အခန်း ၈၂
Vol. 9 Ch. 82
အခန်း (၈၂)
ရန်အာဟူက မိမိတာဝန်ကို ကောင်းကောင်းသိရှိနားလည်စွာဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းကန်များနှင့် တူများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားလေသည်။
လင်းယန်က အိမ်ထဲမှ သူကိုယ်တိုင် နေလှန်းထားသော သစ်သီးခြောက်များကို ဧည့်ခံရန် ယူဆောင်လာခဲ့၏။ သူက ဧည့်သည်များအား ဖော်ရွေစွာဖြင့် နေရာချထားပေးရင်း အစီအစဉ်ကို ပြောပြလိုက်သည်။
“ဒီနေ့မှ ခရီးရောက်ကြတာဆိုတော့ ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ကြပါဦး၊ မနက်ဖြန်ကျရင် တောထဲက သစ်အယ်သီးတွေ သွားခူးဖို့ တောင်ပေါ်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်၊ ပြီးရင် သစ်အယ်သီးကြက်သားဟင်း ချက်စားကြတာပေါ့”
ဝမ်လင်းလင်းနှင့် ရှောင်စီယွီတို့မှာ မနက်ဖြန် တောင်ပေါ်တက်ရမည့် ခရီးစဉ်အတွက် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားကာ မျှော်လင့်နေကြလေပြီ။ သူတို့၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် တောင်ပေါ်သို့ တစ်ခါမျှ မတက်ဖူးခဲ့ကြချေ။
တိတိကျကျ ဆိုရလျှင် ဤကဲ့သို့ သဘာဝအတိုင်း စိမ်းစိုလှပကာ မြို့ပြအငွေ့အသက် ကင်းစင်သော တောင်တန်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မတက်ဖူးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ချန်ဟောက်ထျန်းက ဝမ်လင်းလင်းကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။
“လင်းလင်း၊ ခဏလောက် အရင်အိပ်လိုက်ချင်လား၊ နင် အိပ်ရာကနိုးလာရင် ရွာထဲကို လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ ငါလိုက်ပို့ပေးမယ်လေ”
သူက အနည်းငယ် နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ဆက်ပြော၏။
“ဒီကျေးလက်ဒေသက ငါတို့မြို့နဲ့တော့ ဘယ်ယှဉ်လို့ရပါ့မလဲ၊ ဒါပေမဲ့ မိုးမျှော်တိုက်ကြီးတွေနဲ့ အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံတွေကိုချည်း မြင်တွေ့နေရတာဆိုတော့ တစ်ခါတလေလောက် ကျေးလက်ရဲ့ သဘာဝအလှတရားတွေကို ကြည့်ရတာလည်း သူနည်းသူ့ဟန်နဲ့တော့ ထူးခြားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုလေး ရှိပါတယ်”
ချန်ဟောက်ထျန်း၏ စကားလုံးများထဲတွင် ရှိရွှေရွာလေးအား အထင်သေး နှိမ်ချချင်သော လေသံများက အထင်းသား ရောယှက်နေ၏။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းယန်၏ မျက်နှာထက်ရှိ အပြုံးများက အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားလေသည်။ သို့ရာတွင် တစ်ဖက်လူမှာ သူ၏ ဧည့်သည်ဖြစ်နေသည့်အပြင် ရန်အာဟူ၏ အတန်းဖော်လည်း ဖြစ်နေသောကြောင့် သူက ဘာမျှဆက်မပြောဘဲ ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။
ဝမ်လင်းလင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။
“ငါကတော့ ဒီရွာလေးက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်လို့ ထင်တာပဲ၊ ဘယ်နေရာက နင်ပြောသလောက်ကြီး ဆိုးရွားနေလို့လဲ”
သူမက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဆက်ပြောလေ၏။
“တကယ်ဆိုရင် ငါတို့မြို့က ကာဗွန်ဒိုင်အောက်ဆိုဒ် ဓာတ်ငွေ့တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး နေရာတိုင်းမှာ ကားပိတ်တာတွေပဲ ရှိတာ၊ ဒီက လေထုကမှ တကယ်ကို လတ်ဆတ်တာ”
