အခန်း (၁၀၇၁-၁၀၇၂)

အခန်း (၁၀၇၁) ကံတရား၏ သားတော်

ဝမ်ဖူဖုန်းသည် အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်သွားပြီး

“အရှင်က အထက်ဘုံက နတ်ဘုရားတစ်ပါးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူက ဆက်၍

“ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ကျုပ်ကို ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်ရတာလဲ” ဟု မေးမြန်းပြန်သည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ က

"မင်းရဲ့ ကံတရားက အလွန်တရာ အားကောင်းထက်မြက်ပြီး ဇာတာကလည်း မြင့်မြတ်လှတယ်။ ငါ့ရဲ့သတင်းစကားကို အထက်ဘုံဆီ သယ်ဆောင်သွားပေးရင် နောင်တစ်ချိန် နတ်ဘုရားလောကမှာ မင်းအတွက် ခြေကုပ်ရဖို့ ကောင်းမွန်တဲ့ အထောက်အပံ့ဖြစ်မှာပါ။ ဒီကျေးဇူးကို ငါဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ဖူဖုန်းက လက်အုပ်ချီ ဦးညွှတ်ကာ

“စီနီယာ့ကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်။ ကျုပ်အနေနဲ့ စီနီယာ့ရဲ့ အနီးအပါးမှာ ခစားပြီး ဆုံးမသွန်သင်မှုတွေကို နာခံဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်” ဟု ရိုသေစွာ ဆိုလေသည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်နေမိသည်။

“လူတိုင်းက ဟိုဒေါသခဲ လမ်းညွှန်ရခက်တဲ့ တတာအိုဆရာငယ်လိုမျိုး မဟုတ်တာတော့ သေချာပါတယ်။ လူငယ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း အခွင့်အရေးကို လိုက်ချောင်းတတ်ကြတာပဲ။”

ဒါက ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ လူ့လောကတွင် ချန်ထားခဲ့သည့် နောက်ဆုံးသော စိတ်ဝိဉာဉ်ခွဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထပ်မံ၍ တစ်ခုခုဖြစ်သွားပါက သူ၏ စိတ်ဝိဉာဉ်သည် အမှန်တကယ်ပင် လွင့်ပျောက်ပျက်စီးသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အလွန်အမင်း သတိထားခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ဖူဖုန်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤလူငယ်သည် ကြည့်ရုံမျှဖြင့် အလွန်ပါးနပ်ပြီး အထက်လူကြီးကို ဖားတတ်၊ အခွင့်အရေးရှာတတ်ကာ ရည်မှန်းချက်ကြီးပြီး အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရန် ပြင်းပြနေသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

“လူလည်တွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာ ပိုအဆင်ပြေသားပဲ။ ဟိုတာအိုဆရာငယ်ကတော့ တာအိုဝတ်စုံသာ ဝတ်ထားတာ၊ အရိုးထဲအထိ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ လူကြမ်း သက်သက်ပဲ။”

ဟု ပိုင်ယန်တာအိုဆရာက တွေးလိုက်သည်။

ဤလူငယ်တွင် စိတ်ကူးစိတ်သန်း အကွက်အကွင်းအချို့ ရှိနေမည်ကို အသေအချာ သိသော်လည်း ပိုင်ယန်တာအိုဆရာကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ ထိုတာအိုဆရာငယ်ကဲ့သို့ တွေ့သည်နှင့် ဓားဖြင့် ပြေးမခုတ်သရွေ့ သူနှင့် ဆက်ဆံရင်းဖြင့် အထက်ဘုံ၏ နတ်ဘုရားပညာရပ်များနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်များကို ကြားသိရလျှင် မှင်တက်သွားပြီး ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မွန်းလာမည်သာ ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ဖူဖုန်းအတွက်မူ ဤလူသည် အထက်ဘုံက လာသည်ဖြစ်စေ၊ မလာသည်ဖြစ်စေ မိမိကျင့်စဉ်၏ အားနည်းချက်များကို ထိုးထွင်းမြင်နိုင်ခြင်းကပင် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ အကယ်၍ သူပြောသကဲ့သို့ အမှန်တကယ်ပင် ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရား ဖြစ်ပြီး မိမိကို အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရန် ကူညီပေးနိုင်မည်ဆိုလျှင် အပေါ်သို့ မရောက်ခင် အခြေအနေကို အရင် စုံစမ်းရပေမည်။ အကယ်၍ ထိုသူသည် အထက်ဘုံတွင် ရန်သူဝိုင်းဝိုင်းလည်နေသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပါက မိမိကိုယ်မိမိ ဒုက္ခရှာသလို ဖြစ်မသွားနိုင်ပေဘူးလား။

လူနှစ်ယောက်စလုံးသည် ကိုယ်စီ ရည်ရွယ်ချက်များကို ရင်ဝယ်ပိုက်ထားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပုခုံးချင်းယှဉ်လျက် တောင်အောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ ပိုင်ယန်တာအိုဆရာသည်လည်း ပညာချန်မထားဘဲ တောင်တက်လှေကားအတိုင်း လျှောက်လှမ်းရင်း ဝမ်ဖူဖုန်း၏ ကျင့်စဉ်အားနည်းချက်များကို လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့သည်။ ဝမ်ဖုန်းဖုန်းသည် အစပိုင်းတွင် ထိုအလတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်သော်လည်း ကြားရလေလေ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် အထက်စီးကနေ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤအချက်များသည် မိမိကျင့်ကြံနေသော နတ်ဘုရားကျမ်းစာ ထဲက အားနည်းချက်များကို အမှန်တကယ် ဖြေရှင်းပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်။

သူသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ထိုအလတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာကို လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“စီနီယာ... လမ်းညွှန်ပြသပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်

“ဒါက ဘာပြောလောက်လို့လဲ။ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အားနည်းချက်တွေကို ငါဖြေရှင်းပေးပြီးတာနဲ့ ဆန်းဖုန်း ကျင့်စဉ်ကျမ်း ကို ထပ်မံလက်ဆင့်ကမ်းပေးမယ်။ အထက်ဘုံကို မတက်လှမ်းခင် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်အထိ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ဖူဖုန်းသည် မျက်နှာအမူအရာ တည်တံ့သွားပြီး လက်အုပ်ချီကာ ထပ်မံ၍ အလေးအမြတ်ပြု ဦးညွှတ်လိုက်ပြန်သည်။ ယခုအခါ သူသည် တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးကာလ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး၊ ရှန်းရှန်းနန်းတော် ၏ အရင်းအမြစ်များကို အသုံးချကာ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှန်းရှန်းနန်းတော် ၏ နတ်ဘုရားကျမ်းစာတွင် ပြဿနာရှိနေပြီး၊ ယခု ဤလူပြောပြသော ကျင့်စဉ်လည်ပတ်ပုံမှာ သူ၏ အားနည်းချက် (၄) နေရာကို အမှန်တကယ်ပင် ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် ဤအလတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာကို ကြည့်သည့် အမြင် ပြောင်းလဲသွားပြီး အမှန်တကယ်ပင် ရိုသေခန့်ညားစိတ် ဝင်လာခဲ့သည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ၏ မျက်နှာမှာမူ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပြီး အရေးမပါသော ကိစ္စအသေးအမွှားလေးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သကဲ့သို့ ရှိနေကာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးနေမိသည်။

“ဒီလိုလူငယ်နဲ့ ဆက်ဆံရတာ စိတ်ချမ်းသာဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ ဟိုတာအိုဆရာငယ်ကတော့ လူတောင် မဟုတ်ဘူး ”

သူသည် လဲ့ချွဲချိတ်နတ်ဘုရားလက်နက် ဝှက်ထားသည့်နေရာနှင့် ၎င်းကို ထိန်းချုပ်မည့် နည်းလမ်းကိုပင် လမ်းညွှန်ပေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုတာအိုဆရာငယ်သည် မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ လူကို သစ္စာဖောက်ရုံတင်မကဘဲ စာအုပ်စာမျက်နှာ လှန်သည်ထက်ပင် မြန်ဆန်စွာ ရန်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ပိုင်ယန်တာအိုဆရာသည် ဒေါသ ထွက်လာရပြန်သည်။

သို့သော် ယခု ဤလူငယ်၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ သူသည် ပို၍ သာလွန်မြင့်မြတ်သည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ရရှိနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး တောင်ခါးပန်းသို့ ရောက်သောအခါ ပိုင်ယန်တာအိုဆရာသည် ဝမ်ဖူဖုန်း၏ အားနည်းချက် (၁၂) နေရာကို ရိုးရှင်းစွာ လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဖူဖုန်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီ အလွန်မြင့်မားသဖြင့် ပိုင်ယန်တာအိုဆရာက ပြောပြလမ်းညွှန်ပေးသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါများမှာ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာစဉ်ကထက် ပိုမိုသိပ်သည်း ထက်မြက်လာပြီး၊ မျက်ဝန်းအစုံမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများမှာ အတွင်းသို့ စုစည်းသွားကာ ကျင့်စဉ် စီးဆင်းမှုမှာလည်း တထစ်တငေါ့မရှိ ချောမွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ခွေးမသား ရွှီဟွမ်ဟော့... နတ်ဘုရားကျမ်းစာ တစ်အုပ်လုံးထဲမှာ ဒီလောက်တောင် အားနည်းချက်တွေ အများကြီး ထည့်ထားရတယ်လို့”

ဝမ်ဖုန်းဖုန်းက သွားကြိတ်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ ခြေလှမ်းရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော အထက်ဘုံနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာတွင် ယခုအခါ အံ့အားသင့်ထိတ်လန့်သွားသည့် အမူအရာများ ပေါ်ပေါက်နေသည်။

သူသည် ထိုအကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပုခုံးချင်းယှဉ်လျက် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အမျိုးသားမှာ ရုပ်ရည်ချောမောခန့်ညားသော တာအိုဆရာငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ အမျိုးသမီးမှာမူ အရပ်မြင့်မြင့်၊ ရေကန်စိမ်းရောင် မျက်ဝန်းအစုံရှိသည့် အနောက်တိုင်းအလှပဂေးတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသော်လည်း မျက်ခုံးကြားတွင်မူ တောရိုင်းဆန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေပြီး ဖျတ်လတ်လှပသော ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သဖြင့် လူတို့၏ ရင်ထဲတွင် အနိုင်ယူသိမ်းပိုက်လိုစိတ်ကို နှိုးဆွပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

တောင်ပေါ်သို့ တက်လာသည့် ထိုလူငယ်မောင်နှံမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ လီယန်ချူ နှင့် ကျွေ့ဟွာ တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

ဝေမြို့တွင် ကောင်းကင်နှင့်လူသား တစ်သားတည်းကျသော စိတ်အာရုံ မရရှိနိုင်ဘဲ ရှိနေစဉ်၊ ချန်နိုင်ငံ တွင် လူများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းနေကြသဖြင့် လီယန်ချူသည် ဝါရှန်း တောင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အနီးကပ် နတ်ဘုရားအလင်းတန်း များကို ကြည့်ရှုလေ့လာကာ အပျော်သဘော လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ကိစ္စမျိုးကိုမူ ကျွေ့ဟွာက အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားပေသည်။

