အခန်း (၁၀၇၅-၁၀၇၆)

အခန်း (၁၀၇၅) ဒူလော့

ထိုအချိန်တွင် ကံစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မိစ္ဆာဆိုးကြီးတစ်ကောင်က ခေါင်းပြူ၍ အပြင်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ၊ လီယန်ချူ၏ လက်အင်္ကျီစွပ်ထဲမှ ကြီးမားလှသော ရွှေရောင် လေလှိုင်းစွမ်းအင်များ အရှိန်ပြင်းစွာ ထိုးထွက်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူက သူ၏လက်အင်္ကျီစကွက်ကို အားပြင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မိုးခြိမ်းသံနှင့် လျှပ်စီးသံများ သောင်းသောင်းဖျဖျ မြည်ဟီးလာခဲ့တော့သည်။

ထိုမိစ္ဆာဆိုးကြီးသည် မိမိ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် လျှပ်စီးရေကန်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက်ပင်

ချလွင်…

စူးရှထက်မြက်လှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါက အနှိုင်းမဲ့ ထက်မြက်လှသဖြင့် ထိုမိစ္ဆာဆိုးကြီး၏ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ပြတ်တောက်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုစစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ၊ ခေါင်းပြတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် မိစ္ဆာနယ်မြေထဲသို့ အလျှင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လက်ထဲ၌ ချင်းယွန်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော၊ တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ မြင့်မားလှသည့် ရွှေချပ်ဝတ် နတ်ဘုရားရုပ်ပွားတော်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရားသည် အလွန်တရာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားမိကာ၊ လီယန်ချူကို မယုံကြည်နိုင်လောက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

မီးနတ်ဘုရား ဖန်ဆင်းခြင်းကိုယ်ပွားကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက်၊ လီယန်ချူသည် ထိုအက်ကြောင်းကြီးထံသို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ၊ သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ တာအိုဝတ်စုံသည် လေထဲတွင် အနောက်ဘက်သို့ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်မျောသွားခဲ့သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရား၏ နှလုံးသားထဲတွင် လေးလံသွားခဲ့ရပြီး၊ ချက်ချင်းပင် ဆိုလိုက်သည်။

“မဖြစ်ဘူး… ဒီတစ်ကြိမ် မိစ္ဆာနယ်မြေရဲ့ နောက်ကွယ်က ရန်သူက ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်ထက် ပိုပြီးတော့ ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်”

လီယန်ချူက သိုင်းနတ်ဘုရားကို တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြလိုက်ရင်း၊

“သူတို့က လူ့လောကကို လာနိုင်ပြီး၊ ကျုပ်က မိစ္ဆာနယ်မြေကို ဘာလို့မသွားရမှာလဲ”

သိုင်းနတ်ဘုရားသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာထား တည်ကြည်လေးနက်သွားခဲ့ရသည်။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ၊ လီယန်ချူသည် ထိုအက်ကြောင်းကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ မိစ္ဆာနယ်မြေထဲသို့ ဇွတ်မှိတ်ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်သွားခဲ့လေပြီ။

သိုင်းနတ်ဘုရားသည် သူ၏အသက်ရှူသံ အရှိန်အဝါများ အားနည်းယိမ်းယိုင်နေသော်လည်း၊ သူ၏နောက်သို့ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

သို့သော် လီယန်ချူက လက်အင်္ကျီစကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ နူးညံ့လှသော အရှိန်အဝါစွမ်းအင်တစ်ခုက သိုင်းနတ်ဘုရားကို ထိုအက်ကြောင်းကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင်သာ ကာဆီးပိတ်ဆို့ ထားလိုက်တော့သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရား၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

လီတာအိုဆရာက… တကယ်ပဲ တစ်ကိုယ်တည်း မိစ္ဆာနယ်မြေထဲကို ဝင်သွားတာတကား။

“မဖြစ်ဘူး… ငါသေရင် သေပါစေ၊ ဒီလို အနှိုင်းမဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် မိစ္ဆာနယ်မြေထဲမှာ သေဆုံးသွားရတာဟာ လူ့လောကအတွက် ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုပဲ”

သူသည် ရှေ့သို့ ဇွတ်တိုးရန် ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ပင်၊ အလွန်တရာ စူးရှတောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်းကား ဓားသန္ဓေ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအလင်းရောင်များ လင်းလက်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အက်ကြောင်းကြီးသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရားသည် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ရပြီး၊ မျက်နှာအမူအရာက အလွန်တရာ တည်ကြည်လေးနက် သွားခဲ့ရတော့သည်။

……………

မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော အရပ်တွင်မူ၊ မိစ္ဆာခေါင်းဆောင် အနည်းငယ်သည် ခုနက ကျောက်ဆောက်ဓားကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မိစ္ဆာဆိုးကြီး၏ နောက်သို့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အစွမ်းထက်လှသော ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုအချို့သည် လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦး ဓားကိုကိုင်ဆောင်ကာ မိစ္ဆာနယ်မြေထဲသို့ ဇွတ်ဝင်လာသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊

ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ပစ်ချလိုက်သည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုမိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုများသည် ချက်ချင်းပင် အပြင်းအထန် ဒေါသထွက်သွားကြပြီး၊

“သတ္တိရှိလှချေလား”

၎င်းတို့သည် ယခင်က လူ့လောက ကျင့်ကြံသူများ အကွက်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်မည်ကို သံသယဝင်နေကြသဖြင့် မဆင်မခြင် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ သတိထားနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ရန်သူက အိမ်ပေါက်ဝအထိ လာရောက်စိန်ခေါ်နေသဖြင့်၊ ၎င်းတို့အတွက် အလွန်ပင် စော်ကားခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်နှာထား ခက်ထန်အေးစက်လျက်၊ ခုနက ခေါင်းပြတ်သွားသော ကိုယ်ထည်ကြီးမားလှသည့် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့ပြင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝေဝါးလှသော အမည်းရောင် အရိပ်ကြီးများသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့်အလား ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားတောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့ တည်ရှိနေကြသည်။

ရှူး…

လီယန်ချူသည် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ခေါင်းပြတ်မိစ္ဆာဆိုးကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဤစစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် ခေါင်းပြတ်နေသော်လည်း၊ ရင်ဘတ်ရှိ နို့သီးခေါင်းနှစ်ဖက်ကို မျက်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသဖြင့် လီယန်ချူ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

ခုနတင်က လီယန်ချူ၏ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ခေါင်းဖြတ်ခြင်း ခံထားရသဖြင့်၊ ရန်သူ၏ ရက်စက်လှသော တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းကို အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေမိကာ ယခုအချိန်တွင် ဆက်လက်မတိုက်ခိုက်ချင်တော့ဘဲ၊

ကိုယ်ကိုလှည့်၍ ဘေးဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် ကြိုးပမ်းသည်။

လီယန်ချူက နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ပြီး၊ လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ရာ ၎င်းသည် တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုအလား ပြင်းထန်လှပေသည်။

ဒိန်း…

လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုခေါင်းပြတ်မိစ္ဆာဆိုးကြီးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားစေခဲ့ကာ၊ အသားစများနှင့် သွေးစများ လွင့်စင်ထွက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

လီယန်ချူသည် နောက်ထပ် လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ထပ်မံရိုက်ချလိုက်ပြန်ရာ၊

တောက်ပလှသော ရွှေရောင်လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက်သည် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ကျရောက်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုအထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ရှေးဟောင်း မန္တန်အစီရင်များစွာ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ကောင်းကင်ပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို နှိမ်နင်းချေမှုန်းနိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ထိုခေါင်းပြတ်မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ ချေမှုန်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သွေးနှင့်အသားများသည် မရပ်မနား ပျက်စီးပြုန်းတီးနေခဲ့ရသည်။

ထိုစစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

ဤတာအိုဆရာလေးသည် လက်ထဲမှ ဓားတင် အစွမ်းထက်ရုံတင်မကဘဲ၊ ခြေကွက်လက်ကွက်များကလည်း အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်တကား။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် မန္တန်အစီရင်များစွာက မိမိ၏စွမ်းအားများကို ဖိနှိပ်ထားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါဟာ သန့်စင်လှတဲ့ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မန္တန်အစီရင်တွေပဲ။

မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော အရပ်မှ အစွမ်းထက်လှသော တည်ရှိမှုများသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တုန်လှုပ်သွားကြပြီး၊

“ရိုင်းစိုင်းလှချေလား”

စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးတစ်ကောင်၏ အသံက ကြေးစည်ကြီးကို တီးလိုက်သည့်အလား ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင်မူ ကြီးမားလှသော ဓားကြီးတစ်လက် ပျံသန်းလျက်ရှိပြီး၊ အရှိန်အဝါက အနှိုင်းမဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။

ချလွင်…

ဓားသွားက မရပ်မနား မြည်ဟီးနေခဲ့ပြီး၊ စူးရှလှသော နဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ မသီမကန် လုပ်ချင်နေကြသော မိစ္ဆာဆိုးကြီးအချို့ကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သဖြင့် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားများကို လည်ပတ်စေလိုက်ရာ၊

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ ထိုရွှေရောင်လက်ဝါးကြီး၏ အပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မီးတောက်မီးလျှံများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သုံးရောင်ခြယ်မီး၊ နေမင်းစစ်မှန်သောမီး၊ အကုသိုလ်မီး၊ မြေအောက်ကမ္ဘာမီး နှင့် အဆိုးရွားဆုံးဖြစ်သော ရွှမ်ကျီကောင်းကင်မီး တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုမီးတောက်မီးလျှံများအောက်တွင် ခေါင်းပြတ်မိစ္ဆာဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တရိပ်ရိပ် ပျက်စီးပြုန်းတီးသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် လီယန်ချူ၏ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ပေးခြင်းကို ခံထားရသည့်အပြင်၊ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မန္တန်အစီရင်များ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့်၊ ယခုအချိန်တွင် ထိုစစ်မှန်သော မီးတောက်များကို ခုခံရန် ဘာမျှမတတ်နိုင်တော့ချေ။

မကြာမီမှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီး၊ တစ်ခါမှ ပေါ်မလာခဲ့ဖူးသည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူသည် မျက်နှာထား ခက်ထန်အေးစက်လျက်၊ ထိုမိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ခြေဖဝါးအောက်မှ ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာကာ၊

တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ထုထည်ကြီးမားလှသော အမည်းရောင်အရိပ်ကြီးတစ်ခုထံသို့ ဇွတ်ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ထိုအမည်းရောင်အရိပ်ကြီးသည် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ သူ့အား နင်းခြေလိုက်ရာ၊ ထိုအထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ တရိပ်ရိပ် လျှံထွက်နေသည်။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ၊ စူးရှထက်မြက်လှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး၊ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပေသည်။

ထိုထုထည်ကြီးမားလှသော အမည်းရောင်အရိပ်ကြီးသည် ဝုန်းခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရတော့သည်။

