလိုတာက အဲ့ဒီသဘောမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ”
ရန်အာဟူက အရာအားလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့်နှယ် ခေါင်းတညိတ်ညိတ် လုပ်ပြလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ”
သူက ရှေ့သို့ ခပ်သွက်သွက် လှမ်းသွားကာ ကျားမိခင်ကြီး၏ ကြီးမားထွားကျိုင်းသော လက်ဝါးကြီးများကို အရင်ဆုံး ထိတွေ့ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကိုပါ အသာအယာ ဆက်လက်ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။ သူ၏လေသံတွင် ကြင်နာမှုများ အပြည့်ပါဝင်နေ၏။
“မင်းက ဒီတလော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်လာပေမယ့် နည်းနည်းတော့ အပျင်းထူလာသလိုပဲ၊ တစ်နေ့လုံး ခြံထဲမှာပဲ အောင်းနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ၊ ကြည့်စမ်း မင်းကိုယ်ပေါ်က အဆီပိုတွေကို”
ရန်အာဟူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူက ကျားမိခင်ကြီးနှင့် နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ အလွန်အကျွံ ဂရုစိုက်ကျွေးမွေးမှုများကြောင့် ကျားမိခင်ကြီးမှာ သိသိသာသာဝဖြိုးလာသည်ဟု သူ အမြဲတမ်း ခံစားနေရ၏။
အကယ်၍ သူမသာ တောတောင်ထဲသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်မသွားပါက ထိုနေရာရှိ ကြမ်းတမ်းသော ဘဝနှင့် သေချာပေါက် အသားကျနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။
ကျားမိခင်ကြီးက သူ့စကားကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် နှာခေါင်းမှ အသံကျယ်ကြီး နှစ်ချက်ခန့် မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။
ရန်အာဟူက သူတို့သုံးယောက်၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ဆိုက်ဘေးရီးယားကျားကြီး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် မှီချပစ်လိုက်သည်။ သူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ၊ ‘ကျားကျောပေါ်ရောက်ရင် ဆင်းရခက်တယ်’ ဆိုတဲ့ စကားပုံကို ငါ လက်တွေ့လုပ်ပြလိုက်တာ မိုက်တယ်မလား”
ဝမ်လင်းလင်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်သွားရလေသည်။
“နင်က ‘ကျားကျောပေါ်ရောက်ရင် ဆင်းရခက်တယ်’ ဆိုတဲ့ စကားပုံကို ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ သုံးရသလား ကောင်စုတ်ရဲ့”
ရှောင်စီယွီမှာလည်း အံ့သြမင်တက်စွာဖြင့် လက်မထောင်ပြလိုက်မိသည်။
“အရမ်းမိုက်တာပဲ၊ ရှင်က ကျားတစ်ကောင်ကိုတောင် ယဉ်ပါးအောင် ဆုံးမနိုင်တာလား”
ရန်အာဟူက ဆိုက်ဘေးရီးယားကျားကြီးပေါ်မှ အောက်သို့ ဆင်းလိုက်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်လေသည်။
“အာ၊ တကယ်တော့ ဒီဆိုက်ဘေးရီးယားကျားကြီးကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ခဲ့တာက ကျွန်တော်မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ သူဌေးပါ”
သူက ရိုးသားစွာပင် ဆက်လက်ရှင်းပြ၏။
“သူက ကျွန်တော့်ရဲ့သူဌေး မျက်နှာကို ထောက်ထားလို့သာ ဒီလောက်လိမ္မာနေတာပါ၊ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော့်ကို ရိုက်မချလိုက်တာပေါ့”
