အခန်း (၁၀၇၃-၁၀၇၄)

အခန်း (၁၀၇၃) တန်းတူညီမျှခြင်းဘုရင်

ပိုင်ချူးဟန်သည် သူမ၏ လက်အစွပ်အင်္ကျီလက်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ စူးရှထက်မြက်သော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ချက်က လက်အင်္ကျီအတွင်းမှ လေထုကို ဖောက်ခွဲကာ လွင့်ပျံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည်လည်း ထိုဓားအရှိန်အဝါနဲ့အတူ မြေအောက်ကမ္ဘာထဲသို့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက် ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ ဓားအရှိန်အဝါကို စီးနင်းလျက် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ဖြတ်သန်းမောင်းနှင်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် အစီရင်ခံတံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုတစ်ခုက သူမ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့တားဆီးလိုက်လေသည်။

“ဒါက… ကျင့်စဉ်လောကရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးတွေလား…”

သူမသည် ထိုအစီရင်ကို သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုဆင်ခြင်လိုက်သည်။ ကျင့်စဉ်လောက၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးစာလုံးများကို သူမကိုယ်တိုင်လည်း တတ်မြောက်ထားပြီး၊ လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် နတ်ဘုရားစာလုံး အရေအတွက်ကလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှပေသည်။ အကြောင်းမူကား သူမသည် နတ်ဘုရားဘုံမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုအခါ သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်အနည်းငယ် စိုးမိုးသွားပြီး၊ ချက်ချင်းပင် ‘အမြဲထာဝရ တောင်မြစ်ဝှမ်းကို တံဆိပ်ခတ်ခြင်း’ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ ဤနေရာ၏ အစီရင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုစာလုံးများကို ပျက်စီးသွားစေခြင်းမရှိဘဲ၊ အလွန်တိကျသေချာလှသော စက်သွားဘီးတစ်ခုတွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေသည့်အလား သိမ်မွေ့စွာ ဟသွားစေခဲ့သည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ ပိုင်ချူးဟန်သည် ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုအက်ကြောင်းထဲသို့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက် ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ထိုထူးခြားဆန်းပြားလှသော အစီရင်ခံရာနယ်မြေထဲတွင် သူမသည် အရပ်အမောင်း မြင့်မားထွားကျိုင်းပြီး၊ ရှေးဟောင်းဆန်းပြားသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူကား ယခင်က လီယန်ချူနှင့် ဤနေရာတွင် စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ဖူးသော လုမျိုးနွယ် အဘိုးအိုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအဘိုးအိုသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော မျက်နှာပေးဖြင့် အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ခုနကတင် တစ်ယောက်ယောက်က ဒီအစီရင်စာလုံးကို ဖျက်ဆီးနေတယ်လို့ ခံစားမိပါတယ်… မင်း ဖြစ်နေတာကိုး…” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ရှင် ကျွန်မကို သိလို့လား…”

ပိုင်ချူးဟန် တစ်ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီး

“ ကျွန်မ ဘာလို့ ရှင့်ကို ကြည့်ရတာ တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုလိုနဲ့ ရင်းနှီးနေရတာလဲ…”

မြင့်မားထွားကျိုင်းသော အဘိုးအိုက သူမကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ရင်း

“မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ချို့ယွင်းနေတာကိုး… အတိတ်တုန်းက မင်း ငရဲပြည်ကို လာတုန်းက ငါ့လက်အောက်က တရားသူကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်ခဲ့သေးတယ် မဟုတ်လား… နောက်ဆုံးကျတော့ ငါ့ကိုပဲ မင်းအတွက် တရားမျှတမှု ရှာပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာလေ… အဲဒါတွေ အကုန်မေ့သွားပြီလား…”

“ငါ့မျိုးရိုးက ‘လု’ လေ…”

ပိုင်ချူးဟန်သည် အရပ်အမောင်း မြင့်မားထွားကျိုင်းပြီး ရှေးဟောင်းဆန်းပြားသော ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကို အပြင်းအထန် ကြုတ်လိုက်မိသည်။

“ငရဲပြည်က…… တရားသူကြီးလား……”

ထို့နောက်တွင် သူမ၏ဦးနှောက်ထဲ၌ မြူခိုးများပိတ်ဆွဲနေသည့်နှယ် ဝေဝါးနေသော မှတ်ဉာဏ်အချို့က တဖြည်းဖြည်း တောက်ပကြည်လင်လာပြီး ဤအဘိုးအို၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မှတ်မိသွားကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် ရေရွတ်မိတော့သည်။

“တန်းတူညီမျှခြင်းဘုရင်”

ဤမြင့်မားထွားကျိုင်းသော လုမျိုးနွယ်အဘိုးအိုသည် ယခင်က လီယန်ချူကို နာမည်အမှန်ကို ဖုံးကွယ်ပြီး နာမည်အလိမ် ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ နာမည်အရင်းမှာ ‘လုယု’ ပင် ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုက သူ၏မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

“အတိတ်တုန်းက မင်း ငရဲပြည်ကို ရောက်လာကတည်းက၊ မင်းလို မျိုးဆက်သစ်လေးရဲ့ ကံကြမ္မာအကျိုးပေးက အရမ်းကို လေးလံလွန်းပြီး၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းကပ်ဘေးတွေ ဝန်းရံနေတာကို ငါသိခဲ့တယ်… အခုကြည့်ရတာတော့ ဒုက္ခနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတာပဲ…”

ငရဲပြည်၏ နန်းဆောင်ဆယ်ခုမှ ယမမင်းများထဲမှ တစ်ပါးဖြစ်သော၊ ကိုးခုမြောက်နန်းဆောင်၏ လုယုသည် ယခုအခါတွင် ဤနေရာ၌ ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံထားရသည်။

ပိုင်ချူးဟန်သည် ထိုစဉ်က ဤတန်းတူညီမျှခြင်းဘုရင်သည် မည်မျှအထိ ကျော်ကြားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ စွမ်းအားက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို လွှမ်းမိုးနိုင်ကာ ထူးခြားဆန်းပြားလှသော တန်ခိုးအာနုဘော်များနှင့် ပြည့်စုံခဲ့သည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားကာ မချိတင်ကဲ သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးက ဒီနေရာမှာ အကျဉ်းချခံထားရတာကိုး… ကျွန်မ အရှင်မင်းကြီးကို ဒီဘေးဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးပါရစေ…”

အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို သူမ သဲသဲကွဲကွဲ မမှတ်မိတော့သော်လည်း၊ သူမသည် တစ်ချိန်က လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ငရဲပြည်သို့ ဆင်းသက်ခဲ့ဖူးကြောင်း ဝေဝါးစွာ မှတ်မိနေသည်။ ထိုစဉ်က ငရဲပြည်သည် ယခုကဲ့သို့ ပျက်စီးယိုယွင်းပြီး ခြောက်ကပ်ဆိတ်ငြိမ်မနေခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ငရဲပြည်၏ စည်းကမ်းဥပဒေများက အလွန်ကြီးမားလွန်းလှပြီး၊ လူ့လောက၏ စည်းကမ်းများထက်ပင် ပိုမိုတင်းကြပ်လှသည်။

သူမသည် တရားသူကြီးတစ်ဦးနှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားခဲ့ရာ၊ မထင်မှတ်ဘဲ ဘေးမှ အကဲခတ်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ဝင်ရောက်တားဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ အမှန်တရားကို သိရှိသွားပြီးနောက် ထိုအဘိုးအိုသည် သူ၏အဆင့်အတန်းအမှန်ကို ထုတ်ဖော်ကာ သူမအတွက် တရားမျှတမှု ရှာဖွေပေးခဲ့သဖြင့်၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦးအကြား သံယောဇဉ် အဆက်အသွယ်အချို့ ရှိခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လုမျိုးနွယ် အဘိုးအိုက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး

“ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက တစ်ယောက်ယောက် လာတုန်းကလည်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ ငါမသွားခဲ့ဘူး… ဒီတစ်ကြိမ် မင်းလာပြီး ငါ့ကို လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင်တောင် ငါသွားလို့မဖြစ်ဘူး…” ဟု ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ပိုင်ချူးဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ

“အရှင်မင်းကြီး… ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ…”

လုယုက ပိုင်ချူးဟန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ဆိုသည်။

“မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်မရသေးဘူး… မင်းကို ပြောပြလိုက်ရင် မင်းကို ရန်ရှာရာ ရောက်လိမ့်မယ်… ဒီနေ့ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းနဲ့ ပြန်တွေ့ရတာ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ အလွန်ပဲ ဝမ်းမြောက်ရပါတယ်… သွားပါတော့… မင်းမှာ မင်းလုပ်စရာရှိတဲ့ အလုပ်တွေ ရှိနေသေးတယ် မဟုတ်လား…”

ပိုင်ချူးဟန်၏ မျက်နှာပေးက တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး၊ ထိုလုမျိုးနွယ်အဘိုးအိုကို လက်ဝါးချင်းရိုက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း… အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး ကျန်းမာပါစေ…”

သူမ၏ ဝေဝါးသော မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ဤလုမျိုးနွယ်အဘိုးအိုအပေါ် ထားရှိသည့် အထင်အမြင်က အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။ တစ်ဖက်လူက ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုနေမှတော့ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကြီးမားလှသော ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်များနှင့် ဆက်နွှယ်နေမည်မှာ သေချာလှသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားပြီး၊ ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုကို စီးနင်းလျက် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူမ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မူ၊ များပြားလှသော တားမြစ်ချက် အစီရင်များက ယခင်အတိုင်း ပြန်လည်ပိတ်ဆို့သွားခဲ့သည်။ လုယုဟု အမည်ရသည့် မြင့်မားထွားကျိုင်းသော အဘိုးအိုသည် ပြန်လည်ပိတ်သွားသော အကျဉ်းထောင်ကြီးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း…

“သူလည်းပဲ သနားစရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲ…” ဟု ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

သူသည် မိမိ၏မေးစေ့အောက်ရှိ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို သပ်ရင်း၊ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေးကို မလွှဲမရှောင်သာဘဲ သတိရတမ်းတမိသွားသည်။

“ဒီကိစ္စက အဲဒီ တာအိုဆရာလေး လာမှပဲ ဖြစ်မယ်… ဒါပေမဲ့ သူက အဖိုးကြီး ငါ့ကို မေ့သွားပြီလား မသိဘူး…”

“အာ… အတိတ်တုန်းက အချိန်က သိပ်ပြီး ကပ်သီးကပ်သတ် ဖြစ်သွားခဲ့တာ… သူက ငါ့ကို မယုံကြည်ဘဲ မိစ္ဆာကောင်လို့ ထင်နေခဲ့တာလေ… အဲဒါကို ငါ့ကို လာလွှတ်ပေးပါ့မလား…”

လုယုဟု အမည်ရသော ဤအဘိုးအိုသည် အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လှမ်းနေရင်း၊ သူ၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ထင်ဟပ်လာသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး၊ မကောင်းတော့ဘူး… တွက်ချက်ရင်း တွက်ချက်ရင်းနဲ့ လူ့နှလုံးသားကို တွက်ဖို့ မေ့သွားခဲ့တယ်… တာအိုဆရာလေးက ငါ့ကို လာမခုတ်ရင်ပဲ ကံကောင်းလှပြီ… ငါ့ကို လာလွှတ်ပေးဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”

သူသည် ဤအကျဉ်းထောင်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ငါသာ ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ ဒီအစီရင်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ထွက်သွားမယ်ဆိုရင်၊ တစ်ချို့လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိမှာ သေချာတယ်… အကျိုးဆက်ကတော့ အတူတူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်…”

သူကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို တွက်ချက်ခြင်း၌ အလွန်ကျွမ်းကျင်လှသဖြင့်၊ ရလဒ်ပေါင်းများစွာကို တွက်ချက်ပြီး ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် သူ တွက်ချက်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ရလဒ်က အတူတူပင် ထွက်ပေါ်နေသည်။ အစီရင်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ထွက်ခွာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွက်ချက်မှုများအနက်၊ တစ်ကြိမ်တည်းသာလျှင် အလှည့်အပြောင်း အခွင့်အလမ်း ပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းမှာ ထိုတာအိုဆရာလေးက သူ့လက်ဖြင့် သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် မည်သည့်ဘေးဒုက္ခမျှ ဖြစ်ပေါ်လာမည်မဟုတ်ဘဲ တိမ်လိပ်များ လွင့်ပြယ်သွားသကဲ့သို့ အေးချမ်းသွားပေလိမ့်မည်။

လုယုဟု ခေါ်သော မြင့်မားထွားကျိုင်းသည့် အဘိုးအိုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံတွက်ချက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး…

“ အတိတ်တုန်းက တာအိုဆရာလေးက ဒီနေရာမှာ တားမြစ်ချက်တွေ ထပ်ဖြည့်ထားခဲ့တာ… အခု အဲဒါ အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီဆိုတော့၊ သူ သေချာပေါက် စစ်ဆေးဖို့ ပြန်လာလိမ့်မယ်…”

“ဒါပေမဲ့…… ကိုယ့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းအမှန်ကို ထုတ်မပြောဘဲနဲ့၊ သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဘယ်လိုရအောင် ယူရမလဲ……”

တစ်ချိန်က ငရဲပြည်တွင် အာဏာစက် ပြင်းထန်ခဲ့သော တန်းတူညီမျှခြင်းဘုရင်သည် ယခုအခါတွင် အလွန်ပင် သောကရောက်နေရရှာသည်။ ယခင်က သူ တွက်ချက်ဖူးသမျှ ရလဒ်များအရ မိမိ၏ အဆင့်အတန်းအမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုပြီး ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပေါက်ကြားစေပါက၊ နောက်ဆုံးတွင် ဘေးအန္တရာယ်နှင့်သာ ရင်ဆိုင်ရမည်ဟု ပြသနေသည်။ ပိုင်ချူးဟန်နှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ သူမ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင် သူနှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်ဉာဏ်များသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝမှတ်မိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤနေရာ၏ အစီရင်ခံခြင်းက အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော်လည်း၊ သာမန်မျက်စိဖြင့် ကြည့်ပါက သာမန်တားမြစ်ချက်တစ်ခုကဲ့သို့သာ မြင်တွေ့ရပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ လုယုဟု အမည်ရသော အဘိုးအိုသည် ထူးခြားလှသော အသက်ရှူသံ အရှိန်အဝါတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားပြီး၊ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပလာကာ…

“လာပြီ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ အာရုံခံမိမှုက လုံးဝမမှားပေ။ ဤတောင်ပိုင်းနယ်စပ် အစီရင်၏ အပြင်ဘက်တွင် ရောက်ရှိနေသူမှာ စိမ်းပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် တာအိုဆရာ လီယန်ချူပင် ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ…

“ဘယ်သူက အစီရင်ကို လာထိတွေ့တာလဲ…” ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ပိုင်ချူးဟန်၏ နည်းလမ်းများက အလွန်မြင့်မားလှသော်လည်း၊ လီယန်ချူသည် ယခုအခါ မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းထားပြီး ဖြစ်သဖြင့်၊ မူလက တန်ခိုးကျင့်စဉ် အမြောက်အမြားကို ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်သို့ လေ့ကျင့်ထားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပိုင်ချူးဟန်က အစီရင်ကို အနည်းငယ် ထိတွေ့လိုက်ခြင်းအပေါ် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုက အနည်းငယ် နှေးကွေးခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ခံစားသိရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ကာ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် မူလက နက်ရှိုင်းလှသော ချောက်ကံကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ လီယန်ချူက ‘တောင်တန်းများကို ရွှေ့ပြောင်းခြင်း၊ ကျောက်တုံးများကို လှန်ပစ်ခြင်း’ တန်ခိုးနည်းလမ်းဖြင့် ပြန်လည်စေ့ပိတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် မြေအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်ကာ အတိတ်က အစီရင်ခံရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ကျင့်စဉ်လောက၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး စာလုံးများကို သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ယခင်အတိုင်း တစ်ပုံစံတည်း ရှိနေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း၊ သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်ပါက တစ်စုံတစ်ယောက် ထိတွေ့ကိုင်တွယ်ထားသည့် သဲလွန်စတစ်ခုကို တွေ့ရှိနိုင်သည်။

“ဒီနတ်ဘုရားကျင့်စဉ်အစီရင်စာလုံးကို တတ်တဲ့လူ ရှိသေးတာလား…”

လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဤအတွေးက လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် အသာအယာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

“အတိတ်တုန်းက ငါက ဟော့ထုံတောင် ထဲမှာ သင်ယူခဲ့တာပဲ… တခြားလူတွေ တတ်မြောက်ထားတာလည်း သဘာဝကျပါတယ်…”

သူသည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က တွေ့ရှိခဲ့သော မြင့်မားထွားကျိုင်းသည့် အဘိုးအိုကို သတိရသွားသည်။

“ဒီလူက နည်းနည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလွန်းတယ်… သူ့ကို တားမြစ်ချက် အစီရင်အချို့ ထပ်ပြီး တိုးမြှင့်ချမှတ်ထားတာကမှ ပိုပြီး စိတ်ချရလိမ့်မယ်…”

ထိုအချိန်တွင် အဆက်မပြတ် တွက်ချက်နေသော မြင့်မားထွားကျိုင်းသည့် အဘိုးအိုသည် သူ၏လက်ထဲမှ ဗေဒင်နိမိတ်လက္ခဏာများက မရပ်မနား ပြောင်းလဲနေပြီး နားလည်ရခက်ခဲနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်၊ မိမိ၏လက်သီးကို မသိစိတ်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီးမှ ပြန်လည်ဖြန့်လိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း၊ လီယန်ချူသည် နောက်ဆုံးတွင် အစီရင်ကို ထပ်မံဖြည့်စွက်မည့် အတွေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ အခြားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ၊ အတိတ်က သူတွေ့ခဲ့ဖူးသော လုမျိုးနွယ် အဘိုးအို ဤနေရာတွင် ရှိနေသေးသလားဟူသည်ကို ကြည့်ရှုလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဒီစာလုံးက အပြင်ဘက်ကနေ ဖျက်ဆီးခံထားရတာ… သူ တခြားလူတွေရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံရပြီး ထွက်သွားပြီလား မသိဘူး…”

နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ၊ သူသည် အစီရင်စာလုံးကို အနည်းငယ် ဖွင့်ဟလိုက်ပြီး၊ နံရံထိုးဖောက် အတတ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအစီရင်ခံရာ နယ်မြေထဲတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလှသော လုမျိုးနွယ် အဘိုးအိုကို ထပ်မံတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထိုလုမျိုးနွယ် အဘိုးအိုက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အံ့ဩဝမ်းသာဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်၊ လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိကာ…

“ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု ရှိနေတာလား…” ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ယခုအခါတွင် သူသည် မိမိ၏လက်ကို ဓားရိုးပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်ရာ၊ ခါးတွင်ချိတ်ဆွဲထားသည့် ကျန့်ကျောင်းဓား သည် မရပ်မနား တုန်ခါမြည်ဟီးလာပြီး၊ ထူးခြားဆန်းပြားလှသော တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခုက သူ့ကို ဗဟိုပြု၍ အပြင်ဘက်သို့ စတင်ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ၊ ချက်ချင်းပင် ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ခုတ်ပိုင်းတော့မည့်အလား ဖြစ်နေချေပြီ။

အဘိုးအိုက ဆွံ့အသွားပြီး

“မိတ်ဆွေလေး… မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ… တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွေ့တာနဲ့ ခုတ်ဖို့ပြင်နေတာလား…” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအခါတွင် ကျင့်စဉ်အဆင့်က အလွန်မြင့်မားနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဤအဘိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အသက်ရှူသံအရှိန်အဝါကို ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်သေးပေ။ ထိုလုမျိုးနွယ်အဘိုးအို၏ စကားကို ကြားရသောအခါ၊ သူ၏ ထက်မြက်စူးရှလှသော မျက်လုံးများက တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း…

လုမျိုးနွယ်အဘိုးအိုက

“မိတ်ဆွေလေးသာ ငါ့ကို လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင်၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်…” ဟု ဆိုသည်။

သူသည် ပိုင်ချူးဟန်နှင့် မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်း ဖြစ်ကြပြီး၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦးအကြားတွင် ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်များ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ချူးဟန်အား သူ၏ အဆင့်အတန်းအမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းက ပြဿနာမရှိပေ။ သို့သော် ဤလူငယ်တာအိုဆရာကမူ မတူညီပေ။ လုမျိုးနွယ် အဘိုးအိုသည် ငရဲပြည်ကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့ ထူးခြားဆန်းပြားသော လူသားမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ ကြီးမားသော ကံကြမ္မာကောင်းများ မရှိသော်လည်း၊ ကံအတိုင်းအတာက အလွန်တရာ အသက်ပြင်းလှသည်။ သူသည် လီယန်ချူကို နက်ရှိုင်းစွာ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း၊ မျှော်လင့်ချက်အပြည့် ရှိနေရှာသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာဖြင့်

“ခုနတင် တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာတယ်… ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား မထွက်သွားဘူး…” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လုမျိုးနွယ်အဘိုးအိုက

“ဘာလဲ… အဲဒါက အရမ်းထူးဆန်းလို့လား…”

လီယန်ချူက တဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုသည်။

“သဘာဝကျကျ ထူးဆန်းတာပေါ့… လာတဲ့လူက ကျင့်စဉ်လောကရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးကို အသံတိတ် ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်ဆိုမှတော့၊ ခင်ဗျားတို့ တွေ့ပြီးလောက်ပြီ…”

လုမျိုးနွယ်အဘိုးအိုသည် စကားမဆိုဘဲ၊ ငြင်းပယ်ခြင်းလည်း မပြု၊ ဝန်ခံခြင်းလည်း မပြုဘဲ နေလိုက်သည်။

လီယန်ချူက

“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးဖို့ အသနားခံနေတယ်… ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ဝင်လာတဲ့လူက၊ အကျဉ်းထောင်ကို ဖောက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကံကြမ္မာအခွင့်အလမ်းကို ရယူဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခင်ဗျားကို ခေါ်မသွားခဲ့ဘူး…”

လီယန်ချူသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောဆိုနေပြီး၊ သူ၏လေသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း မျက်လုံးများကမူ နောက်တစ်ကြိမ် ထက်မြက်စူးရှလာပြန်သည်။

“အဲဒါက… မခေါ်သွားနိုင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မခေါ်သွားချင်တာလား…”

လုမျိုးနွယ်အဘိုးအိုသည် ဆက်လက်၍ နှုတ်ဆိတ်နေပြီး၊ စကားပြန်မရဘဲ ဆွံ့အသွားရရှာသည်။

လီယန်ချူက လေးနက်သော အသံဖြင့်

“ဒါဆိုရင်လည်း… ကျုပ်လက်နဲ့ လွှတ်ပေးမှပဲ ခင်ဗျား ထွက်သွားနိုင်မှာပေါ့…”

လုမျိုးနွယ်အဘိုးအို၏ မျက်နှာပြင်တွင် ထူးခြားသော မျက်နှာပေး ထင်ဟပ်မလာသော်လည်း၊ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင်မူ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ အံ့ဩဝမ်းသာမှုအချို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“အခုခေတ် လူငယ်တွေက ဒီလောက်တောင် ဉာဏ်ကောင်းနေတာလား ”

ဤအချိန်တွင် သူသည် ပိုမို၍ပင် ဝမ်းမြောက်မိသွားကာ၊ နှလုံးသားထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

“နားလည်သွားပြီဆိုရင်လည်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါတော့… ဒီကျေးဇူးကို နောင်တစ်ချိန်မှာ သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်…”