သူ၏ခြေထောက်တစ်ဖက်သည် ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီး၊ ရင်ဘတ်တွင်လည်း ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားကာ ကျောပြင်နောက်၌ ဖြူဖွေးသော အရိုးများကိုပင် မြင်တွေ့နေရချေပြီ။

လီယန်ချူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးရောင်အရှိန်အဝါများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားခဲ့ပြီး၊ အရှိန်အဝါက ပူပြင်းလှသော နေမင်းကြီးအလား တောက်ပလှပေသည်။

သူသည် ဓားကို အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ၊ ထက်မြက်လှသော ဓားအလင်းတန်းက ထိုစစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးကို တိုက်ရိုက်ပင် နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်သဖြင့် သွေးများက ထိုရှုပ်ထွေးလှသော အရပ်တစ်ခုလုံးသို့ ဖျန်းပက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ကျန့်ကျောင်းဓားပေါ်မှ စူးရှလှသော နဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဆန်းပြားလှသော လှိုင်းဂယက်တစ်ခုသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။

သူ၏ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ထိုစစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ ပျက်စီးပြုန်းတီးသွားစေခဲ့ပြီး၊

ဝိညာဉ်ပါမကျန် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် ထိုမိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုများကို တိုက်ရိုက်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သဖြင့်၊

၎င်းတို့သည် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ထင်ဟပ်လာခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ စွမ်းအားများကို အသီးသီး ထုတ်ဖော်လိုက်ကြပြီး၊ မိမိတို့လက်အောက်ရှိ မိစ္ဆာသတ္တဝါများနှင့် မိစ္ဆာစစ်သည်များကို စေခိုင်းလိုက်ကြသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင်၊ လီယန်ချူသည် မရေမတွက်နိုင်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည့် မိစ္ဆာသတ္တဝါများ အရပ်လေးမျက်နှာလုံးမှ ဒီရေလှိုင်းကြီးများအလား တရိပ်ရိပ် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လာကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုမိစ္ဆာသတ္တဝါများသည် ထူးဆန်းဆန်းပြားလှပြီး၊ လူပုံစံနှင့် သားရဲပုံစံများ ရောယှက်နေကြသည်။

၎င်းတို့သည် ရှုပ်ထွေးလှသော အရပ်တွင် မွေးဖွားလာကြသည့် မိစ္ဆာသတ္တဝါများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ထိုစစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးများ၏ လက်အောက်ခံ စွမ်းအားများလည်း ဖြစ်ကြသဖြင့်၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သတ်ဖြတ်သံများ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး၊ ပါးစပ်ကို ဟကာ သုံးရောင်ခြယ်မီးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

မီးတောက်မီးလျှံများသည် အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဤနေရာကို တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မီးပင်လယ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

ဒီရေလှိုင်းကြီးများအလား ဝင်ရောက်လာကြသော မိစ္ဆာသတ္တဝါများသည် သုံးရောင်ခြယ်မီးအောက်တွင် ပြာမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်၌ မြေပြင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ အားလုံးကို ပြောင်စင်အောင် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်သဖြင့် တစ်ခါမှ ပေါ်မလာခဲ့ဖူးသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုများသည် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ထိုမိစ္ဆာသတ္တဝါများကို ဆက်လက်၍ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန်သာ စေခိုင်းနေခဲ့ကြပြီး၊

ဒီတာအိုဆရာလေးရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားတွေကို အရင်ဆုံး ကုန်ဆုံးသွားအောင် လုပ်မယ် ဟု တွေးတောနေကြသည်။

လီယန်ချူ၏ ကျောပြင်နောက်တွင်မူ ကြီးမားထုထည်လှသော ကျင့်စဉ်ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ပါးစပ်မှ သုံးရောင်ခြယ်မီးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သုံးရောင်ခြယ်မီးသည် အလွန်ပင် ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး နီရဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

ထိုမိစ္ဆာသတ္တဝါများသည် ဒီရေလှိုင်းကြီးများအလား တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ဝင်ရောက်လာကြသော်လည်း၊ အားလုံးသည် သုံးရောင်ခြယ်မီးအောက်တွင် လုံးဝ ပျက်စီးပြုန်းတီးသွားခဲ့ကြရသည်။

လီယန်ချူသည် မီးနတ်ဘုရား ဖန်ဆင်းခြင်းကိုယ်ပွားကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ပြီးနောက်တွင်၊ မီးတောက်မီးလျှံများနှင့် ပတ်သက်သော တန်ခိုးနည်းလမ်းများကို မောင်းနှင်ရာ၌ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပေသည်။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ၊ သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး၊ ဓားကို အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ မီတာရာခန့် ရှည်လျားသော ဓားအလင်းတန်းကြီးတစ်ခု ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ဓားအလင်းတန်းက အနှိုင်းမဲ့ ထက်မြက်လှပေသည်။

ဖြူဖွေးသော မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှေ့သို့ ဖြောင့်တန်းစွာ ထိုးထွက်သွားခဲ့ရာ၊ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်ရှိ မိစ္ဆာသတ္တဝါအားလုံး ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ကြရသည်။

စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးတစ်ကောင်သည် ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မမှီသဖြင့်၊ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် လက်မောင်းတစ်ဖက် ပြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျရောက်သေးမီမှာပင် ထိုလက်မောင်းသည် လုံးဝ ပြာမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

ရန်သူပေါင်းထောင်သောင်းကို အရှိန်ပြင်းစွာ သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ မည်သူမျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ ကြီးမားလှသော အမည်းရောင် ကျားကြီးတစ်ကောင်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး၊ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်။

ဟိန်း…

သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းဆန်းပြားလှသော မန္တန်အစီရင်များ ပါရှိပြီး၊ ခေါင်းက တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးမားလှကာ မျက်ဝန်းအစုံက နီမြန်းနေသဖြင့် ကောင်းကင်ယံရှိ သွေးရောင်လမင်းကြီး နှစ်စင်းအလား ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံက ကျင့်ကြံသူ၏ ဝိညာဉ်ကို တုန်ခါသွားစေနိုင်သော်လည်း၊

လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်ကမူ အလွန်ပင် ခိုင်မာလှသဖြင့် ဘာမျှ ထိခိုက်ခြင်း မရှိချေ။

ထိုအမည်းရောင်ကျားကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေသဖြင့်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုအချို့သည်ပင် ၎င်း၏အရှိန်အဝါကို ခေတ္တမျှ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြရသည်။

လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ဤရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားလက်နက် ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပြန့်နှံ့သွားခဲ့တော့သည်။

ဒေါင်…

ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ထိုထုထည်ကြီးမားလှသော အမည်းရောင်ကျားကြီးသည် ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရတော့သည်။

ထိုအမည်းရောင်ကျားကြီး၏ ပင်ကိုယ် တန်ခိုးနည်းလမ်းက ရန်သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဆုတ်ဖြဲနိုင်သော်လည်း၊ ဤရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားလက်နက်၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ဘာမျှမတတ်နိုင်ဘဲ တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ချေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများက တရိပ်ရိပ် အားနည်းသွားခဲ့ရသည်။

ထိုအမည်းရောင်ကျားကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် ကြီးမားလှသော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရပြီး၊ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်လျှင် သူ၏ ကျင့်စဉ်ဝိညာဉ်ပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အက်ကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး… ဒီနေ့ ငါ့အသက်တော့ ဒီတာအိုဆရာလေးရဲ့ လက်ထဲမှာ ကုန်ဆုံးတော့မှာပဲ”

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိုအတွေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းဆန်းပြားလှသော မန္တန်အစီရင်များ ပြန်လည်လင်းလက်လာကာ၊

ဟိန်း…

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်မြည်ဟီးသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

ဒေါင်…

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြားတွင် နောက်ထပ် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်ရာ၊

ထိုအမည်းရောင်ကျားကြီး၏ ကျင့်စဉ်ဝိညာဉ်သည် တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်ရာဒဏ်ချက် ဘာမျှမရှိသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ လုံးဝ သေဆုံးသွားခဲ့ရလေပြီ။

“………………”

မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုများသည် အပြင်းအထန် တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။

၎င်းတို့သည် ရှုပ်ထွေးလှသော အရပ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ပြီး၊ အားအနည်းဆုံး အရှိန်အဝါရှိသူသည်ပင် ဒုတိယအဆင့် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ လက်ထဲတွင်မူ၊ ကြက်ကလေး ငှက်ကလေးများကို သတ်ဖြတ်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်ကို မည်သူက တွေးမိမည်နည်း။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် နှလုံးသားထဲ၌ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့ကြရသည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏အကြည့်ကို ထိုတောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော အမည်းရောင်အရိပ်ကြီးများပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ အစိမ်းရောင် ကြာပန်းအလံတော်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းကို အစောကြီးကတည်းက ရရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ဤနတ်ဘုရားလက်နက်များစွာထဲတွင် အစိမ်းရောင် ကြာပန်းအလံတော်ကို အသုံးပြုရာ၌ အကျွမ်းကျင်ဆုံးနှင့် အပိုင်နိုင်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် အလံတော်ထဲသို့ တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ထည့်သွင်းလိုက်ရာ၊ ၎င်းသည် လေထဲတွင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သွားခဲ့ပြီး စိမ်းလန်းသော အလံတော်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် အလံတော်ကို အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊

ခဏအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး မှောင်မိုက်သွားခဲ့ပြီး၊ မြေပြင်ကြီး ဆတ်ဆတ်ခါ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

မိမိ၏မျက်စိရှေ့မှောက်ရှိ တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော အမည်းရောင်အရိပ်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီး၊ လုံးဝ ပျက်စီးပြုန်းတီးသွားခဲ့ရသည်။

သူ၏ဘေးနားရှိ မိစ္ဆာသတ္တဝါများသည်လည်း ၎င်းနှင့်အတူ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ကြရတော့သည်။

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားသည် မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုများကို အပြင်းအထန် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သဖြင့်၊ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြရသည်။

လီယန်ချူသည် အလံတော်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ၊ အလံတော်ပေါ်မှ ဖြူဖွေးသောအလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး၊

နောက်ထပ် တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော အမည်းရောင်အရိပ်ကြီးတစ်ခု၏ ခန္ဓာကိုယ် ထပ်မံပျက်စီးသွားခဲ့ရပြန်သည်။

“တောက်… ဘယ်သူကများ ဒီလောက်အထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ လူသတ်သမားကြီးကို သွားပြီးတော့ ရန်စလိုက်တာလဲ မသိဘူး”

၎င်းတို့သည် ရှုပ်ထွေးလှသော အရပ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊

အချင်းချင်း လုံးဝ သတ်ဖြတ်ပစ်နိုင်ရန်မှာမူ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