ယွန်းနျန်း နှင့်မတူဘဲ သူမ၏ ကံတရား မှာ အလွန်တရာ ထူထဲသိပ်သည်းလှသည်။ ယခုအခါ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ မဟာသူတော်စင် သွေးမျိုးဆက်ကို အပြည့်အဝ နိုးထစေခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ၊ လမင်း၏ အလင်းရောင်စွမ်းအား ကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူရင်း ထိုက်ယင် ကျမ်းစာ ကို ကျင့်ကြံနေသဖြင့် သူမ၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမိုထက်မြက် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ပျင်းရိငြီးငွေ့လာကာ၊ ဆိုင်ရှင်မ ကလည်း အလွန်စည်းကမ်းကြီးသဖြင့် ယခုအခါတွင် အခွင့်ကောင်းယူကာ အပြင်သို့ ခိုးထွက်၍ အလည်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝါရှန်းတောင်၏ ချန်လုံလင် တွင် ယခင်က နတ်ဘုရားများ တရားပြသခဲ့ဖူးပြီး ပုံပြင်များစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုစဉ် လမ်းတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် လျှောက်လာသော ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

“ပိုင်ယန်တာအိုဆရာလား...” လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်ရသလား။ ဒီကောင်က တကယ်ကို ရဲတင်းလှချေကော၊ ဝါရှန်းတောင်ရဲ့ နတ်ဘုရားလမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ဒီလိုကြီး ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ထွက်လာရဲတယ်ပေါ့။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာမှာမူ ယခုအချိန်တွင် ခံတွင်းထဲ၌ ခါးသက်မှုကို ခံစားနေရပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူက လီယန်ချူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ -

“မင်း... မင်းက ငါ့ကို အလွတ်မပေးနိုင်သေးဘူးပေါ့လေ၊ ဝါရှန်းတောင်လမ်းပေါ်မှာပါ ပုန်းအောင်းပြီး လုပ်ကြံဖို့ စောင့်နေတယ်ပေါ့ ”

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာက အသံကို တင်းမာစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ လီယန်ချူက နတ်ဘုရားပညာရပ်များကို အသုံးပြု၍ မိမိနောက်သို့ လိုက်လံနှိပ်စက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ တွေးတောမိခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာမှာ ဒီလိုဘေးဒုက္ခမျိုး ကြုံရဖို့ ပါလာတာနေမှာပါ” လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩတကြီးဖြင့် “သူ့ကို သိလို့လား” ဟု မေးရာ၊

လီယန်ချူက

“ဒါက ငါမင်းကို ပြောပြဖူးတဲ့ ပိုင်ယန်တာအိုဆရာလေ၊ အထက်ဘုံက နတ်ဘုရားတစ်ပါးပေါ့၊ အလွန်ကို ဝင့်ဝါထည်ဝါလှတဲ့သူ” ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အော်... သူကိုး”

ကျွေ့ဟွာက သဘောပေါက်သွားပြီး

“သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက ကြည့်ရတာ အရမ်းအားနည်းနေတာပဲ၊ နတ်ဘုရားတွေက ဒီလောက်တောင် အသုံးမကျတာလား” ဟု ဆိုလေသည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။ ဝမ်ဖူဖုန်းသည် လူ့လောက၏ ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးကာလ ရောက်နေသော်လည်း မိမိအပေါ်တွင် ရိုရိုသေသေ ရှိလှသည်။ မိမိ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများဖြင့် အဆင့်ကျဆင်းသွားသည့်တိုင် မျက်လုံးတစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ရုံဖြင့် ဝမ်ဖူဖုန်း၏ အားနည်းချက်များကို မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤတာအိုဆရာငယ်က မိမိကို အထင်သေးရုံတင်မက၊ ဤအမျိုးသမီးကပါ မိမိကို အထင်သေးရဲသေးသည်။

“မင်းလို ဖားသူငယ်မက ဘာသိမှာလဲ၊ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်တွေရဲ့ ဆန်းကြယ်မှုကို မင်းတို့လိုကောင်တွေ နားမလည်နိုင်ပါဘူး ”

“အော်...”

ကျွေ့ဟွာက မေးစေ့ကို ပင့်ကာ မျက်စောင်းထိုးကြည့်ရင်း

“နင်က ငါ့ကို စကားပြောနေတာလား”

ဟု အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

“............” ပိုင်ယန်တာအိုဆရာမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရယ်ပင် ရယ်ချင်သွားကာ၊ ဒေါသတရားများသည် ကျွေ့ဟွာကြောင့် ချက်ချင်းပင် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ အမှန်တော့ သူသည် ဤမျှအထိ စိတ်တိုတတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း လူ့လောကတွင် ချန်ထားခဲ့သည့် အစီအမံများစွာ ဆက်တိုက် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း မည်သည့် အခွင့်အရေးကိုမျှ မခံစားရတော့ပေ။ ဒါက သူ၏ အထက်ဘုံသို့ ပြန်မည့်လမ်းကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ရာ သူ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မဆိုးဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

သူသည် ဝမ်ဖူဖုန်းထံသို့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ ချက်ချင်း အသံပို့လိုက်သည်။

“လူ့လောကရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ နေရာနှစ်ခုမှာ နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုစီ ဝှက်ထားတာကို ငါသိတယ်။ ဒီတာအိုဆရာက ရက်စက်တတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတယ်။ ငါ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခဏငှားသုံးပြီး သူနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာမယ်။ ပြီးရင် မင်းကို အဲဒီနတ်ဘုရားလက်နက် နှစ်ခုစလုံးကို ရှာဖွေပြီး သူ့ကို နှိမ်နင်းဖို့ ကူညီပေးမယ်။”

ဝမ်ဖူဖုန်းက ခေါင်းလှည့်ကာ ပိုင်ယန်တာအိုဆရာကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခန့်သွားရသည်။

ဒီကောင်လေးရဲ့ အကြည့်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် သစ္စာမရှိတဲ့ ပုံစံဖြစ်နေရတာလဲ။

သူသည် လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အားနည်းချက် မပြလိုသဖြင့် ဝမ်ဖူဖုန်းထံသို့ ချက်ချင်း ထပ်မံ အသံပို့လိုက်ပြန်သည်။

“ငါ့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် မင်း အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းဖို့က လက်တစ်ဖျစ်စာပဲ။ အပေါ်ရောက်ရင်လည်း နတ်ဘုရားအဆင့်အတန်း ပါရမီကို ရရှိမှာမို့ မင်း လောဘမကြီးဘဲ ဝေခွဲတတ်ပါစေ။”

ဝမ်ဖုန်းဖုန်းတွင်လည်း မိမိ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပညာရပ်များ ရှိသဖြင့် ပိုင်ယန်တာအိုဆရာထံသို့ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် အလွန်မြန်ဆန်စွာ အကြောင်းပြန်လိုက်သည်။

“အရင်ဆုံး နေရာတစ်ခုကို အရင်ပြောပြပါ။ အကယ်၍ စီနီယာမှာ အမှန်တကယ် စေတနာရှိရင် ကျုပ်အနေနဲ့ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးမှာပါ။”

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာက ဝမ်ဖူဖုန်းထံသို့ ချက်ချင်း အချက်အလက် ပို့ပေးလိုက်သည်။

“ကျိုဖုန်းရှန်း တောင်တန်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ ‘ချင်းယွမ်ဓား’ လို့ခေါ်တဲ့ နတ်ဘုရားဓား ဝှက်ထားတယ်။ ဒီဓားက မြေ၊ ရေ၊ လေ၊ မီး စွမ်းအားတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး အစွမ်းက အနန္တပဲ။ ငါ့မှာ အဲဒါကို ထိန်းချုပ်နိုင်မယ့်နည်းလမ်းရှိတယ်။ အရင်ဆုံး အခုပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးရင် ငါတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းပြီး အဲဒီနတ်ဘုရားလက်နက်ကို သွားယူကြမယ်။”

ဝမ်ဖူဖုန်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်... သူသည် ချက်ချင်းပင် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်း ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

“....................” ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ မှင်တက်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းက တကယ်ကို ရင်းနှီးလွန်းလှသည်။ တစ်ဖက်က တာအိုဆရာငယ်သည်လည်း မိမိဆီကနေ နတ်ဘုရားလက်နက် ရှိရာနေရာကို ကြားပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရန်ပြုခဲ့ဖူးသည်။ ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ အကြီးအကျယ် တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

“မတရားလိုက်တာ”

“ကန်ယွမ်ကမ္ဘာ က တကယ်ကို ဆင်းရဲပြီး လူရိုင်းတွေပဲ ထွက်တဲ့ နေရာပဲ”

ဤနေရာသည်လည်း ကမ္ဘာမြေများထဲက တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အပိတ်ခံထားရသဖြင့် အထက်ဘုံသို့ မတက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြချေ။ သို့သော် ယခုအခါ ဤနေရာက ကျင့်ကြံသူများသည် ဤမျှအထိ အောက်တန်းကျ လျှောကျသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ ဤလူများသည် အထက်ဘုံ နတ်ဘုရားလောကအပေါ် မည်သည့် ရိုသေလေးစားမှုမျှ မရှိကြချေ။ ပိုင်ယန်တာအိုဆရာမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွားများကို တကျိကျိ ကြိတ်နေမိသည်။

ကျွေ့ဟွာက ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်

“ဒီလူက ဟိုအမျိုးသားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငှားပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြံစည်နေတာ။ ကျိုဖုန်းရှန်း တောင်နက်ထဲမှာ ‘ချင်းယွမ်ဓား’ ဆိုတဲ့ မြေ၊ ရေ၊ လေ၊ မီး စွမ်းအားတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက် ရှိတယ်လို့ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နှမြောဖို့ကောင်းတာက ဟိုအမျိုးသားက ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားပြီး သူ့ကို ကလိမ်ကကျစ် လုပ်သွားခဲ့တယ်”

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အကြည့်များက ချက်ချင်း စူးရှသွားသည်။

“မင်း ငါတို့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်တာကို ကြားနိုင်တယ်ပေါ့”

ကျွေ့ဟွာက အေးဆေးစွာပင် “ဒါပေါ့” ဟု ဖြေလိုက်သည်။

မိမိကိုယ်မိမိ အလွန်ပါးနပ်ပြီး အရာရာကို ကြိုးကိုင်နိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော အထက်ဘုံမှ နတ်ဘုရားကြီးသည် ယခုအခါ ကန်ယွမ်ကမ္ဘာ၏ ရက်စက်မှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွေ့ဟွာတွင် ကမ္ဘာမြေ၏ အသံများကို နားထောင်နိုင်သော နတ်ဘုရားပါရမီ ရှိသဖြင့် ခုနက လူနှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှုကို ကြားဖြတ် နားထောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ယခု အဆင့်အတန်းနှင့်ဆိုလျှင် စွမ်းအား ပြန်မရသေးသော ပိုင်ယန်တာအိုဆရာကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာ ပြဿနာမရှိပေ။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာက လီယန်ချူကို ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မဖြစ်ဘူး။ မင်း အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းသွားရင် ဆွေမျိုးသားချင်း အဆက်အသွယ် မရှိဘဲ ဖြစ်နေမှာ။ ငါ မင်းကို အထက်ဘုံက အာဏာပိုင် အကြီးအကဲတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပြီး မင်းရဲ့ အထောက်အပံ့ ဖြစ်စေရမယ် ”

