အခန်း ၈၇

အခန်း (၈၇)

တောင်ခြေတွင် ရှိသော သစ်အယ်ပင်များသည် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သစ်အယ်သီးများ အမြောက်အမြား သီးလေ့ရှိကြောင်း လင်းယန်တစ်ယောက် ကောင်းကောင်းသိရှိထားလေသည်။

သူ၏ ငယ်ဘဝ အမှတ်တရများကို ပြန်လည်တွေးတောကြည့်မိသောအခါ ဤရာသီရောက်တိုင်း ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ သစ်အယ်သီးများ လိုက်လံကောက်ယူရသည်မှာ အပျော်ရွှင်ဆုံး အချိန်လေးပင်။

ထိုစဉ်က သူတို့မှာ ကျားကို ကြောက်ရကောင်းမှန်းမသိသေးသော နွားပေါက်စလေးများအလား တောနက်ကြီးများနှင့် သစ်တောအိုကြီးများထဲသို့ပင် ရဲတင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားလာရဲခဲ့ကြ၏။

လင်းယန်၏ အမှတ်တရအဖြစ်ဆုံး အချိန်တစ်ခုမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြွေကျနေသော သစ်အယ်သီးများကို ကောက်ယူရန်အတွက် သူတစ်ပါး၏ မြေပုံသင်္ချိုင်းပေါ်သို့ တက်နင်းမိခဲ့ခြင်းပင်။

အကယ်၍ အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် အဘိုးဖြစ်သူက သူ့အား ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း မပြုခဲ့ပါက သူတစ်ပါး၏ ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းကို တက်နင်းမိခဲ့ကြောင်းကိုပင် သူ သိရှိခဲ့မည်မဟုတ်ချေ။

သို့ရာတွင် ထိုကလေးငယ်လေးများ တဖြည်းဖြည်း ကြီးပြင်းလာကာ ပိုမိုကျယ်ဝန်းသော ပြင်ပကမ္ဘာလောကကြီးဆီသို့ ထွက်ခွာသွားကြသောအခါ ဤသစ်အယ်သီးများမှာ မည်သူကမျှ အလိုမရှိသော အရာများ ဖြစ်လာခဲ့ရလေသည်။ ရွာထဲရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာလည်း ဤအသီးများကို စားရလွန်းသဖြင့် ရိုးအီနေကြပြီဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာလည်း ဧည့်သည်များအား သစ်အယ်သီးခူးရန် ခေါ်ဆောင်သွားလိုသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်ပြီး ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်း၏ ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခံစားသိရှိနိုင်စေရန် ရည်ရွယ်ချက်လည်း ပါဝင်လေသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ လမ်းလျှောက်နေသော လင်းယန်က အနောက်ရှိလူများအား လှည့်၍ သတိပေးလိုက်သည်။

“ဒီလမ်းလေးက တော်တော်လေး ကျဉ်းတာမလို့ အားလုံးပဲ သတိထားပြီး လျှောက်ကြပါ”

“ဒီစပါးခင်းကို ဖြတ်သွားပြီးရင် တောင်ခြေကို ရောက်ပါပြီ”

လယ်ကန်သင်းရိုးပေါ်ရှိ လမ်းကလေးမှာ အလွန်တရာ ကျဉ်းမြောင်းလှရာ လူနှစ်ယောက် ယှဉ်လျှောက်ရန်မဆိုထားနှင့် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လျှင်ပင် အထူးသတိထားကာ လျှောက်လှမ်းနေရလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် စပါးများအားလုံးကို ရိတ်သိမ်းပြီးဖြစ်သောကြောင့် လယ်ကန်သင်းရိုးပေါ်ရှိ ပေါင်းပင် မြက်ရိုင်းများကိုလည်း ရှင်းလင်းထားခြင်း မရှိရာ လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲနေ၏။

လင်းယန်နှင့် ရန်အာဟူတို့မှာ ဤကဲ့သို့သော လမ်းမျိုးကို လျှောက်နေကျဖြစ်သဖြင့် အသားကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝမ်လင်းလင်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာမူ ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် ချွေးများတပြိုက်ပြိုက် ကျနေကြလေပြီ။