ကျင့်စဉ်အဆင့် တစ်ဆင့် ပိုမိုမြင့်မားနေလျှင်ပင် ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။

တိုက်လို့မနိုင်ရင် ထွက်ပြေးလို့ရသလို၊ ပုန်းအောင်းလို့လည်းရပြီး၊ အပေါင်းအဖော်တွေကိုလည်း ခေါ်ယူနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေးသည် မိစ္ဆာနယ်မြေထဲသို့ ဇွတ်ဝင်လာပြီး၊ ခဏအကြာမှာပင် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးအချို့ကို ဝိညာဉ်ပါမကျန် ကွယ်ပျောက်သွားအောင် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်တကား။

အလွန်ပင် ရှေးကျလှသော မိစ္ဆာဆိုးကြီးတစ်ကောင်သည် အပေါ်သို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး၊ လက်ထဲတွင် ကြေးနီဓားဆန်းကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ဤစစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည် ရှုပ်ထွေးလှသော အရပ်တွင် အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသူ ဖြစ်ပြီး၊ ပဉ္စမအဆင့် မြေကမ္ဘာနတ်သက်ကြွေ ကျင့်စဉ်အဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာဆိုးကြီး ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် သူ၏လက်ထဲရှိ ကြေးနီဓားဆန်းကြီးသည်လည်း ရှေးဟောင်းခေတ်ဦးမှ ချန်ထားခဲ့သော ရတနာလက်နက် ဖြစ်သဖြင့်၊

ဓားအလင်းတန်းက အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ အလံတော်၏ အလင်းတန်းများ ကျရောက်သွားသောအခါ၊ ထိုကြေးနီဓားဆန်းကြီးသည် ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုတောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည် နောက်သို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့ရတော့သည်။

ဒိန်း… ဒိန်း…

မိစ္ဆာနယ်မြေရှိ တောင်ထိပ်များစွာကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး၊ သေသည်ရှင်သည်ကိုပင် မသိနိုင်တော့ချေ။

ထို့နောက် နောက်ထပ် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးနှစ်ကောင်သည် ပူးပေါင်း၍ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာခဲ့ကြပြီး၊ ဝဲယာဝန်းရံလျက် လီယန်ချူထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

လီယန်ချူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင်မူ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လျှောစောက်မြေပြင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော ပြင်းထန်လှသည့် မြေအောက်ကမ္ဘာမီးများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် လက်ထဲမှ အလံတော်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ထိုလျှောစောက်မြေပြင်နှင့် မြေအောက်ကမ္ဘာမီးများသည် ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ထိုအထဲမှ မိစ္ဆာဆိုးကြီးတစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းပင် ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီး၊ လုံးဝ ပျက်စီးပြုန်းတီးသွားခဲ့ကာ၊

သွေးများက မိစ္ဆာနယ်မြေတစ်ခုလုံးသို့ ဖျန်းပက်သွားခဲ့ရသည်။

နောက်ထပ် မိစ္ဆာဆိုးကြီးတစ်ကောင်မှာမူ ခြေလက်များ ပြတ်တောက်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါက ယခုအချိန်တွင် အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော်လည်း၊ ဤမိစ္ဆာဆိုးကြီးများကို အခွင့်အရေးတစ်ခု မြင်တွေ့သွားစေခဲ့သည်။

“သတ်စမ်း…”

“သူ့ကို သတ်ပစ်ကြ…”

“သူ့လက်ထဲက ရတနာလက်နက်တွေကို လုယူပြီး၊ အားလုံး ခွဲဝေကြတာပေါ့…”

ထိုစစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးများထဲတွင် စွမ်းအားအလွန်ထက်မြက်သူများစွာ ပါရှိကြသဖြင့်၊

၎င်းတို့သည် လီယန်ချူ၏ စစ်မှန်သော ကျင့်စဉ်အဆင့်က သိပ်ပြီးတော့ မခိုင်မာလှဘဲ၊ လက်ထဲမှ အလံတော်ကြောင့်သာ အစွမ်းထက်နေခြင်း ဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ခုနတင်က ဤ အလံတော်ကို အားကိုးပြီး စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးအချို့ကို ဆက်တိုက် နှိမ်နင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ၊ ပဉ္စမအဆင့် မြေပြင်နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်အဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည်ပင် သူ၏ တစ်ကွက်တည်းသော တိုက်ကွက်ကို မတောင့်ခံနိုင်ခဲ့ချေ။

ဒါဟာ သဘာဝကျကျပဲ ဒီမိစ္ဆာဆိုးကြီးတွေရဲ့ လောဘစိတ်ကို နှိုးဆွပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

နောက်ထပ် အစွမ်းထက်လှသော တည်ရှိမှုအချို့သည်လည်း ရှုပ်ထွေးလှသော အရပ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာကြသည်။

လီယန်ချူသည် ‘ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုမှ သုံးခွဲခြင်း’ အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ၊ လူငယ်တာအိုဆရာလေး သုံးဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အလယ်တွင်ရှိသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးက လက်ထဲ၌ အလံတော်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊

ဘယ်ဘက်တွင်ရှိသောသူက တစ်ကိုယ်လုံး၌ သွေးရောင်အရှိန်အဝါများ သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှကာ လက်ထဲတွင် ကျန့်‌ေကျာင်းနဂါးဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ညာဘက်တွင်ရှိသောသူကမူ လက်ထဲ၌ ရှေးဟောင်းဆန်းပြားလှသော ပုံစံရှိသည့် ချင်းယွန်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်နှာထား ခက်ထန်အေးစက်လျက်၊ ကိုယ်ခွဲအတတ်ဖြင့် နတ်ဘုရားလက်နက် သုံးခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊

ချက်ချင်းပင် ပြေးဝင်လာကြသော စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီး သုံးကောင်ကို ထိုအထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်တော့သည်။

မိစ္ဆာနယ်မြေသည် မူလကတည်းက မှောင်မိုက်လှပေသည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ မီးခိုးနက်ကြီးများက လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး၊ မီးခိုးလုံးကြီးများ တရိပ်ရိပ် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် အရပ်မျက်နှာကိုပင် ခွဲခြား၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ထက်မြက်လှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မိစ္ဆာဆိုးကြီးတစ်ကောင်ကို ခါးကနေ တိုက်ရိုက်ပင် နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်သည်။

လေပြင်းများနှင့် စစ်မှန်သော မီးတောက်မီးလျှံများသည် အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့်၊

နောက်ထပ် မိစ္ဆာဆိုးကြီးတစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြာမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ စစ်မှန်သော မီးတောက်များအောက်တွင် လောင်ကျွမ်းသေဆုံးသွားခဲ့ရပြန်သည်။

ဆက်လက်၍ စိမ်းလန်းသော ကြာပန်းအလံတော်ပေါ်မှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းက နောက်ထပ် တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော အမည်းရောင်အရိပ်ကြီးတစ်ခု၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရာ၊

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီး သုံးကောင် သေဆုံးသွားခဲ့ရလေပြီ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာနယ်မြေမှ အစွမ်းထက်လှသော တည်ရှိမှုများသည် ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ နတ်ဘုရားလက်နက်များကို မက်မောနေကြသော်လည်း၊

ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြရသည်။

“ဒီတာအိုဆရာလေးရဲ့ စွမ်းအားက အလွန် ထက်မြက်လွန်းတယ်… အခုအချိန်မှာ ဝင်တိုက်ရင် သူများအတွက် အသုံးချခံရပြီး၊ ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကိုပဲ အလဟဿ ကုန်ဆုံးသွားစေမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုအများအပြားသည် ချက်ချင်း သတိဝင်လာကြပြီး၊ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့်အလား ကြီးမားလှသော လူရိပ်ကြီးတစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ခွဲ၍ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ကြီးမားလှသော လက်မောင်းကြီးတစ်ဖက် ကျရောက်လာရာ လီယန်ချူကို ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးပမ်းခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤလူရိပ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုများသည် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး၊

ဆဋ္ဌမအဆင့် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီး ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယခင်က ပဉ္စမအဆင့် မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည် အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤသူနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှပေသည်။

ခုနတင်က ဤနေရာသို့ ပြေးဝင်လာကြသော ကြီးမားလှသော အမည်းရောင်အရိပ်ကြီးများသည်၊ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

၎င်းတို့သည် ဤလူကို သိကြပြီး၊ သူကား မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော အရပ်မှ အနောက်မြောက်အရပ်၏ အရှင်သခင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ဒူလော့

သူသည် အသူရာမျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်သည်ဟု ပြောစမှတ်ရှိကြပြီး၊ ဤနေရာသို့ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်ကာ၊ ပင်ကိုယ်ကတည်းက တိုက်ခိုက်ခြင်းကို အလွန်ဝါသနာပါပြီး မိစ္ဆာနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်တွင် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ အရှိန်အဝါက အနှိုင်းမဲ့ ထက်မြက်လှသူ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည်လည်း ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်လှသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“လာတာ အတော်ပဲ”

သူသည် လက်ထဲမှ အလံတော်ကို အရှိန်ပြင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ယံထက်မှ ကျရောက်လာသော ထိုကြီးမားလှသော လက်မောင်းကြီးသည် ဝုန်းခနဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုလက်မောင်းကြီးပေါ်မှ အရေပြားများနှင့် အသားစများသည် ကွာကျသွားခဲ့ပြီး၊ မရပ်မနား ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များနှင့် ဖြူဖွေးသောအလင်းတန်းများ ပေါင်းစပ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ရာ၊ မိုင်အနည်းငယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာသတ္တဝါအားလုံး ချက်ချင်းပင် ပျက်စီးပြုန်းတီးသွားခဲ့ရပြီး၊

အရှိန်အဝါ အလွန်ထက်မြက်လှသော၊ မြေပြင်နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် ညီမျှသော စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

၎င်းတို့သည် လီယန်ချူက ဤဆဋ္ဌမအဆင့် မိစ္ဆာဆိုးကြီးကို ခုခံနိုင်သည်ကို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြသော်လည်း၊

ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုအများအပြားသည် ယခုအချိန်တွင်မူ၊ စိမ်းလန်းသော အလံတော်၏ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို တောင့်ခံနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ၊

မူလ အသူရာမျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာသို့ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသော စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီး ‘ဒူလော့’ သာ ဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“တာအိုဆရာလေး… မင်းရဲ့ လက်ထဲက နတ်ဘုရားလက်နက် သုံးခုကို ချန်ထားခဲ့ရင်၊ ငါ မင်းကို ဒီနေရာကနေ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ထွက်သွားခွင့်ပေးမယ်”

ကောင်းကင်ယံရှိ ထိုကြီးမားလှသော လက်မောင်းကြီးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ စိမ်းလန်းသော ကြာပန်းအလံတော်၏ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းနှင့် ဆက်လက်၍ ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ၊