ရန်အာဟူတွင် ဤမျှလောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်းတော့ ရှိနေသေးပေသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်စီယွီ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် စောစောက သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော လူငယ်လေး၏ ခန့်ညားလှသည့် ပုံရိပ်က အလိုအလျောက် ပေါ်လာတော့သည်။
သူမ၏ တက္ကသိုလ်သက်တမ်း လေးနှစ်တာ ကာလတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထိုအမျိုးသားထက် ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ရုပ်ရည်ချောမောသောသူကို တစ်ခါမျှမတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။
ထိုအမျိုးသားမှာ ငယ်ရွယ်ပြီး ရုပ်ရည်ချောမောရုံသာမက ဤကဲ့သို့ ထူးကဲသော စွမ်းဆောင်ရည်မျိုးပါ ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။
သူမက စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ရန်အာဟူ၊ ရှင့်ရဲ့ ဒီသူငယ်ချင်းက ဒီလောက်အရည်အချင်းရှိတယ်ဆိုတာ အရင်က ဘာလို့ တစ်ခါမှ မပြောပြခဲ့ရတာလဲ”
ရန်အာဟူက ခေါင်းကို ထပ်ကုတ်လိုက်ပြန်သည်။
“မင်းပြောတာ လင်းယန်ကိုလား၊ သူက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ငါတို့နဲ့ မတူဘူးလေ၊ ငါတို့တွေ အိမ်လုပ်တမ်းကစားနေကြတဲ့ အချိန်မှာ သူကတော့ ပုရွက်ဆိတ်တွေကို ထိုင်ရေနေတတ်တာ”
သူက အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့ရင်း ဆက်ပြောလေသည်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မိဘတွေကတော့ ဒီကောင်လေးဟာ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ အမြဲပြောတတ်ကြတယ်၊ သူက တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သဘာဝအလျောက် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နိုင်တဲ့ ပါရမီတစ်ခု ပါလာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
ရှောင်စီယွီ၏ မျက်လုံးများက မနီးမဝေးတွင် မီးမွှေးကာ ဟင်းချက်ပြုတ်နေသော အမျိုးသားထံသို့ ငေးမောကြည့်ရှုနေမိသည်။
ချန်ဟောက်ထျန်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံးဝ မကျေနပ်နိုင်ဘဲ ပေါ့ပျက်ပျက်ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ငါကတော့ ထူးခြားတာ ဘာတစ်ခုမှ မတွေ့ပါဘူး”
ရန်အာဟူက သူ့အား အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“အို... ဟုတ်လား၊ ဒါဆိုရင် မင်းက ဆိုက်ဘေးရီးယားကျားကြီးတစ်ကောင်လောက်ကို ငါတို့ရှေ့မှာ ယဉ်ပါးအောင် သွားလုပ်ပြပါလား”
ထိုအခါမှ ချန်ဟောက်ထျန်းတစ်ယောက် ပါးစပ် ချက်ချင်းပိတ်သွားလေတော့သည်။
“ဂွပ် ဂွပ် ဂွပ်”
‘လေယာဉ်ပျံကြီး စီးနေရသလိုပဲ၊ ကောင်းကင်ယံမှာ ဝဲပျံနေရတဲ့ ခံစားချက်က တကယ်ကို မိုက်လွန်းတယ်’
ရွှေရောင်သိမ်းငှက်ကြီးက ဘဲငန်းဖြူကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကောင်းကင်ထက်တွင် ပတ်ချာလည် ဝဲပျံနေလေရာ အနီးနားရှိ အိမ်ခြေများမှာ နတ်ဆိုးအော်သံအလား ဆူညံလှသော အော်ဟစ်သံများ၏ အနှောင့်အယှက်ပေးမှုကို ခံနေကြရ၏။
ချန်ဟောက်ထျန်းနှင့် အခြားသူများမှာ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့အားလုံး အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိကြသည်။
“နေပါဦး၊ အဲ့ဒါကြီးက ဘာအကောင်ကြီးလဲ”
“သိမ်းငှက်နဲ့ တူတယ်နော်”