“ရန်အာဟူ ကျောင်းတက်တုန်းက သူ့မွေးရပ်မြေက အရမ်းနေချင်စရာကောင်းတယ်လို့ အမြဲပြောနေတာလည်း အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူး၊ ငါတောင် ဒီမှာ အကြာကြီး နေချင်စိတ်ပေါက်လာပြီ”
သူမက ချန်ဟောက်ထျန်းကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
“ဒါ့အပြင် နင်က ဒေသခံလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ ငါတို့ကို လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ လိုက်ပို့ပေးမယ်ပေါ့၊ ငါတို့ လမ်းလျှောက်ထွက်မယ်ဆိုရင်တောင် သူဌေးလင်း ဒါမှမဟုတ် ရန်အာဟူကိုပဲ လမ်းညွှန်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းမှာပေါ့”
ဝမ်လင်းလင်း၏ ပြတ်သားသော စကားများကြောင့် ချန်ဟောက်ထျန်း၏ မျက်နှာမှာ ခရမ်းပြာရောင် သန်းသွားသည်အထိ အရှက်ရသွားလေသည်။
ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူ၏ နတ်သမီးလေးနှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာစေရန် မူလက ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း သူမက သူ့အား ဤမျှအထိ မျက်နှာပြောင်တိုက် ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။
ရှောင်စီယွီက ထိုအခြေအနေကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ရင်း တခစ်ခစ် ရယ်မောနေလေသည်။
လင်းယန်က အခြေအနေကို အသာအယာ ဝင်ရောက်ထိန်းညှိပေးလိုက်သည်။
“နောက်မှ ကောင်းကောင်း အနားယူပြီးလို့ ရွာထဲကို လမ်းလျှောက်ထွက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်၊ ပိုင်မောင်နဲ့ သူ့ညီလေးကို ဧည့်လမ်းညွှန် လုပ်ပေးခိုင်းလိုက်မယ်လေ”
မူလက ရန်အာဟူကို ဧည့်သည်များအား လိုက်လည်ပေးရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ သို့သော် ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရန်အာဟူတစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရမည်ကို သတိရသွားသောကြောင့် ထိုအကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရ၏။
ရှောင်စီယွီက သိချင်စိတ်အပြည့်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။ ဤကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းတွင် အခြားအလုပ်သမားများကို သူမ တစ်ယောက်မျှ မတွေ့မိသေးချေ။
“ပိုင်မောင်နဲ့ သူ့ညီလေးကရော ရှင့်ရဲ့ အလုပ်သမားတွေပဲလား”
လင်းယန်က အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားပြီးနောက် သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။
“သူတို့က အချိန်ပိုင်း အလုပ်သမားလေးတွေလို့ ပြောရမှာပေါ့”
လင်းယန်က အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းအော်ခေါ်လိုက်သည်။
“ပိုင်မောင်၊ ဟွမ်မောင်”
ထိုအခါ အပြင်ဘက်မှ သေးငယ်သွက်လက်သော အရိပ်လေးနှစ်ခုက လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးဝင်လာကြလေသည်။ လုပ်စရာမရှိသည့် အချိန်များတွင် ထိုအကောင်ပေါက်လေး နှစ်ကောင်မှာ အပြင်ဘက်တွင် ပြေးလွှားဆော့ကစားရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်ကြ၏။
ကျားမိခင်ကြီးကမူ ခြံဝင်းထဲတွင် အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်စွာ လှဲလျောင်းနေရခြင်းကိုသာ ပို၍သဘောကျလေသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော စရိုက်လက္ခဏာနှင့် ဤကျားပေါက်လေး နှစ်ကောင်၏ သွက်လက်တက်ကြွမှုမှာ လုံးဝ တခြားစီဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုရပေမည်။