အရပ်အမောင်း မီတာငါးမီတာခန့် ရှိသော ထွားကျိုင်းလှသော လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ရုံရှည်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားကာ မျက်နှာထားက အလွန်ပင် ခိုင်မာပြတ်သားလှသည်။

သူသည် ထိုတောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးမားလှပြီး အရှိန်အဝါ ရှုပ်ထွေးလှသော မိစ္ဆာအိုကြီးများနှင့် မတူဘဲ၊

သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါတစ်ခု ပါရှိနေပြီး၊ ၎င်းသည် ရိုးတွင်းခြင်ဆီထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်း အထင်မှားနေပြီ… သူတို့က ငါ့ကို ထွက်သွားခွင့်မပေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါကပဲ သူတို့ကို ထွက်သွားခွင့်မပေးတာ”

မျက်နှာထား ခိုင်မာပြတ်သားလှသော ထိုထွားကျိုင်းလှသော အမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း…

“မင်းရဲ့ လက်ထဲက နတ်ဘုရားလက်နက်တွေက အစွမ်းထက်တာ မှန်ပေမယ့်၊ ငါ့အမြင် မမှားဘူးဆိုရင် မင်းက ပထမအဆင့် မြေပြင်နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ… မင်းရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားတွေက ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မှာလဲ”

“နတ်ဘုရားလက်နက်တွေကို ချန်ထားခဲ့ရင်၊ ငါ မင်းကို ထွက်သွားခွင့်ပေးမယ်”

လီယန်ချူသည် မျက်နှာထား ခက်ထန်အေးစက်လျက်၊ ကိုယ်ခွဲခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ထိုသူ့ထံသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး၊

“မင်းက နတ်ဘုရားလက်နက်တွေကို သဘောကျတယ် မဟုတ်လား”

“ရော့ မင်းအတွက်ပဲ”

အလံတော်ပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်၊ စူးရှလှသော နဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ချင်းယွန်းဓားသည် မြေ၊ ရေ၊ မီး၊ လေ ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး၊ နတ်ဘုရားလေပြင်းများနှင့် စစ်မှန်သော မီးတောက်များကို ထုတ်ဖော်နိုင်သဖြင့် အနှိုင်းမဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အရှိန်ပြင်းစွာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားကြတော့သည်။

ဤမိစ္ဆာအိုကြီးသည် စွမ်းအားအလွန်ထက်မြက်လှပြီး၊ မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော အရပ်တွင် အနောက်မြောက်အရပ်၏ အရှင်သခင်အဖြစ် စိုးစံနေသူ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ခွဲခြင်းအတတ်ကြောင့်၊ ကိုယ်ပွားများ၏ စွမ်းအားက မူလခန္ဓာကိုယ်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည့်အပြင်၊ လက်ထဲမှ နတ်ဘုရားလက်နက်များကလည်း အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားလှသဖြင့်၊

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တန်ခိုးနည်းလမ်းများစွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ မိုးကြိုးနှင့် မီးတောက်များ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မြေပြင်ကြီး ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီး၊ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ရေများ ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ထိုထွားကျိုင်းလှသော အမျိုးသားသည် အနည်းငယ် အရေးနိမ့်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း၊ သူသည် ရှေးဟောင်းခေတ်ဦးမှ သတ်ဖြတ်ခြင်း တန်ခိုးနည်းလမ်းကို တတ်မြောက်ထားသဖြင့်၊ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များက သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ လီယန်ချူနှင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

ဤတိုက်ပွဲကိုမူ၊ မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုများသည် ဘေးနားကနေ ကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်ကြပြီး ရှေ့သို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

“ဒီတာအိုဆရာလေးက အစွမ်းထက်တာ မှန်ပေမယ့်၊ ဒူလော့နဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ချင်း ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းတယ်… ငါ့အမြင်တော့၊ ဒီတာအိုဆရာလေးဟာ ဒူလော့ရဲ့ လက်ထဲမှာ သေဆုံးရမှာပဲ”

“ခဏနေရင် ငါတို့အားလုံး ပြိုင်တူ ဝင်တိုက်ပြီး၊ ဒီနတ်ဘုရားလက်နက် သုံးခုကို လုယူကြတာပေါ့…”

“မင်းက ဒူလော့ရဲ့ အပြစ်ပေးတာကို မကြောက်ဘူးလား”

“တကယ်လို့ ဒီနတ်ဘုရားလက်နက်တွေကို ရရှိခဲ့ရင်၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒူလော့ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့က မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး…”

ယခုအချိန်တွင် ထိုရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုများ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လောဘမီးများ တောက်လောင်နေခဲ့ကြပြီး၊ မရပ်မနား တီးတိုးတိုင်ပင်နေခဲ့ကြသည်။

ရုတ်တရက်ပင်

အရပ်အမောင်း မီတာငါးမီတာခန့် ရှိသော၊ မျက်နှာထား ခက်ထန်အေးစက်လှသော ထိုအမျိုးသားသည် နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ အလံတော်၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။

ကိုယ်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကလည်း အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားခဲ့ရတော့သည်။

“ဒီနတ်ဘုရားလက်နက်တွေက တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်လွန်းတယ်… အထူးသဖြင့် ဒီအစိမ်းရောင် အလံတော်ပဲ”

သူသည် အလံတော်၏ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို တိုက်ရိုက် မခုခံဝံ့တော့ချေ။

ပါးစပ်ကို ဟကာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ၊ သေးသွယ်ပြီး ရှည်လျားလှသော ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ဓားသွားက ဆောင်းဦးရာသီ၏ ကြည်လင်လှသော ရေပြင်အလား လင်းလက်နေသည်။

“ငါက ဓားတစ်ချက်ပဲ ထုတ်ဖော်မယ်… ဓားတစ်ချက်ပြီးလို့မှ မင်းမသေရင်၊ ငါ လက်လျှော့လိုက်မယ်”

မျက်နှာထား ခိုင်မာပြတ်သားလှသော အမျိုးသား ဒူလော့က မာနထောင်လွှားစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ၊ သူသည် လက်ထဲမှ ထိုရှေးဟောင်းဓားကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊

ရှေးဟောင်းဓားပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် အနှိုင်းမဲ့လှသော မိုးခြိမ်းသံနှင့် လျှပ်စီးစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤရှေးဟောင်းဓားသည် မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော အရပ်မှ အဖိုးတန်ရတနာလက်နက် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဓားအလင်းတန်းက အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသဖြင့်၊

နောက်တစ်ခဏ၌ပင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ဒူလော့သည် လူတစ်ဦးအနေဖြင့် အလွန်ပင် မာနထောင်လွှားလှသော်လည်း၊ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကလည်း အမှန်ပင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်မူ ခရမ်းရောင် နတ်ဘုရားဝတ်စုံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ယခုအချိန်တွင် ဓားအရှိန်အဝါ၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် ဤနတ်ဘုရားဝတ်စုံသည် အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့်၊

ဤအချက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ထိုဓားအရှိန်အဝါ၏ အစွမ်းထက်မှုကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် လက်ထဲမှ အလံတော်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါသည် လေထဲတွင် ဖြူဖွေးသောအလင်းတန်းနှင့် ရိုက်ခတ်မိကြပြီး၊

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်မိကြတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ၊ ထိုထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါသည် လုံးဝ ခြေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သေးငယ်လှသော ဓားအရှိန်အဝါအချို့ကမူ ထက်မြက်လှသော မြှားတံများကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။

စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးအချို့သည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဓားအရှိန်အဝါကြောင့် ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ကြသဖြင့်၊ သွားများကို ကျိတ်ကာ အပြင်းအထန် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ကြရသည်။

သို့သော်လည်း ဒူလော့သည် ဤမိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော အရပ်တွင် ရက်စက်လှသော ဂုဏ်သတင်း ကျော်ကြားသူ ဖြစ်သဖြင့်၊ ၎င်းတို့သည် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ဘာမျှမပြောဝံ့ကြချေ။

ဒူလော့သည် မိမိလက်ထဲမှ ထိုရှေးကျပြီး သေးသွယ်ရှည်လျားလှသော ဓားရှည်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ဆက်လက်၍ လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ…

“တော်ပြီ… ငါကတော့ မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တာ အမှန်ပဲ”

အလံတော်ကို အသုံးပြုခြင်းသည် လီယန်ချူအတွက် တန်ခိုးစွမ်းအားများစွာ ကုန်ဆုံးစေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း၊

ပဉ္စမအဆင့် ရှိသော စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည်ပင် ဤအလံတော်ကို မတောင့်ခံနိုင်ခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်တွင်၊ မိစ္ဆာနယ်မြေထဲ၌ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော အမည်းရောင်အရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ခေါင်းက ကောင်းကင်ယံကို ထောက်ထားကာ လက်ထဲတွင် နေနှင့်လကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေသဖြင့် အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပေသည်။

မျက်နှာထား ခိုင်မာပြတ်သားလှသော ထိုအမျိုးသားသည်ပင် ထိုအမည်းရောင်အရိပ်ကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသောအခါ၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် အလွန်နက်ရှိုင်းလှသော ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ထင်ဟပ်လာခဲ့ရတော့သည်။

အခန်း (၁၀၇၆) - ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်း

"တာအိုဆရာလေး... မင်းရဲ့လူသတ်ငွေ့တွေက တကယ့်ကို ပြင်းထန်လွန်းတာပဲ၊ မင်းလိုလူမျိုးက မိစ္ဆာနယ်မြေမှာ ကျင့်ကြံဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ။ မင်းသာ ငါ့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်လာရင် ဒီမငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတဲ့ အရပ်ဒေသမှာ မင်းကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားဆိုတာ အကန့်အသတ် ရှိစမြဲပဲမို့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားပါဦး"

ဒူလော့ဟု အမည်ရသော ထိုအမျိုးသားသည် စကားဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံအဝေးသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေသည်။

သူသည် ဤရှုပ်ထွေးလှသော ရေနောက်ထဲတွင် ဆက်၍ ပါဝင်ပတ်သက်လိုခြင်း မရှိတော့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံကို ခေါင်းနှင့်တိုးလျက်၊ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် နေနှင့်လကို ပင့်မထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကြီးသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းမျှသာ ခပ်ဖွဖွလှမ်းလိုက်သော်လည်း မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော အရပ်ဒေသတစ်ခုလုံး ဝုန်းခနဲ တုန်ဟည်းသွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံထားကြသော စစ်မှန်သော မိစ္ဆာ များအားလုံး ရုတ်တရက် မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးက လူကို ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်စေလွန်းလှသည်။

ထိုမိစ္ဆာကြီးသည် တစ်လှမ်းချင်း နှေးကွေးစွာ လျှောက်လှမ်းလာသော်လည်း ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ်ထားသည့်အလား ပြင်းထန်သော ဖိအားကြီးကို ပေးဆောင်နေ၏။

ရှေးဟောင်းအစဉ်အဆက်ကတည်းက တည်ရှိခဲ့ကြသော မိစ္ဆာကြီး အများအပြားသည် လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ မျက်နှာများတွင် သူတစ်ပါး ပျက်စီးခြင်းကို ဝမ်းသာအားရဖြစ်မိသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် နှမြောတသလည်း ဖြစ်မိကြ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုကြီး ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ဤတာအိုဆရာလေး၏ လက်ထဲရှိ အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာ များသည် သူတို့လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာရန် မည်သို့မှ အခွင့်အရေး မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူခန္ဓာကိုယ်နှင့် မြွေအမြီးရှိသော စစ်မှန်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်သည် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်...