“ဘာ သိမ်းငှက်နဲ့တူတယ်လဲ၊ အဲ့ဒါ ရွှေရောင်သိမ်းငှက်ကြီးပါဆို”
ရှောင်စီယွီမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကာ မေးလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ရွှေရောင်သိမ်းငှက်ကြီးက ဘဲငန်းဖြူတစ်ကောင်ရဲ့ အသံမျိုးကို အော်နိုင်ရတာလဲ”
ဝမ်လင်းလင်းက မျက်လုံးကို ကျဉ်းကာ ကြည့်ရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ ခြေသည်းတွေထဲမှာ ဘဲငန်းဖြူကြီး တစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားတာ နင် မမြင်ဘူးလား”
ရှောင်စီယွီမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားရ၏။
“ဟင်..၊ ဘယ်လို ဘယ်လို”
ချန်ဟောက်ထျန်းက သူ ဝင်ပြောရန် အခွင့်အရေးရပြီဟု တွေးကာ ဆရာကြီးစတိုင်ဖြင့် ဝင်ရောက်ဆွေးနွေးလေသည်။
“ဒါက နားလည်ရလွယ်ပါတယ်၊ ဘဲငန်းဖြူဆိုတာ ရွှေရောင်သိမ်းငှက်ကြီးရဲ့ အစားအစာလေ၊ ဒီရွှေရောင်သိမ်းငှက်ကြီးက ဒီဘဲငန်းဖြူကို သူ့နေရာမှာ အရသာခံပြီးစားဖို့ သယ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
ရှောင်စီယွီက သူမ၏ သံသယကို ဆက်လက်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် သူက ဘာလို့ ဒီဘဲငန်းဖြူကြီးကို ကိုင်ပြီး ကောင်းကင်မှာ ဒီလိုချည်း လှည့်ပတ်ပြီးပျံနေရတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာတဝိုက်မှာပဲ ပျံနေတာနော်”
ချန်ဟောက်ထျန်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားဟန်ပြုပြီးနောက် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ အောင်ပွဲခံသားကောင်ကို ကြွားလုံးထုတ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်”
ရှောင်စီယွီနှင့် ဝမ်လင်းလင်းတို့ နှစ်ဦးလုံးမှာ စကားမဆိုနိုင်အောင် အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။
“တကယ်ကြီး အဲ့ဒီလိုမျိုးပဲလား”
ချန်ဟောက်ထျန်းက အလွန်အမင်း သေချာနေသည့်ဟန်ဖြင့် ထပ်မံအတည်ပြုလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်လေ၊ သူက ငါတို့ကို သက်သက်မဲ့ ကြွားပြနေတာ”
ဘေးနားရှိ ရန်အာဟူမှာမူ ခါးပင် မဆန့်နိုင်တော့လောက်အောင် အော်ဟစ်ရယ်မောနေလေတော့သည်။
“ဟားဟားဟားဟား ဟားဟားဟားဟား”
သူက အသက်လုရှူရင်း ဆက်ပြော၏။
“ငါပြောမယ် ချန်ဟောက်ထျန်း၊ မင်းက ဒီအတွေးကို ဘယ်ကနေ သွားရလာတာလဲ၊ ဒီရွှေရောင်သိမ်းငှက်ကြီးက သူ့ရဲ့ သားကောင်ကို ကြွားပြနေတယ်လို့ ဘယ်လိုတောင် တွေးမိလိုက်ရတာလဲ၊ အဲ့ဒါက ရှင်းရှင်းလေး သူ့ရဲ့ ညီလေးကို လေယာဉ်ပျံလိုက်စီးခိုင်းနေတာ၊ အဲတာကို မင်းက ဒီလိုမျိုး အထင်လွဲအောင် သွားပြောနေသေးတယ်”
ချန်ဟောက်ထျန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။
“ဘာ ညီလေးလဲ၊ မင်း ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ ဘဲငန်းဖြူဆိုတာ ရွှေရောင်သိမ်းငှက်ရဲ့ အစားအစာပဲလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် သူ့ရဲ့ ညီလေး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
ရန်အာဟူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“တခြား ဘဲငန်းဖြူတွေဆိုရင်တော့ အရည်အချင်း မမီတာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ဒီဘဲငန်းဖြူကြီးကတော့ ငါ့သူဌေးကိုယ်တိုင် မွေးထားတာလေ၊ ဒါကြောင့် သာမန် ဘဲငန်းတွေနဲ့ မတူတာ သေချာတာပေါ့”