ငယ်ရွယ်သူသဘာဝ သွက်လက်တက်ကြွနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေမည်။
ရှောင်စီယွီက လင်းယန်၏ အနီးတဝိုက်တွင် ခုန်ပေါက်ဆော့ကစားနေကြသော ကျားပေါက်လေး နှစ်ကောင်ကို အသည်းယားစွာ ငေးကြည့်ရင်း အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်သွားလေသည်။
“အာ... ကျားပေါက်လေးတွေက တအားကို ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ”
သူတို့လေးများက အလွန်တရာ အသည်းယားစရာ ကောင်းလွန်းလှရာ မည်သူကများ သူတို့၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ငြင်းဆန်နိုင်မည်နည်း။
အိမ်ထဲတွင် သူစိမ်းများ အများအပြား ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟွမ်မောင်က လင်းယန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်သွားပြီး ၎င်း၏ခေါင်းလေးဖြင့် လင်းယန်၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ချွဲနွဲ့နေလေတော့သည်။
“ဝေါင်း၊ ဝေါင်း”
‘စောစောက ကျွန်တော်တို့ လိပ်ပြာတွေအများကြီး တွေ့ခဲ့တယ်သိလား၊ တစ်ကောင်မှ ဖမ်းမမိလိုက်တာ တကယ်နှမြောစရာပဲ၊ သခင်၊ ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်တော့ လိပ်ပြာသွားဖမ်းဖို့ လိုက်ပို့ပေးမှာလဲ’
လင်းယန်က ၎င်း၏ ခေါင်းလုံးလုံးလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ကျရင် ငါလိုက်ပို့ပေးမယ်နော်”
သူက ဟန်ဆောင်မာန်မဲလိုက်၏။
“ကဲပါ၊ ငါ့အပေါ် မှီမနေနဲ့တော့၊ မင်းတို့ကောင်လေး နှစ်ကောင်က တကယ်ကို လေးလာပြီပဲ”
ကျားပေါက်လေးများကဲ့သို့သော တိရစ္ဆာန်များမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားတတ်ကြလေသည်။ တစ်လကျော်လေးအတွင်းမှာပင် ထိုကျားပေါက်လေး နှစ်ကောင်မှာ အသားတုံးလေးများအလား ဆူဖြိုးဖိုင့်ကားလာကြပြီဖြစ်၏။
ယခင်က လင်းယန်တစ်ယောက် သူတို့နှစ်ကောင်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလွယ်တကူ ပွေ့ချီနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ တစ်ကောင်တည်းကိုပင် မနည်းအားယူ ချီပိုးနေရလေပြီ။
လင်းယန်ထံမှ အလိုကျသော အဖြေကို ရရှိသွားပြီးနောက် ဟွမ်မောင်က လင်းယန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ဆင်းသွားလေသည်။ ပိုင်မောင်ကမူ ၎င်း၏ လက်ဝါးလေးများကို လျှာဖြင့်လျက်ရင်း အစ်ကိုဖြစ်သူအား အနည်းငယ် အထင်သေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေ၏။
ဝမ်လင်းလင်းနှင့် ရှောင်စီယွီဟူသော မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာမူ သူတို့၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ကျားပေါက်လေး နှစ်ကောင်၏ အသည်းယားဖွယ် ကောင်းလှသော အပြုအမူများကြောင့် အရည်ပျော်ကျလုမတတ် ဖြစ်နေကြလေပြီ။
ဝမ်လင်းလင်းက ရဲတင်းစွာပင် ခွင့်တောင်းလိုက်လေသည်။
“သူတို့လေးတွေက လိုက်ဖ်ထဲမှာ မြင်ရတာထက် အပြင်မှာ ပိုပြီးချစ်ဖို့ကောင်းတယ်နော်၊ ငါတို့ရော သူတို့ကို ကိုင်ကြည့်လို့ ရမလား”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်စီယွီက ဝမ်လင်းလင်းအား ရင်ထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် လက်မထောင်ပြလိုက်မိသည်။ သူမ ပြောချင်နေသော စကားကို ကွက်တိဝင်ပြောပေးသော သူမ၏ ညီအစ်မကောင်းပီသပါပေ၏။