မိစ္ဆာနယ်မြေထဲသို့ တစ်ကိုယ်တော် အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည့် တာအိုဆရာလေးသည် ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် မည်သို့မျှ မပြောဘဲ ဓားဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။ ဓားအရှိန်အဝါ သည် အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသဖြင့် တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုမိစ္ဆာ၏ မြွေအမြီးကို ပြတ်တောက်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုစစ်မှန်သော မိစ္ဆာသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်သွားသည်။

"ကောင်လေး မင်း သေခါနီးနေပြီဖြစ်တာတောင် အခုထိ ဒီလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းရဲသေးတယ်ပေါ့လေ "

ဤကဲ့သို့ မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး တည်ရှိမှုကြီး ပေါ်ထွက်လာသည့် အချိန်မျိုးတွင် ဤတာအိုဆရာလေးသည် ထွက်ပြေးရန် မစဉ်းစားသည့်အပြင်၊ သူ့ထံသို့ တမင်သက်သက် လာရောက်ကာ ဓားဖြင့် ပိုင်းလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိပေ။

"လူယုတ်မာလေး"

လီယန်ချူသည် သူ့ကို စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောဘဲ 'စိမ်းပြာကြာပန်း အလံတော်' ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုစစ်မှန်သော မိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဝုန်းခနဲ မြေစိမ်းကြေမွ ပျက်စီးသွားရလေသည်။

ဤမျှပြင်းထန်သော လူသတ်လိုစိတ်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာအချို့မှာ အခြေအနေမဟန်သည်ကို အလျင်အမြန် ရိပ်မိသွားကြပြီး သူ့၏ ဓားအရှိန်အဝါများကို ရှောင်ကွင်းကာ နောက်ဆုတ်သွားကြတော့သည်။

"ဒီတာအိုဆရာလေးက လူတွေကိုပဲ တောက်လျှောက် လိုက်သတ်နေတာ၊ တကယ်တော့ ဘယ်သူကများ စစ်မှန်တဲ့ မိစ္ဆာလဲကွာ "

ထိုမိစ္ဆာများသည် တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နှင့် ကျိန်ဆဲဒေါသထွက်နေကြကုန်၏။

လီယန်ချူသည် လက်ထဲတွင် နေနှင့်လကို ပင့်မထားသော ထိုမိစ္ဆာကြီးကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါသည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှပြီး သူတစ်သက်တာတွင် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးသော အဆင့်မျိုး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်မူ အကြောက်တရား အနည်းငယ်မျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။

သူသည် အစောပိုင်းက မိစ္ဆာနယ်မြေထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာစဉ် စိမ်းပြာကြာပန်း အလံတော် ကို အသုံးပြု၍ ကောင်းကင်ကွဲကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ခဲ့ရာမှတစ်ဆင့် လူ့ပြည်လောက၏ ထူးခြားသော ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ် ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ စိတ်အာရုံတစ်ခု လှုပ်ရှားလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဓားသန္ဓေ ကို အသုံးပြုကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည်ခွဲဖွာပြီး ထွက်ခွာသွားနိုင်ပေသည်။

ဒါသည်ပင် သူ ဤနေရာတွင် ဆက်လက်ရပ်တည်နေရဲသည့် အကြောင်း ဖြစ်၏။

သူသည် မိမိတစ်ဦးတည်းသော စွမ်းအားဖြင့် မိစ္ဆာနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ... အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်တွင် မဖြစ်နိုင်သေးပေ။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ဤမိစ္ဆာနယ်မြေရှိ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာများအားလုံး သူ့ကို မြင်သည်နှင့် သွေးပျက်ချောက်ချားသွားစေရန် လုပ်ဆောင်နိုင်လျှင်ပင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုမိစ္ဆာကြီးသည် တစ်လှမ်းချင်း နှေးကွေးစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ မျက်နှာထားမှာ အေးစက်တင်းမာနေကာ ထွက်ပြေးရန် အကြံမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ... ရှေးဟောင်းအသံကြီးတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။

"မင်းလို လူ့ပြည်လောကက ကျင့်ကြံသူမျိုးကို မမြင်ရတာ တော်တော်လေး ကြာခဲ့ပြီပဲ။"

"ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ကို လာပြီး မိစ္ဆာစစ်သေနာပတိတစ်ယောက် လုပ်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ ငါကိုယ်တိုင် မင်းအတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုကို ပေးသနားနိုင်တယ်။"

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်ပြီး -

"မင်းလိုကောင်ကများ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မြေပြင်နှင့် ကောင်းကင်ကို တိုင်အလား ထောက်ထားပြီး နေနှင့်လကို ပင့်မထားသော ထိုမိစ္ဆာကြီးသည် လီယန်ချူ၏ စကားကို ကြားသော်လည်း ဒေါသထွက်မသွားဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါကိုယ်တိုင်ပဲ"

ထိုအချိန်တွင် သူသည် လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ပင် ရောက်ရှိမလာသေးသော်လည်း လီယန်ချူ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကာ မည်သည့် စွမ်းအားကိုမျှ အသုံးပြု၍မရတော့ပေ။

ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုမိစ္ဆာကြီး၏ စွမ်းပကားသည် တကယ့်ကို သာမန်ထက်ထူးကဲကာ လွန်ကဲလှကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။ အစောပိုင်းက ဝတ်စုံရှည် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားထက် များစွာ ပိုမိုအစွမ်းထက်လှပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝတ်စုံရှည် ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုအမျိုးသားသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် သူ၏ ကိုယ်ရောင်ကို ဖျောက်ကွယ်ထားပြီး လုံးဝ ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိသေးပေ။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှည်လျားသော ရှေးဟောင်းဓားမြှောင်ကို ပိုက်ထားပြီး၊ ဓားအိမ်မှာ အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေကာ ကြေးဝါရောင် ဓားလက်ကိုင်မှာမူ တောက်ပအောင် ပွတ်တိုက်ထားသည့်အလား လင်းလက်နေသည်။

မူလက အသူရာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် မိစ္ဆာနယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ကာ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဖြစ်လာခဲ့သည့် ထိုအမျိုးသားက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

"ဒီလို တည်ရှိမှုမျိုးတောင် လှုပ်ရှားလာရတယ်ဆိုတော့... ဒီကောင်လေး လက်ထဲက နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာက တကယ့်ကို သာမန်မဟုတ်တာ သေချာပြီပဲ။"

ထို့နောက် ထိုအမျိုးသားသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -

"ဒါနဲ့... သူက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ တည်ငြိမ်နေရတာလဲ သူ့မှာ တခြား ဝှက်ဖဲတွေ ရှိနေသေးလို့လား"

အစောပိုင်းက လီယန်ချူသည် စိမ်းပြာကြာပန်း အလံတော်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး သူ၏ ထက်မြက်လှသော ဓားချက်ကို ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးခဲ့စဉ်ကပင် ထိုအမျိုးသားသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း... ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် အလွန်အမင်း စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။

သူတင်မကဘဲ... ရှေးဟောင်းအစဉ်အဆက်ကတည်းက အစွမ်းထက်လှသော စစ်မှန်သော မိစ္ဆာအများအပြားသည်လည်း သူတို့၏ အကြည့်များကို လီယန်ချူ၏ အပေါ်သို့ စုပြုံကျရောက်စေခဲ့ကြသည်။

ထိုအခိုက်တွင် မြေပြင်မှ ကောင်းကင်ယံအထိ ထီးထီးကြီး တည်ရှိနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကြီးသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော စွမ်းပကားမျိုးသည် နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာများကို အားကိုးရုံမျှဖြင့် အစားထိုး၍ မရနိုင်တော့ပေ... ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းချင်းက အလွန်တရာ ကွာခြားလွန်းလှသည်။

လီယန်ချူသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး -

"မြေးလေး... အဖိုးက မင်းဆီကို ပြန်လာရှာဦးမှာပါ!" ဟု ပြောလိုက်၏။

စကားဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီယန်ချူသည် သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသည် တိုက်ရိုက် ပွင့်ဟသွားပြီး သူသည်လည်း အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံကြီးသဖွယ် ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့ရလေသည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကြီးသည် မှင်တက်မိသွားခဲ့ရသည်။

တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ တန်ခိုးအာဏာအောက်မှနေ၍ ဤမျှ လွယ်ကူချောမွေ့စွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိပေ။

တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်

မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော အရပ်ဒေသတစ်ခုလုံးသည် သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုအလား လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားခဲ့ရသည်။

ရှေးဟောင်းဓားကို ပိုက်ထားသော အမျိုးသားသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရသည်။

"လခွမ်း"

"ဒီလောက်တောင် အလန်းကြီးလား" ဟု ရေရွတ်မိတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ယခုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် စိတ်ကြိုက် လာချင်တိုင်းလာ၊ သွားချင်တိုင်းသွားကာ မည်သည့် အသံဗလံမျှမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် တည်ရှိမှုမျိုးသည် သာမန်အားဖြင့် လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်ပေါ်လာလေ့မရှိပေ... ဤမိစ္ဆာနယ်မြေ၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော အရပ်ဒေသတွင်ပင် ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။

အစောပိုင်းက စွမ်းအင်အရှိန်အဝါများ ယိုစိမ့်မှုကြောင့် မိစ္ဆာနယ်မြေ မငြိမ်မသက်အရပ်၏ အရှင်သခင်ကြီးကို နှိုးဆွမိသွားခဲ့ရာ... ဤနေရာတွင် ဝိုင်းအုံနေကြသော ရှေးဟောင်း စစ်မှန်သော မိစ္ဆာအများအပြားမှာ အာရုံစိုက်ခံရပြီး မတော်တဆ ဝါးမြိုခံလိုက်ရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်ပြေးခဲ့ကြရသည်။

သို့သော်လည်း ဤတာအိုဆရာလေးကမူ အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ စိတ်ကြိုက် ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်း စစ်မှန်သော မိစ္ဆာအများအပြား၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင် ခံရခက်သော ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

"ကောင်းလိုက်လေစွ... လာချင်ရင်လာတယ်၊ သွားချင်ရင်သွားတယ်၊ လူသတ်ချင်ရင် သတ်သွားတယ်"

သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း အောက်ကျို့ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အဓိကအချက်မှာ ထိုတာအိုဆရာလေးသည် နှုတ်ခမ်းသန်လှသဖြင့် သူ့ကို ပြန်လည်ဆဲဆိုရန်ပင် လွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း အောက်ကျို့ခံရပြီးနောက်တွင် ထိုရှေးဟောင်း စစ်မှန်သော မိစ္ဆာများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြဿနာတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားကြသည်။

"လခွမ်းပဲ"

"ဒီတာအိုဆရာလေးကသာ စိတ်ကြိုက် ဝင်ထွက်သွားလာနေနိုင်မယ်ဆိုရင်... နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါတို့ မိစ္ဆာနယ်မြေက ဘယ်လိုလုပ် အေးအေးချမ်းချမ်း နေရတော့မှာလဲ"

တျန်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေမြတ် အကြွင်းအကျန် နယ်မြေတွင်...

