အခန်း ၈၉
Vol. 9 Ch. 89
အခန်း (၈၉)
ချန်ဟောက်ထျန်း၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီမြန်းနေပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပင့်တက်နေလေသည်။ သူ၏ ခြင်းတောင်းထဲတွင် သစ်အယ်သီးများ အပြည့်ပါဝင်နေပြီး လျှံကျတော့မည့်အလား ပင်ဖြစ်နေ၏။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ဝမ်လင်းလင်းနှင့် ရှောင်စီယွီတို့မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရလေသည်။
“နင် ဒါတွေကို တကယ်ပဲ ကိုယ်တိုင် ခူးခဲ့တာလား၊ အနီးအနားက ရွာသားတွေကို နင့်အတွက် ခူးပေးခိုင်းတာများလား”
ဝမ်လင်းလင်းက ချန်ဟောက်ထျန်းကို သံသယအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။
“အမှန်တိုင်းပြောစမ်း၊ ရွာသားတွေကို ပိုက်ဆံပေးပြီး နင့်အတွက် ခူးပေးခိုင်းတာ မဟုတ်လား”
ဤသည်မှာ သခင်လေးချန် လုပ်ရပ်မျိုးနှင့် အမှန်တကယ်ပင် တူညီနေလေသည်။ ရန်အာဟူကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်၏။
“လိမ်လည်တာက ရှက်စရာကောင်းတယ်နော်၊ ကျွန်တော်နဲ့ ပရိသတ်တွေ အားလုံးက ကြည့်နေတာပဲ”
“လက်တစ်ချောင်းတောင် အမြဲမလှုပ်တဲ့ သခင်လေးချန်က ဒီသစ်အယ်သီးတွေကို ကိုယ်တိုင် ခူးခဲ့တယ်လို့ ပြောရင် ကျွန်တော် တကယ်ကို မယုံဘူး”
“သူက လိမ်လည်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု သုံးခဲ့တာ သေချာတယ်”
တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းအတွင်းရှိ မှတ်ချက်များကလည်း အဆက်မပြတ် တက်လာ၏။
“ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်၊ သခင်လေးချန်သာ ဒီမှတ်ချက်တွေကို မြင်ရင် ကောင်းကင်ကြီးပြိုကျသွားသလို ခံစားရမှာ သေချာတယ်၊ အင်တာနက်အသုံးပြုသူတွေ ဒီလောက်များတာကို တစ်ယောက်ကမှ သူ့ကို မယုံကြဘူးလား”
“ဘယ်သူပြောလဲ၊ ငါ သခင်လေးချန်ကို ယုံတယ်၊ (ဒီမှတ်ချက်က တစ်ခါရေးရင် ယွမ်ဆယ်ကျပ် ပေးရတယ်နော်)”
“ဟားဟားဟားဟား၊ သူ တကယ်ပဲ လူငှားပြီး ခူးခိုင်းခဲ့တာများလား”
ချန်ဟောက်ထျန်းမှာ သူအပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြရန်အတွက် မတရားခံရသည့် အမူအရာဖြင့် ပြန်လည်ရှင်းပြလေသည်။
“ငါက ဒီနေ့ ဘယ်နေရာမှာ ပိုက်ဆံယူလာလို့လဲ၊ ပြီးတော့ ငါသာ လူငှားခဲ့ရင် နင်တို့ မသိဘဲ နေပါ့မလား၊ ရွာက ဒီလောက်လေးရှိတာ၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို မေးကြည့်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်းသိနိုင်တာပဲလေ၊ ငါက နင်တို့ကို ဘယ်လိုလုပ် ဖုံးကွယ်ထားလို့ရမှာလဲ၊ ဘော့စ်လင်း၊ ခင်ဗျားရော သဘောမတူဘူးလား”
လင်းယန်က ဤအချက်ကို မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။ ရှိရွှေရွာမှာ အစကတည်းက ကြီးမားသောရွာတစ်ရွာ မဟုတ်ရာ အနည်းငယ်မျှသော လှုပ်ရှားမှုလေးကပင် ရွာတစ်ရွာလုံးသို့ ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားနိုင်ပေသည်။