လင်းယန်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
“ရတာပေါ့ဗျာ”
သူက ဟွမ်မောင်နှင့် ပိုင်မောင်တို့ထံသို့ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။
“ဒီကို မြန်မြန်လာခဲ့ကြစမ်း၊ ဒီအစ်မချောချောလေး နှစ်ယောက်က မင်းတို့ကောင်လေးတွေကို ကိုင်ကြည့်ချင်လို့တဲ့”
ပိုင်မောင်က ၎င်း၏ လက်ဝါးလေးများကို လျှာဖြင့်လျက်ကာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် လျှောက်လာလေသည်။
ဟွမ်မောင်မှာမူ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်တက်ကြွနေ၏။ ကြောင်ကြီးတစ်ကောင်အလား ရှောင်စီယွီ၏ အပေါ်သို့ လွှားခနဲ ခုန်တက်လိုက်ရာ သူမမှာ အရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ နောက်သို့ လဲကျသွားလေတော့၏။
၎င်းက မိမိဘာအမှားလုပ်မိသွားသည်ကို လုံးဝ မရိပ်မိသေးဘဲ လျှာလေးထုတ်ကာ ရှောင်စီယွီ၏ မျက်နှာကို အားပါးတရ လျက်နေလေသည်။
ထိုအခြေအနေကြောင့် ရှောင်စီယွီမှာ ငိုရခက်ရယ်ရခက် ဖြစ်သွားရ၏။ သူမက ခွန်အားအကုန်ထုတ်၍ တွန်းဖယ်လိုက်သော်လည်း ထိုကျားပေါက်လေးကို သီသီလေးသာ တွန်းဖယ်နိုင်ခဲ့လေသည်။
“မင်းက ကိုယ်လုံးလေးသာ သေးတာ၊ တော်တော်တော့ လေးတာပဲနော်”
လင်းယန်က မျက်နှာကို တင်းမာစွာထားကာ လှမ်း၍ မာန်မဲလိုက်လေသည်။
“မဆော့နဲ့လေ ဟွမ်မောင်”
သူက ပြတ်ပြတ်သားသား သတိပေးလိုက်၏။
“အဲ့ဒီလိုဆက်လုပ်နေရင် ဒီည မင်းကို ညစာမကျွေးဘဲထားမှာနော်”
ထိုခြိမ်းခြောက်စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှ ဟွမ်မောင်တစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ဝပ်ကျသွားပြီး ရှောင်စီယွီအား ၎င်း၏ အမွေးများကို ပွတ်သပ်ခွင့် ပေးလိုက်လေတော့သည်။
ရှောင်စီယွီက သဘောကျစွာဖြင့် တခစ်ခစ်ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဒီကောင်လေးက ရှင့်စကားကို တော်တော်နားထောင်တာပဲနော်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ နည်းနည်းသိချင်တာလေး ရှိလို့ပါ၊ ဘာလို့ သူတို့ကို ဟွမ်မောင်နဲ့ ပိုင်မောင်လို့ နာမည်ပေးထားရတာလဲ”
ဒီလောက် ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ အကောင်ပေါက်လေး နှစ်ကောင်က ဒီလို ရိုးစင်းလွန်းတဲ့ နာမည်မျိုးတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားရတာ တကယ်ကို ဖော်ပြရခက်လောက်အောင် ရယ်ချင်စရာကောင်းလှပေသည်။
လင်းယန်က ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီတုန်းက သိပ်ပြီး အများကြီး မစဉ်းစားဖြစ်လိုက်ဘူးဗျ၊ မှတ်ရလွယ်အောင် သူတို့ရဲ့ အမွေးအရောင်တွေကို ကြည့်ပြီး ဒီအတိုင်း ပေးလိုက်တာပါ”
သူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြန်မေးလိုက်၏။
“ပြီးတော့ ဒီနာမည်လေးတွေက နားထောင်ကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား”
ဝမ်လင်းလင်းနှင့် ရှောင်စီယွီမှာ ဆွံ့အသွားကြလေသည်။
သူတို့က တကယ်ကို ‘အဲ့ဒီလို မထင်ပါဘူး’ဟု ပြောမထွက်ကျပေ။
တစ်နေ့ဝက်လုံးလုံး လျစ်လျူရှုခံထားရသော ချန်ဟောက်ထျန်းမှာ အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေလေပြီ။ ဒါက သူစိတ်ကူးယဉ်ထားခဲ့သော ခရီးစဉ်နှင့် လုံးဝကို တခြားစီ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လော။