အရပ်အမောင်း မြင့်မားထွားကျိုင်းလှသော သိုင်းနတ်ဘုရား သည် ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိသေးပေ။

သူသည် လုံဟူရှန်းတောင် မှ တာအိုဆရာကြီးနှင့် တာရှန်းကော်ကျောင်းတော် မှ ကိုရင်လေးထံသို့ ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်သွယ်အကြောင်းကြားထားပြီး ဖြစ်သည်။

"တာအိုဆရာလီ ကို မခေါ်ခဲ့သင့်ဘူးဆိုတာ စောစောကတည်းက သိခဲ့ရမှာ။"

သိုင်းနတ်ဘုရား၏ စိတ်ထဲတွင် နောင်တအချို့ ရနေမိသည်။

ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ပြီး အာဏာစက်ပြင်းထန်လှသော ဤသက်ကြီးရွယ်အိုကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ သက်တမ်းကုန်ဆုံးခါနီး အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ... လူ့ပြည်လောက၏ ယခုကဲ့သို့ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှသော မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင်တစ်ဦး၊ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို မိစ္ဆာနယ်မြေထဲတွင် ဤကဲ့သို့ အသက်ဆုံးရှုံးသွားစေရန် အမှန်တကယ် မလိုလားပေ။

အစောပိုင်းက သူသည် သူကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံအားထုတ်ခဲ့သော သိုင်းမှတ်တမ်းကျင့်စဉ် လက်ရေးမူကို လီယန်ချူထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့ခြင်းသည်ပင် ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေးကို အလွန်အမင်း တန်ဖိုးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရားသည် တွေးမိလေလေ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး... ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်နင်းလိုက်ရာ မြေပြင်ကြီး တုန်ဟီးသွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွက်သွားလေသည်။

အတိအကျပင် ထိုအခိုက်အတန့်၌... လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦးသည် လက်ထဲတွင် အလံတော်ကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွဲဖျက်ကာ ရောက်ရှိလာသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသောအခါ ဆွံ့အမှင်တက်သွားရသည်။

"တာအိုဆရာ လီ" ဟု ရေရွတ်မိတော့သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရားသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။

မူလက လီယန်ချူသည် အသက်ကိုပဓာနမထားဘဲ သေတွင်းထဲသို့ သက်ဆင်းသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာနယ်မြေထဲတွင် အသက်ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း... မမျှော်လင့်ဘဲ လူ့ပြည်လောကသို့ ဘေးကင်းရန်ကင်းဖြင့် တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့မိပေ။

ယခုအချိန်တွင် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို လီယန်ချူက ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းထားပြီး ဖြစ်သလို၊ စိမ်းပြာကြာပန်း အလံတော်ကိုလည်း သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် သိုင်းနတ်ဘုရားကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်ရင်း -

"စီနီယာ" ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် အစောပိုင်းက မိစ္ဆာနယ်မြေထဲတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို အရေးမကြီးသည့်အလား ခပ်ဖွဖွလေး ပြောပြခဲ့ရာ... သိုင်းနတ်ဘုရားသည် ကြားရလေလေ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမိုလေးနက်လာလေလေ ဖြစ်သွားသည်။

"စစ်မှန်တဲ့ မိစ္ဆာ အများအပြားကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ မိစ္ဆာနယ်မြေရဲ့ အရှင်သခင်ကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့သလို... တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ မိစ္ဆာနယ်မြေရဲ့ ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုကြီးရဲ့ ရှေ့မှောက်ကနေ သက်တောင့်သက်သာ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာနိုင်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား"

သိုင်းနတ်ဘုရားသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ လှိုင်းသစ်က လှိုင်းဟောင်းကို တွန်းထုတ်တာပဲ၊ ငါ တကယ်ပဲ အိုမင်းသွားခဲ့ပြီ။" ဟု ညည်းတွားရှာသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး -

"ဒါကလည်း ပြင်ပရတနာအချို့ကို အားကိုးခဲ့ရတာမို့... ဘာမှ ပြောပလောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။" ဟု ဆိုသည်။

သိုင်းနတ်ဘုရားက -

"ဓမ္မလက်နက်နဲ့ တန်ခိုးအာဏာဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာ၊ ကိုယ်ပိုင်အခွင့်အလမ်းပဲ၊ အဲဒါကလည်း ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲလေ။"

ဟု ပြောခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ကျူးကျော်မှုတွင် သိုင်းနတ်ဘုရားသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွဲကာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ဝေမြို့ရှိ လီယန်ချူထံသို့ သတင်းပို့ခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေးသည် မိစ္ဆာနယ်မြေထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် လူ့ပြည်လောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သိုင်းနတ်ဘုရား၏ စိတ်ခံစားချက်မှာမူ ရင်တထိတ်ထိတ်နှင့် အတက်အကျ အလွန်များပြားခဲ့ရသည်ဟု ဆိုရမည်။

လီယန်ချူက -

"စီနီယာ... ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ သက်တမ်းတိုးစေမယ့် နတ်ဆေးဝါးတွေ ရှိပါတယ်။"

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရားက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ရင်း -

"သက်တမ်းကုန်ဆုံးခါနီး အချိန်ကို ရောက်နေပြီမို့... ဆေးဝါးတွေက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကံကြမ္မာကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ တကယ်လို့ နတ်ဆေးဝါးတွေကို အားကိုးပြီး သက်တမ်းကို အကန့်အသတ်မရှိ တိုးနိုင်မယ်ဆိုရင်... ငါတို့လည်း ကောင်းကင်ဘုံကို ပျံသန်း ဖို့ မလိုတော့ဘူးပေါ့ "

အနည်းငယ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သိုင်းနတ်ဘုရားက နှေးကွေးစွာ ဆက်ပြောခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့... ငါက အခုအချိန်မှာ ကောင်းကင်နှင့်လူသား ထိတွေ့မှု ကို ရရှိထားပြီးပြီဖြစ်လို့... ဒီအတိုင်း သေဆုံးပြီး မြေမှုန့်တစ်ဆုပ်အဖြစ် မပြောင်းလဲချင်ဘူးဆိုရင်တော့... နတ်ဘုရားလောကကို ပျံသန်းတက်လှမ်းဖို့ ရွေးချယ်ရလိမ့်မယ်"

ကောင်းကင်နှင့်လူသား ထိတွေ့မှု... လီယန်ချူက -

"စီနီယာ့ဆီမှာ နတ်ဘုရားလောကကို ပျံသန်းတက်လှမ်းတော့မယ့် နိမိတ်လက္ခဏာတွေ ပေါ်နေပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရားက နှေးကွေးစွာ ပြောခဲ့သည်

"လူ့ပြည်လောကရဲ့ နတ်ဘုရားလောက တက်လှမ်းရေးလမ်းကြောင်း ပွင့်လာတဲ့အချိန်ကတည်းက... ဒီနိမိတ်က ရှိနေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါက ကောင်းကင်ဘုံကို ပျံသန်းတက်လှမ်းရမလားဆိုတာကို အမြဲတမ်း ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်သေးလို့ပါ၊ အခုကြည့်ရတာတော့... မတက်လှမ်းလို့ မရတော့ဘူး ထင်တယ်။"

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်အထိ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းတော့မည့် ကောင်းကင်နှင့်လူသား ထိတွေ့မှုမျိုး လုံးဝ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မရှိသေးပေ။ သိုင်းနတ်ဘုရား၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူက လေးနက်စွာဖြင့် -

"ဒါဆိုရင် စီနီယာ ကောင်းကင်ဘုံကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ပါစေလို့ ကြိုတင်ဆုတောင်းပေးပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရားက တည်ငြိမ်စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း -

"သိုင်းပညာရပ်ရဲ့ လူသားနတ်ဘုရား လမ်းကြောင်းက ရှေ့ဆက်စရာ မရှိတော့ဘူး၊ ငါ ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နေနိုင်တာကလည်း ချန်နိုင်ငံ ရဲ့ ကံကြမ္မာစွမ်းအားကို ကိုးကွယ်ခံခဲ့ရလို့ပဲ"

"အတိုင်းသား ပြောရရင်... ငါ တကယ်ပဲ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့လှပြီ "

"ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းနိုင်ရင်လည်း အပေါ်ကို သွားကြည့်တာပေါ့၊ တကယ်လို့ တက်လို့မရရင်လည်း... ဖြစ်ချင်သလို ဖြစ်ပါစေတော့။"

သူသည် ရဲရင့်ပြတ်သားသော စရိုက်ရှိသူဖြစ်ရာ သေခြင်းတရားကိုလည်း စိတ်ထဲတွင် သိပ်ပြီး အရေးတကြီး ထားမနေပေ။

သို့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုစဉ်က မိတ်ဆွေများနှင့် ထားရှိခဲ့သော ကတိသစ္စာကို အနည်းငယ် သံယောဇဉ် တွယ်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ကျောင်းတော်တစ်ခု တွင် ထင်းခုတ်နေသော ကိုရင်လေးသည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်အာရုံများ ဝေဝါးနေမိသည်။

သူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော ကိုရင်လေးတစ်ပါးသည် အပြင်ဘက်မှ လျှောက်လှမ်းလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ တန်ခိုးအာဏာသည် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

အစောပိုင်းက သူသည် ဤနေရာတွင် ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး... ယခုမှသာ အစစ်အမှန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ဤနေရာတွင် ထင်းခုတ်နေစဉ်... ဘေးနားရှိ မျက်ခုံးထူပြီး မျက်လုံးအိမ်ကြီးမားသော ကိုရင်တစ်ပါးသည် မည်သည့်အသံမျှမရှိဘဲ တိတ်တဆိတ် လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် နံရံထောင့်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သူ့ကို လက်လှမ်းပြရင်း - "ကျန့်ချန် " ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ကိုရင်လေးသည် လက်ထဲရှိ ပုဆိန်ကို ချလိုက်ပြီး လျှောက်သွားခဲ့သည်။

