အခန်း ၅၄၉၃

Chapter 5493

ဝုန်း...

ထိုစုတ်ချက် ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ ကြမ်းတမ်းသော စွမ်းအားသည် လုံးလုံးလျားလျား လျော့ကျမသွားချေ။ ထိုအစား ထိုစွမ်းအားသည် လေထဲတွင် ကျန်ရစ်နေပြီး လေတိုးသံများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေပေ၏။

တရားသူကြီးစုတ်တံ ကျဆင်းလာသောနေရာတွင် သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေပြီ။ အကယ်၍ လုယွီသာ အစောပိုင်းက အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပါက သူသည် ယခုအချိန်တွင် အလောင်းတစ်လောင်း ဖြစ်နေပေမည်။

တရားသူကြီးသည် အသက်ရှင်ခြင်းနှင့်သေဆုံးခြင်းကို ဆုံးဖြတ်သည်။ သူ လူတစ်ယောက်ကို သေရမည်ဟုဆိုလျှင် ထိုလူ သေကိုသေရပေမည်။

ဤသည်မှာ မေးခွန်းထုတ်စရာမရှိသော သတ်ဖြတ်ခြင်း လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကံကြမ္မာဥပဒေသနှင့်ပင် ဆက်စပ်နေကာ ပုန်းအောင်းရန် နေရာမရှိစေချေ။

သို့သော် ယခုအချိန်၌ လုယွီသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏အသက်ကို နှုတ်ယူရန် ရည်ရွယ်ထားသော ထိုအစွမ်းထက်သည့် တိုက်ခိုက်မှုသည်လည်း လေထုအတွင်းတွင်သာ အဆုံးသတ်သွားသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

တရားသူကြီးဆွေ့သည် သူ၏စိတ်နှလုံးသားအတွင်းတွင် ဒေါသထွက်နေပြီး အမှောင်ထုထဲမှနေ၍ မိုးကြိုးပစ်ခတ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အော်ငေါက်သံတစ်သံ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သူသည် သူ၏နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံဖြင့် အရပ်မျက်နှာအဘက်ဘက်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တဝိုက်လုံးသည် မင်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော အမှောင်ထုဖြစ်နေသဖြင့် လုယွီ၏ ပုံရိပ်ကို ရှာဖွေရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

သို့သော် ဤအချိန်၌ လုယွီ၏ပုံရိပ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

ဤသည်မှာ သူသည် လေဟာနယ်တစ်ခုသို့ ထွက်သွားပြီးနောက် လက်ရှိလေဟာနယ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အလားပင်။

"လေဟာနယ် ရွှေ့ပြောင်းခြင်းလား...ဒီလေဟာနယ်ကို ငါ ချိတ်ပိတ်ထားတာ... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွတ်မြောက်သွားတာလဲ..."

တရားသူကြီးဆွေ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ရှေ့ရှိ လုယွီသည် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပုံရပြီး ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲကြောင်း သူရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။

"ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ဒါက အကြွင်းအကျန် စိတ်ဝိညာဉ်သက်သက်ပဲ..."

လုယွီသည် စိတ်ခံစားချက်များဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ မပြည့်စုံသော စိတ်ဝိညာဉ် တစ်ခုသည် စစ်မှန်သော မဟာမိုးကောင်းကင် ရွှေအင်မော်တယ် တစ်ပါးနှင့် အလှမ်းကွာဝေးလှသည်။

အတွေ့အကြုံအရဖြစ်စေ စိတ်သဘောထားအရဖြစ်စေ သူတို့သည် များစွာပို၍ နိမ့်ကျသည်။ သူတို့သည် အင်မော်တယ်များ၏ မှတ်ဉာဏ်များရှိသော စိတ်ဝိညာဉ်များနှင့် ပို၍တူညီပြီး စစ်မှန်သော ရှေးဟောင်း အင်မော်တယ်များအဖြစ် သတ်မှတ်၍ မရနိုင်ချေ။

တရားသူကြီးဆွေ့၏ လေဟာနယ် ချိတ်ပိတ်မှု ဆိုသည်မှာ လုယွီကို လုံးလုံးလျားလျား မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

ထို့ပြင် လုယွီသည် အသူရာနန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်ပင် မလိုအပ််ခဲ့ပေ။ သူသည် ဤတိုက်ခိုက်မှုကို လွယ်လင့်တကူ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့၏။

ဤသည်မှာ မဟာမိုးကောင်းကင် ရွှေအင်မော်တယ် တစ်ပါး၏နည်းစနစ် မဟုတ်ချေ။ တရားသူကြီးဆွေ့သည် မသေမျိုးအဆင့်မှော်လက်နက်၏ စွမ်းအားကို အားကိုး၍ ယခုအချိန်အထိ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက သေဆုံးသွားသင့်တဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခု... ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ်တွေရဲ့ နာမည်ကို မင်းက ဆက်ပြီးတော့ မညစ်ညမ်းစေသင့်တော့ဘူး..."