ယခုအခါ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးက ဤကျားပေါက်လေး နှစ်ကောင်ထံသို့သာ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားခဲ့ရာ သူသည် ဘေးလူတစ်ယောက်သာ သာဖြစ်နေလေသည်။
ချန်ဟောက်ထျန်းက လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ရင်း ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်လေသည်။
“ကားပေါ်မှာတုန်းက ပင်ပန်းလာတယ်ဆို၊ အခု မအိပ်ကြတော့ဘူးလား”
ရှောင်စီယွီက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး တက်ကြွစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အခု ရုတ်တရက်ကြီး ခွန်အားတွေ ပြည့်သွားသလို ခံစားနေရတယ်၊ နည်းနည်းလေးတောင် မအိပ်ချင်တော့ဘူး”
ဝမ်လင်းလင်းမှာလည်း ထပ်တူပင် စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွနေပြီး နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ ထောက်ခံလိုက်၏။
“ငါလည်း အတူတူပဲ”
သူမက လင်းယန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သူဌေး၊ နောက်မှ သူတို့ကို ဧည့်လမ်းညွှန် လုပ်ပေးခိုင်းမယ်ဆို၊ ဒီအကောင်ပေါက်လေးနှစ်ကောင်က လမ်းသိတယ်ဆိုတာ သေချာလို့လား”
လင်းယန်က အလွန်ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် အာမခံလိုက်လေသည်။
“ဒီညီအစ်ကို နှစ်ကောင်က ဒီရွာထဲက လမ်းသွယ်လေးတွေတိုင်းကို မရေတွက်နိုင်အောင် လျှောက်သွားနေကြတာဆိုတော့ သေချာပေါက် ဘာပြဿနာမှမရှိနိုင်ပါဘူး”
ချန်ဟောက်ထျန်းက မသိစိတ်မှနေ၍ အလိုအလျောက် ပြန်လည်ချေပရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“ဆိုက်ဘေးရီးယားကျားဆိုတာ ရိုင်းစိုင်းပြီး ယဉ်ပါးအောင်ဆုံးမဖို့ ခက်ခဲတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေလေ၊ သူတို့ကို လမ်းညွှန်လုပ်ခိုင်းလို့ အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်စေမယ့် ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ဘယ်သူက တာဝန်ယူမှာလဲ”
ဝမ်လင်းလင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲလေတော့သည်။
“ချန်ဟောက်ထျန်း၊ နင်က တကယ်ကို အကောင်းမြင်စိတ်မရှိတဲ့ သာသနာဖျက်ကောင်ပဲ”
သူမက မကျေမချမ်းဖြင့် ဆက်ပြော၏။
“ဒီလောက် ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ကျားပေါက်လေးတွေကိုတောင် နင်က အပြစ်ရှာချင်နေသေးတာလား”
သူမက ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“နင် မသွားချင်ရင် ဒီမှာပဲ ကောင်းကောင်း ကျန်နေခဲ့လို့ရတယ် ကြားလား၊ ငါတို့နဲ့အတူ အပြင်ကို လိုက်ဖို့ ဘယ်သူကမှ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းမနေဘူး”
ဝမ်လင်းလင်းက ကျားပေါက်လေး၏ ခေါင်းကို ချစ်စနိုးဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
“သူတို့လေးတွေက တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းပြီး လိမ္မာတဲ့ အကောင်ပေါက်လေးတွေပါ၊ လမ်းတောင် သိနေသေးတယ်လေ”
သူမက ငေးမောနေရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။
“ငါလည်း အိမ်မှာ ကျားပေါက်လေး နှစ်ကောင်လောက် မွေးထားချင်လိုက်တာ”
ချန်ဟောက်ထျန်းမှာ လုံးဝကို စကားရှာမရတော့လောက်အောင် ဆွံ့အသွားရလေသည်။
ဤသည်က သူကြိုတင် စိတ်ကူးယဉ်ထားခဲ့သည်များနှင့် လုံးဝကို တခြားစီ ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။