“လူ့လောကက ကိစ္စတွေကို လူ့လောကမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်ပါ။ အခု အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းမယ့် လမ်းကြောင်း ပြန်ပွင့်လာပြီမို့ မင်းလည်း မင်းရဲ့ အထက်ဘုံက အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်သင့်ပြီ”

ယခုအခါ သူသည် အလွန်အမင်း ပျာယာခတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်များမှာ ဓားကဲ့သို့ စူးရှနေပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးကာ “ပြောလို့ ပြီးပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

သူသည် လက်ကို ချက်ချင်း ဆန့်ထုတ်ကာ ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ ပိုင်ယန်တာအိုဆရာက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

အမှန်ပါပဲ... ဒီကောင်က ဘာစကားမှ နားမထောင်တဲ့ ရက်စက်တဲ့ အကျင့်အတိုင်းပါပဲ။

သူသည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို အမြင့်ဆုံးသို့ ချက်ချင်း မြှင့်တင်လိုက်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပြောင်းပြန်အဖြစ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြီးမားအောင် မလုပ်ဘဲ သုံးလက်မအရွယ် စိတ်ဝိဉာဉ်ငယ် အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ၊ လက်ညှိုးဖြင့် နတ်ဘုရားပညာရပ် (၆) မျိုးကို ဆက်တိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ဖမ်းဆီးလိုက်ရာ ‘စိတ်ဝိဉာဉ် ဖမ်းဆီးခြင်း ပညာရပ်’ ကြောင့် တိမ်တိုက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ နောက်တစ်ကိုယ်တွင် ပိုင်ယန်တာအိုဆရာကို သူ၏ လက်ဖဝါးထဲ၌ ဖမ်းမိသွားတော့သည်။

ယခုအခါ သုံးလက်မအရွယ် စိတ်ဝိဉာဉ်ငယ်လေးမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် လုံးဝ လှုပ်ရှား၍မရဘဲ ဖြစ်နေကာ သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ လုပ်နေရတာလဲ။ ငါ့ကို သတ်ရင် မင်းမှာ ကံကြမ္မာ အကုသိုလ်ကံ တွေ ငြိတွယ်လိမ့်မယ်။ ငါ့ကို လွှတ်ပေးတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ နောင်ကို မင်းရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ဘယ်တော့မှ ပေါ်မလာတော့ဘူးလို့ ငါ အာမခံပါတယ်”

စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူသည် နတ်ဘုရားပညာရပ် (၁၂) မျိုးကို ဆက်တိုက် လည်ပတ်စေခဲ့သော်လည်း အဆင့်အတန်း အလွန်နိမ့်ကျနေသဖြင့် လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ရုန်းမထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။ လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ နှိမ်နင်းခြင်း စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နတ်ဘုရား မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး စာလုံးများ က ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ဒါက တောင်နဲ့ မြစ် ထာဝရ လျှို့ဝှက်ပညာရပ် ပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ၏ မျက်ဝန်းများ တုန်လှုပ်သွားပြီး မိမိခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအားများ အားလုံး အနှိမ်နင်းခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် မိမိအပေါ် ကျရောက်လာသော ဤနတ်ဘုရား အင်းစာလုံးများကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

“နတ်ဘုရား မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးတွေပါလား”

သူသည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

“ငါ့ကို ချိပ်ပိတ်ရုံပဲ လုပ်တာဆိုတော့ ဒီလူက ငါ့ကို အခုချက်ချင်း မသတ်ချင်သေးဘူးပဲ။ ကိစ္စက လှည့်ပတ်စရာ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ် ”

ဝမ်ဖူဖုန်းသည် နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ ကောင်းကင်တွင် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းအဖြစ် ပျံသန်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့်ဆိုလျှင် ဤမျှ ပျံသန်းပြီးပါက အနည်းဆုံး မိုင်ပေါင်းရာချီ ရောက်ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မိမိသည် ဝါရှန်းတောင်ထဲတွင်ပင် ရှိနေသေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဝါရှန်းတောင်ထဲကတောင် မထွက်ရသေးဘူးလား...”

ဝမ်ဖူဖုန်း ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး အခြားသော လက်ကွက်တစ်ခုကို ပြောင်းလဲကာ မြေလျှိုးပညာရပ် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်သည်။ မြေလျှိုးပညာရပ်သည် တစ်ရက်လျှင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ သွားနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သူသည် နတ်ဘုရားပညာရပ်များကို ဆက်တိုက် ထုတ်ဖော်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ထင်ရှားစေခဲ့သော်လည်း ယခုတိုင် ဝါရှန်းတောင်ထဲတွင်ပင် ရှိနေသေးသည်။

“သရဲခြောက်နေတာလား...” ဝမ်ဖူဖုန်း၏ ရင်ထဲတွင် ဆန်းကြယ်လှသော အတွေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ မိမိ၏ ယခုကျင့်စဉ်နှင့်ဆိုလျှင် ငရဲပြည်က သရဲတစ္ဆေ နတ်ဘုရားများပင် မိမိ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်နိုင်ချေ။

သူ၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ပြန်လာခဲ့ပြီး လောကကြီးက တကယ်ကို ခက်ခဲလှသည်ဟု တွေးတောကာ ရင်ထဲတွင် ပိုင်ယန်တာအိုဆရာကို လှမ်း၍ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။

“ဒီပိုင်ယန်ကောင်ကြောင့်... သွားပြီး ဟိုတာအိုဆရာကို သွားစိန်ခေါ်ရတယ်လို့ ”

“တာအိုဆရာငယ်... တာအိုဆရာငယ်”

ဝမ်ဖုန်းဖုန်း ရင်ထဲတွင် ဗြုန်းခနဲ သဘောပေါက်သွားပြီး ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ စီးကျလာကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ... သူများလား။”

ထို နတ်ဘုရားကို သတ်ခဲ့သည့်လူ

တစ်ခဏအတွင်း သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် နာမည်များစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ရှန်းရှန်းနန်းတော် မှ လူများစွာသည် ဤတာအိုဆရာငယ်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရဖူးသည်။

“သေစမ်း... ဘာလို့ ဒီလို လူသတ်သမားကြီးနဲ့ သွားငြိရတာလဲ”

ဝမ်ဖူဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ အစွမ်းကုန် စွမ်းအားမြှင့်၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုတာအိုဆရာငယ်၏ ဘေးနားသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ဖူဖုန်း : “....................”

သူသည် လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားကြီးမားမှုကို သိရှိသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ရိုသေစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီတာအိုဆရာ... ကျုပ်လည်း ဒီသူယုတ်မာရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံလိုက်ရတာပါ။ ဒီလူက တာအိုဆရာနဲ့ ရန်ငြိုးရှိမှန်း အရင်က တကယ်ကို မသိခဲ့ပါဘူးဗျာ”

ဝမ်ဖူဖုန်းက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောကြားလိုက်သည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာကမူ သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ - “တောက်” ဟု တံတွေး ထွေးလိုက်သည်။

ဝမ်ဖူဖုန်းသည် ရုပ်ရည်ချောမောသော ဤတာအိုဆရာငယ်၏ ဘေးနားက အမျိုးသမီးက လူတို့၏ စိတ်ကူးများကို ကြားနိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သိသဖြင့် ယခုအခါတွင် စိတ်ထဲက အတွေးအကြံအားလုံးကို ဖျောက်ဖျက်ထားပြီး မည်သည့် စိတ်ကူးမျှ မတွေးရဲဘဲ ရှိနေသည်။

လီယန်ချူက အကြည့်ကို ပို့လိုက်ရာ၊ ဤခေါင်းတွင် ခမောက်ဆောင်းထားသော လူသားသည် အမှန်တကယ်တော့ ယန်ဝိညာဥ်ထိပ်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက မီးလျှံကဲ့သို့ စူးရှလှသဖြင့် ဝမ်ဖူဖုန်း၏ စိတ်ဝိဉာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်ကို ထိုးထွင်းမြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ ရုပ်ရည်မှာ ဝမ်ဖူဖုန်းနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။

ဝမ်ဖူဖုန်းသည် ပုခုံးကျယ်ပြီး ခါးသေးကာ ရုပ်ရည်ချောမောလှပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင် စုစည်းမှုမရှိသေးသော အရှိန်အဝါကြီးမားမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ ယခုအခါတွင် သာမန်လူသားကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ ထူးကဲသော အရှိန်အဝါကိုမူ ဖုံးကွယ်၍ မရချေ။ သို့သော် ဝမ်ဖူဖုန်း၏ စိတ်ဝိဉာဉ်အနက်တွင် ထိုင်နေသော ထိုနတ်ဘုရားမှာမူ မတူညီပေ။ ထိုသူမှာ မျက်နှာတွင် အနာအဆာများဖြင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေကာ၊ ကြက်သွန်ဖြူနှာခေါင်းနှင့် ရုပ်ရည်မှာ အလွန်ညစ်ညမ်းရုပ်ဆိုးပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားထွားကျိုင်းလှသည်။ သို့သော် တရားထိုင်နေသည့် ပုံစံမှာမူ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။

“အော်... ဒါကလည်း နတ်ဘုရားတစ်ပါး လူဝင်စားထားတာကိုး” လီယန်ချူက ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ဖူဖုန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။

တစ်ဖက်က တာအိုဆရာငယ် ပြောလိုက်သည့် စကား၏ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ။

လီယန်ချူသည် ဤလူက မိမိ၏ အတိတ်ဘဝအကြောင်းကို လုံးဝ မသိသေးကြောင်း၊ ထို့ပြင် သူ၏ အတိတ်ဘဝက မိမိခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မည်သည့် လျှို့ဝှက်အစီအမံများ ချန်ထားခဲ့သည်ကိုလည်း သိပုံမရကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သို့သော် ဝမ်ဖူဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အရှိန်အဝါကိုမူ လီယန်ချူက အထင်အရှား မြင်နေရသည်။ ကံကြမ္မာ ရန်ငြိုးအာဃာတများ မှာ အလွန်နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် အစိုင်အခဲအဖြစ် ပြောင်းလဲနေပြီး၊ သွေးဆိုးအရှိန်အဝါများ မှာလည်း ထူထပ်လှရာ ယခင်က သူတွေ့ခဲ့ဖူးသော မိစ္ဆာကောင်များစွာထက်ပင် သာလွန်နေသည်။ လူတစ်ယောက်တည်းက ဤမျှအထိ ထူထပ်သော အကုသိုလ်သွေးညှော်နံ့များကို ဖန်တီးနိုင်သည်တကား။