မျက်ခုံးထူပြီး မျက်လုံးကြီးသော ထိုကိုရင်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ပူပူနွေးနွေးနှင့် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေသော ကန်စွန်းဥဖုတ် တစ်ဝက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"မြန်မြန်... ဒါက ငါ တောင်နောက်ဘက်ကနေ ကောက်ရလာတဲ့ ကန်စွန်းဥပဲ၊ တိတ်တဆိတ် ဖုတ်ထားတာ၊ မင်းတစ်ဝက် ငါတစ်ဝက်ပဲ "

ကိုရင်လေးသည် ပူပူနွေးနွေး ကန်စွန်းဥဖုတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ

"ကောက်ရတာ ဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

မျက်ခုံးထူပြီး မျက်လုံးကြီးသော ထိုကိုရင်က သွားဖြဲလိုက်သည်။

"ငါ ယူတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိဘူးလေ၊ အဲဒါကြောင့် သဘာဝအတိုင်း ကောက်ရတာပေါ့။"

ဟု ဆိုသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး နံရံထောင့်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက်... တစ်ယောက် တစ်ဝက်စီဖြင့် ကန်စွန်းဥဖုတ်ကို မြိန်ရေယှက်ရေ စားသောက်နေကြတော့သည်။

မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ အဝင်အဝကို ဖွင့်လှစ်ခြင်းသည် သက်ရှိသတ္တဝါများစွာကို သွေးချောင်းစီး ပျက်စီးစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျောင်းတော်၏ နံရံထောင့်၌ ကန်စွန်းဥဖုတ် စားနေသော ကိုရင်လေး၏ လက်ချက်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ လုံးဝ ထင်မှတ်ထားကြမည်မဟုတ်ပေ။

"ဟင်"

ဘေးနားရှိ မျက်ခုံးထူပြီး မျက်လုံးကြီးသော ကိုရင်လေးက ထိုအမူအရာကို မြင်သဖြင့် -

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျန့်ချန်သည် ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။

မျက်ခုံးထူပြီး မျက်လုံးကြီးသော ထိုကိုရင်လေး၏ အမည်မှာ 'ကျန့်ထန်' ဖြစ်ပြီး၊ သူက ပြုံးလိုက်ကာ ကျန့်ချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးရင်း -

"မင်း မြန်မြန် လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်တော့၊ စီနီယာအစ်ကိုကြီးတွေ မြင်သွားဦးမယ်၊ ငါ အရင်သွားတော့မယ်။"

သူသည် ရဲရင့်သော အမူအရာဖြင့် သူ၏ ညီငယ်လေးကို အလွန်အမင်း စောင့်ရှောက်ပေးနေသည့်အလား ပြုမူနေ၏။

ကျန့်ချန်သည် သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို လိုက်လံကြည့်ရှုရင်း၊ ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်မိသည်။

"အလုပ်တစ်ခုကို အောင်မြင်အောင် မလုပ်နိုင်ဘဲ... ပျက်စီးအောင်ပဲ လုပ်တတ်တဲ့ကောင်တွေ။"

ကိုရင်လေးသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိသည်။

သူသည် လွန်ခဲ့သောတစ်ကြိမ်က လီယန်ချူ ကယ်ဆယ်ခဲ့သော ဆိုင်ရှင်စွန်း၏ ကလေးငယ်ပင် ဖြစ်ပြီး... ယခုအခါတွင် သူ၏ နတ်အာရုံများ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း... ယခုထက်တိုင် လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ ပုံစံအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုကြီး ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင်...

သူသည် လူ့ပြည်လောကသို့ ဆင်းသက်လာပြီးနောက်တွင်... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားအမိန့်တော် ကို မေ့လျော့နေပုံရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျောင်းတော်၌ စိတ်လိုလက်ရ နေထိုင်ကာ ကိုရင်လေးတစ်ပါးအဖြစ် ခံယူထားခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် လူကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်စေလှပေသည်။

ဇီယွမ်ဂေဟာ...

ဒါသည်ကား ထုံးကျိုးဖူ မြို့ရှိ ကချေသည်များနှင့် ပြည့်တန်ဆာမများ ရှိရာ အပျော်ဂေဟာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအဆောက်အအုံအတွင်းရှိ မိန်းကလေးများသည် စောင်း၊ ကစားကွက်၊ စာပေ၊ ပန်းချီ စသည်တို့တွင် အကုန်အစင် ကျွမ်းကျင်ကြပြီး၊ အထူးသဖြင့် ကချေပညာတွင် အလွန်ထူးချွန်ကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် ခန်းမကြီးအတွင်း၌ အနောက်ဘက်ဒေသ မှ မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးသည် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အကအလှများဖြင့် ကပြဖျော်ဖြေနေ၏။

သူမသည် ခေါင်းတွင် ပါးလွှာသော ခြုံစောင်ကို ဆောင်းထားပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာ အလွန်တရာ ပါးလွှာရှင်းလင်းလှသဖြင့် ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသော ဝမ်းဗိုက်သားကလေး လှုပ်ခါနေသည်မှာ လူသားတို့၏ မူလရမ္မက်ကို အရှိန်အဟုန်မြှင့် လှုံ့ဆော်ပေးနေသည့်အလား ရှိနေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးများသည် အလွန်တရာ အလှပန်းပွင့်လေးများအလား လှပလွန်းလှပြီး၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်ဖယ်လှုပ်ခါနေသည်မှာ မြွေဟောက်ကြီးများ လှုပ်ရှားနေသည့်အလား ရှိနေကာ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ဆွဲလဲသံကလေးများ တုန်ခါနေသဖြင့် ပြောမပြတတ်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

ကြည့်ရှုသူ အယောက်စီတိုင်းသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ သူတို့၏ အကြည့်များကို ပို့လွှတ်ထားကြပြီး အကျယ်အကျယ် အော်ဟစ်အားပေးနေကြကုန်၏။

ဒုတိယထပ်ရှိ သီးသန့်အခန်းတွင်မူ...

သီးသန့်အခန်း၏ တည်နေရာတွင် ဖန်ချက်စက်ရုံ မှ ထွက်ရှိသော ဖန်မှန်ချပ်ကြီးများ တပ်ဆင်ထားသဖြင့် စင်အောက်ခြေရှိ ရှုခင်းများကို အထူးကောင်းမွန်စွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ တည်နေရာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှ၏။

အခန်းတွင်း၌ အရက်နှင့် ဟင်းလျာများကို ပြင်ဆင်ထားသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ သူဌေးကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝဝဖြိုးဖြိုးနှင့် သက်ကြီးရွယ်အို အဘိုးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး... ပြုံးရွှင်ရွှင်နှင့် ရှိနေသည်။

သူ၏ ဘေးနားတွင်မူ သူ၏ လှပချောမောလှသော ကိုယ်လုပ်တော် အချို့ရှိနေကြပြီး ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက် ခါးကို နှိပ်ပေးခြင်း၊ ခြေထောက်ကို ထုပေးခြင်းများ ပြုလုပ်ပေးနေကြသဖြင့် ပြောမပြတတ်အောင်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

ဘယ်ဘက်တွင်မူ မျက်နှာအသားအရေ ဝါကြင်ကြင်နှင့် ရှိနေသော ဓားပြဗိုလ်တစ်ဦး ရှိနေပြီး... ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာထား၊ ကြမ်းတမ်းလှသော မျက်ခုံးမွှေးများဖြင့် ရှိနေကာ ယခုအချိန်တွင် အရက်ကို တကျိုက်ကျိုက် သောက်သုံးနေရင်း အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။

အဘိုးကြီးက ထိုအမူအရာကို မြင်သဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"ညီနောင်ဟန်... ဒီလို ဖြစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး၊ နိုင်ခြင်းရှုံးခြင်းဆိုတာ စစ်သားတွေအတွက် ရိုးရိုးတန်းတန်း ကိစ္စပဲလေ။ ဒါ့အပြင် ဒီနေ့ မင်းက သိုင်းနတ်ဘုရားရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာလည်း မဟုတ်ဘူးမလား"

ထိုလူကြမ်းကြီးသည် ပြင်းထန်လှသော အရက်အိုးကို ကောက်ယူကာ မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။

"ငါက နွေဦးမိုးကြိုး ခန္ဓာကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံပြီးတဲ့နောက်မှာ... ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုအပိုင်းမှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ သူက လက်တစ်ချက် လှုပ်ရုံနဲ့ ငါ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ဒါကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဒေါသမထွက်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ"

သူဌေးကြီးကဲ့သို့သော အဘိုးကြီးသည် အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ သူ့ကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"သိုင်းပညာရှင် လူသားနတ်ဘုရား ဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကို အဓိကထားတာလေ၊ အနီးကပ် သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ပြင်းထန်တာက ပုံမှန်ကိစ္စပဲ။ လာပါ... လာ... ငါတို့ အရက်သောက်ကြရအောင် "

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်ကြသော်လည်း...

မျက်နှာဝါကြင်ကြင်နှင့် လူကြမ်းကြီးမှာမူ ယခုထက်တိုင် ဒေါသထွက်နေဆဲပင် ရှိသေးသည်။

ထိုအခိုက်တွင် အခန်းတံခါး ပွင့်ဟသွားပြီး... ကောက်ကြောင်း အလှပန်းပွင့်လေးအလား လှပလှသော အလှဘုရင်မ သည် လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်လာကာ ညင်သာစွာ ထိုင်လိုက်လေသည်။

သူတို့ သုံးဦးသည် အစောပိုင်းက ပူးပေါင်း၍ မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ အဝင်အဝကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြပြီး... ယခုအချိန်တွင်မူ ဤဇီယွမ်အပျော်ဂေဟာ၌ အရက်သောက်နေကြသဖြင့် အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေကြပုံရသည်။

ကချေသည်မက သွားကလေးဖြဲကာ ပြုံးလိုက်ရင်း -

"တကယ်ပဲ ရှင်တို့အတွက် စိတ်ပြေလက်ပျောက်ဖြစ်အောင် အပျော်မယ် မိန်းကလေးအချို့ကို ခေါ်ပေးဖို့ မလိုဘူးလား "

ဟု မေးလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ရင်း -

"ငါက ကိုယ်လုပ်တော်တွေကို ခေါ်လာတာမို့... ဒါမျိုးကို သိပ်မကြိုက်ဘူး။ မင်း ညီနောင်ဟန်ကိုပဲ မေးကြည့်ပါဦး၊ သူက အခုထိ သိုင်းနတ်ဘုရားရဲ့ ကိစ္စကြောင့် ဒေါသထွက်နေတုန်းပဲ "

"အဲဒီကောင်က အဲဒီတုန်းကတည်းက အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ခဲ့တာလေ၊ ဒါကြောင့်မို့လည်း ချန်နိုင်ငံရဲ့ ကံကြမ္မာစွမ်းအားကို နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာတိုင်တိုင် တည်တံ့အောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့တာပေါ့။"