လီယန်ချူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်၏ ရှုခင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသာ သာမန် မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေပါက ဤအဘိုးအို ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း ရှိမရှိကို ရိပ်မိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။သို့သော် လီယန်ချူသည် ယခုအခါ သုထျန်မြေပုံဟောင်းပေါ်မှ အာကာသစွမ်းအား အပိုင်းအစများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ ‘ကောင်းကင် ဓားသန္ဓေ’ ကိုပါ နားလည်သဘောပေါက်ထားသဖြင့်၊ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား တရားအပေါ် နားလည်မှုက အလွန်နက်ရှိုင်းလှပေသည်။

ဝေဝါးစွာဖြင့်ပင်၊ သူ တွက်ချက်မိသွားခဲ့သည်။

“ကျုပ်လက်နဲ့ ကိုယ်တိုင် လွှတ်ပေးဖို့ လိုအပ်နေတာပဲ… ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ပြောလို့မရဘူး…”

လီယန်ချူသည် အဘိုးအိုကို နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မြင့်မားထွားကျိုင်းသော လုမျိုးနွယ်အဘိုးအို၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

လီယန်ချူသည် ကျင့်စဉ်လောက၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး စာလုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ‘နံရံဖွင့်ခြင်း’ အတတ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ထိန်းညှိပေးလိုက်ရာ၊ တံခါးပေါက်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း… ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လမ်းပြလိုက်ပါ့မယ်…”

လီယန်ချူ၏ အသံနှင့် လေသံက တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသည်။ မြင့်မားထွားကျိုင်းသော လုမျိုးနွယ်အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရင်သွားပြီး…

“မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတာလား…”

လီယန်ချူက အေးစက်စွာဖြင့်

“သဘာဝကျတာပေါ့… တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ပြောဖူးတယ်… လောကကြီးက စစ်တုရင်ခုံလိုပဲ၊ လူအများကြီးက လူ့လောကထဲမှာ စစ်တုရင် ကစားနေကြတာတဲ့…”

ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ကာ

“သူတို့အတွက်တော့ ကျွန်တော်လည်း စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်… ဘယ်အချိန်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် စစ်တုရင်ကစားသူ ဖြစ်လာခဲ့ရင်တောင်၊ အဲဒီ ပရိယာယ်လှည့်ကွက်တွေနဲ့ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို တွက်ချက်တတ်တဲ့ စစ်တုရင်သမားတွေရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး…”

ဤလုမျိုးနွယ်အဘိုးအိုသည် လီယန်ချူ၏စကားကြောင့် စိတ်ဝင်စားမှု မြင့်တက်သွားပြီး၊ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခြင်းမရှိဘဲ ဤတာအိုဆရာလေးကို အသစ်တဖန် ပြန်လည်သိရှိသွားသည့်အလား နက်ရှိုင်းစွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သို့သော် လီယန်ချူက စကားကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ နောက်ထပ် စကားများကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ဤအဘိုးအိုကို ထွက်ခွာရန် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တော့သည်။

အသက်ကြီးသူတစ်ဦးနှင့် ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦး၏ အရိပ်နှစ်ခုသည် နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကံကြီး၏ အထက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး၊ အောက်ခြေရှိ ကမ္ဘာကြီးကမူ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးယိုယွင်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

လီယန်ချူသည် မျက်လုံးများကို ကောင်းကင်ယံသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် စစ်တုရင် ကစားခြင်း၌ မကျွမ်းကျင်ပေ။ အလွယ်ကူဆုံး နည်းလမ်းမှာ စစ်တုရင်ရုပ်များကို ရှုပ်ထွေးအောင်လုပ်ပြီး၊ စစ်တုရင်ခုံကို မှောက်လှန်ပစ်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

မူလက သူ၏ စရိုက်သဘာဝအတိုင်းဆိုပါက ဤအဘိုးအိုကို လုံးဝလွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ ယခုအခါ ဤကဲ့သို့ ပြုလုပ်ခြင်းက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍… တကယ်ပဲ စစ်တုရင်ခုံ ရှိနေခဲ့လျှင်၊ သူသည် ထိုစစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ အလှည့်အပြောင်း ကွဲလွဲမှုတစ်ခုကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤလုမျိုးနွယ်အဘိုးအိုသည် ဤကမ္ဘာမြေကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး၊ မျက်နှာပေးက တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားခဲ့သော သောကဗျာပါဒ အချို့ကလည်း ယခုအချိန်တွင် ကြေပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် လှည့်၍ လီယန်ချူကို လက်ဝါးချင်းရိုက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ရင်း…

“နောင်တစ်ချိန်မှာ မိတ်ဆွေလေးသာ ငါ့ရဲ့ နေရပ်ကို ဧည့်သည်အဖြစ် လာလည်မယ်ဆိုရင်၊ ငါ သေချာပေါက် ခမ်းခမ်းနားနား ဧည့်ခံပါ့မယ်…” ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက “အဘိုးကြီးရဲ့ နေရပ်က ဘယ်မှာလဲ…” ဟု မေးလိုက်သည်။

မြင့်မားထွားကျိုင်းသော လုမျိုးနွယ်အဘိုးအိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ငါ့ကို အဘိုးကြီးလို့ ခေါ်စရာမလိုပါဘူး… တာအိုညီကိုလို့ ခေါ်ရင် ရပါပြီ… ငါ့ရဲ့ နေရပ်ပတ်ဝန်းကျင်က ဒီနေရာလိုမျိုး သာယာလှပမနေဘူး… ကောင်းကင်ကလည်း ပိုပြီး မှောင်မိုက်တယ်… ဒါပေမဲ့ နေသားကျသွားတဲ့အခါကျတော့လည်း မြတ်နိုးစရာလေးတွေ တွေ့လာရတာပေါ့…”

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ဤလုမျိုးနွယ်အဘိုးအို၏ စကားအရ သူသည် ကမ္ဘာ့ပြင်ပမှ လူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။

လုမျိုးနွယ်အဘိုးအိုသည် လက်ဝါးချင်းရိုက်ကာ၊ မျက်နှာပေးက ရှားရှားပါးပါး တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

“ငါသာ တစ်နေ့နေ့မှာ ရာထူးအဆင့်အတန်းကို ပြန်ရပြီး၊ အာဏာစက်ကို ပြန်လည်ချုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ရင်… မိတ်ဆွေလေး ဒီနေ့ ငါ့ကို ဘေးဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကို သေချာပေါက် အကျိုးပြန်ဆပ်ပါ့မယ်…”

ယခင်က သူသည် ဝေဝါးလှသော အနာဂတ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို တွက်ချက်ပြီးနောက် ဤတာအိုဆရာလေး၏ ကူညီစောင်မမှု ရရှိမှသာ လွတ်မြောက်ခြင်း အခွင့်အလမ်း ရှိလိမ့်မည်ဟု တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်ပင်၊ ယခုအချိန်တွင် ကမ္ဘာမြေကြီးက ကျယ်ပြောလှပြီး မည်သည့် ထူးခြားဆန်းပြားသော နိမိတ်လက္ခဏာမျှ ကျရောက်မလာခဲ့ပေ။ ဝေဝါးစွာဖြင့်ပင် ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေသည့် မျက်လုံးများက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဖြတ်တောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူကမူ အရေးမစိုက်သလို မျက်နှာပေးဖြင့်သာ နေလိုက်သည်။

အရပ်အမောင်း မြင့်မားထွားကျိုင်းသော လုမျိုးနွယ်အဘိုးအို၏ ဝတ်စုံက အလွန်ပင် ရှေးကျလှပြီး၊ သူ၏ လက်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ချက်ချင်းပင် မကောင်းဆိုးဝါး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးက မှောင်မိုက်သွားခဲ့တော့သည်။

ငရဲပြည်

ဤအဘိုးအိုသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး၊ ထိုကျယ်ပြောလှသော ငရဲပြည်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။

“မိတ်ဆွေလေး… ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ… အဖိုးကြီး ငါက မင်းလာလည်မှာကို စောင့်နေမယ်…”

အရပ်အမောင်း မြင့်မားထွားကျိုင်းပြီး ရှေးဟောင်းဆန်းပြားသော ဝတ်စုံဝတ် လုမျိုးနွယ်အဘိုးအိုသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ အသံကမူ နားထဲတွင် ဆက်လက်ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ငရဲပြည်က လာတဲ့လူ ဖြစ်နေတာကိုး… ဒါဆိုရင် ငရဲပြည်ရဲ့ သရဲနတ်ဘုရားတစ်ပါးလား…”

ယခင်က လီယန်ချူသည် သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိခဲ့ခြင်းမှာလည်း၊ မိမိလက်ထဲရှိ ‘ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်း တံဆိပ်တော်’ သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဤလူအပေါ် ဝေဝါးစွာဖြင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လိုသော အာရုံကို ပြသနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်း တံဆိပ်တော်သည် မိစ္ဆာဆိုးများကို သုတ်သင်နိုင်စွမ်းရှိရာ၊ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းသော မိစ္ဆာဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်နေပါက ဤကဲ့သို့သော အာရုံခံစားမှုကို ပေးစွမ်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် သူ၏နေရပ်က ငရဲပြည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက်တွင်၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်က မသိစိတ်ဖြင့် တွန့်ကွေးသွားကာ…

“ငရဲပြည်ကို ဧည့်သည်အဖြစ် သွားလည်ရမယ် ဟုတ်လား… ဒါက သင်္ချိုင်းကုန်းမှာ သွားပြီး ပွဲတော်သောက်စားတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ…” ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်က ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ စိမ်းပြာရောင် သက်တံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

…………

နီရဲသောသစ်ရွက်ကျောင်းတော်၊

အတိတ်တုန်းက ‘ဟုန်ယဲ့ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်’ သည် ဤနေရာတွင် ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ တရားဓမ္မများကို ဟောကြားပြသခဲ့သည်မှာ ယနေ့တိုင်ဆိုလျှင် နှစ်ပေါင်းသုံးရာ ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နီရဲသောသစ်ရွက်ကျောင်းတော်၏ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကိုရင်လေးတစ်ပါး ရှိပြီး၊ နာမည်မှာ ကျန့်ချန် (ဒေါသကို ထိန်းချုပ်သူ) ဟု ခေါ်သည်။ သူသည် တစ်နေ့လုံး ရေခပ်ခြင်း၊ ထင်းခုတ်ခြင်း၊ မီးမွှေခြင်းနှင့် အထွေထွေ အလုပ်ကြမ်းများကို လုပ်ကိုင်ရရှာသည်။

ကျန့်ချန်ကို တောင်အောက်တွင် ကောက်ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ကို မွေးစားခဲ့သည့် အဘိုးကြီးဘုန်းကြီးသည် မူလက ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းကို စောင့်ရှောက်ရသူ ဖြစ်ပြီး၊ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသည့်အချိန်တွင် မတော်တဆ ကျန့်ချန်ကို ကောက်ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုန်းကြီးအိုသည် ဤကလေး၏ မျက်နှာသွင်ပြင်က သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး၊ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ပညာဉာဏ်အလင်းများ တောက်ပနေသဖြင့်၊ ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် ရေစက်ပါသည်ဟု မြင်ကာ ကျောင်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုစိုက်ခင်းစောင့် ဘုန်းကြီးအို ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး၊ လူငယ်ဘုန်းကြီးတစ်ပါးနှင့် အစားထိုးလဲလှယ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန့်ချန်သည် ကျောင်းတော်၏ မီးဖိုချောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် အသက်အရွယ် ငယ်ရွယ်သော်လည်း၊ လုပ်ဆောင်ရသည့် အလုပ်ပမာဏကမူ မနည်းလှပေ။ နီရဲသောသစ်ရွက်ကျောင်းတော်ထဲတွင် တရားဓမ္မကို အလေးအနက် ကျင့်ကြံနေကြသော ရဟန်းသံဃာအများအပြား ရှိသကဲ့သို့၊ ရဟန်းဘဝကို သာမန် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းတစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားကာ၊ အလှူအတန်းကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ပြီး အလှူငွေများကို သိမ်းဆည်းနေကြသူများလည်း အများအပြား ရှိသည်။