ဝမ်ဖုန်းဖုန်းသည် လီယန်ချူတွင် ဝိညာဥ်မျက်စိ နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ထိုးထွင်းမြင်နိုင်သော အတတ် ရှိနေသဖြင့် မိမိ၏ အခြေခံအမြစ်အားလုံးကို အကုန်အစင် မြင်နေရသည်ကို မသိရှိပေ။ သူသည် လီယန်ချူကို ထပ်မံ၍ အလေးပြုလိုက်သည်။

“တာအိုမိတ်ဆွေကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ မသိပါဘူးခင်ဗျာ”

သူသည် လီယန်ချူနှင့် ဆက်ဆံရေး တိုးမြှင့်ရန်နှင့် ခုနက အနေခက်သော အခြေအနေကို လျှော့ချရန် အလျင်စလို ကြိုးစားနေပုံရသည်။ ဤလူသည် စကားပြောဆို ဆက်ဆံရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်လှသဖြင့် ရှန်းရှန်းနန်းတော် တွင် စီမံခန့်ခွဲရေးမှူးချုပ် ရာထူးအထိ ရရှိခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမျိုးဆက်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ လူမှုဆက်ဆံရေးတွင် သာမန်ထက် ထူးကဲသော အရည်အချင်းရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။ ပိုင်ယန်တာအိုဆရာကဲ့သို့ပင် သူသည် အလွန်ပါးနပ်ပြီး၊ အခြေအနေကို ကြည့်၍ ဘက်ပြောင်းတတ်ကာ၊ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပါးနပ်မှုဖြင့် လီယန်ချူ၏ မိမိအပေါ် ထားရှိသော အမြင်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မည့် နည်းလမ်း ရှိသည်ဟု သူ ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် လီယန်ချူကမူ ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဂျွတ်

ဝမ်ဖူဖုန်း၏ အရိုးအဆစ်များ အားလုံး ကြေမွသွားပြီး နေရာမှာတင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရရှာသည်။ သူသည် ခုနက လီယန်ချူနှင့် ဆက်ဆံရန် စကားလုံးများစွာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း စကားပင် မဟရသေးမီ လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်သတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ စိတ်ဝိဉာဉ်သည် အလောင်းထဲမှ ပျံထွက်လာခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ဖူဖုန်းက စကားထပ်ပြောရန် ကြိုးစားပြန်သော်လည်း လီယန်ချူက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှမ်းညှစ်လိုက်ရာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော စွမ်းအားလှိုင်းများ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် မှုန်ဝါးပျက်စီးသွားတော့သည်။

ရှန်းရှန်းနန်းတော် ၏ နောက်ဆုံးဂိုဏ်းချုပ်... သေဆုံးခြင်းသို့ သူသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်း မဟုတ်ပေ။

“....................” ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ။

ဘာလို့ ဘာမှမမေးဘဲ တန်းသတ်လိုက်တာလဲဟ။

ဝမ်ဖုန်းဖုန်း၏ စိတ်ဝိဉာဉ် ကြေမွသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားခဲ့သော်လည်း၊ မှုန်ဝါးဝါး ဝိဉာဉ်ရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ပုံသဏ္ဍာန် ပြန်လည် စုစည်းလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဝမ်ဖူဖုန်း၏ စိတ်ဝိဉာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ရှိနေသော မျက်နှာတွင် အနာအဆာများဖြင့် ရုပ်ဆိုးလှသော ထိုနတ်ဘုရားပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသားသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရာ၊ ရှေးဟောင်းအရှိန်အဝါတစ်ခု အပြင်သို့ ပြန့်လွင့်သွားခဲ့သည်။

“ငါ့ရဲ့ ဒီဘဝက ဘာတွေလုပ်ခဲ့လို့ မင်းက ဒီလောက်တောင် ရက်ရက်စက်စက် လက်ရဲဇက်ရဲ လုပ်ရတာလဲ”

ခုနက ပိုင်ယန်တာအိုဆရာသည် ဤလူ့တွင် ကံတရား အနည်းငယ် ကောင်းမွန်ပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ရှိနေသဖြင့် နောက်ခံအချို့ ရှိလိမ့်မည်ဟု ခံစားခဲ့ရရုံသာ ရှိသေးသည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ စိတ်ဝိဉာဉ် ကြေမွသွားပြီးနောက် အတွင်းထဲက စစ်မှန်သော ဝိဉာဉ် ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုလူ၏ ရုပ်ရည်ကို သေချာစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ ဗြုန်းခနဲ မှင်တက်သွားရသည်။

“ဟင်... ဒီလူက ဘာဖြစ်လို့ တစ်နေရာရာမှာ တွေ့ဖူးသလိုလို ရှိနေရတာလဲ”

သူသည် ဦးနှောက်ထဲတွင် အသည်းအသန် ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ဘယ်နေရာမှာ တွေ့ခဲ့ဖူးသည်ကို မမှတ်မိတော့ပေ။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ -

“နတ်ဘုရားလောကမှာ တွေ့ခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အောက်ဘုံမှာလား။” ဟု တွေးနေမိသည်။ ပိုင်ယန်တာအိုဆရာသည် အောက်ဘုံသို့ မဆင်းသက်မီက နတ်ဘုရားလောကတွင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားနန်းတော်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် လူတိုင်းကိုတော့ မှတ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး အခြေအနေကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေပြီး ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ကို မေးနေတာလား”

ထိုရုပ်ဆိုးလှသော အမျိုးသားက အသံကို နိမ့်ချ၍ “ဒါပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် ခုနက ဝမ်ဖူဖုန်း၏ စိတ်ဝိဉာဉ်ကို ညှစ်ခြေလိုက်စဉ်က သူ၏ စွမ်းအားများဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ဖတ်ရှုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဖူဖုန်း၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းထဲတွင် ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ၏ ကန့်သတ်ချက် တားမြစ်ချက်အချို့ ရှိနေသော်လည်း၊ ယခုအချိန်က လီယန်ချူအတွက်မူ လက်တစ်ချက်ဝေ့ရုံဖြင့် ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ဖူဖုန်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သော မကောင်းမှု ဒုစရိုက်အားလုံးကို လီယန်ချူ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“မင်းက ကတိမတည်တဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ပဲ၊ လူတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး အသက်တွေကို ရန်ရှာခဲ့တယ်၊ သတ်လိုက်တာက သတ်လိုက်တာပဲ” လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ဖူဖုန်းသည် ထျန်းယင်ဘုန်းကြီး၏ တပည့်ရင်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရစဉ်ကလည်း လူသတ်၍ သစ္စာခံခဲ့ရဖူးသည်။ ဒါက ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ သံမဏိစည်းကမ်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဂိုဏ်းတွင်းကိစ္စများကို ဦးဆောင်စဉ်ကလည်း လူသတ်မှုများစွာကို သူကိုယ်တိုင် အမိန့်ပေး စေခိုင်းခဲ့သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကောင်းကင်တုန်လောက်သော အကုသိုလ်ကံများ တွယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသားက လီယန်ချူကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက် စိုက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း -

“ရယ်စရာပဲ... လူသားဆိုတာ ပုရွက်ဆိတ်လိုပဲ။ ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေ ကျင့်ကြံတယ်ဆိုတာ ဘာအတွက်လဲ။ လောကအလယ်မှာ ကိုယ်ထင်ရာစိုင်းပြီး စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ပျော်မွေ့နိုင်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား”

“ဒီလို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ငါ အသည်းအသန် ကြိုးစားပြီး ဖန်တီးခဲ့ရတဲ့ ဒီဘဝခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရတယ်လို့၊ မင်း သိရဲ့လား ငါ ဘယ်လောက်တောင် အားစိုက်ခဲ့ရလဲဆိုတာ”

သူက အသံကို ကျယ်လောင်စွာဖြင့် လီယန်ချူကို အပြစ်တင် စစ်ဆေးမေးမြန်းလိုက်သည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာသည် သူ၏ စကားသံများကို ကြားရသောအခါ ရင်ထဲတွင် အကြောင်းပြချက်မရှိသော မျှော်လင့်ချက်အချို့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ အမှန်ပင်... ထိုနတ်ဘုရားသည် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားပညာရပ်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ၎င်းတွင် ကမ္ဘာဦး ယင်နှင့်ယန် စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။

ဘုန်း

သို့သော် လီယန်ချူက လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ စစ်မှန်သော ဝိဉာဉ်ရိပ်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် ဆန်းကြယ်လှသည် ဆိုသော်လည်း လီယန်ချူ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။ လီယန်ချူက ခြေထောက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ နင်းခြေထားလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းလည်း ငါ့ရှေ့မှာတော့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား”

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာသည် ထိုသူ၏ အဖြစ်အပျက်ကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားမိသည် ။

“ဒါမှ ဟုတ်တာပေါ့... ငါတစ်ယောက်တည်း ဒီတာအိုဆရာငယ်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ဒုက္ခရောက်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ”

သူကိုယ်တိုင်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် အသတ်ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့်၊ ယခုအခါ ဤစိမ်းသက်သော နတ်ဘုရားက ရန်စ စိန်ခေါ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် နင်းခြေခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲတွင် ပြောမပြတတ်အောင် ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

လူဆိုသည်မှာ နှိပ်စက်ခံရလွန်းလျှင် စိတ်က စိတ်ကူးပေါက် တတ်လာတတ်သည်တကား။

အခန်း (၁၀၇၂) သန်းနှင့်ချီသော ဓားများကို စေခိုင်းခြင်း

ထိုရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်နှင့် ရုပ်ဆိုးလှသော အမျိုးသားသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လီယန်ချူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မတတ်နိုင်ရှာပေ။

သူက မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် ခက်ထန်စွာဖြင့်

“ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား။ ဒါက ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန် စိတ်ဝိဉာဉ်ထဲက စိတ်ဝိဉာဉ်ခွဲတစ်ခုကို အောက်ဘုံဆီ စေလွှတ်ထားတာ သက်သက်ပဲ။ မင်း ငါ့ကို သတ်ရဲရင် မင်း အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းလာတဲ့နေ့မှာ မင်းကို ‘နဂါးဖြတ်စင်မြင့်’ ဆီ ဖမ်းခေါ်သွားပြီး အပိုင်းပိုင်း မွှန်းပစ်အောင် လုပ်မယ်”

ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ၏ မျက်လုံးများ ဗြုန်းခနဲ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

‘နဂါးဖြတ်စင်မြင့်’ ဟူသော စကားလုံးကို ပြောနိုင်သည်ဆိုကတည်းက ထိုသူသည် အထက်ဘုံက နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ နောက်ခံအာဏာလည်း အတော်အတန် ရှိရပေမည်။

သို့သော် လီယန်ချူကမူ သူ့ကို စကားအပိုမပြောတော့ပေ။ နတ်ဘုရားလောကနှင့် လူ့လောကအကြား ကံကြမ္မာ ရန်ငြိုးအာဃာတများက အလွန်နက်ရှိုင်းလှရာ နတ်ဘုရားများ လူဝင်စားခြင်း၊ အောက်ဘုံသို့ ဆင်းသက်ခြင်းများမှာ အမြဲရှိနေစမြဲပင်။ လီယန်ချူကမူ ထိုကဲ့သို့သော စည်းကမ်းဥပဒေများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခြေထောက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများက ထိုသူကို တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လုံးဝ မှုန်ဝါးပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။

လီယန်ချူက ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာဖြင့်

“မင်း သူ့ကို သိလို့လား”

ဟု မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာက ခေါင်းခါယမ်းကာ

“မသိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလူက လူဝင်စားပြီးတဲ့နောက် စိတ်ဝိဉာဉ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ ပုန်းအောင်းနေနိုင်တာ၊ ပြီးတော့ စိတ်ဝိဉာဉ်ခွဲတစ်ခုကို အောက်ဘုံဆီ စေလွှတ်နိုင်တာကို ကြည့်ရင် အထက်ဘုံမှာ အာဏာနောက်ခံ အတော်ကြီးမယ့်ပုံပဲ”

ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“အော်...” လီယန်ချူက ခပ်အေးအေးပင်

“ဒါဆို ငါ့ကို နတ်ဘုရားလောကအကြောင်း ပြောပြစမ်း”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာက အကဲခတ်သည့်အကြည့်ဖြင့်

“ကျုပ် ပြောပြပြီးရင် ကျုပ်ကို လွှတ်ပေးမှာလား”

ဟု စမ်းသပ်မေးမြန်းကြည့်ရာ၊

လီယန်ချူက ခေါင်းခါလျက်

“မလွှတ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို နည်းနည်းနောက်ကျမှ သေခွင့်ပေးမယ်”

ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ : “....................”

ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် လှည့်စားပြီး ဖျောင်းဖျပေးပါဦးလား။ အနည်းဆုံးတော့ လိမ်ညာပြီး ပြောပေးပါဦး။ မင်းက ဒီလိုကြီး ပြောလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ် ဆက်ဆွေးနွေးလို့ ရတော့မှာလဲ။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး

“မင်းရဲ့ စရိုက်က တကယ်ကို လူအချစ်မခံရတဲ့ စရိုက်ပဲ”

ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူကမူ ထိုစကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေမြဲအတိုင်း ရှိနေစဉ်၊

ကျွေ့ဟွာက

“ဒီလူက ကြည့်ရတာ အကွက်အကွင်း အရမ်းများပြီး ကလိမ်ကကျစ်ကျမယ့် ပုံပဲ။ တန်းပြီးတော့ မီးနဲ့မြှိုက်သတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်”

ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက အနည်းငယ် တွေးတောနေမိသည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာက ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီးဖြင့်

“မိန်းမယုတ်... မင်းရဲ့ စိတ်နှလုံးက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ”

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ၏ ဦးနှောက်က အသည်းအသန် အလုပ်လုပ်နေသည်။ ဤတာအိုဆရာငယ်သည် အဆုံးအဖြတ် ပြတ်သားပြီး ရက်စက်လှသဖြင့် နောက်တစ်ကိုယ်တွင် မိမိကို လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်နိုင်သည်။ သူသည် နတ်ဘုရားလောကတွင်လည်း နောက်ထပ် အစီအမံများ ချန်ထားခဲ့ခြင်း မရှိသဖြင့် ယခု သေဆုံးသွားပါက အမှန်တကယ် ပျက်စီးသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် အချို့သောအကြောင်းအရာများကို ပြောပြပြီး အချိန်ဆွဲထားနိုင်သမျှ ဆွဲထားရပေမည်။

သူက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်

“ကျုပ် ပြောမယ်”

ဟု အော်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူက

“မင်း ဘာဖြစ်လို့ အောက်ဘုံကို ဆင်းသက်လာရတာလဲ”

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာက ဆွံ့အသွားပြီးနောက် အသည်းအသန် ရှင်းပြသည်။

“ကျုပ် ကောင်းကင်ဘုံ သစ္စာဆိုချက် ပြုလုပ်ထားလို့ ပြောလို့မရဘူးဗျ။ ပြောလိုက်ရင် စိတ်ဝိဉာဉ်က ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်”

ကျွေ့ဟွာက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

“ဒါကြောင့် ပြောတာပေါ့၊ ဒီလူက အသုံးမကျဘူး၊ သတ်ပစ်လိုက်တာ ပိုအဆင်ပြေတယ်”

ဟု ဆိုလေသည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ : “....................”

ရှေးလူတို့ ပြောစကားအတိုင်း ‘မိန်းမနှင့် လူညံ့ကို ပေါင်းသင်းရခက်သည်’ ဟူသည်မှာ အမှန်ပင်။ ယနေ့တွင်မူ လူညံ့က မိန်းမနှင့် လာတိုးနေချေပြီ။

လီယန်ချူက သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး

“ဒါဆို မင်း အောက်ဘုံကို မဆင်းခင်က ဘာရာထူး အဆင့်အတန်းရှိလဲ”

ဟု မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာသည် ယခုအခါ သုံးလက်မခန့်သာ ရှိတော့သော်လည်း ဝင့်ဝါသော အမူအရာဖြင့်

“ကျုပ်က ‘ကျန့်ထိုကျန်း’ နန်းတော်ရဲ့ ဝမ်လင်လန် (စာပေအရာရှိ) တစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်”

ဟု ဆိုသည်။

“ဝမ်လင်လန်...” လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ

“အဲဒါက ရာထူးကြီးကြီးမားမားလား”

ဟု မေးရာ၊

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာက အတည်အပေါက်ဖြင့်

“ဒါပေါ့... မင်း အထက်ဘုံကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ကျုပ်ရဲ့ အဆင့်အတန်းအထိ ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲလဲဆိုတာ သိရလိမ့်မယ်”

သူ၏ အကြည့်များတွင် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများနှင့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ရင့်ကျက်မှု အရှိန်အဝါများ ပေါ်ပေါက်နေသည်။ နတ်ဘုရားလောက၏ ပြိုင်ဆိုင်မှုက အလွန်ပြင်းထန်လှရာ သူသည် ထိုနေရာတွင် စာပေအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ခြင်းမှာပင် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ လှုပ်ရှားသွားပြီး

“ဒါဆို နတ်ဘုရားဘုရင် ဆိုတာ နတ်ဘုရားလောကမှာ ဘယ်လို အဆင့်အတန်းလဲ”

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာက

“အဲဒါကတော့ အထူးပြောနေစရာမလိုတဲ့ အထက်စီးက လူကြီးမင်းတွေပေါ့။ နယ်ပယ်တစ်ခုကို စိုးမိုးထားတဲ့ မဟာအရှင်သခင်တွေ ဖြစ်ပြီး အလွန်တရာ မြင့်မြတ်လှတယ်”

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက

“မင်းနဲ့ အဲဒီ နတ်ဘုရားဘုရင်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လိုလဲ”

ဟု ဆက်မေးရာ၊

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး

“အင်း... ဒါကတော့...”

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာနှင့် နတ်ဘုရားဘုရင်အကြား ကွာခြားချက်မှာ မိုင်ပေါင်းသန်းချီ ကွာခြားလှသဖြင့် သူသည် ဤကိစ္စကို တစ်ခါမျှပင် မတွေးရဲခဲ့ဖူးချေ။

လီယန်ချူက အသံကို တင်းမာစွာဖြင့်

“ဘာလို့ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေတာလဲ”

ဟု ဆိုရာ၊

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာက အသံကို နှိမ့်ချလျက်

“ပုရွက်ဆိတ်နဲ့ ကောင်းကင်ပြာကြီးလို ကွာခြားတာပေါ့ကွာ။ သူတို့နဲ့ သွားနှိုင်းယှဉ်တာကတင် အထက်လူကြီးကို ပြစ်မှားစော်ကားရာ ရောက်ပါတယ်”

ဟု တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ထပ်မံ၍

“မင်း ခုနက ကျိုဖုန်းရှန်းတောင်မှာ ‘ချင်းယွမ်ဓား’ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ နောက်ထပ် နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုက ဘယ်နေရာမှာလဲ”

ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤကိစ္စကို တွေးမိသည်နှင့် ပိုင်ယန်တာအိုဆရာသည် ကျွေ့ဟွာကို မကျေမချမ်းဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ခုနက ဤအမျိုးသမီးသည် မိမိတို့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ပြောဆိုသည်ကို ကြားဖြတ် နားထောင်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ပိုင်ယန်တာအိုဆရာသည် ယခင်က လဲ့ချွဲချိတ်နတ်ဘုရားလက်နက် ရှိရာနေရာကို ပြောပြပြီးကတည်းက လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် စိတ်ဝိဉာဉ်ခွဲတစ်ခု ဖျက်ဆီးခြင်း ခံခဲ့ရဖူးသည်။ နောက်ပိုင်း ချင်းယွမ်ဓား အကြောင်းကို ပြောပြသောအခါတွင်လည်း ဝမ်ဖူဖုန်းက သူ့ကို ပစ်ပယ်၍ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ပိုင်ယန်တာအိုဆရာက ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ

“မင်း ငါ့ကို လွှတ်မပေးဘူးဆိုရင် ဒီကိစ္စကို လုံးဝ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို ဘာဖြစ်လို့ အလကား သက်သက် အကျိုးအမြတ် ပေးရမှာလဲ။ ငါတို့နှစ်ယောက် ကောင်းကင်ဘုံ သစ္စာဆိုချက် ပြုလုပ်ကြမယ်။ အကယ်၍ မင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် အဲဒီနတ်ဘုရားလက်နက် ရှိတဲ့နေရာတင်မကဘဲ မင်းသိချင်တဲ့ အကြောင်းအရာ မှတ်သမျှကို အကုန်အစင် ပြောပြမယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာသည် နတ်ဘုရားလောက၏ အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် အလွန်ပါးနပ်လှသူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လီယန်ချူနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ကံတရားများ ပျက်စီးကာ ဘေးဒုက္ခများနှင့် ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့နေရသော်လည်း သူသည် မိမိ၏ ပါးနပ်မှုဉာဏ်ဖြင့် အခြေအနေကို လှည့်ပတ်ရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ကျွေ့ဟွာဘက်သို့ လှည့်ကာ

“မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒီလူက အကွက်အကွင်း အရမ်းများတယ်၊ တန်းပြီးတော့ မီးနဲ့မြှိုက်သတ်လိုက်တာပဲ ပိုကောင်းပါတယ်”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

နောက်တစ်ကိုယ်တွင် သူသည် ပိုင်ယန်တာအိုဆရာကို သူ၏ လက်ဖဝါးထဲ၌ ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီး၊ လက်ဖဝါးထဲမှ ပြင်းထန်လှသော ‘ရွှမ်ကျီကောင်းကင်မီးတောက်’ များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤမီးတောက်သည် အလွန်ပင် ပြင်းထန်စွမ်းအားကြီးမားလှသဖြင့် နတ်ဘုရားလက်နက်များကိုပင် အရည်ပျော်စေနိုင်ပြီး၊ စိတ်ဝိဉာဉ်များကို လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာသည် မိမိအနေဖြင့် ဤတာအိုဆရာငယ်နှင့် အခြေအနေကို အနည်းငယ် ညှိနှိုင်းရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူက မဆိုင်းမတွဘဲ ချက်ချင်းပင် ဤမျှအထိ ရက်စက်သော လက်ချက်ကို ထုတ်ဖော်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

“အား... အား... အား...”