ချန်ဟောက်ထျန်းက လှောင်ပြောင် သရော်လိုက်လေသည်။
“ဒီရွှေရောင်သိမ်းငှက်ကြီးကိုလည်း မင်းသူဌေး မွေးထားတာလို့ပါ တစ်ခါတည်း ပြောလိုက်ပါလား”
ရန်အာဟူက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ဒီရွှေရောင်သိမ်းငှက်ကြီးကိုလည်း ငါ့သူဌေး မွေးထားတယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ”
“ဒီနေ့မှပဲ ငါတို့က မွေးစားဖို့ အတည်ပြုလိုက်တာလေ၊ သစ်တောဦးစီးဌာနကလည်း သဘောတူခွင့်ပြုထားပြီးပြီ၊ မဟုတ်သေးဘူး၊ သစ်တောဦးစီးဌာနက ငါ့သူဌေးကို မွေးပေးဖို့တောင် တောင်းပန်နေရတာလို့ ပြောရမှာ”
ချန်ဟောက်ထျန်းက သဘာဝကျကျပင် သူ၏စကားကို လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။
“မင်းက တကယ်ကို လေလုံးမိုးလုံးတွေ ထွားလွန်းနေပြီ”
ရန်အာဟူက သူ၏ ခနဲ့တဲ့တဲ့ စကားများကို လျစ်လျူရှုကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံသို့ လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။
“ဘဲငန်းဖြူကြီး၊ ထမင်းစားချိန်ရောက်ပြီကွ”
ထို့ကြောင့် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ပင် ရွှေရောင်သိမ်းငှက်ကြီးက ဘဲငန်းဖြူကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် သူတို့ရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ထိုးဆင်းလာလေတော့သည်။ ၎င်းက ခြံဝင်းထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာ၏။
ရန်အာဟူက ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာဖြင့် နတ်ရေစင်အနည်းငယ်ကို ရေခွက်တစ်ခုထဲသို့ လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး ရေနည်းနည်းသောက်လိုက်ဦး”
ထိုဘဲငန်းဖြူကြီးနှင့် ရွှေရောင်သိမ်းငှက်ကြီးတို့မှာ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ရေကို အငမ်းမရသောက်သုံးနေကြလေသည်။ အားလုံးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်အထိ အံ့သြတကြီး ငေးကြည့်နေမိကြ၏။
အထူးသဖြင့် ချန်ဟောက်ထျန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အက်ကွဲ ပြိုလဲသွားလေတော့သည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် လင်းယန်နှင့် ပတ်သက်၍ သိချင်စိတ်များက ခပ်ရေးရေး ပေါ်လာခဲ့ရသည်။
‘ဒီအမျိုးသားက ဘယ်လိုနောက်ခံမျိုး ရှိနေလို့များ နိုင်ငံတော်အဆင့်-၁ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို သူ့အိမ်မှာ ဒီလောက်အများကြီး မွေးထားနိုင်ရတာလဲ’
ရှောင်စီယွီက ရွှေရောင်သိမ်းငှက်ကြီးနှင့် ဘဲငန်းဖြူကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
“တကယ်ကို ထူးခြားဆန်းသစ်တဲ့ ပေါင်းစပ်မှုကြီးပါပဲလား”
သို့ရာတွင် များမကြာမီမှာပင် သူတို့အားလုံး မနီးမဝေးဆီမှ လွင့်ပျံလာသော ဟင်းလျာများ၏ သင်းပျံ့လှိုင်ထွက်နေသော ရနံ့များကြောင့် ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။ သူမက မေးလိုက်သည်။
“အရမ်းမွှေးတာပဲ လင်းလင်း၊ နင် အနံ့ရလား”
ဝမ်လင်းလင်းက အနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်၊ စောစောကတော့ သိပ်ပြီးဗိုက်ဆာတယ်လို့ မခံစားရပါဘူး၊ လမ်းမှာ ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ခွက်လုံး စားလာခဲ့တာတောင် အခု ဒီဟင်းနံ့တွေကို ရလိုက်တော့ ငါ့ဗိုက်ထဲက အသံတွေတောင် စပြီးမြည်လာပြီ”