လုယွီ၏အသံ အေးစက်တင်းမာနေသည်။ သူသည် ဤစိတ်ဝိညာဉ်၏ တည်ရှိမှုကို ထွင်းဖောက်တွေ့မြင်ပြီး ဖြစ်ပေ၏။

သူ​၏လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုဓားရှည်သည် အေးစက်ပြီး ကြည်လင်ကာ လွင့်မျောနေသော အလင်းတန်းတစ်တန်းကို ထုတ်လွှတ်ထားပြီး အဆုံးအစမရှိသော ဧကရာဇ်စွမ်းအားသည် တိမ်များအထက်တွင် မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေသည်။

ဤသည်မှာ ထိုက်အမ်းဓားပင်။

လုယွီ၏လက်ထဲရှိ အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေး အင်မော်တယ်မှော်လက်နက်ဖြစ်သော ထိုက်အမ်းဓားသည် ယခုအချိန်၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ထက်ရှသော အေးစက်သည့် ဓားချီအလင်းတန်းကို ဖော်ပြနေပေ၏။

"ဒီအင်မော်တယ်ဓား...ဒီလို ရင်းနှီးသော ခံစားချက်မျိုး... ငါ ဒါကို အရင်က မြင်ဖူးသလိုပဲ..."

တရားသူကြီးဆွေ့သည် ခပ်အုပ်အုပ်အသံတစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်စွာ စတင်၍ လှုပ်ရှားလာသည်။

ထိုက်အမ်းဓားသည် ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ်၏ဓားပင်။

လုယွီသည် ထိုက်အမ်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခြေတစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့လျှောက်လှမ်းလာပြီး သူ၏အကြည့်မှာ အေးစက်တင်းမာနေကာ သူ၏ဓားစိတ်ဆန္ဒသည် ဆီးနှင်းအလားပင်။

ဝှစ်...

အနည်းငယ်မျှ တွေဝေတုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လုယွီက သူ၏ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

အစွမ်းထက်သော ဓားချီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသော အမှောင်ထုအားလုံးကိုပင် ဖြတ်တောက်လိုက်၏။

အမှောင်ထုသည် ချက်ချင်းကွဲကွာသွားပြီး အကြွင်းအကျန် စိတ်ဝိညာဉ်က လုယွီ၏ရှေ့တွင် ပြန်လည်၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အလွန်အမင်းအားနည်းသွားပြီး အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သကဲ့သို့ အတော်လေးဝေဝါးနေပေ၏။

"ဒါက ဘယ်လို ဓားမျိုးလဲ..."

အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူ၏မှတ်ဉာဏ်များ ဝေဝါးနေပြီး သူသည် အတိတ်ကကဲ့သို့ အင်မော်တယ်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ချေ။

ထိုက်အမ်းဓားကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ရင်းနှီးမှု ခံစားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူ ခံစားရသော်လည်း သူ မည်မျှပင် စဉ်းစားစေကာမူ သူ ပြန်မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဒီဓားက ငါ့ရဲ့ အင်မော်တယ် စွမ်းအားကို ဖိနှိပ်ထားတယ်... တရားသူကြီးစုတ်တံကတောင် ကြောက်နေတယ်... ဒါက အတိအကျ ဘယ်လိုအရာမျိုးလဲ..."

တရားသူကြီးဆွေ့သည် ထိတ်လန့်နေပေ၏။ သူ၏ စွမ်းအားများအားလုံးသည် တရားသူကြီးစုတ်တံမှ လာခြင်းပင်။

အကယ်၍ တရားသူကြီးစုတ်တံပင်လျှင် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါက လုယွီကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် သူ့ထံတွင် မည်သည့်အရာ ကျန်ရှိနေမည်နည်း...

"ငါက သူ့ကို အထင်သေးခဲ့တယ်... မဟာမိုးကောင်းကင် ရွှေအင်မော်တယ်တစ်ပါးရဲ့ အကြွင်းအကျန် စိတ်ဝိညာဉ်က မည်မျှပင် ဘယ်လောက်ပဲ အားနည်းနေပါစေ...စွမ်းအားတွေ ကျန်နေတုန်းပဲ..."

လုယွီ၏အကြည့် အေးစက်တင်းမာနေသည်။

"မင်းကို ငါ သေခွင့်ပေးမယ်..."

ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော ဓားချီသည် လုယွီ၏လက်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လေဟာနယ်ကို ထွင်းဖောက်ကာ တရားသူကြီးဆွေ့၏စိတ်ဝိညာဉ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပေ၏။

"အား..."

တရားသူကြီးဆွေ့သည် ရူးသွပ်စွာ စတင်၍ အော်ဟစ်လိုက်၏။ သေခြင်းတရား၏ခြိမ်းခြောက်မှုကို သူ အာရုံခံမိလေပြီ။

တရားသူကြီးစုတ်တံမှ နားကန်းလောက်သော ကျယ်လောင်သည့် တုန်ခါသံတစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ်စာသားများနှင့် နက်နဲပြီး ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သော အဆောင်လက်ဖွဲ့ အပိုင်းအစများသည် ထိုအရာ​အပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။ ထိုစုတ်တံသည် တဝီဝီမြည်ကာ တုန်ခါနေပြီး ထိုအရာ၌ ကျန်ရှိနေသေးသော စွမ်းအားမှာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်ပေ၏။

wunzinnosp