“မလုပ်ပါနဲ့... ပြန်ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်... ငါ ပြောပါ့မယ်... ဆွေးနွေးလို့ ရပါသေးတယ်”

သို့သော် လီယန်ချူကမူ သူ၏ အော်ဟစ်တောင်းပန်မှုများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များဖြင့် ပိုင်ယန်တာအိုဆရာကို လုံးဝ ဥဿုံ မြှိုက်သတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

လူ့လောကတွင် လွင့်မြောနေခဲ့သော ဤအထက်ဘုံက နတ်ဘုရားကြီးသည် ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် ပြာအဖြစ်သို့ လုံးဝ လွင့်ပျောက်ပျက်စီးသွားခဲ့ရချေပြီ။ ယခုအခါတွင် သူ၏ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှသော အောက်ဘုံဆင်းသက်ခြင်း ဘဝခရီးလမ်းသည် လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် အရေးမပါသော ကိစ္စအသေးအမွှားလေးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သကဲ့သို့ ရှိနေကာ၊ ကျွေ့ဟွာဘက်သို့ လှည့်၍

“မင်း ရော ဒီနေရာမှာ အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းဖို့ စိတ်အာရုံ ခံစားရတာမျိုး ရှိလား”

ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းခါယမ်းကာ

“ဘာမှ မခံစားရဘူး”

ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လီယန်ချူသည်လည်း ဝါရှန်းတောင်တွင် မည်သည့် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း စိတ်အာရုံကိုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ ယခုအခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တရားထိုင်ရင်း လောကကြီး၏ စွမ်းအားများကို တိတ်တဆိတ် ခံစားကြည့်နေကြသည်။ သာမန်အားဖြင့် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူများအနေဖြင့် စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ စွမ်းအားများကို ချိတ်ဆက်နိုင်ပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရန် အခြေအနေနှင့် အပြည့်အဝ ကိုက်ညီနေရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့နှစ်ဦးစလုံးတွင်မူ မည်သည့် ကောင်းကင်နှင့်လူသား တစ်သားတည်းကျသော စိတ်အာရုံမျိုးမျှ ပေါ်ပေါက်မလာခဲ့ချေ။

“အခု လောကအလယ်မှ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတင်မကဘူး မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့် ကျင့်ကြံသူအချို့ပါ အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းသွားကြပြီ၊ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို ရောက်ရှိတာက ကန့်သတ် တားမြစ်ချက်တစ်ခု မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်”

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ဤအခြေအနေကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့အတွက် ကံတရား အခွင့်အလမ်း မရောက်ရှိသေးခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ရပေမည်။ သူသည်လည်း ဘဝသက်တမ်း ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော အဘိုးအို မဟုတ်ဘဲ အလွန်ငယ်ရွယ်သေးသူ ဖြစ်သဖြင့်၊ အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရန် ကိစ္စမှာ သူ၏အတွက် အလျင်စလို ဖြစ်နေစရာ မလိုပေ။

ကျွေ့ဟွာက

“ဒါဆို ငါတို့ ကျိုဖုန်းရှန်းတောင်ကို အရင်သွားကြတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် အဲဒီနတ်ဘုရားလက်နက်ကို တခြားလူတွေ ယူသွားလိမ့်မယ်”

ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။

ယခုခေတ်ကာလတွင် လောကကြီးက ပြောင်းလဲမှုများစွာ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံက ဆင်းသက်လာသူများ၊ မြေပြင်နတ်ဘုရားများ၊ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာကောင်များနှင့် နတ်ဘုရား လူဝင်စားများစွာ ပေါ်ထွက်နေသဖြင့် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအတွင်း မကြုံစူးစူး မဟာအခွင့်အလမ်းကြီး ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ပါရမီရှင်များနှင့် ထူးကဲသော အရည်အချင်းရှိသူများ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်နေသဖြင့် မည်သည့် ကံကြမ္မာ အလှည့်အပြောင်းများ ရှိနေမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။ အကယ်၍ နောက်ကျသွားပါက ချင်းယွမ်ဓားကို အခြားသူတစ်ဦးဦးက သိမ်းပိုက်သွားနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

လီယန်ချူသည် ယခင်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နေရာ (၁၃) နေရာကို လိုက်လံနှိမ်နင်းခဲ့ဖူးရာ၊ အချို့သော နေရာများတွင် ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် ရတနာများမှာ မရှိတော့ပေ။ ၎င်းမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ နောက်ပိုင်းတွင် အခြားသော ကံထူးသူများက ရရှိသွားခြင်းမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ နေရာမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အလင်းတန်း နှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းလျက် ကျိုဖုန်းရှန်းတောင်ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ကျိုဖုန်းရှန်းတောင်၏ ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပြီး၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နေရာများစွာ၏ ဝင်ပေါက်များနှင့် ချိတ်ဆက်နေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဆိုင်ရှင်မက ထိုနေရာများကို ချိပ်ပိတ်ခဲ့သဖြင့် တစ်နည်းအားဖြင့် အချို့သော လူများ၏ ကံတရားလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ တစ်ဖက်တွင်မူ နယ်ပယ်ပြင်ပက မိစ္ဆာကောင်များနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများ ဤနေရာမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာခြင်းကို တားဆီးပေးခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ကျိုဖုန်းရှန်းတောင်၏ ထိပ်တွင် ရပ်နေပြီး၊ တောင်တိုက်ခတ်လာသော လေပြင်းများကြောင့် သူ၏ တာအိုဝတ်စုံမှာ နောက်သို့ တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေကာ၊ သူ၏ ရုပ်ရည်ကို ပိုမိုခန့်ညားဝင့်ထည်စေသည်။

ယခင်က ရောက်ရှိခဲ့ဖူးသော နေရာဟောင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် တွေးတောစရာများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

‘အစပိုင်း လူ့လောကမှာ ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း လမ်းကြောင်း ဖြတ်တောက်ခံရပြီး ကောင်းကင်တံခါးကြီး ပိတ်သွားခဲ့တာကမှာလည်း မတတ်သာတဲ့ အခက်အခဲအချို့ ရှိနေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်’

ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ကောင်းကင်တံခါးကြီးကို ရေးဆွဲထားသော ရှေးဟောင်းမြေပုံကို သန့်စင်ပြီးနောက်တွင် ဟင်းလင်းပြင်နှင့် နေရာလွတ်ဆိုင်ရာ ပညာရပ်များကို အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ စိတ်စွမ်းအားများကို ဖြန့်ကြက်လိုက်သောအခါ ဆန်းကြယ်လှသော ထူးခြားမှုများစွာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ပိုင်ယန်အဖိုးကြီး ပြောတာတော့ အဲဒီဓားက ကျိုဖုန်းရှန်းတောင်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ ဝှက်ထားတာလို့ ပြောတယ်၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ နေရာတစ်ခုခုထဲမှာ ဝှက်ထားတာလို့ မပြောခဲ့ဘူး”

ကျွေ့ဟွာက အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး

“ဒီလောက်ကြီးမားလှတဲ့ ကျိုဖုန်းရှန်းတောင်ကြီးထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုကို ရှာဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲလိုက်မလဲ”

ဟု ဆိုလေသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာကာ ‘ဟင်းလင်းပြင် ထိုးထွင်းမြင်နိုင်သောအတတ်’ ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့် ကျိုဖုန်းရှန်းတောင်ပေါ်က မြင်ကွင်း မှတ်သမျှကို သူ၏ မျက်စိထဲတွင် အကုန်အစင် မြင်တွေ့နေရသည်။ ထို့ပြင် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများနှင့် အမည်းရောင် စွမ်းအားများမှာလည်း သူ၏ မျက်စိထဲမှ ရုန်းမထွက်နိုင်ကြချေ။

‘ဒီအတတ်ကို အထွတ်အထိပ်အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ရင် လောကဘုံအားလုံးကို ထိုးထွင်းမြင်နိုင်မလား မသိဘူး’

လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားလက်နက် ရှိရာနေရာကို ဆက်လက် ရှာဖွေနေစဉ်၊ ရုတ်တရက်...

သူသည် သာမန်မဟုတ်သော တောင်လိုဏ်ဂူတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုလိုဏ်ဂူမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် ဖုံးကွယ်နေပြီး၊ အပေါ်တွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ ပါကွာရှစ်ကွက် စွမ်းအားများဖြင့် ရှေးဟောင်း ချိပ်ပိတ်ခြင်း အစီအရင် (၈) ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။ ဒါက ရှေးဟောင်း ကျင့်ကြံသူများ၏ လက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ထိုလိုဏ်ဂူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး တို့လိုက်ရာ၊ လိုဏ်ဂူ၏ တံခါးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်ဟလာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ ရရှိထားသော ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ ပညာရပ်များဖြင့် ဤကဲ့သို့သော တံခါးများကို ဖွင့်လှစ်ရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။

သူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် လိုဏ်ဂူတံခါးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပိတ်သွားခဲ့သည်။

ဤတောင်လိုဏ်ဂူမှာ အလွန်မကြီးမားဘဲ ခြောက်သွေ့လှသည်။ ဂူအတွင်းတွင် အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသော ရှေးဟောင်း အရိုးစုတစ်စု ရှိနေပြီး၊ သူ ဝတ်ဆင်ထားသော တာအိုဝတ်စုံမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက် စုတ်ပြဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အောက်တွင် တရားထိုင်သည့် ကမ္ပတ်လှည့်တစ်ခု ရှိနေသော်လည်း ယခုအခါတွင် ဆွေးမြည့်ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဤကျောက်လိုဏ်ဂူအတွင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကျောက်စားပွဲတစ်ခုပေါ်တွင် တင်ထားသော ကျောက်သေတ္တာလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကျောက်သေတ္တာမှာ အလျား လေးလက်မခန့်သာ ရှိပြီး အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းလှသည်။

လီယန်ချူက ရှေ့သို့ တက်လှမ်း၍ ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး၊ ကျွေ့ဟွာကလည်း သူ၏နောက်ကနေ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်တစ်ကိုယ်တွင်မူ...