ချန်ဟောက်ထျန်းမှာလည်း တံတွေး မြိုချလိုက်မိသည်။ သူ တကယ်ကို ဝန်မခံချင်သော်လည်း ဤဟင်းလျာများ၏ ရနံ့က တကယ်ကို မွှေးပျံ့လွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။ ရန်အာဟူက သူဌေးဟုခေါ်သော ဤလူမှာ တကယ်ကို အရည်အချင်းတစ်ခုခု ရှိနေပုံရပေသည်။
လင်းယန်က ငါးကြင်းဖြူ တိုဟူးဟင်းချို ပန်းကန်ကြီးကို သယ်လာရင်း ပြုံးရွှင်စွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေ၏။
“အားလုံးပဲ လက်သွားဆေးပြီး ထမင်းလာစားလို့ ရပါပြီဗျာ”
သူက ရန်အာဟူကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဧည့်သည်တွေအတွက် သရေစာလေး ဘာလေးတောင် မချကျွေးဘူးလား၊ မင်းရဲ့ အတန်းဖော်တွေကို နည်းနည်းပါးပါးလောက်တော့ ဧည့်ခံပါဦး”
ရန်အာဟူက လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ရင်း ဖြေရှင်းချက်ပေးလေသည်။
“သူတို့ကို အဓိကဟင်းလျာတွေ စားဖို့အတွက် ဗိုက်ဆာအောင်လို့ တမင်သက်သက်ထား ထားတာ၊ သရေစာဆိုတာ ဘယ်အချိန်စားစား ရနေတာပဲကို”
သူက အတန်းဖော်များဘက်သို့ လှည့်ကာ ကြွားလုံးထုတ်လိုက်ပြန်သည်။
“မင်းတို့ ဒီနေ့ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ၊ ငါ့သူဌေးကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ပေးမှာလေ၊ ရှိရွှေရွာတစ်ရွာလုံးမှာ ငါ့သူဌေး ဟင်းချက်တာ အကောင်းဆုံးပဲကွ”
အကယ်၍ သူတို့သာ ဤမွှေးပျံ့လှသော ရနံ့များကို ကြိုတင် မရှူရှိုက်ခဲ့ရပါက ရန်အာဟူ၏ စကားများကို အလွန်အမင်း ချဲ့ကားပြောဆိုနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကောင်း ထင်မှတ်သွားနိုင်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့ မြို့ပေါ်တွင် မစားဖူးသော အစားအစာဟူ၍ မည်သည့်အရာများ ရှိမည်နည်း။
သူတို့ သုံးယောက်လုံး၏ မိသားစုများမှာ သုံးနိုင်ဖြုန်းနိုင်သော အသိုင်းအဝိုင်းများမှ ဖြစ်သောကြောင့် မီရှယ်လင်အဆင့်ရှိ စားသောက်ဆိုင်များကိုပင် မကြာခဏဆိုသလို သွားရောက် စားသုံးတတ်ကြသေး၏။
ဤကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းမှ ရိုးရှင်းသော ဟင်းလျာလေးများက ဘာများ အံ့သြလောက်စရာ ရှိနေနိုင်မည်နည်း။
သို့ရာတွင် ရလဒ်အနေဖြင့် ဤကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်း၏ ဟင်းပွဲများကို တစ်ပန်းကန်ပြီး တစ်ပန်းကန် ချမှတ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ သွားရည်ကျလာမှုကိုပင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့လောက်အောင် ဖြစ်သွားရလေသည်။
‘ဒါက အရမ်းကို မွှေးလွန်းမနေဘူးလား’
ဤခရီးစဉ်နှင့် ပတ်သက်၍ အစကတည်းက အဆိုးမြင်စိတ် အပြည့်ရှိနေခဲ့သော ချန်ဟောက်ထျန်းပင်လျှင် ထမင်းငါးပန်းကန်တိတိ အားပါးတရ စားသောက်ပစ်လိုက်လေသည်။
ဗိုက်အပြည့် စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ သူက ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် တူများကို ချထားလိုက်၏။
ဤနေရာ၏ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လာမည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤမျှ အရသာရှိသော အစားအစာများကိုသာ စားသောက်ရမည်ဆိုပါက ကြည်ဖြူစွာ သည်းခံနိုင်ပေသည်။