ပြင်ပလူတစ်ယောက်က ရွာသားများကို ပိုက်ဆံပေးပြီး သစ်အယ်သီး ခူးခိုင်းသည့် ကိစ္စမျိုးဆိုလျှင် ပို၍ပင် ပြောစရာမလိုတော့ချေ။ သူ ရွာထဲတွင် ခဏလောက်လမ်းလျှောက်လိုက်ရုံဖြင့် ဤကိစ္စကို ကြားသိနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ချန်ဟောက်ထျန်းအနေဖြင့် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ လိမ်လည်ရန် လုံးဝမလိုအပ်ပေ။
သို့သော် ဤသခင်လေးချန်က တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိပါပေသည်။ နာရီဝက်အတွင်းမှာပင် သစ်အယ်သီး ဤမျှအများကြီးကို ခူးဆွတ်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။ သူဆိုလျှင်ပင် သစ်အယ်သီးတစ်တောင်းလုံးပြည့်အောင် ခူးနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။
လင်းယန်က အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“နာရီဝက်အချိန်ရသေးတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ဆက်ပြီးခူးလို့ရသေးတာပဲ”
“နာရီဝက်ပြည့်သွားရင်တော့ ဘယ်သူချန်ပီယံဖြစ်မလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့”
ရန်အားဟူက သူ့ဖုန်းကို လင်းယန်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေးလိုက်ပြီး သစ်အယ်သီးများကို စားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
“လက်ရှိ အခြေအနေကို ကြည့်ရတာ ရလဒ်က တော်တော်လေး ရှင်းလင်းနေပြီ ထင်တယ်နော်”
သို့ရာတွင် ဝမ်လင်းလင်းမှာ ထိုရလဒ်ကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘဲ ပထမနေရာကို ချန်ဟောက်ထျန်းထံသို့ အလုခံရမည့်အရေးကို လုံးဝ သဘောမတူနိုင်ပေ။ အကယ်၍ ရှောင်စီယွီသာ ပထမရခဲ့ပါက သူမ ဤမျှအထိ ခံပြင်းနေမည် မဟုတ်ချေ။ ဒီကောင်စုတ် ချန်ဟောက်ထျန်းမှ ဖြစ်နေရသည်ကိုတော့ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။
“သေချာပေါက် ဆက်ပြိုင်ရမှာပေါ့၊ အချိန်မှ မပြည့်သေးတာ၊ နောက်ဆုံးရလဒ်က ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ”
ချန်ဟောက်ထျန်းက ဝမ်လင်းလင်းကို မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်လေသည်။
“လင်းလင်းက လိမ္မာပါးနပ်စွာနဲ့ပဲ ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်လို့ မရဘူးလား၊ ကောင်းပြီလေ၊ နင်က ကစားချင်သေးတယ် ဆိုမှတော့ ငါ နင်နဲ့အတူ ဆက်ကစားပေးတာပေါ့”
ဝမ်လင်းလင်းမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် အန်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာရလေသည်။
ချန်ဟောက်ထျန်းက လင်းယန်၏ အလွတ်ဖြစ်နေသော ခြင်းတောင်းကို ယူကာ သူ၏ မူလနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ လင်းယန်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဤမြင်ကွင်းအား သံသယအပြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်နေမိ၏။
“သူ့ဘက်မှာ တကယ်ပဲ သစ်အယ်သီးတွေ ပိုများနေလို့ဖြစ်မယ်၊ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လည်း အဲ့ဒီဘက်ကို သွားပြီး သွားခူးကြပါလား”
ဝမ်လင်းလင်းနှင့် ရှောင်စီယွီတို့ အချင်းချင်း မျက်စပစ်ပြလိုက်ကြလေသည်။