ချန်ဟောက်ထျန်းက မနေနိုင်တော့ဘဲ ညည်းတွားလိုက်သည်။

“မင်းကိုယ်မင်း ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းရဲ့ သူဌေးလို့တောင် ခေါ်နေသေးတယ်၊ အခု ငါတို့ကို ဘယ်လိုလမ်းမျိုး ခေါ်လာတာလဲ၊ မင်း လမ်းမသိတာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်၊ မြက်တွေက ဒူးခေါင်းလောက်တောင် မြင့်နေပြီ၊ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် လမ်းလို့ ခေါ်လို့ရမှာလဲ”

မနေ့က ရန်အာဟူ ပြောပြချက်အရ ချန်ဟောက်ထျန်း၏ မိသားစုမှာ အတန်အသင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး သူသည် ကျောင်းတွင်ရှိစဉ်ကတည်းက သခင်လေးတစ်ပါးအလား စိတ်ကောက်မာနပြတတ်ကာ လူတိုင်းအပေါ် အပြစ်ရှာတတ်ကြောင်း လင်းယန် ကြားသိထားခဲ့သည်။

ဤသခင်လေးချန်နှင့် ပတ်သက်၍ လင်းယန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“ဒါက ကျေးလက်ဒေသရဲ့ သဘာဝ အခြေအနေပါပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ ရှိရွှေရွာရဲ့ လမ်းအများစုက မြေသားလမ်းလေးတွေပါ၊ လူအသွားအလာ များရင်တော့ မြက်တွေ မရှိတတ်ပေမယ့်၊ အခုနောက်ပိုင်း တောင်ပေါ်တက်တဲ့လူ သိပ်မရှိတော့လို့ တောင်ခြေသွားတဲ့လမ်းမှာ မြက်တွေ ပိုပေါက်နေတာပါ”

ချန်ဟောက်ထျန်းကို ရှင်းပြပြီးနောက် လင်းယန်က သူနှင့်အတူပါလာသူများကို သတိပေးလိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ ကိုယ့်လက်ထဲကတုတ်ကို သေချာကိုင်ထားကြပါ”

ခရီးမထွက်ခွာမီကတည်းက လင်းယန်သည် သူတို့သုံးဦးစလုံးအတွက် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းစီကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးထားခဲ့သည်။ လမ်းကို စမ်းသပ်လျှောက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက်ပင်။

ယခုအချိန်မှာ ဆောင်းဦးပေါက်စသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြက်တောများထဲတွင် မြွေများ မရှိနိုင်ဟု သူ ရာနှုန်းပြည့် အာမမခံနိုင်ပေ။

ချန်ဟောက်ထျန်းက သူ၏ ဒေါသများကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက် လက်ထဲရှိ သစ်သားတုတ်ဖြင့် အနီးနားရှိ မြက်ရိုင်းများကို အကြမ်းပတမ်း ရိုက်နှက်နေလေသည်။

“စုတ်ပြတ်နေတဲ့ နေရာကြီး၊ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ နေရာကြီး၊ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ နေရာကြီး”

ဝမ်လင်းလင်းက ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲလေတော့သည်။

“နင် ပါးစပ်လေး ပိတ်ထားလို့မရဘူးလား၊ ငါတို့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်တောင် ဘာမှမပြောသေးဘူး၊ ယောက်ျားတန်မဲ့ နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ညည်းညူနေရတာလဲ”

ချန်ဟောက်ထျန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မတရားခံရသည့်အလား အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေ၏။ သူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် တစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤကဲ့သို့သော အပင်ပန်းခံရမည့်ကိစ္စမျိုးကို မည်သည့်အချိန်ကများ လုပ်ခဲ့ရဖူးသနည်း။

ယမန်နေ့ညက အိပ်ခဲ့ရသော မာကျောကျော ကုတင်ကြောင့် သူ၏ခါးများ နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီး အဆိုးရွားဆုံးမှာ သူ့လက်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာက စပ်ဖျင်းဖျင်းနာနေခြင်းပင်။