လူရှိသည့်နေရာတွင် လောကဓံ ရှိစမြဲဖြစ်ရာ၊ နီရဲသောသစ်ရွက်ကျောင်းတော်တွင်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်ပေသည်။ ကိုရင်လေး ကျန့်ချန်တွင် မည်သည့် နောက်ခံအင်အားမျှမရှိ၊ မည်သည့် လူမှုဆက်ဆံရေးမျှ မရှိသဖြင့်၊ သဘာဝကျကျပင် အပင်ပန်းဆုံးနှင့် အကြမ်းဆုံး အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ရပြီး၊ နေ့စဉ် သုံးနပ်သော အစားအစာကလည်း ဝမ်းဗိုက်ပြည့်ရုံမျှသာ ရှိသည်။

ဤနေ့တွင်၊ ကိုရင်လေးသည် ရေခပ်ရန်အတွက် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။ ပုခုံးပေါ်တွင် ထမ်းပိုးကို ထမ်းထားပြီး၊ ထမ်းပိုးပေါ်တွင် ရေပုံးနှစ်ပုံးကို ဆွဲချိတ်ထားသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများက အနည်းငယ် နှေးကွေးလေးလံနေပြီး၊ အသက်ရှူသံက အလွန်ပြင်းထန်နေသော်လည်း၊ သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်ပါက သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးက အလွန်ပင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရလိမ့်မည်။ ဤသန့်ရှင်းခြင်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သင်္ကန်းဝတ်စုံနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့၊ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော မျက်နှာပြင်နှင့်လည်း မသက်ဆိုင်ပေ။ ၎င်းသည် အလွန်သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လှသော စွမ်းအင်စက်ကွင်းတစ်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။

ကိုရင်လေးသည် ရေကို အပြည့်ခပ်ပြီးနောက်၊ ခရီးကြမ်းလှသော တောင်တက်လမ်းအတိုင်း အထက်သို့ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ထိုခရီးကြမ်းလှသော တောင်တက်လမ်းပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ဝေါယာဉ်တစ်စင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဝေါယာဉ်ကို ထမ်းပိုးထားသူများမှာ အစေခံမိန်းကလေး လေးဦး ဖြစ်ပြီး၊ ငယ်ရွယ်ချောမွေ့ကာ၊ ပါးလွှာသော ပိတ်ချောဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

ဝေါယာဉ်ထဲတွင်မူ အဘိုးအိုတစ်ဦး ထိုင်နေပြီး၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သူဌေးကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေကာ၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းတောက်ပနေသည်။ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်လည်း လှပချောမောလှသော ကိုယ်လုပ်တော်မလေးတစ်ဦးကို ဖက်တွယ်ထားသေးသည်။ ဤမိန်းကလေးအချို့သည် အလွန်ပင် ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှပြီး၊ လူသားတို့၏ နှလုံးသားကို နှိုးဆွနိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည်။ ၎င်းတို့သည် ခြေဗလာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေသော်လည်း မြူမှုန်တစ်စွန်းမျှ မပေရေဘဲ၊ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ကူးပြောင်းလာသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ ဝေါယာဉ်ထဲမှလည်း မွှေးပျံ့လှသော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ မည်သူမျှ တီးခတ်နေခြင်းမရှိသော်လည်း နားဝင်ချိုလှသော စောင်းနှင့် ပလွေသံစဉ်များ ပျံ့လွင့်နေသည်။

တောင်လမ်းပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့သော ဝေါယာဉ်တစ်စင်ကို ရုတ်တရက် တွေ့မြင်လိုက်ရသဖြင့်၊ ကိုရင်လေးသည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ လက်ထဲမှ ရေပုံးများ တိမ်းစောင်းကာ ရေများ ဖိတ်စင်သွားခဲ့ရသည်။ ဝေါယာဉ်၏ လိုက်ကာကို လှန်တင်လိုက်ရာ၊ ၎င်းသည် ပါးလွှာလှသော ပိတ်ချောစ ဖြစ်နေပြီး၊ ထိုမျက်နှာနီမြန်းတောက်ပကာ သူဌေးကြီးကဲ့သို့ ပြုံးရွှင်နေသော အဘိုးအိုက ပြုံးစိစိဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“တာအိုမိတ်ဆွေက လောကထဲကို အဝင်နက်လွန်းနေတာလား… အခု တာအိုမိတ်ဆွေက ဒီနေရာမှာ ခဏတဖြုတ် လာပြီး နေထိုင်ရုံတင်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား…”

သူ၏စကားကြောင့် ဘေးနားရှိ လှပချောမောလှသော ကိုယ်လုပ်တော်မလေးက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ ထိုအဘိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ နွဲ့နှောင်းစွာ မှီတွယ်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပေသည်။

ကိုရင်လေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော မျက်နှာပေးက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အေးဆေးစွာဖြင့်

“လူ့လောကကို ရောက်လာမှတော့… လူ့လောကရဲ့ စည်းကမ်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်ရမှာပေါ့…” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မျက်နှာနီမြန်းတောက်ပနေသော အဘိုးအိုသည် ဝေါယာဉ်ပေါ်မှ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ လှပသော အစေခံမိန်းကလေးအချို့က သူ့ကို စွဲမက်ရူးသွပ်စွာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ဤသူဌေးကြီးကဲ့သို့သော အဘိုးအိုက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့်…

“တာအိုမိတ်ဆွေက ကျုပ်တို့လို ရွှံ့အိုးတွေနဲ့ မတူဘူးလေ… အဆင့်အတန်းက မြင့်မြတ်သန့်စင်ပြီး၊ အထက်ဘုံရဲ့ အမိန့်တော်ကို ခံယူပြီး လူ့လောကကို ဆင်းသက်လာတာဆိုတော့၊ သဘာဝကျကျပဲ ကိုယ်လုပ်ချင်တာကို စိတ်တိုင်းကျ လုပ်နိုင်တာပေါ့…” ဟု ဆိုသည်။

ကိုရင်လေးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာဖြင့်

“မင်းက ငါ့ကို အထက်ဘုံရဲ့ ကိစ္စတွေကို နှောင့်နှေးအောင် မလုပ်ဖို့ သတိပေးနေတာလား…”

သူဌေးကြီးကဲ့သို့သော အဘိုးအိုက ရယ်မောလိုက်ရင်း

“ဘယ်ကသာ… ဒီလိုအဓိပ္ပာယ်မျိုး မရှိပါဘူး… တာအိုမိတ်ဆွေ အတွေးလွန်နေတာပါ…”

ကိုရင်လေးက အေးစက်စွာဖြင့်

“ကိစ္စရှိရင် မြန်မြန်ပြော… မင်းက ငါ့ကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး၊ ရေပုံးကို မှောက်ခုံဖြစ်စေခဲ့တယ်… ငါ နောက်ထပ် ရေတစ်ပုံး ထပ်ခပ်ရဦးမယ်… နောက်ကျသွားရင် စီနီယာအစ်ကိုကြီးတွေရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရလိမ့်မယ်…”

ထိုအဘိုးအိုက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း

“မေရှန်း တာအိုမိတ်ဆွေကတော့ အသက်ပျောက်သွားပြီ… လူအင်အားက မလုံလောက်တော့ဘူး… အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့၊ တာအိုမိတ်ဆွေအနေနဲ့ ဒီနီရဲသောသစ်ရွက်ကျောင်းတော်ထဲမှာ ဆက်ပြီး မနေသင့်တော့ဘူး…”

ကိုရင်လေးသည် သူ့ကို ကြည့်ကာ စကားမဆိုဘဲ၊ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် မိမိလက်ထဲမှ ရေပုံးကို ကောက်မလိုက်ပြီး၊ ထမ်းပိုးပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်ရာ၊ ပုံးထဲတွင် ရေအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ကိုရင်လေးသည် ရေပုံးထဲမှ ရေကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။

“မင်း ကြည့်စမ်း… ဒီရေပုံးထဲက ရေတွေက ဖိတ်စင်သွားပြီ… ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ကျန်သေးတယ်… ဒီအတိုင်း ကျောင်းတော်ကို ထမ်းသွားမယ်ဆိုရင်လည်း တောင်လမ်းက အများကြီး လျှောက်ရဦးမယ်… ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်း ရေတွင်းဆီကို ပြန်သွားမယ်ဆိုရင်လည်း နည်းနည်း ပင်ပန်းလိမ့်မယ်… ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ…”

ထိုအဘိုးအို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤအထက်ဘုံမှ လူဝင်စားလာသော နတ်ဘုရားက ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။

“ကျုပ် တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ဘူး…”

ကိုရင်လေးက

“နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အဓိပ္ပာယ်တော့ မရှိပါဘူး… ဒီလို ကိစ္စသေးသေးလေးကိုတောင် ငါ တွေဝေတုံ့ဆိုင်းနေရလို့၊ မသိစိတ်နဲ့ သက်ပြင်းချမိတာပါ…”

ထိုအဘိုးအိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ လှပသော အစေခံမိန်းကလေးများ ထမ်းပိုးထားသည့် ခမ်းနားလှသော ဝေါယာဉ်ကြီးသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကိုရင်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း…

“တာအိုမိတ်ဆွေက အထက်ဘုံရဲ့ နတ်ဘုရားအမိန့်တော်အပေါ် တွေဝေတုံ့ဆိုင်းနေတာလား…” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကိုရင်လေးက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး

“သဘာဝကျကျ မဟုတ်ပါဘူး… ငါ့ကို ဂုဏ်ပုဒ်အကြီးကြီးတွေ လာမတပ်ပေးနဲ့… ငါပြောတာက ရေခပ်တဲ့ ကိစ္စပဲ…”

ထိုအဘိုးအိုက လေးနက်သော အသံဖြင့်

“အထက်ဘုံက အမိန့်တော် ချမှတ်ထားတယ်… ကျွန်တော်တို့ကို မိစ္ဆာနယ်မြေရဲ့ ဝင်ပေါက်ကို ဖွင့်လှစ်ခိုင်းထားတယ်… ဒါပေမဲ့ နဂါးချိတ်ပိတ်တွင်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ… ဒီကိစ္စက တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ ကူညီပံ့ပိုးမှုကို လိုအပ်နေသေးတယ်…”

ကိုရင်လေးသည် ယခုအခါတွင် ထမ်းပိုးကို ထမ်းထားပြီး ဖြစ်သဖြင့်၊ သွားချင်သော်လည်း သွား၍မရသဖြင့် ယာယီပြန်ချထားလိုက်ရသည်။

အဘိုးအိုက တဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုသည်။

“ဒီကိစ္စက တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ ထိုက်ရွှမ် နတ်ဘုရားမေးမြန်းခြင်းကျမ်း ကို လိုအပ်နေတာ… တာအိုမိတ်ဆွေ… ကျုပ်နဲ့အတူ မြန်မြန် လိုက်ခဲ့ပါ…”

ကိုရင်လေး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ

“ဘာလို့ အဲဒီ မဟာရှန်းပြည်သူဟောင်းအချို့ကို သွားမရှာတာလဲ…”

အဘိုးအိုက လေးနက်သော အသံဖြင့်

“တစ်ယောက်က သေသွားပြီ၊ တစ်ယောက်က ထွက်ပြေးသွားပြီ… ဒါကြောင့် တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ အကူအညီကိုပဲ တောင်းခံရတော့တာ…”

ကိုရင်လေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

“ဒါဆိုရင်လည်း… ငါ ရေခပ်လို့ပြီး၊ ထင်းခုတ်လို့ပြီးရင် မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်…”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ သူဌေးကြီးကဲ့သို့သော အဘိုးအို၏ မျက်နှာပေးက ချက်ချင်း ညိုမှောင်သွားပြီး…