“ကောင်းပြီလေ”
ထိုကောင် သစ်အယ်သီးတွေကို မည်သို့ခူးနေသလဲဆိုသည်ကို သူတို့လည်း သိချင်နေကြသည်။
‘ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းလောက် လျှောက်ရုံနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ညည်းတွားနေတဲ့ သခင်လေးတစ်ယောက်က သစ်အယ်သီးခူးဖို့အတွက် တကယ်ပဲ ရိုးရိုးသားသားလုပ်နေတာ ဟုတ်လို့လား’
အမှန်တရားကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် ဝမ်လင်းလင်းက အားလုံးကို မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် စောင့်ခိုင်းထားပြီးမှ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့လေသည်။
ယခုအချိန်တွင် ချန်ဟောက်ထျန်းမှာ ပထမနေရာကို ရရှိသွားပြီဟူသော ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်မှုထဲတွင် နစ်မြောနေလေပြီ။
‘ဒီတစ်ခေါက်တော့ လင်းလင်း ငါ့ကို အမြင်သစ်နဲ့ ကြည့်လာအောင် သေချာပေါက်လုပ်ရမယ်’
သူက ဝမ်လင်းလင်းနှင့် ရှောင်စီယွီတို့လိုမျိုး အပင်ပန်းခံပြီး အလုပ်လုပ်နေမည် မဟုတ်ပေ။
‘အရာရာတိုင်းက ဦးနှောက်သုံးဖို့ လိုတယ်လေ၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ခူးနေရင် ဘယ်လောက်တောင် အချိန်ကြာမှာလဲ’
ထိုသစ်အယ်သီးများအား ချန်ဟောက်ထျန်းကိုယ်တိုင် ခူးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
သူက ဤနေရာကို သစ်အယ်သီးလာခူးရင်း သစ်ပင်အခေါင်းပေါက်တစ်ခုကို မတော်တဆ တွေ့ရှိသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုသစ်ပင်အခေါင်းပေါက်ထဲတွင် သစ်အယ်သီးများ အပြည့်အသိပ် ရှိနေခဲ့လေသည်။
‘ဒီသစ်ပင်အခေါင်းပေါက်ထဲမှာ သစ်အယ်သီးတွေကို လာဖွက်ထားမယ့် အရူးတစ်ယောက် တကယ်ကြီးရှိနေတာပဲလား၊ ငါမြင်လိုက်ပြီဆိုမှတော့ ဒါတွေက ငါ့ဟာပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့’
ထို့ကြောင့်ပင် သူက သစ်အယ်သီးအများအပြားကို အလွယ်တကူ ရရှိသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သစ်အယ်သီး ဆူးခွံများကိုပင် သူကိုယ်တိုင် ဖယ်ရှားနေစရာမလိုခဲ့ချေ။
အချောင်ရခြင်း၏ အရသာကို မြည်းစမ်းမိသွားသော ချန်ဟောက်ထျန်းက နောက်ထပ်သစ်ပင်အခေါင်းပေါက် အနည်းငယ်ကို ထပ်မံရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ပထမတစ်ခုကဲ့သို့ပင် အားလုံးထဲတွင် သစ်အယ်သီးများ အပြည့်အသိပ်ပါဝင်နေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ဤပြိုင်ပွဲတွင် သူ သေချာပေါက် ပထမရမည်ဟု အလွန်အမင်း ယုံကြည်ချက် ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူက ခြင်းတောင်းအလွတ်အသစ်တစ်ခုကိုပင် ပြန်လာယူခဲ့သေးသည်မဟုတ်လော။
ဝမ်လင်းလင်းနှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ချန်ဟောက်ထျန်းမှာ သစ်အယ်သီးများအား ခိုးယူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းယန်၏ သံသယများအားလုံး ရှင်းလင်းသွားလေတော့၏။
“သူက ရှဉ့်လေးတွေရဲ့ သစ်အယ်သီးတွေကို ခိုးနေတာပဲ”