‘ဒါတွေအားလုံးက ဒီစုတ်ပြတ်နေတဲ့ နေရာကြီးကြောင့်ပဲ’

သို့ရာတွင် ဤသေးငယ်သောနေရာလေး၌ သူ၏သခင်လေးစတိုင် စိတ်ကောက်မှုများကို မည်သူကမျှ အလိုလိုက် အရေးတယူ လုပ်ပေးမည်မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ သူသာ နားနေရန် ရပ်တန့်လိုက်ပါက အားလုံးက သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း ချန်ဟောက်ထျန်းက ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနားလည်ထားလေသည်။

ထို့ကြောင့် လူစုကွဲမသွားစေရန်အတွက် သူက အံကြိတ်ကာ နောက်မှ အတင်းလိုက်ပါလာခဲ့ရတော့သည်။

ချန်ဟောက်ထျန်းက သူ့ရေဘူးကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

“လင်းလင်း၊ နင် ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန်လျှောက်နေရတာလဲ၊ မပင်ပန်းဘူးလား”

“နင် ပင်ပန်းနေရင် ငါ့ဆီမှာ ရေရှိသေးတယ်နော်”

ဝမ်လင်းလင်းက သူ့အား မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်လေ၏။

“မလိုပါဘူး၊ ငါမှာလည်း ရေပါပါတယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် ခပ်သွက်သွက် ပြေးသွားကာ လင်းယန်၏အနောက်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

“အစ်ကိုလင်း၊ ဘာလို့ ရှင့်ဆီကရေက ကျွန်မ အရင်က သောက်ဖူးတဲ့ ရေတွေနဲ့ မတူဘူးလို့ ခံစားနေရတာလဲ၊ ရှိရွှေရွာရဲ့ ရေအရည်အသွေးက ပိုကောင်းနေလို့များလား၊ ဒီကရေက ချိုမြမြအရသာလေး ရှိနေသလိုပဲ၊ မြို့ပေါ်က လူတွေ တော်တော်များများ ကျေးလက်ကို လာချင်ကြတာလည်း အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူး”

လင်းယန်က ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါက တောထဲတောင်ထဲတွေမှာနေရတဲ့ ကောင်းကျိုးတွေပဲပေါ့ဗျာ”

ရန်အာဟူက နောက်ဆုံးမှနေ၍ သူ၏ ဖုန်းဖြင့် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုပြုလုပ်ရင်း လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယနေ့အတွက် လင်းယန်က သူ့အား ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ပင်။

အင်တာနက်အသုံးပြုသူများအား အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် သစ်အယ်သီး ခူးဆွတ်ခြင်း အတွေ့အကြုံကို ခံစားခွင့်ရစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်ပင်။

ရှောင်စီယွီမှာ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“တအားလှတဲ့ ပန်းလေးတွေပဲ၊ ဒါက ဘာပန်းလေးတွေလဲ၊ အရင်က တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး”

ဤအချိန်တွင် သူတို့အဖွဲ့မှာ လယ်ကွင်းများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ကြီးမားလှသော တောင်ကြီး၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်လင်းလင်းကလည်း အနားသို့ ကပ်သွားကာ ငေးမောကြည့်ရှုလိုက်၏။

“တကယ်ကို လှတာပဲ”

လင်းယန်က ထိုပန်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှင်းပြလေသည်။

“ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဒါကို တောကြက်မောက်စင်ပန်းလို့ ခေါ်ကြတယ်၊ သူ့ရဲ့ သိပ္ပံအမည်ကတော့ Celosia လို့ ခေါ်ရမှာပေါ့”

ဝမ်လင်းလင်းမှာ အလွန်အမင်းအထင်ကြီး လေးစားသွားဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