“တာအိုမိတ်ဆွေ… ကျုပ်အမြင်အရဆိုရင်တော့ ဒီနီရဲသောသစ်ရွက်ကျောင်းတော်က မင်းကို ပိတ်လှောင်ထားတာပဲ… ဒီနေ့ ကျုပ် ဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာကမှ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်… ဒါမှ မင်းအနေနဲ့ အထက်ဘုံရဲ့ ကိစ္စတွေကို နှောင့်နှေးအောင် မလုပ်တော့ဘဲ၊ အနာဂတ်လမ်းကြောင်း ပျက်စီးမသွားမှာ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အသက်ရှူသံ အရှိန်အဝါက မြင့်တက်လာခဲ့တော့သည်။

ကိုရင်လေးသည် မူလက အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးနေခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏ မျက်နှာပေးနှင့် လေသံက အလွန်တရာ ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းသွားကာ…

“မင်း စမ်းကြည့်လိုက်လေ”

ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ အရှိန်အဝါ စွမ်းအားက ထိုအဘိုးအိုထက် များစွာ ပိုမိုအစွမ်းထက်လှပေသည်။ ထိုအဘိုးအိုသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်သွားပြီး၊ နှလုံးသားထဲတွင် ဤလူ၏ ပါရမီထူးချွန်မှုအပေါ် အလွန်တရာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရသည်။ သာမန်အားဖြင့် လူဝင်စား သန္ဓေတည်ခြင်းသည် အစကတည်းက ပြန်လည်လေ့ကျင့်ရစမြဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် လုလင်ပျိုအရွယ် သွင်ပြင်ကို ပြန်လည်ရရှိထားရုံသာမက၊ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကလည်း ဤမျှအထိ ပြင်းထန်နေသည်၊

“ဒီ ထိုက်ရွှမ် နတ်ဘုရားမေးမြန်းခြင်းကျမ်းက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ဆန်းကြယ်တာလား…”

သူသည် အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်ရှင်းလင်းလိုက်ရသည်။

“ခုနက တာအိုမိတ်ဆွေကို နောက်ပြောင်လိုက်တာပါ… ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ…”

ကိုရင်လေးသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး အေးစက်စွာဖြင့်

“နီရဲသောသစ်ရွက်ကျောင်းတော်က လူတစ်ယောက်ယောက်သာ လျော့သွားခဲ့ရင်… ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ထိုသူဌေးကြီးကဲ့သို့သော အဘိုးအို၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး၊ တစ်ဖက်လူ၏ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပေါ်၌ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာပေးကို ပြန်လည်ဖော်ပြလိုက်ကာ…

"ဟုတ်ကဲ့ပါ…ဟုတ်ကဲ့ပါ…” ဟု ဆိုရှာသည်။

သူသည်လည်း အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် မည်သည့်အရာက ဤအထက်ဘုံမှ နတ်ဘုရားကို နီရဲသောသစ်ရွက်ကျောင်းတော်အပေါ် ဤမျှအထိ ကြီးမားလှသော သံယောဇဉ် အထင်အမြင်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သနည်းဟူသည်ကိုပင် ဖြစ်တော့သည်။

အခန်း (၁၀၇၄) ကောင်းကင်ဘုံသားနှင့် ကျောင်းတော်မှ ရဟန်း

တျန်ချန်းတောင်

ဤနေရာတွင် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုနေရာအတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မိစ္ဆာဆိုးကြီး လွတ်မြောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ လီယန်ချူက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားတစ်ခုတည်းဖြင့် နှိမ်နင်းချေမှုန်းထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

မူလက တျန်ချန်းတောင်သည် ဤမျှအထိ ထုထည်ကြီးမားပြီး မတ်စောက်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဂူဗိမာန်နယ်မြေ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်တွင်မူ၊ ပတ်လည် မိုင်တစ်ရာကျော်ရှိသော မြေကွက်သစ်တစ်ခု ထပ်မံတိုးပွားလာခဲ့ပြီး၊ ထိုအထဲတွင် နတ်ဘုရားတောင်တန်းများ ပုန်းကွယ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ အလွန်တရာ မတ်စောက်အန္တရာယ်များသော အရပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မျက်နှာအသားအရေ ဝါကြင်ကြင်နှင့် လူတစ်ယောက်သည် ခါးတွင် သရဲခေါင်းပုံစံဓားကို ချိတ်ဆွဲလျက်၊ တောင်နံရံကျောက်တုံးကြီးကို မှီ၍ စောင်းစောင်းကြီး ရပ်နေသည်။ ထိုလူ၏ မျက်ခုံးအစုံက ရှုပ်ထွေးလျက် ထူထဲနက်မှောင်နေပြီး၊ လူသတ်ရာတွင် လက်မရွံ့သည့် လောကဓံကြမ်း ကြမ်းပိုးတစ်ဦးနှင့် တူလှပေသည်။ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျစ်ကျစ်လျစ်လျစ် ဝတ်စုံကလည်း အလွန်ပင် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မည့် ပုံပေါ်နေသည်။

သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကျောက်တုံးစိမ်းကြီးတစ်တုံးပေါ်တွင်မူ၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှသော ပြည့်တန်ဆာမ တစ်ဦးက ခေါင်းပေါ်တွင် ရတနာတန်ဆာဆင်မှုမျိုးစုံကို ဆင်ယင်ကာ၊ မိတ်ကပ် အလှပြင်ပြင်ဆင်လျက် ထိုင်နေသည်။ သူမသည် စောင်း ကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ပိုက်ကာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တီးခတ်သီဆိုနေပြီး၊ သံစဉ်များက အလွန်ပင် ပျော့ပျောင်းညင်သာ၍ လွင့်မျောနေပေသည်။

ဤကချေသည်မသည် မူလက မြို့ကြီးတစ်မြို့တွင် လူအများအပြား ဝိုင်းဝိုင်းလည်အောင် ဝန်းရံခြင်းခံခဲ့ရသည့် အောင်မြင်ကျော်ကြားသော မိန်းမပျိုတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အလှဂုဏ်သတင်းက အရပ်လေးမျက်နှာလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်ခဲ့ပြီး၊ အရာရှိကြီးအများအပြားနှင့်လည်း အလွန်နက်ရှိုင်းသော ပတ်သက်မှုများ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူမ၏ စကတ်အောက်တွင် ဒူးထောက် ခစားခဲ့ရသည့် အမျိုးသားများမှာလည်း ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း၊ ဤမျှ ပျော့ပျောင်းညင်သာပြီး နားဝင်ချိုလှသော သံစဉ်များသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မျက်ခုံးထူထူနှင့် မျက်နှာဝါ လူကြမ်းကြီး၏ နားထဲတွင်မူ မခံမရပ်နိုင်အောင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

“ငါပြောမယ်… မင်း အဲဒီ အောက်ချင်းစာအက သံစဉ်တွေကို ရပ်လို့မရဘူးလား… ကြားရတာ စိတ်တိုဖို့ကောင်းတယ်”

ကချေသည်မက စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြုံးလိုက်ပြီး၊

“ရှင်က ဘာလို့ အမြဲတမ်း စိတ်ကြီးပဲ စောနေရတာလဲ… ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ရင်ထဲက ဒေါသမီးတွေကို ငြှိမ်းသတ်ပေးစေချင်လို့လား”

အလွန် ရိုးရိုးကြမ်းကြမ်း ပုံစံရှိသည့် ထိုမျက်နှာဝါ လူကြမ်းကြီးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့်

“အဲဒီလူတွေရဲ့ အသက်စွမ်းအား တွေကို စုပ်ယူလို့ ဝသွားပြီဆိုတော့၊ အခု ငါ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအားကိုပါ ထပ်ပြီး စုပ်ယူချင်နေတာလား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကချေသည်မသည် ပိပတ်စောင်းကို ကိုင်လျက် ကျောက်တုံးစိမ်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး၊ ကြည့်ရသည်မှာ ဆွဲဆောင်မှု ညှို့ဓာတ်များ ပိုမိုတိုးပွားနေသည့်နှယ် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

“အဲဒီ အသက်စွမ်းအားတွေက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ… ကျွန်မက စိတ်အပျော်သက်သက် ကြိုက်လို့ပဲဟာကို”

မျက်နှာဝါ လူကြမ်းကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့လျက်

“မင်းလို လူစားနဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်နေရတာကို ငါ အလွန် ရှက်တယ်” ဟု ခနဲ့လိုက်သည်။

ထိုအခါ ကချေသည်မသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ၊ မျက်နှာသန့်သန့် ပြစ်မျိုးမှဲ့မရှိ ချောမောလှပသော လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ နှုတ်ခမ်းနီနီ သွားဖြူဖြူနှင့် သူ၏ အလှအပက မိန်းကလေးတစ်ဦးထက်ပင် မနိမ့်ကျပေ။

“ဒီလူငယ်လေးရဲ့ ရုပ်ရည်က ဘယ်လိုလဲ… အလုပ်ပြီးသွားရင်၊ ကျွန်တော် မင်းအနားမှာ သေသေချာချာ နေပေးမယ်လေ”

ထိုရုပ်ဆိုးကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာဝါ လူကြမ်းကြီးက ထိုချောမောလှပသော လူငယ်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ဆန္ဒ ရမ္မက်မီး အနည်းငယ် ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း…

“ယောကျာ်းဖြစ်ဖြစ် မိန်းမဖြစ်ဖြစ်၊ လူဖြစ်ဖြစ် သားရဲဖြစ်ဖြစ်… ငါကတော့ ဘာရောဂါမှ မကူးချင်ဘူး”

မျက်နှာသန့်သန့် လူငယ်လေးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး၊ ကချေသည်မ အသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲကာ အေးစက်စွာဖြင့် ဆိုသည်။

“ပြောလေ ပိုဆိုးလေပဲ… တကယ်ပဲ အဖွားကြီး ငါက နင့်ကို ကြောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား”

မျက်နှာဝါ လူကြမ်းကြီးက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

“ချကြမလား… ငါကတော့ အဆင်သင့်ပဲ”

ထိုအချိန်တွင်၊ မင်္ဂလာတိမ်တိုက်များ ဝန်းရံပိတ်ဆွဲနေသည့် ဝေါယာဉ်တစ်စင် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်က တွေ့တာနဲ့ ရန်ဖြစ်နေကြတာပဲ… သူများတွေ ရယ်စရာ ဖြစ်မှာကို မကြောက်ကြဘူးလား”

ဝေါယာဉ်ထဲမှ မျက်နှာနီမြန်းတောက်ပနေသော အဘိုးအိုသည် အပြင်သို့ ဆင်းမလာခဲ့ဘဲ၊ ဝေါယာဉ်ထဲတွင်သာ ထိုင်နေသည်။ လှပချောမောလှသော ကိုယ်လုပ်တော်မလေးကလည်း သူ့အတွက် ခြေထောက်ကို နှိပ်နယ်ပေးနေပြီး၊ အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရသည်။

မျက်နှာဝါ လူကြမ်းကြီးသည် မိမိလက်ထဲမှ ဓားရိုးကို လွှတ်လိုက်ပြီး “လူက ဘယ်မှာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

သူဌေးကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့သော ထိုအဘိုးအိုက ရယ်မောလျက်

“အထက်နတ်ဘုရားက ခေတ္တနေရင် ရောက်လာတော့မှာပဲ… ဘာတွေ စိတ်စောနေတာလဲ” ဟု ဆိုသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဘိုးအိုသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး၊ ခရင်မ်ရောင် သလိပ်ခဲကြီးတစ်ခုကို အပြင်သို့ ထွေးထုတ်လိုက်ရာ၊ ဘေးနားရှိ လှပသော ကိုယ်လုပ်တော်မလေးက ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်၍ ပါးစပ်ကို ဖြဲဟကာ ခံယူလိုက်လေသည်။

မျက်နှာဝါ လူကြမ်းကြီးသည် မျက်မှောင်ကို အပြင်းအထန် ကြုတ်လိုက်မိကာ

“မင်းရဲ့ အပြုအမူက…ယီးလိုမှပဲ တောက်စ်”