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာမြေပြင်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။ ဤနေရာသည် အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြောလှသော ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံသဏ္ဍာန်အမျိုးမျိုးရှိသည့် ရှေးဟောင်းဓားများစွာကို စိုက်ထူထားသဖြင့် အလွန်ပင် ခြောက်ကပ်ငြိမ်သက်လှသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အစီအရင်တစ်ခုခုကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် နှိုးဆွမိသွားပုံရပြီး၊ နောက်တစ်ခဏတွင် ၎င်းတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ လျှော်တေဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြေထောက်တွင် မြက်ဖိနပ်စီးထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

“တာအိုမိတ်ဆွေ နှစ်ဦးကို နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်”

ထိုသူက လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာလှသည်။

လီယန်ချူက

“မိတ်ဆွေက ဘယ်သူလဲ”

ဟု မေးမြန်းလိုက်ရာ၊

ထိုအလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ပြုံးလျက်

“ကျုပ်ရဲ့ နာမည်က စုန့်ဟူ လို့ ခေါ်ပါတယ်၊ ခွန်လွန်တောင်က လာတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အတိအကျ ပြောရရင်တော့ ကျုပ်က အသိစိတ်တစ်ခုအနေနဲ့ပဲ ဒီထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာပါ။ ကံထူးသူတစ်ယောက်ယောက်က ကျုပ်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီးရင် အမွေအနှစ်တွေကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးဖို့ စောင့်နေတာပါ”

ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ လီယန်ချူက ခပ်တိုးတိုးဖြင့်

“ခုနက ကျုပ် ဂူထဲမှာ အရိုးစုတစ်စုကို တွေ့ခဲ့တယ်၊ သူက တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ထားပြီး တရားထိုင်တဲ့ ကမ္ပတ်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတာ”

ဟု ဆိုရာ၊

စုန့်ဟူ ဟု ခေါ်သော ထိုအမျိုးသားက ခေါင်းခါယမ်းကာ

“အဲဒါ ကျုပ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျုပ်က တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ရတာကို သဘောမကျဘူး၊ တစ်နှစ်ပတ်လုံး လျှော်တေဝတ်စုံနဲ့ မြက်ဖိနပ်ပဲ စီးတတ်တာ။ ပြီးတော့ တရားထိုင်ရတာကိုလည်း သဘောမကျဘူး”

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိပြီး စိတ်ထဲမှ

‘ဒါဆိုရင် အဲဒါက တခြား ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ယောက်က ဒီနေရာကို ရှာတွေ့ပြီး ဝင်ရောက်ကျင့်ကြံနေခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်’

ဟု တွေးလိုက်သည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးအမြင်အချို့ ပြောင်းလဲသွားရသည်။ ယခင်က ပိယန်လိုဏ်ဂူတွင် သူ တွေ့ခဲ့ဖူးသော အရိုးစုမှာလည်း ပိယန်လိုဏ်ဂူ၏ စစ်မှန်သော အရှင်သခင် ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်ပေလိမ့်မည်။

‘ပိယန်လိုဏ်ဂူ၏ အရှင်သခင်က ကျင့်စဉ်စွမ်းအား ဒီမျှအထိ ကြီးမားလှရာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဂူထဲမှာ အလကား သက်သက် သေဆုံးသွားနိုင်ပါ့မလဲ’

လီယန်ချူက

“ဒါဆို မင်းရဲ့ စမ်းသပ်မှုက ဘာလဲဆိုတာ မသိရဘူးလား”

ဟု မေးလိုက်ရာ၊

စုန့်ဟူက

“စမ်းသပ်မှုက အလွန်ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ဒီနေရာမှာ ရှိတဲ့ ဓားတွေထဲကနေ ‘ဟန်ယွီဓား’ ကို ရှာဖွေပြီး ဆွဲနှုတ်နိုင်တဲ့သူက စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်တာပါပဲ”

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့်

“ကြိုက်သလို ဆွဲနှုတ်ရုံပဲလား”

ဟု မေးရာ၊

စုန့်ဟူက ခေါင်းခါယမ်းလျက်

“ဓားကို ဆွဲနှုတ်တဲ့အချိန်မှာ ဓားကျိန်စာစွမ်းအားတွေက ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ခိုက်မှာ ဖြစ်လို့၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒုတိယမြောက် ဓားတစ်လက်ကို ထပ်ပြီး ဆွဲနှုတ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူး”

ဟု ရှင်းပြသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် ရှိနေသော ရှေးဟောင်းဓားများ အားလုံးက မိမိကို လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်နေကြသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ တစ်လက်ချင်းစီက မိမိ၏ဆီသို့ လာရောက်ရန် အပြိုင်အဆိုင် အချက်ပြနေကြသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

“ကဲ... ဒါဆိုရင်တော့ ကျုပ် အားနာမနေတော့ဘူးနော်”

သူသည် သူ၏ စိတ်ဝိဉာဉ်ထဲက ဓားကံတရားစွမ်းအား ကို ချက်ချင်း နှိုးဆွလိုက်ရာ၊ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဓားပေါင်းသန်းချီက တညီတညွတ်တည်း မြည်ဟီးလာခဲ့ကြတော့သည်။

စုန့်ဟူ ဟု ခေါ်သော ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မှင်တက်သွားရသည်။

“ဓားကံတရားစွမ်းအားလား...”

လီယန်ချူက ခပ်တိုးတိုးဖြင့်

“ထလော့...”

ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းဓားများ အားလုံးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ တပြိုင်နက် ပျံတက်သွားကြပြီး၊ ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါများက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ သန်းနှင့်ချီသော ဓားရှည်များမှာ ဓားဟုန်လှိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် တန်းစီလျက် ရပ်တန့်နေကြသည်။

“ဟန်ယွီဓား... လာလော့...”

လီယန်ချူက ထပ်မံ၍ ခပ်ဖွဖွလေး ပြောလိုက်ရာ၊ ထို သန်းနှင့်ချီသောဓားများထဲမှ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းကာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ဤဓားသည် အလျား နှစ်ပေခန့်သာ ရှိပြီး အလွန်ပင် ကြည်လင်တောက်ပလှသည်။

စုန့်ဟူ : “....................”

ကျွေ့ဟွာ : “....................”

ဒါကို စမ်းသပ်မှုလို့ ခေါ်တာလား။ ဘယ်လို ကျင့်ကြံသူမျိုးကမှ ဒီလို စမ်းသပ်မှုကို မအောင်မြင်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။

ကျွေ့ဟွာသည်ပင် ‘ငါ သွားလုပ်ရင်လည်း ရနိုင်တာပဲ’ ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ခွန်လွန်တောင်က လာသော ဤကျင့်ကြံသူ စုန့်ဟူသည် ယခုအခါတွင် အသိစိတ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သဖြင့်၊ ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားသော အစီအစဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ အခြေအနေအချို့ကိုသာ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူ၏ အတွေးအခေါ်နှင့် မှတ်ဉာဏ်များမှာ ယခင်က ဤနေရာတွင် ချိပ်ပိတ်ခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့စဉ်က အခြေအနေမှာတင် ရပ်တန့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက အစီအရင်ကို အလွန်မြန်ဆန်စွာ ဖျက်ဆီးပြီး ဟန်ယွီဓားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသဖြင့်၊ စုန့်ဟူသည်လည်း စည်းကမ်းအတိုင်း ကျောက်သေတ္တာလေးကို ရိုသေစွာဖြင့် အပ်နှံလိုက်ပြီး၊ နတ်ဘုရား အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဒီကျောက်သေတ္တာထဲမှာ ချင်းယွမ်ဓား လို့ ခေါ်တဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက် ရှိပါတယ်။ အဲဒီအပေါ်မှာ ကံကြမ္မာ ရန်ငြိုးတွေ အလွန်ကြီးမားလှလို့ ကျုပ်ရဲ့ ကံတရားနဲ့ မခံယူနိုင်တာကြောင့် နောင်မျိုးဆက်တွေအတွက် ချန်ထားခဲ့တာပါ။ ဒီအလင်းတန်းထဲမှာတော့ ကျုပ်ရဲ့ ဓားပညာရပ်တစ်ခု ရှိပြီး၊ ဒါကို ရှီးကျန်းယွဲ့ (အနောက်မြစ်က လမင်း) လို့ ခေါ်တယ်။ အစကတော့ အမွေခံ တပည့်တစ်ယောက် ရှာဖို့ စိတ်ကူးထားပေမယ့်၊ မိတ်ဆွေရဲ့ ပါရမီအရဆိုရင်တော့ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက် ပညာရပ် ဖလှယ်ရုံပဲ လုပ်ကြတာပေါ့”

စုန့်ဟူက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

‘ရှီးကျန်းယွဲ့...’ လီယန်ချူ တစ်ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် လက်အုပ်ချီကာ

“မိတ်ဆွေကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စုန့်ဟူ ဟု ခေါ်သော ခွန်လွန်တောင်က ကျင့်ကြံသူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖျောက်ဖျက်ရင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်က မြင်ကွင်းများ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ကျောက်လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အစပိုင်းက လေးလက်မခန့်သာ ရှိသော ရှေးဟောင်း ကျောက်သေတ္တာလေးမှာ ယခုအခါ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီး၊ အပေါ်တွင် ရှိနေသော စွမ်းအားများမှာ အကုန်အစင် ကုန်ဆုံးသွားကာ သာမန် ကျောက်သေတ္တာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ၎င်းကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ နတ်ဘုရားဓားတစ်လက် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် လက်လေးသစ်ခန့် ကျယ်ပြီး အလွန်ပင် ထူထဲလေးလံလှကာ၊ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ မဟာရှ အင်ပါယာခေတ်က ရှဓားများနှင့် ဆင်တူလှသည်။ အပေါ်တွင် နတ်ဘုရား အင်းစာလုံးများ ရှိနေပြီး အလယ်တွင် ‘မြေ၊ ရေ၊ လေ၊ မီး’ ဟူသော စာလုံးလေးလုံးကို ပိုင်းခြားထားသည်။

လီယန်ချူက ချင်းယွမ်ဓားကို ကိုင်တွယ်လိုက်ရာ၊ ချက်ချင်းပင် ဓားအတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများက မိမိ၏ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤနတ်ဘုရားဓားသည် ကျောက်သေတ္တာထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေစဉ်က မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မရှိသော်လည်း၊ လူတစ်ယောက်က ကိုင်တွယ်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်တတ်သည်။ အတိတ်က ကူလွန်တောင်က ဓားကျင့်ကြံသူ စုန့်ဟူသည် ဤဓားကို ရရှိပြီးနောက်တွင် နည်းလမ်းများစွာ အသုံးပြုပြီးမှသာ မနည်း သန့်စင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဟောင်းနွမ်းလှသော ကျောက်သေတ္တာတွင်လည်း ချိပ်ပိတ်ခြင်း စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။ ထိုသူ၏ ပါရမီမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

ယခုအခါ ချင်းယွမ်ဓား၏ စွမ်းအားမှာ ပြင်းထန်လှသော်လည်း၊ ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းထွက်ပြေးခြင်းမျိုးတော့ မရှိသေးပေ။

ကိုင်တွယ်လို့ မရနိုင်ဘူးလား

လီယန်ချူက (၃) ကြိမ်တိုင်တိုင် ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အရှိန်အဝါများကြောင့် လက်မှာ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။ ချင်းယွမ်ဓားသည် ကျောက်သေတ္တာထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေပြီး အခြားသူများ၏ စေခိုင်းမှုကို ခံယူရန် အလိုမရှိကြောင်း ပြသနေသည်။

လီယန်ချူကလည်း အတင်းအကျပ် မပြုလုပ်ပေ။ သူသည် ဘေးနားက အခြားသော နတ်ဘုရား အလင်းတန်းကို အရင်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအလင်းတန်းမှာ ဓားငယ်လေးတစ်လက်၏ ပုံသဏ္ဍာန် ရှိနေပြီး၊ လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး တို့လိုက်ရာ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ဓားကျမ်းစာတစ်အုပ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

‘ရှီးကျန်းယွဲ့’