“ဝါး... အစ်ကိုလင်း၊ ရှင်က တကယ်ကို ဗဟုသုတကြွယ်ဝတာပဲ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ဟောက်ထျန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ သစ်သားတုတ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အနီးနားရှိ တောပန်းများကို နှစ်ချက်ခန့် ရမ်းခါရိုက်နှက်လိုက်လေသည်။

“ဒါက သာမန် တောပန်းနှစ်ပွင့်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာတွေများ အဲ့ဒီလောက်ကောင်းနေလို့လဲ”

“လင်းလင်း၊ နင်က ပန်းတွေကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် ငါတို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ နင့်အတွက် သီးသန့်ပန်းခြံတစ်ခု ဝယ်ပေးမယ်လေ၊ နင်ကြိုက်တဲ့ ပန်းအကုန်လုံး အဲ့ဒီမှာစိုက်လို့ရတယ်”

ဝမ်လင်းလင်းက သူ့အား မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး သူနှင့် စကားပြောရန်ပင် စိတ်မပါသည့်ပုံစံဖြင့် မျက်နှာလွှဲသွားလေသည်။

ဘေးနားရှိ ရှောင်စီယွီက အပြုံးလေးဖြင့် ဝင်ရောက်ရှင်းပြလိုက်၏။

“ဒီပန်းလေးမှာလည်း သူ့ကိုယ်ပိုင် သီးသန့်ပန်းစကားလေးရှိတယ်၊ ငါ မှတ်မိသလောက် ဆိုရင်တော့ ‘ဖြူစင်ရိုးသားတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ’ လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်၊ သူ့ကို သေးသေးလေးဆိုပြီး အထင်မသေးနဲ့နော်၊ သူ့ရဲ့ အသုံးဝင်မှုတွေက သေးငယ်မနေဘူး၊ တိုင်းရင်းဆေးတစ်လက်အနေနဲ့လည်း အသုံးပြုလို့ ရတယ်၊ ကျေးလက်ဒေသမှာက ခြင်တွေ ပိုးကောင်တွေ ပိုများတယ်လေ၊ တကယ်လို့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဘယ်နေရာကိုမဆို ခြင် ဒါမှမဟုတ် ပိုးကောင် ကိုက်ခံရရင် ဒီကြက်မောက်စင်ပန်းကိုထောင်းပြီး အကိုက်ခံရတဲ့ နေရာမှာ လိမ်းပေးရင် ယားယံတာကို သက်သာစေတယ်၊ ဒါ့အပြင် သွေးတိတ်စေဖို့၊ ကိုယ်တွင်းမှာ ဓာတ်မမျှတာတွေကို ကုသဖို့ စတဲ့နေရာတွေမှာလည်း အသုံးပြုလို့ ရသေးတယ်”

လင်းယန်ပင်လျှင် မနေနိုင်တော့ဘဲ ရှောင်စီယွီအား လက်မထောင်ပြလိုက်မိသည်။

“ခင်ဗျားက တော်တော်လေး ဗဟုသုတရှိတာပဲ”

ရှောင်စီယွီက အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး ပြုံးပြလိုက်လေ၏။

“ကျွန်မ အဖေက တိုင်းရင်းဆေးဆရာတစ်ယောက်လေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကလည်း ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီလိုအရာတွေကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားတော့ နည်းနည်းပါးပါး လေ့လာထားဖြစ်တာပါ”

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းအတွင်းရှိ အင်တာနက်အသုံးပြုသူများမှာလည်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။ မှတ်ချက်များက ဆက်တိုက်တက်လာ၏။

“လင်းယန်ရဲ့ လိုက်ဖ်ထဲမှာ ဒီလိုမျိုး ဗဟုသုတတွေကို သင်ယူရလိမ့်မယ်လို့ ငါကြိုသိနေခဲ့တယ်”

“ဘာလို့ ဒီကောင်မလေးက သူဌေးလင်းနဲ့ စကားပြောရင် နည်းနည်း မျက်နှာရဲသွားသလို ခံစားနေရတာလဲ”

“ရာသီဥတု ပူလို့ဖြစ်မှာပါ၊ လျှောက်ပြီး ထင်ကြေးမပေးကြပါနဲ့”

“ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်၊ ဟိုသူဌေးသားလေးရဲ့ ပုံစံက တအားကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေတဲ့ပုံပဲ”

ရန်အာဟူက ရွှင်မြူးတက်ကြွစွာဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။

“ချန်ဟောက်ထျန်း၊ မင်းမျက်နှာပေါ်မှာ အကိုက်ခံထားရတာတွေ အများကြီးပဲလေ၊ တောကြက်မောက်စင်ပန်း နည်းနည်းလောက် အမြန်ခူးပြီးဝါးလိုက်၊ ပြီးရင် အဲ့ဒီပေါ်မှာ သွားအုံထားလိုက်၊ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ မျက်နှာကြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

‘ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားမည်’ ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ဟောက်ထျန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ‌မောက်မာသောအမူအရာများမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါ်လာလေတော့သည်။

ကောလိပ် အတန်းဖော်များအနေဖြင့် သူအလေးထားဆုံးအရာမှာ သူ၏ မျက်နှာဖြစ်ကြောင်း မည်သူက မသိဘဲနေမည်နည်း။

သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ခြေရင်းရှိ ကြက်မောက်စင်ပန်းများကို တစ်ချက် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ရွံရှာစက်ဆုပ်သော အမူအရာများ အထင်းသားပေါ်လွင်လာ၏။

‘ဒီလိုအရာမျိုးကို တကယ်ပဲ ဆေးအဖြစ် အသုံးပြုလို့ ရတာလား၊ ထားလိုက်ပါတော့၊ တအားကို ရွံစရာကောင်းလွန်းတယ်၊ ဒီအရာကြီးကို ငါ့ပါးစပ်ထဲထည့်ပြီး ဝါးဖို့ဆိုတာ ဝေးစွ’

ရန်အာဟူက ချန်ဟောက်ထျန်း၏ ငြင်းဆန်ချင်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“မင်းက ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ မသိတာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းအတွက် ငါကပဲ ဝါးပေးရမလား၊ ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူးကွာ၊ ငါက အများအကျိုးကို ဆောင်ရွက်ရတာ ဝါသနာပါတဲ့ လူတစ်ယောက်မလို့ပါ”

သူ၏စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ဟောက်ထျန်းသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းဆန်လေတော့သည်။

“ထွက်သွားစမ်း၊ အဲ့ဒီလို ရွံစရာကောင်းတဲ့စကားတွေ ထပ်မပြောဘဲ နေလို့မရဘူးလား”

ရန်အာဟူ၏ တံတွေးများ သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ရောက်လာမည့်အဖြစ်ကို တွေးကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ချန်ဟောက်ထျန်းမှာ ပျို့အန်ချင်စိတ်များပင် ပေါ်လာရ၏။

အမုန်းခံလိုက်ရသော ရန်အာဟူမှာ ဒေါသမထွက်သည့်အပြင် ဖြီးဖြီးဖြန်းဖြန်း ပြုံးကာ ချန်ဟောက်ထျန်း၏ပခုံးကို ဖက်လိုက်လေသည်။

“အဲ့ဒီလိုမျိုး မလုပ်ပါနဲ့ကွာ၊ ငါတို့က ညီအစ်ကိုကောင်းတွေပဲဟာကို”

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအခန်းအတွင်းရှိ ပရိသတ်များမှာ ရယ်မောခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြလေတော့သည်။

မှတ်ချက်များက ဆက်တိုက်တက်လာ၏။

“ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်၊ သခင်လေးချန်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက လုံးဝကို ပျက်ယွင်းသွားတာပဲ”

“ရဲတင်းလိုက်တာ၊ သခင်လေးချန်ရဲ့ ပခုံးကို အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း၊ သခင်လေးချန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ရွံရှာနေတဲ့ အမူအရာကို မင်းမမြင်ဘူးလား”

“ဘေးကနေ ကြည့်နေတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက် အနေနဲ့ မေးပါရစေ၊ ဒီသခင်လေးချန် ရှိနေရခြင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာများပါလိမ့်”