ကချေသည်မကလည်း မျက်နှာကို လွှဲလိုက်ပြီး၊ အလွန်ပင် ရွံရှာမုန်းတီးနေသော မျက်နှာပေးကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုက ရယ်မောလျက်

“မင်းတို့က ဘာသိမှာလဲ… ဒါကို မိန်းမလှထွေးအိုး လို့ ခေါ်တယ်… သူဌေးကြီး အိမ်တော်တွေမှာ ဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပဲ”

သူ၏ အကြည့်က ကချေသည်မပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး

“မင်းတို့ ကချေသည် ဝိုင်းတွေထဲမှာ ဒီလိုကိစ္စမျိုး မရှိဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကချေသည်မက ရွံရှာစွာဖြင့်

“ကျွန်မ ပြောနိုင်တာကတော့… ကုန်သည်သူဌေးတိုင်း ဒီလောက်အထိ ရွံစရာမကောင်းဘူး… ရှင်လို လူစားမျိုးက ရှားပါတယ်” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဤလူသုံးဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လုံးဝအားနာခြင်းမရှိဘဲ၊ အမြင်မကြည်လင်ဘဲ စကားနာထိုးနေကြသော်လည်း၊ အဘိုးအိုကမူ စိတ်ထဲမထားဘဲ အထက်နတ်ဘုရား ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ တောင်လမ်းပေါ်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရာ၊ ၎င်းမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကိုရင်လေး ကျန့်ချန် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကိုရင်လေးက အေးစက်စွာဖြင့် ဆိုသည်။

“ငါက နှစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်လှစ်ပေးမယ်… မင်းတို့ သုံးယောက်က ဆိုင်ရာ ဆိုင်ရာ ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ လူသား ဆိုတဲ့ သုံးပါး အစီရင် အတိုင်း နေရာယူထားကြ… ငါက တစ်ကြိမ်ပဲ လက်နက်ထုတ်ဖော်မှာ… အကယ်၍ မင်းတို့ သုံးယောက် စိတ်မပါလို့ ကိစ္စပျက်စီးသွားခဲ့ရင်၊ ငါ အထက်ဘုံကို စာတင်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ အပြစ်တွေကို တိုင်တန်းမယ်”

သူ၏ အထက်လူကြီး အဆက်အသွယ်များက ၎င်းတို့သုံးဦးထက် ပိုမိုခိုင်မာသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့သုံးဦးသည် နတ်ဘုံအတွက် အလုပ်အကျွေးပြုပြီး၊ အသက်ရှည်နုပျိုစေမည့် နတ်ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်နေကြရသူများ ဖြစ်သည်။

ထိုအဘိုးအိုက ရယ်မောလျက်

“တာအိုအစ်ကိုကြီးသာ လှုပ်ရှားရင်… ကျုပ်တို့ကတော့ သဘာဝကျကျပဲ စိတ်ရောကိုယ်ပါ အားစိုက်ပြီး လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သုံးဦးစလုံးသည် မိမိတို့၏ ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ လူသား နေရာများတွင် အသီးသီး နေရာယူကာ တန်ခိုးစွမ်းအားများကို လည်ပတ်စေခဲ့ကြသည်။

ကိုရင်လေးသည် လက်ဝါးချင်းရိုက်ကာ မန္တန်အစီရင်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး၊ လေထုထဲတွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။ သူ၏ လက်အမူအရာက ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ဤနေရာ၏ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး လေထုစွမ်းအင် များအားလုံးသည် ၎င်း၏နောက်သို့ တရိပ်ရိပ် ပါရှိသွားခဲ့တော့သည်။

တောက်…

ရေကန်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ရေစက်တစ်စက် ကျရောက်သွားသည့်အလား၊ ရွှေရောင် လှိုင်းဂယက်တစ်ခုသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီး၊ ထိုအထဲတွင် ရှေးဟောင်းဆန်းပြားလှသော အသက်ရှူသံ အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤ ‘ထိုက်ရွှမ် နတ်ဘုရားမေးမြန်းခြင်းကျမ်း’ ထဲတွင် တန်ခိုးနည်းလမ်းတစ်ခု ပါဝင်ပြီး၊ ကျင့်စဉ်နှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်ထားကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း၊ နတ်ဘုံနှင့် လူ့လောကအကြားရှိ တံခါးပေါက်ကိုမူ ဖောက်ခွဲ၍မရချေ။

၎င်းတို့သည် မိမိတို့လက်ထဲမှ အမှတ်အသား အထောက်အထားအချို့ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ၎င်းတို့သည် မိစ္ဆာနယ်မြေမှ လာသောအရာများ ဖြစ်ကြသည်။ ကိုရင်လေးသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး၊ မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော အရပ်တွင် အက်ကြောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအထဲတွင် ပိုမိုအစွမ်းထက်လှသော စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးများ ပုန်းအောင်းနေကြပြီး၊ ယခင်က ပေဖုန်း နှင့် ကျိရုယန် တို့သည် ၎င်းတို့နှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမျှမဟုတ်ပေ။

ထိုအက်ကြောင်းကြီးသည် မီတာတစ်ရာခန့် မြင့်မားသွားခဲ့သည်။ ကိုရင်လေးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ၊ ဤနေရာမှ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ထိုသူဌေးကြီးကဲ့သို့ ပြည့်စုံကြွယ်ဝသော အဘိုးအိုသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိပြီး…

“တကယ်ပဲ အထက်ဘုံက လာတဲ့လူပဲ… အလုပ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်သွားပြီး၊ အမှိုက်ပုံကြီးကိုတော့ ငါတို့ဆီ ချန်ထားခဲ့တာပဲ”

သူသည် လှည့်၍ အဖော်နှစ်ဦးကို ပြောလိုက်သည်။

“မြန်မြန် ဒီလမ်းကြောင်းကို ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်အောင် လုပ်ကြစို့… ငါတို့လည်း သွားရမယ်”

အက်ကြောင်းကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး၊ ထိုဘက်မှ ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မင်းတို့ သတ္တိရှိလှချေလား”

စူးရှထက်မြက်လှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ရာ၊ ၎င်းမှာ အရပ်အမောင်း မြင့်မားထွားကျိုင်းပြီး လက်တစ်ဖက် ပြတ်နေသော၊ မျက်နှာထား အလွန်အမင်း တည်ကြည်အေးစက်လှသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူကား သိုင်းနတ်ဘုရားပင် ဖြစ်သည်။

သူဌေးကြီးပုံစံ အဘိုးအိုက တဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုလိုက်သည်။

“သိုင်းနတ်ဘုရား… ဒီနေ့ကိစ္စကို၊ မင်း တားလို့မရဘူး”

သူသည် အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး၊ အလွန်ပင် ယုံကြည်ချက် ရှိနေပုံရသည်။

မျက်နှာအသားအရေ ဝါကြင်ကြင်နှင့် လူသည် ခါးရှိ သရဲခေါင်းပုံစံဓားကို ကိုင်ထားလိုက်ရာ၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးရောင်အရှိန်အဝါ အလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ၊ သူ၏ ကျောပြင်နောက်၌ ကြီးမားကျယ်ပြောလှသော သွေးမြစ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ လူပေါင်းများစွာ၏ နာကျည်းချက် ဝိညာဉ်များသည် ထိုအထဲတွင် နစ်မြုပ်လျက် ရုန်းကန်နေကြသည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။

မျက်နှာဝါ လူကြမ်းကြီးက မည်းမှောင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်တုန်းက မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာ ငါ တစ်ကွက် ရှုံးခဲ့ဖူးတယ်… ဒီနေ့တော့၊ မင်း ငါ့ကို တားနိုင်ဦးမလားဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူသည် ဓားကို အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ယခင်က လူ့လောက၏ အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိခဲ့ဖူးသော သိုင်းနတ်ဘုရားသည်၊ ယခင်က ထိုကောင်းကင်လူသားများ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ အလင်းရောင်များ အနည်းငယ် မှေးမှိန်ခဲ့ဖူးသည်။ မြို့တော် တိုက်ပွဲတွင်မူ၊ ပိုမို၍ တောက်ပခဲ့သူများမှာ လီယန်ချူနှင့် သူ၏ ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးအချို့ ဖြစ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် သိုင်းနတ်ဘုရားသည် သူ၏ သက်တမ်းကုန်ဆုံးတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့်၊ ဤလူအနည်းငယ်က သူ၏ သက်တမ်းကို ကုန်ဆုံးသွားစေရန်အတွက် တမင်တကာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ဖိအားပေးနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း၊ အရပ်အမောင်း မြင့်မားထွားကျိုင်းသော သိုင်းနတ်ဘုရားသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို အရှိန်ပြင်းစွာ လှမ်းလိုက်ရာ၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ထိုမျက်နှာဝါ လူကြမ်းကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပေါက်ကွဲကျရောက်သွားခဲ့သည်။ မျက်နှာဝါ လူကြမ်းကြီး၏ ကျောပြင်နောက်ရှိ သွေးမြစ်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ဆုတ်ဖြဲခြင်း ခံလိုက်ရပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော နာကျည်းချက် ဝိညာဉ်များ၏ အော်ဟစ်သံများသည်လည်း လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

တစ်ကွက်တည်းဖြင့်ပင်၊ သိုင်းနတ်ဘုရားက သူ၏ နံရိုးအနည်းငယ်ကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သဖြင့်၊ ပါးစပ်မှ သွေးများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အန်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော မျက်နှာပေး ထင်ဟပ်လာပြီး၊ သရဲခေါင်းပုံစံဓားကို ကိုင်လျက် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။ သို့သော် ခဏအကြာမှာပင်၊ ဝူရှန့်က သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်ပြီး၊ ရင်ဘတ်တွင်လည်း သွေးပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားကာ ဖြူဖွေးသော အရိုးများကိုပင် မြင်တွေ့နေရချေပြီ။

မျက်နှာဝါ လူကြမ်းကြီး၏ မျက်နှာသည် အလွန်ပင် မည်းမှောင်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ သူဌေးကြီးပုံစံ အဘိုးအိုက ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“မြန်မြန်ဆုတ်ကြ”

“အောင်မြင်သွားပြီ”

စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ၎င်းတို့ သုံးဦးသည် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ပျံသန်းကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ကြသည်။

“ဒီအရူးတွေ… လူ့လောကမှာ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းမယ့် လမ်းကြောင်း ပေါ်ပေါက်နေတာတောင်၊ ကောင်းကင်ဘုံကို မတက်လှမ်းချင်ဘဲနဲ့၊ ဒီနေရာမှာ လာပြီး ပြဿနာရှာနေကြသေးတယ်”

သိုင်းနတ်ဘုရား၏ မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်လှပေသည်။

အက်ကြောင်းကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အသက်ရှူသံ အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသည်။ အော်ဟစ်မြည်ဟီးသံများနှင့်အတူ၊ အမွေးအမှင်များ ထူထပ်နေသော လက်မောင်းကြီးတစ်ဖက်သည် ထိုအက်ကြောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကိုရင်လေး၏ ‘ထိုက်ရွှမ် နတ်ဘုရားမေးမြန်းခြင်းကျမ်း’ ကမူ တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှပြီး၊ ခုနက တိုက်ရိုက်ပင် မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ အားအကောင်းဆုံးနှင့် ရှုပ်ထွေးဆုံး အရပ်တစ်ခုကို တည်နေရာ ရှာဖွေပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလက်မောင်းကြီးသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သိုင်းနတ်ဘုရားကို နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေရန် ဖိအားပေးလိုက်သည်။ သိုင်းနတ်ဘုရား တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးရောင်အရှိန်အဝါများသည် သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

“ဖျက်ဆီးစမ်း”