ဒါက အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားလှသော ဓားပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ အောင်မြင်အောင် ကျင့်ကြံပြီးပါက ဓားအရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်က လမင်းကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပလှသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းတွင် ခွန်လွန်တောင်က ဓားကျင့်ကြံသူ စုန့်ဟူက ချင်းယွမ်ဓားနှင့် ဆက်သွယ်ရန်အတွက် တီထွင်ဖန်တီးထားသော ကျင့်စဉ်ကျမ်းတစ်စောင်လည်း ပါဝင်နေသည်။

“ဒီလူက ဓားကျင့်စဉ် ပါရမီ အလွန်မြင့်မားတာပဲ၊ ဒီလိုနည်းလမ်းကိုတောင် တွေးမိတယ်လို့”

လီယန်ချူက ကျမ်းစာတစ်အုပ်လုံးကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ခဏမျှ တွေးတောကာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်စေကာ ချင်းယွမ်ဓားနှင့် ဆက်သွယ်လိုက်ရာ၊ ချင်းယွမ်ဓားမှာ အမှန်ပင် ယဉ်ပါးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို ထည့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက်တွင် နတ်ဘုရား အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ မြေ၊ ရေ၊ လေ၊ မီး စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ရန်အတွက်မူ အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။

၎င်းသည် အလွန်ပင် မာနကြီးသော အရှိန်အဝါကို ပေးစွမ်းနေသဖြင့် ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်မှာ

“စုန့်ဟူက ဓားကျင့်စဉ် ပါရမီ အလွန်ထူးကဲတာတောင် ဒီဓားကို အသုံးမပြုရဲခဲ့ဘူးဆိုတော့၊ အထဲမှာ ပြဿနာအချို့ ရှိနေလို့ ဖြစ်ရမယ်”

ကျွေ့ဟွာက

“ပြဿနာက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားလို့လဲ”

ဟု မေးရာ၊

လီယန်ချူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ‘ရွှေနဂါးကတ်ကြေး’ နဲ့ ‘နဂါးကိုးကောင် မီးတောက်အုပ်ဆောင်း’ ထက်တော့ ပိုပြီး ပြဿနာကြီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ယခင်က သူသည် ရှီးကျန်းယွဲ့ ဓားကျမ်းကို မြင်ကွင်းကတည်းက ဤကဲ့သို့သော အတွေးမျိုး ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစုန့်ဟူသည် ချင်းယွမ်ဓားကို နောင်မျိုးဆက်များအတွက် ချန်ထားခဲ့သည်ဆိုကတည်းက ၎င်းကို အသုံးပြုမည့် နည်းလမ်း ရှိနေရပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် အသုံးမပြုနိုင်ပါက၊ သာမန်လူများ လာရောက်လျှင် ကြည့်ရုံမျှသာ ကြည့်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် လီယန်ချူတွင်မူ ပိုမိုကောင်းမွန်သော နည်းလမ်း ရှိနေသည်။

ယခုအခါ သူသည် ဖန်တီးခြင်းရွှေကျမ်း ကို လည်ပတ်စေရာ သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ရွှေရောင် ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ နတ်ဘုရား အလင်းတန်းများ ကျရောက်လာသဖြင့် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ အာဏာစက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုအလင်းတန်းများ ချင်းယွမ်ဓားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ ချင်းယွမ်ဓားမှာ တုန်ခါမြည်ဟီး လာပြီး ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ဖန်တီးခြင်း ရွှေကျမ်းတွင် နတ်ဘုရားလက်နက်များနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သော ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဓား၏ မြည်ဟီးသံမှာ မရပ်တန့်သေးဘဲ၊ ချင်းယွမ်ဓားသည် လီယန်ချူ၏ စေခိုင်းမှုကို ခံယူရန် ငြင်းဆန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ဒီဓားက ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီးတော့ ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ရခက်တာပဲ”

လီယန်ချူက သူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ‘နဂါးဖြတ်ဓား’ ကို ချက်ချင်း ပုတ်လိုက်ရာ၊ ဓားမှာ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် အပြင်သို့ ပြံထွက်လာပြီး ချင်းယွမ်ဓားနှင့် အပြိုင်အဆိုင် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

စကားပြောလို့ မရရင်... ချရုံပဲ ရှိတာပေါ့။

ချင်းယွမ်ဓားမှာ ဓားအရှိန်အဝါများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏အတွက်မူ ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ အသက်ငယ်ရွယ်သေးသော ညီငယ်လေးတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို တစ်ခဏမျှ စေခိုင်းပြီးနောက်၊ ချက်ချင်းပင် နဂါးကိုးကောင် မီးတောက်အုပ်ဆောင်း၊ ရွှေနဂါးကတ်ကြေး၊ အစိမ်းရောင် ကြာပန်းအလံ၊ ရွှေအုတ်ခဲနှင့် ကောင်းကင်ဖဲကြိုး စသည့် နတ်ဘုရားလက်နက် အမြောက်အမြားကို ထုတ်ဖော်ကာ ချင်းယွမ်ဓားကို ဝိုင်းရံထားလိုက်တော့သည်။

ချင်းယွမ်ဓားမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မာနများကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင်မှ လီယန်ချူက ဖန်တီးခြင်း ရွှေကျမ်းကို ထပ်မံ၍ လည်ပတ်စေကာ ဆက်သွယ်လိုက်ရာ၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အလွန်ပင် လွယ်ကူသွားခဲ့သည်။ နတ်ဘုရား အလင်းတန်းများ ကျရောက်လာပြီး ချင်းယွမ်ဓားကို အဆက်မပြတ် သန့်စင်ပေးနေခဲ့သည်။

ထို့နောက်... လီယန်ချူက ချင်းယွမ်ဓားကို ထပ်မံ၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သောအခါ မည်သည့် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုးမျှ မရှိတော့ပေ။

သူ အရှုံးပေးသွားခဲ့ချေပြီ။

နတ်ဘုရားလက်နက်များကို ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်ရာတွင် လီယန်ချူ၌ ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသော နည်းလမ်း ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းပြီး ထိရောက်လှသည်။ အစပိုင်းတွင် စကားပြောကြည့်မည်၊ စကားပြောလို့ မရပါက ချမည်၊ အကယ်၍ တစ်ယောက်တည်းနှင့် ချလို့မရပါက နတ်ဘုရားလက်နက် အုပ်စုလိုက်ကို ခေါ်ပြီး ဝိုင်းချမည်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ထိုနတ်ဘုရားလက်နက်များ အားလုံးကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ နဂါးဖြတ်ဓားသည်လည်း သူ၏ ခါးက ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်းယွမ်ဓားကို ထိုကျောက်သေတ္တာထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ကျောက်သေတ္တာမှာ စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် ချင်းယွမ်ဓားကို နှစ်ပေါင်းများစွာ သန့်စင်ပေးခဲ့သော နေရာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောက်သေတ္တာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်လိုက်ပြီး ချင်းယွမ်ဓားကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဤနတ်ဘုရားလက်နက်မှာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားလှသော်လည်း၊ သူ၏ လက်ထဲတွင် အခြားသော နတ်ဘုရားလက်နက်များစွာ ရှိနေသဖြင့် သူ၏ လက်အောက်တွင် ထိပ်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိရန်မှာ အလွယ်တကူတော့ မဟုတ်နိုင်ချေ။

တောင်ပိုင်းနယ်စပ်၏ မိုင်ပေါင်းသိန်းချီ ကျယ်ပြောလှသော တောင်တန်းကြီးများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၊

ဤနေရာ၏ ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပင် ပူပြင်းလှသဖြင့် ဒီဇင်ဘာလသို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ယခုတိုင် နှင်းများ ကျဆင်းခြင်း မရှိသေးပေ။

ယခင်က လီယန်ချူသည် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်တစ်ခုလုံးကို လိုက်လံနှိမ်နင်းခဲ့ဖူးရာ၊ အချို့သော မိစ္ဆာကောင်များ၊ အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားများနှင့် လျှို့ဝှက် ပုန်းအောင်းနေသော ရန်သူများ အားလုံးမှာ အသတ်ခံခဲ့ရဖူးသည်။ ဤနေရာတွင် လျှို့ဝှက် ကျင့်ကြံနေသော ဝံပုလွေအရိုးစုအဘွားအိုမှာလည်း နောက်ပိုင်းတွင် မိစ္ဆာနယ်ပယ်က ကျိရူယန်၏ လက်အောက်ခံ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး၊ လူ့လောက၏ အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း စစ်မှန်သော မိစ္ဆာကောင်၏ ခွေးဖြစ်သွားခဲ့ရကာ နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရရှာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အနီရောင် မြွေကြီးကို ပတ်ထားသော ဆန်းကြယ်လှသော အဘိုးအိုသည်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်တစ်ခုလုံး၏ ကံတရားမှာ ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်... အသားအရေ ဖြူစင်ဝင်းပပြီး လှပချောမောလှသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်တွင် ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါများ ဝန်းရံနေပြီး၊ လမ်းတွင် ရှိနေသော သစ်ပင်၊ ပန်းမန်များနှင့် ကျောက်ဆောင် မှတ်သမျှမှာ ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ်သို့ လွင့်ပျောက်ပျက်စီးသွားကြရသည်။

ပိုင်ချူးဟန်သည် သာမန်အားဖြင့် ဤမျှအထိ ရက်စက်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူမ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ ယခင်က ချိပ်ပိတ်ခံထားရသော သူမ၏ နောက်ဆုံးသော စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခု၏ တည်နေရာကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း၊ သေချာစွာ ရှာဖွေကြည့်သောအခါတွင်မူ မတွေ့ရှိဘဲ ဖြစ်နေသည်။

သူမက လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး ညွှန်ပြလိုက်ရာ၊ ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုက တောင်ထိပ်ကြီးကို ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

“ဒါဆိုရင် ဒီနေရာမှာ မဟုတ်ဘဲ အခြားသော ကံကြမ္မာ ရန်ငြိုးအချို့ ရှိနေတာလား”

ပိုင်ချူးဟန်သည် ယခုအခါတွင် အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များစွာကို ပြန်လည် ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် (၃) ခုနှင့် လိပ်ပြာ (၇) ခုထဲတွင် ယခုအခါ နောက်ဆုံးသော စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုသာ ပြန်မရသေးဘဲ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ကျယ်ပြောလှသော မြေကွက်လပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ ဤနေရာ၏ အရှိန်အဝါမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေကြောင်း ဗြုန်းခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ တစ်ယောက်ယောက်က မဟာကျင့်စဉ်စွမ်းအားတွေနဲ့ မြေပြင်အနေအထားကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တာပဲ၊ ဒါ့ပြင် ချိပ်ပိတ်ခြင်း အစီအရင်တွေကိုလည်း ထပ်ပြီး ထည့်သွင်းထားသေးတယ်”

ပိုင်ချူးဟန်က ရေရွတ်လိုက်ရင်း၊ စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် သံသယဝင်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးသော စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုမှာ ဤနေရာတွင် ချိပ်ပိတ်ခံထားရခြင်း ရှိမရှိကိုမူ သူမ မသေချာသေးချေ။