လင်းယန်မှာ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့လောက်အောင် ဖြစ်သွားရလေသည်။
‘ဒီသစ်အယ်သီး တွေက ရှဉ့်လေးတွေအတွက် ဘယ်လောက်တောင်အရေးကြီးတယ် ဆိုတာကို ဒီကောင် သိရောသိရဲ့လား’
ဝမ်လင်းလင်းမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရ၏။
“ဒီသစ်အယ်သီးတွေအားလုံးက ရှဉ့်လေးတွေဟာလား”
လင်းယန်က ခေါင်းညိတ်အတည်ပြုလိုက်သည်။
“ဒါတွေက ဆောင်းဦးရာသီမှာ ရှဉ့်လေးတွေ သိုလှောင်ထားတဲ့ အစားအစာတွေပဲ၊ ဆောင်းတွင်းအတွက် သိမ်းဆည်းထားတာလေ၊ ဒီအစားအစာတွေမရှိရင် ဆောင်းတွင်းမှာ ရှဉ့်လေးတွေ အစာငတ်ပြီးသေသွားနိုင်တယ်”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်စီယွီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေသည်။
“ဒါဆို သူက”
ဝမ်လင်းလင်းမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားလေတော့သည်။
“တကယ်ကိုတော်လိုက်တဲ့ ချန်ဟောက်ထျန်း၊ ငါတွေးနေတာ ဒီကောင်က ဘယ်အချိန်ကများ ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိသွားရတာလဲလို့၊ သစ်အယ်သီးဆူးခွံတွေကို ဖွင့်ရတာ တအားခက်တဲ့အပြင် မြက်တောတွေထဲမှာ ဟိုတစ်လုံး ဒီတစ်လုံး ပုန်းနေတာကို သူက ငါတို့နှစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုမြန်မြန် ခူးနိုင်သေးတယ်၊ အခုမှပဲ သူက ခိုးနေတာဆိုတာ သိရတော့တယ်”
“တောက်... ဒီအစားအစာတွေ ရှိရင် ရှဉ့်လေးတွေ ဆောင်းတွင်းကို ဘယ်လို ကျော်ဖြတ်ရတော့မှာလဲ”
အင်တာနက်အသုံးပြုသူများမှာလည်း ထပ်တူဒေါသထွက်နေကြလေသည်။ မှတ်ချက်များက ဆက်တိုက်တက်လာ၏။
“သူ ဒီသစ်အယ်သီးတွေ အကုန်လုံးကို ရှဉ့်လေးတွေဆီပြန်ပေးရမယ်”
“သနားစရာကောင်းတဲ့ ရှဉ့်လေးတွေ၊ သူတို့ရဲ့ အစားအစာတွေ အခိုးခံလိုက်ရပြီဆိုတာကို သူတို့လေးတွေ သိတောင်မသိလောက်သေးဘူးထင်တယ်”
“ဒါက ရှဉ့်လေးတွေရဲ့ အစားအစာဆိုတာကို သူရောသိပါ့မလား”
“သူ မသိရင်တောင်မှ မယူသင့်ဘူးလေ၊ ဒီသစ်အယ်သီးတွေ အားလုံးက သစ်ပင်အခေါင်းပေါက်ထဲမှာ ဖွက်ထားတာ၊ တစ်ယောက်ယောက်က တမင်သက်သက်လာထားထားတယ်ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ၊ ဘယ်သူ့ဟာမှန်းမသိဘဲနဲ့ သူများပစ္စည်းကို ဘယ်လိုလုပ်ယူလို့ရမှာလဲ”
“အပေါ်ကလူပြောတာမှန်တယ်၊ ဒီကောင်က တကယ်ကို တုံးလည်းတုံးတယ်၊ ယုတ်လည်းယုတ်မာတယ်”
“သူ ရှဉ့်လေးတွေရဲ့ အစားအစာတွေကို သေချာပေါက်ပြန်ပေးရမယ်”
ရန်အာဟူက အိတ်ကပ်ထဲတွင် သစ်အယ်သီးများ အပြည့်ထည့်ထားပြီး ဟမ်းစတားလေးတစ်ကောင်အလား မရပ်မနားစားသောက်နေရင်းမှ မှတ်ချက်ပေးရန်လည်း မမေ့ခဲ့ချေ။
“ဒီကောင်က အခုချိန်မှာ သူ့ကိုယ်သူ သဘောကျပြီး ကျေနပ်နေလောက်တယ်”
ဝမ်လင်းလင်းက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်လေသည်။
“သူ့ကို ရှဉ့်လေးတွေဆီ သစ်အယ်သီးတွေပြန်ပေးဖို့ ငါသွားပြောလိုက်မယ်”
သူမက ချန်ဟောက်ထျန်း၏လုပ်ရပ်ကို တားဆီးရန် ရှေ့သို့ခြေလှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင်။
ရှဉ့်လေးတစ်ကောင်က ချန်ဟောက်ထျန်းအရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာလေတော့သည်။
“ကျီ... ကျီ”