လီကျီ လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သော်လည်း၊ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မိစ္ဆာလက်မောင်းကြီးကို တစ်ခဏမျှသာ တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး၊ နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ နောက်သို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့ရပြန်သည်။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ၊ နောက်ထပ် လက်မောင်းတစ်ဖက်သည်လည်း ထိုအက်ကြောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ နှစ်ဖက်၊ သုံးဖက်… စုစုပေါင်း လက်မောင်း ရှစ်ဖက် တိတိ ရှိပေသည်။ အမွေးအမှင်များ နက်မှောင်ထူထပ်နေပြီး၊ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

လက်မောင်းရှစ်ဖက်၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည် ကောင်းကင်ယံကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များနှင့်အတူ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။ လီကျီက ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်သော်လည်း၊ ထိုလက်မောင်းနှစ်ဖက်က အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပေါင်းစပ်လျက် သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ လက်မောင်းထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့်၊ လီကျီသည် သိုင်းနတ်ဘုရား အဆင့် ဖြစ်နေသော်လည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရုန်းထွက်၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ၊ လီကျီ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အသက်ရှူသံ အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံသွားကာ၊ ထိုထုထည်ကြီးမားလှသော လက်မောင်းကြီးထဲမှ ရုန်းထွက်လျက် အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ဝေးကွာလှသော ချန်နိုင်ငံတော်၏ မြို့တော်အတွင်းရှိ လူငယ်ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ဖြူလျော်သွားခဲ့ရသည်။ မူလက တရိပ်ရိပ် တိုးတက်နေသော နိုင်ငံတော်၏ ကံကြမ္မာအကျိုးပေးသည်၊ ယခုအချိန်တွင် ဘေးဒုက္ခများ တိုးပွားလာပြီး သွေးထွက်သံယို ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို သူ ပြန်လည် ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“နောက်ထပ် ဘာကိစ္စ ဖြစ်ပျက်ပြန်ပြီလဲ”

လူငယ်ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာပေးက တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။ သိုင်းနတ်ဘုရားကိုပင် နိုင်ငံတော်၏ ကံကြမ္မာအကျိုးပေးကို ထုတ်သုံးရမည့်အထိ ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့သည်တကား။

…………

နတ်ဘုရားနယ်မြေ ၏ အပျက်အစီးနေရာတွင်၊ အက်ကြောင်းကြီးသည် ရုတ်တရက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွားခဲ့သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရား နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ ဤအက်ကြောင်းကြီး ကျယ်ပြန့်သွားပြီးနောက်တွင်၊ မကြာမီမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အက်ကြောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်မြည်ဟီးသံများသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ရေများကို တုန်ခါသွားစေခဲ့ပြီး၊ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ မြင့်မားလှသော စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီး တစ်ကောင်သည် လူ့လောကထဲသို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ လက်မောင်းရှစ်ဖက်တွင် အမွေးအမှင်များ ထူထပ်နေပြီး၊ လူနှင့်လည်းမတူ၊ တိရစ္ဆာန်နှင့်လည်း မတူချေ။ လီကျီသည်လည်း ဇွတ်မှိတ်၍ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ၊ ချက်ချင်းပင် လူ့လောကတွင် အနှိုင်းမဲ့ အစွမ်းထက်လှသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးထံသို့ သတင်းပို့လိုက်တော့သည်။

လူခေါ်ခြင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

………………

ဝေမြို့တော်ရှိ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်၊

လီယန်ချူသည် သတင်းစကားကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။ သူသည် ဆိုင်ရှင်မ ကို ဘာမျှမပြောခဲ့ဘဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်က ကျောင်းတော်ထဲမှ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

“ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက မိစ္ဆာနယ်မြေကို ချိတ်ပိတ်ခဲ့တုန်းက၊ အက်ကြောင်းကို နီရှန်း ရဲ့ ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်နဲ့ တားဆီးချိတ်ပိတ်ထားခဲ့တာ”

“ဒီလူတွေက မကျေနပ်ကြဘဲနဲ့၊ ဒီတစ်ကြိမ် မိစ္ဆာနယ်မြေရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို အသုံးချပြီး တစ်ခုခုကို ရှာဖွေချင်နေကြတာလား”

သူ၏ အကြည့်က လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသည်။

ဂူဗိမာန်နယ်မြေ ပေါ်ထွက်လာခြင်းကို ခံစားမိကတည်းက၊ ၎င်းသည် ကွယ်ပျောက်နေသော နောက်ကွယ်မှ လက်မည်းကြီးနှင့် ဆက်နွှယ်နေပုံရပြီး၊ လူတစ်ဦးဦးက တမင်တကာ ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်နေသည့် သဲလွန်စအချို့ ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ကိစ္စရပ်အများအပြားအပေါ် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပိုမို၍ သတိထားမိလာခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ကျူးကျော်မှုကို တမင်တကာ ပြန်လည် ဖော်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က မိစ္ဆာနယ်မြေကို ချိတ်ပိတ်ခဲ့သော လူသားကို ရှာဖွေလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်မိသောကြောင့်ပင်။

……………

တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ မြင့်မားလှသော စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီး၏ လက်မောင်းရှစ်ဖက်သည် စည်တီးလိုက်သည့်အလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့သဖြင့်၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မြေပြင်ကြီး တစ်ခုလုံး ဆတ်ဆတ်ခါ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ တောင်ထိပ်များစွာသည်လည်း ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤနေရာသည် မူလက ဂူဗိမာန်နယ်မြေမြတ်တစ်ခု၏ အပျက်အစီးနေရာ ဖြစ်သောကြောင့် လူသူကင်းမဲ့လှသဖြင့်၊ သို့မဟုတ်ပါက မည်မျှအထိ များပြားလှသော ဆင်းရဲသား ပြည်သူပြည်သားများ သေကျေပျက်စီးရမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

လီကျီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးရောင်အရှိန်အဝါများသည် သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော်လည်း၊ ဤအစွမ်းထက်လှသော မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည် သူ၏ သက်တမ်းကို မရပ်မနား ကုန်ဆုံးသွားစေရန်အတွက် ဖိအားပေးနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝုန်း… ဝုန်း…

မြေပြင်ကြီး ဆတ်ဆတ်ခါ တုန်လှုပ်နေသည်။

မိစ္ဆာဆိုးကြီး၏ အသက်ရှူသံ အရှိန်အဝါက အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပြီး၊ လက်မောင်းကြီးတစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ လီကျီကို လက်ထဲတွင် ဖမ်းဆွဲထားလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် လီကျီသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း နဂါးသွေးကြော နယ်မြေတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်မွေးမြူထားခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ အသက်ရှူသံ အရှိန်အဝါက ယခင်ကထက် ပိုမို၍ အားနည်းနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ သက်တမ်းကုန်ဆုံးတော့မည့် နိမိတ်လက္ခဏာပင် ဖြစ်ပေသည်။

“သေစမ်း”

မိစ္ဆာဆိုးကြီး၏ အသံက ကြေးစည်ကြီးကို တီးလိုက်သည့်အလား ကျယ်လောင်လှသည်။

လီကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရိုးများသည် တကွက်ကွက်နှင့် မြည်ဟီးလာခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ ကောင်းကင်ယံဆီမှ ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချလွင်…

စူးရှထက်မြက်လှသော နဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

မိစ္ဆာဆိုးကြီး၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်သည် ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသော်လည်း၊ မည်သည့်သွေးမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ဘဲ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များသာ တရိပ်ရိပ် လျှံထွက်လာခဲ့သည်။

လီကျီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျရောက်လာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် အလွန်ပင် မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူက “စီနီယာ… ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

လီကျီက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရင်း “တကယ်ပဲ နာတာပဲဟေ့” ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် လှည့်၍ ထိုမိစ္ဆာဆိုးကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊

“နောက်ထပ် ကိစ္စတွေကို ကျုပ်ဆီသာ လွှဲထားလိုက်ပါ”

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ၊ တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ မြင့်မားလှသော နတ်ဘုရားရုပ်ပွားတော်ကြီး တစ်ဆူ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မီးတောက်မီးလျှံများ ဝန်းရံသွားခဲ့တော့သည်။

သုံးရောင်ခြယ်မီး၊ နေမင်းစစ်မှန်သောမီး ၊ မြေအောက်ကမ္ဘာမီး ၊အကုသိုလ် မီး ၊ ရွှမ်ကျီကောင်းကင်မီး တို့ ဖြစ်ကြသည်။

မီးနတ်ဘုရား ဖန်ဆင်းခြင်း ကိုယ်ပွား ပင် ဖြစ်ပေသည်။

မီးနတ်ဘုရား ကိုယ်ပွား ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်တွင်၊ လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုမိစ္ဆာဆိုးကြီးထံသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

အော်ဟစ်မြည်ဟီးသံတစ်ခု ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။

မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည် မီးနတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားထံသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ၊ ကြီးမားလှသော တည်ရှိမှုနှစ်ခုသည် မရပ်မနား ရိုက်ခတ်မိကြတော့သည်။

မိစ္ဆာဆိုးကြီး၏ အရေပြားများ ကွဲအက်သွားသော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် ထူထပ်လှသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ပြန်လည်စီးဆင်းလာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ… မင်းရဲ့ ဒီဓမ္မခန္ဓာကိုယ် က နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်”

မိစ္ဆာဆိုးကြီး၏ အသံက မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ကျယ်လောင်လှသည်။

မကြာမီမှာပင်၊ အက်ကြောင်းထဲမှ နောက်ထပ် မိစ္ဆာဆိုးတစ်ကောင် ထပ်မံထွက်ပြေးလာပြန်သည်။ ၎င်းသည် သိုးခေါင်းနှင့် လူခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး၊ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေသည်။

“ဒီလို ကောင်းတဲ့ကိစ္စမျိုးကို၊ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ အပိုင်စီးချင်နေတာလား”

ထိုမိစ္ဆာဆိုးသည် နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်ပြင်းစွာ လှမ်းလျက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်။ မြေပြင်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားကို တောင့်ခံနိုင်ခြင်း မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

သူသည် လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ သွေးရောင်အပြည့်ရှိသော ပါးစပ်ကြီးကို အရှိန်ပြင်းစွာ ဖြဲဟလိုက်သည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့ပြီး၊ အလွန်ပင် မှောင်မိုက်သွားခဲ့ရသည်။

မီးနတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုသိုးခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ခန္ဓာရှိသော မိစ္ဆာဆိုးကြီး၏ နောက်ကျောပြင်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ လက်မောင်းရှစ်ဖက် မိစ္ဆာဆိုးကြီးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“နောက်ကျောကို သတိထား”

ဝုန်း…

သိုးခေါင်း မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည် ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထွက်ပြေးရတော့သည်။

ဤမိစ္ဆာဆိုးကြီး နှစ်ကောင်သည် ပြိုင်တူ အော်ဟစ်မြည်ဟီးလိုက်ကြရာ၊ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တစ်ခုလုံး ဆတ်ဆတ်ခါ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ မြင့်မားလှသော မီးတောက်နတ်ဘုရားကြီးသည် ချင်ယွမ်ဓား ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ချင်ယွမ်ဓားပေါ်တွင် အစီရင်တံဆိပ်များ ပါရှိပြီး၊ အလယ်တွင် စာလုံးလေးလုံး ခွဲခြားထားရာ ၎င်းတို့မှာ ‘မြေ၊ ရေ၊ မီး၊ လေ’ တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင်၊ မရေမတွက်နိုင်သော မီးတောက်မီးလျှံများ ဝန်းရံထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ရွှေရောင်မြွေနဂါးများ အရှိန်ပြင်းစွာ ကခုန်နေကြကာ၊ ထူထပ်လှသော မီးခိုးလုံးကြီးများ တရိပ်ရိပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မိစ္ဆာဆိုးကြီး နှစ်ကောင်သည် ထိုအထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဘုရားလေပြင်းများသည် ထက်မြက်လှသော ဓားသွားများကဲ့သို့ ထိုမိစ္ဆာဆိုးကြီး နှစ်ကောင်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ခုတ်ပိုင်းတော့သည်။

မိစ္ဆာဆိုးကြီး နှစ်ကောင်သည် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်မြည်ဟီးနေကြပြီး၊ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဖြူဖွေးသော အရိုးများကိုပင် မြင်တွေ့နေရချေပြီ။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အကြားတွင် မီးတောက်မီးလျှံများနှင့် ရွှေရောင်မြွေနဂါးများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ နတ်ဘုရားလေပြင်းများသည် ဓားသွားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့်၊ ရှောင်တိမ်းရန်လည်း မရှိ၊ ထွက်ပြေးရန်လည်း မရနိုင်ချေ။

ထိုလက်မောင်းရှစ်ဖက် မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည် တိုးညှင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို ပေါက်ကွဲထုတ်ဖော်ကာ လွတ်မြောက်လမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ကြိုးပမ်းသည်။ သို့သော်လည်း ဤနေရာသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး မှောင်မိုက်နေပြီး၊ နေနှင့်လတို့၏ အလင်းရောင် ကင်းမဲ့နေကာ၊ မြင်တွေ့သမျှ နေရာတိုင်းတွင် လေပြင်းများနှင့် စစ်မှန်သော မီးတောက်မီးလျှံများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

မိစ္ဆာဆိုးကြီး နှစ်ကောင်၏ အော်ဟစ်သံများသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြန်ရာ၊ ယခုအချိန်တွင်မူ အနည်းငယ် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော လေသံ ဖြစ်နေချေပြီ။

လီယန်ချူသည်လည်း ချင်ယွမ်ဓားကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ထုတ်သုံးခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဤဓား၏ စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဤနတ်ဘုရားလက်နက် က အလွန်ပင် ဩဇာကြီးမားလှသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ မီးနတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားက ချင်ယွမ်ဓားကို မောင်းနှင်ခြင်းသည်၊ သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်က မောင်းနှင်ခြင်းထက် ပိုမို၍ အစွမ်းထက်လှပေသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ အက်ကြောင်းထဲမှ နောက်ထပ် မိစ္ဆာဆိုးတစ်ကောင် ထပ်မံထွက်ပြေးလာပြန်သည်။ ၎င်းသည် လူနှင့်လည်းမတူ၊ တိရစ္ဆာန်နှင့်လည်း မတူဘဲ၊ လက်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော ကျောက်ဆောက်ဓားကြီး တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ ၎င်းသည် အလွန်ပင် ချောမွေ့ထက်မြက်လှသည်။ သူကား ရှေးဟောင်းခေတ်ဦးမှ ဆင်းသက်လာသည့် အရိုင်းစိုင်း တောင်တန်းဘီလူးကြီး နှင့် တူလှပေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် မိမိ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားကို မထုတ်ဖော်ရသေးမီမှာပင်၊ ချင်ယွမ်ဓား၏ ပိတ်လှောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြန်သည်။ ကောင်းကင်ယံအပြည့် ရှိသော နတ်ဘုရားလေပြင်းများသည် မရေမတွက်နိုင်သော လှံတံများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ၊ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပေသည်။

မကြာမီမှာပင်၊ ထိုလက်မောင်းရှစ်ဖက် မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည် ခြေလက်များ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး၊ ထိုအထဲရှိ မီးတောက်မီးလျှံများ၏ လောင်ကျွမ်းခြင်းကို ခံရကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဓားသည် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသဖြင့်၊ ထိုသိုးခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ခန္ဓာရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည် သွေးရောင်အပြည့်ရှိသော ပါးစပ်ကြီးကို ဖြဲဟကာ၊ မီးခိုးလုံးများနှင့် မီးတောက်မီးလျှံများကို ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ မျိုချပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင်မူ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ် ကျင့်ကြံထားပြီး ဖြစ်သဖြင့်၊ လူများကို ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ မျိုချနိုင်ကာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားလှသည်။ ဤလေပြင်းများနှင့် စစ်မှန်သောမီးများ မိမိအား လောင်ကျွမ်း၍ သေဆုံးသွားစေမည့်အစား၊ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ မျိုချပစ်လိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်မည်ဟု တွေးတောခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤတန်ခိုးနည်းလမ်းသည်လည်း အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှသည်။

သို့သော်လည်း၊ ချင်ယွမ်ဓား၏ စွမ်းအားက အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့်၊ လေပြင်းများနှင့် စစ်မှန်သောမီးများသည် မကြာမီမှာပင် သူ၏ တန်ခိုးနည်းလမ်းကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်မှ မီးခိုးနက်ကြီးများ တရိပ်ရိပ် ထွက်ပေါ်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဒဏ်ရာကြီးများ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမိကာ

“တိုက်ရိုက် မျိုချပစ်တာလား… မင်းကတော့ တကယ်ပဲ ကြမ်းတာပဲ”

မကြာမီမှာပင်၊ ဤသိုးခေါင်း မိစ္ဆာဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြာမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ ဝိညာဉ်ပါမကျန် ဆုတ်ဖြဲခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ မြင့်မားလှသော နတ်ဘုရားကြီးသည် လက်ထဲတွင် ချင်ယွမ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက်၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိစ္ဆာဆိုးကြီး နှစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်သဖြင့်၊ မည်သူမျှ တားဆီး၍ မရနိုင်ချေ။

နောက်ဆုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုကျောက်ဆောက်ဓားကြီး ကိုင်ဆောင်ထားသည့် မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည်၊ ယခင်က မိစ္ဆာဆိုးကြီး နှစ်ကောင်ထက် ပိုမို၍ အစွမ်းထက်လှပေသည်။ ထို့ပြင် သူသည် ထိုအက်ကြောင်းနှင့် အလွန်နီးကပ်သော နေရာတွင် ရှိနေသဖြင့်၊ ယခုအချိန်တွင် အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ လက်ထဲမှ ကျောက်ဆောက်ဓားကြီးကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများက ဖုထစ်နေပြီး၊ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များသည် သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသည်။

ကျောက်ဆောက်ဓားကြီးပေါ်တွင် အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး၊ မီးခိုးနက်ကြီးများကို ဆုတ်ဖြဲကာ၊ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မိစ္ဆာနယ်မြေထဲသို့ ပြန်လည်ထွက်ပြေးသွားခဲ့တော့သည်။

မိစ္ဆာနယ်မြေထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသောအခါ၊ သူ၏ သနားစရာကောင်းလှသော ပုံစံသည် အစွမ်းထက်လှသော တည်ရှိမှုများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိသွားခဲ့သည်။ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်မှာ တစ်ခဏမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များစွာ ရရှိခဲ့ပြီး နေရာတိုင်းတွင် ဓားဒဏ်ရာများနှင့် မီးလောင်ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူ၏လက်ထဲရှိ ကျောက်ဆောက်ဓားကြီးပေါ်တွင်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ထင်ဟပ်နေခဲ့ရသည်။ ဤကျောက်ဆောက်ဓားကြီးသည် သူနှင့်အတူ မိစ္ဆာနယ်မြေတွင် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည်မှာ မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ မရရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော အက်ကြောင်းများစွာ တိုးပွားနေခဲ့သဖြင့်၊ ဤမိစ္ဆာဆိုးကြီးကို အလွန်ပင် နှမြောတသ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

“ငါယီးလိုပဲ”

“ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ မိစ္ဆာနယ်မြေနှင့် လူ့လောကအကြားက တံခါးပေါက် ပွင့်သွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ… အခုကြည့်ရတာတော့၊ လူ့လောက ကျင့်ကြံသူတွေက အကွက်ဆင်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”

“ငါလူးမ လူသားတွေ”

“တကယ်လို့ ငါသာ ဘယ်သူက ဒီတံခါးပေါက်ကို ဖွင့်ခဲ့လဲဆိုတာကို ရှာတွေ့ရင်၊ သူ့ကို သေချာပေါက် ယီးနဲ့ထိုးမယ်”

ဤမိစ္ဆာဆိုးကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ မရပ်မနား လျှံထွက်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အေးစက်လှသော အကြည့်များစွာကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် မိမိ၏ အသက်ရှူသံ အရှိန်အဝါကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး၊ မည်သည့် ပေါ့ဆမှုမျှ မရှိစေရန် သတိထားလိုက်ရသည်။ မိစ္ဆာနယ်မြေသည် အချင်းချင်း ပူးပေါင်းတိုက်ပွဲဝင်ရမည့် စစ်တုရင်ခုံတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ သန်သူစားစတမ်း စည်းကမ်းသာ ရှိသည့်နေရာ ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤနေရာတွင် ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိခဲ့လျှင်၊ အခြားသော မိစ္ဆာဆိုးကြီးများ၏ ဆုတ်ဖြဲခြင်းကို ခံရပြီး မိမိကိုယ်ကို ဖြည့်စွက်ခြင်း ခံရမည်မှာ သေချာလှသည်။

“လူ့လောကရဲ့ လေထုစွမ်းအင်တွေက အလွန် ထူထပ်လှပြီး၊ မိစ္ဆာနယ်မြေထက် နေထိုင်ရတာ ပိုပြီးတော့ သင့်တော်တယ်… မိတ်ဆွေတို့ မြန်မြန် သွားကြစို့”

ထိုမိစ္ဆာဆိုးကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အပြင်ဘက်က အဲဒီကျင့်ကြံသူက ကျုပ်ကို အပြင်းထန် ဒဏ်ရာ ပေးလိုက်ပြီ… အဲဒီလူရဲ့ အသက်စွမ်းအားက အလွန် ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ် ၊ တကယ်လို့ သူ့ကိုမျိုချနိုင်ခဲ့ရင် ကျင့်စဉ်အဆင့်က သေချာပေါက် ကြီးကြီးမားမား တိုးတက်လိမ့်မယ်”

သူ၏အသံက မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော အရပ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

အိုမင်းလှသောအသံတစ်ခုက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ရင်း

“ဒီလူက ကျုပ်တို့အားလုံးကို အရူးတွေလို့ ထင်နေတာလား… ဒါက ထင်ရှားနေတာပဲ လူ့လောက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အကွက်ပဲဟာကို”

“မင်းထက် ငါက ပိုပြီးတော့တောင် မြင်နိုင်သေးတယ်”

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရယ်မောသံများစွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“သူ့ကို အရင်ဆုံး ဆုတ်ဖြဲပစ်ပြီး၊ အားလုံး ခွဲဝေစားသောက်ကြစို့… ပြီးမှ လူ့လောကထဲကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်တာလည်း မနောက်ကျပါဘူး”

ဟု ဘေးနားရှိ မိစ္ဆာဆိုးတစ်ကောင်က လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

ဤကျောက်ဆောက်ဓားကြီး ကိုင်ဆောင်ထားသော မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူထပ်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ခြေလှမ်းများကို လှမ်းလျက် အနောက်မြောက်အရပ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးရတော့သည်။

ဝုန်း… ဝုန်း… ဝုန်း…

သူ ပြေးသွားသောအခါ၊ အရှိန်အဝါက အလွန်ပင် ကြီးမားကျယ်လောင်လှသည်။ ထိုအချိန်တွင် မိစ္ဆာခေါင်းဆောင် အနည်းငယ်သည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်လာခဲ့ကြပြီး၊ ချက်ချင်းပင် သူနှင့်အတူ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားကြတော့သည်။

အက်ကြောင်းကြီး၏ နောက်ကွယ်ရှိ လူ့လောကနှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ ၎င်းတို့သည် ထိုလတ်ဆတ်လှသော အသက်ရှူသံကို ခံစားနိုင်ကြသော်လည်း၊ မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော အရပ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသဖြင့် ပိုမို၍ ထက်မြက်စွာ ခံစားမိကြသည်မှာ…

မင်္ဂလာမရှိခြင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဒါက မင်္ဂလာမရှိတဲ့ နိမိတ်လက္ခဏာပဲ။

အပြင်ဘက်တွင်မူ အနှိုင်းမဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော လူသားတစ်ဦးက၊ ၎င်းတို့အား စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ သေချာလှပေသည်။