"မကောင်းတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ပြောရရင်... သူသာ တစ်ယောက်ယောက်ကို အသေဆွဲခေါ်သွားချင်တယ်ဆိုရင်... ငါတို့ သုံးယောက်ထဲက ဘယ်သူမှ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

မျက်နှာဝါကြင်ကြင်နှင့် လူကြမ်းကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူသည် 'နွေဦးမိုးကြိုး ခန္ဓာကျင့်စဉ်' ကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် သိုင်းနတ်ဘုရားနှင့် အရှုံးအနိုင် ခွဲချင်စိတ် ရှိနေခဲ့သော်လည်း... ယနေ့ ကြည့်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ကွာခြားချက်က အလွန်တရာ ကြီးမားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီးက -

"အထက်က လူကြီးတွေရဲ့ စိတ်ကူးကို ငါလည်း နားမလည်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတစ်ကြိမ် မိစ္ဆာနယ်မြေ ပွင့်သွားတာကြောင့်... သိုင်းနတ်ဘုရားက ဆယ်ပုံရှစ်ပုံလောက် သေဆုံးရတော့မှာ သေချာတယ် "

"ကံကောင်းလို့ အသက်ဘေးက လွတ်သွားခဲ့ရင်တောင်... နောက်ပိုင်းမှာ သူက သက်တမ်းကုန်ဆုံးတော့မှာမို့... မြေမှုန့်တစ်ဆုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲရမှာ ဒါမှမဟုတ်ရင် ကောင်းကင်ဘုံကို ပျံသန်းဖို့ နည်းလမ်းရှာရမှာပဲ။"

"လူ့ပြည်လောကရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေမှာ သူသာ မရှိတော့ရင်... ငါတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ရတာ ပိုပြီး လွယ်ကူသွားမှာပေါ့။"

သိုင်းနတ်ဘုရား၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း စွမ်းအား ပြင်းထန်လွန်းခြင်းက တစ်ဖက်ဖြစ်သလို၊ နောက်တစ်ချက်မှာ... သူသည် ကန်နိုင်ငံ၏ ကံကြမ္မာစွမ်းအားကို ကိုးကွယ်ခံထားရသူ ဖြစ်သည်။

ချန်နိုင်ငံ နယ်နိမိတ်အတွင်း၌ မည်သည့် မြေပြင်နတ်ဘုရား မဆို လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့်... သူ့အားလုံးကို သူ သိရှိနိုင်ပေသည်။

သူသာ ရှိနေလျှင်... လူတိုင်းသည် မြီးကုပ်ပြီးသာ နေကြရမည်ဖြစ်ကာ၊ သို့မဟုတ်ပါက ချန်နိုင်ငံမှ ထွက်ပြေးပြီး အနောက်ဘက်ဒေသ၊ တောင်ဘက်နယ်စပ် သို့မဟုတ် မြောက်ဘက်ကန္တာရ အရပ်ဒေသများတွင်သာ လှုပ်ရှားကြရလိမ့်မည်။

အဘိုးကြီးက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောခဲ့သည် -

"ဒီနေ့ အလုပ်ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ... ငါက အထက်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် တင်ပြခဲ့တယ်။ အထက်က လူကြီးတွေရဲ့ စကားသံကို နားထောင်ရသလောက်တော့... ဒီလူရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံအပေါ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေပုံရတယ်။ နောင်ပိုင်းမှာ သူက ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီး အချိန်ဆွဲနေဦးမယ်ဆိုရင်... အထက်က ငါတို့ကို တစ်ခုခု လှုပ်ရှားခိုင်းလိမ့်မယ် ထင်တယ်။"

မျက်နှာဝါကြင်ကြင်နှင့် လူကြမ်းကြီးက လေးနက်သော အသံဖြင့် -

"စောစောကတည်းက ဒီလို လုပ်ရမှာ။ ဘာဖြစ်လဲ သစ်ရွက်နီကျောင်းတော်... ငါက စောစောကတည်းက အဲဒီကျောင်းတော်ကို ကြည့်လို့မရတာ ကြာပြီ"

ဟု ဆိုသည်။

အဘိုးကြီးက ပြုံးလျက် -

"မင်း တောင်ပေါ်မှာ ဓားပြဗိုလ်လုပ်ပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး နေတာထက် မမြန်ဘူးလား... ဟုတ်တယ်မလား " ဟု ပြောသည်။

မျက်နှာဝါကြင်ကြင်နှင့် ထိုအမျိုးသားသည် မဟာရှ၏ လေကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး... ယခုအခါတွင်မူ ဆိုးသွမ်းလှသော တောင်ဘုရင် ဓားပြဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦး ဖြစ်ကာ... နယ်မြေတစ်ခုကို ဒုက္ခပေးရင်း၊ နေ့ရက်များကို ပျော်ပျော်ပါးပါး ဖြတ်သန်းလျက်၊ အသားကြီးကြီးစား၊ အရက်ကြီးကြီး သောက်နေသူ ဖြစ်သည်။

"ဒါပေါ့... ငါတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို မမေ့ပါနဲ့ဦး၊ တကယ်ပဲ ဒီနေရာမှာ သာမန်လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် နေချင်လို့လား "

စကားဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူက ကချေသည်မကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ယခုကဲ့သို့ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွင် အလှဘုရင်မအဖြစ် လုပ်ကိုင်ကာ ရုပ်အလှပြနေခြင်းသည် သူတို့၏ မျက်နှာကို ပျက်စီးစေသည်ဟု သူ အမြဲတမ်း ထင်မြင်နေမိသည်။

ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွင် ကချေသည်မလုပ်ပြီ ယောက်ျားတွေ ဆွဲဆောင်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာလဲကွာ...

အဓိကအချက်က ယောက်ျားရုပ်၊ မိန်းမရုပ်၊ သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ ရုပ်အသွင်မျိုးစုံ နဲ့ ကစားနေတာ... တကယ့်ကို အလွန်အကျွံ ကစားလွန်းလှသည်။

သူသည် ယင်းကို အလွန်အမင်း အရှက်ရဖွယ်ရာအဖြစ် မှတ်ယူထားသည်။

သို့သော်လည်း ကချေသည်မက သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်သည်။

"ငါက ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်ကြောင့် ဒီလိုဖြစ်နေတာ၊ ဒါ့အပြင် ငါကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလမ်းစဉ်ကို နှစ်သက်လို့ပဲ။ နင် ငါ့ကို စကားထဲမှာ ကွယ်ဝှက်ပြီး လာပြီး မနှိမ်ပါနဲ့"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မျက်နှာဝါကြင်ကြင်နှင့် လူကြမ်းကြီးသည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး စကားဆက်မပြောတော့ပေ။

အဘိုးကြီးက အလျင်အမြန်ပင် ကြားထဲမှ ဝင်ရောက်ဖျန်ဖြေပေးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ငြင်းခုံမှုကို တားဆီးလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး တော်ကြပါတော့၊ ဒီလို စိတ်ကူးမျိုး ရှိနေမယ့်အစား... ကောင်းကင်ဘုံလျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ရှာဖွေပြီး ချောင်ယွီ ရဲ့ သတင်းကို ရှာဖွေဖို့ နည်းလမ်းရှာတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ် "

မျက်နှာဝါကြင်ကြင်နှင့် လူကြမ်းကြီးက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -

"ချောင်ယွီက တံခါးခြောက်ပေါက် ကွယ်ဝှက်ကျင့်စဉ် ကို တတ်မြောက်ထားတာ၊ သူသာ စိတ်နှစ်ပြီး ပုန်းနေမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူက သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ။"

ချောင်ယွီ ဆိုသည်မှာ... ထိုအရက်ဆိုင် ပိုင်ရှင် အဘိုးကြီးပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ခြေထောက်မသန်သော အဘိုးကြီး မသေဆုံးမီကပင် အရက်ဆိုင်ကို ပိတ်သိမ်းကာ အရိပ်အယောင်မျှမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရာ... ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏ ခြေရာလက်ရာကို ရှာဖွေ၍ မရတော့ပေ။

သို့သော်လည်း အဘိုးကြီးကမူ ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ရင်း -

"သူ့မှာ တပည့်တစ်ယောက် ရှိတယ်လေ၊ မူလက သူ့ရဲ့ အရက်ဆိုင်က အလုပ်သမားကလေးပဲ။ သူက ချောင်ယွီဆီကနေ အံ့ဖွယ်တံခါး ကွယ်ဝှက်အတတ် ကို သင်ယူထားတာမို့... ဒီကလေးကတစ်ဆင့် ချောင်ယွီ ရှိတဲ့နေရာကို ရှာဖွေလို့ရနိုင်တယ် "

ချောင်ယွီသည် မူလကတည်းက ဆန်းကြယ်လှပြီး၊ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်ရသည်ကို နှစ်သက်သူဖြစ်ရာ... ယခုကဲ့သို့ အစအန ပျောက်ဆုံးနေခြင်းမှာ အလွန်တရာ မတည်ငြိမ်သော အချက်တစ်ချက် ဖြစ်နေပေသည်။

မျက်နှာဝါကြင်ကြင်နှင့် လူကြမ်းကြီးက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် -

"ရိုးရိုးတန်းတန်း သင်ကြားပေးထားတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို... ချောင်ယွီက အရေးတစိုက် လုပ်ပါ့မလား" ဟု မေးသည်။

ထိုအဘိုးကြီးသည် လက်ထဲရှိ အရက်ခွက်ကို တစ်ငုံ ခပ်ဖွဖွ သောက်လိုက်ရင်း၊ ပြုံးစိစိ မျက်နှာထားဖြင့် -

"မင်း နားမလည်ပါဘူး၊ သူက ငါတို့ကို ဒီလိုမျိုး ထင်စေချင်တာလေ။ သူသာ ဒီကောင်လေးကို တန်ဖိုးမထားဘူးဆိုရင်... ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို တံခါးခြောက်ပေါက် ကျင့်စဉ် တွေကို သင်ပေးခဲ့မလဲ "

မျက်နှာဝါကြင်ကြင်နှင့် လူကြမ်းကြီးနှင့် လှပချောမောသော ကချေသည်မတို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

အလှဘုရင်မက နှေးကွေးစွာ ပြောခဲ့သည်

"ချောင်ယွီကို သတ်ချင်ရင်တော့... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကံကြမ္မာကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရလိမ့်မယ်၊ ဒါမှပဲ အပ်ချည်တစ်မျှင်စာမျှ အမှားအယွင်းမရှိ အကွက်စေ့မှာ ဖြစ်တယ် "

အဘိုးကြီးက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ရင်း...

"ဒီကိစ္စကို ငါ စောစောကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ "

ထို့နောက်တွင် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး... လက်ထဲတွင် 'တော်ဝင်တံဆိပ်တော်' တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းပေါ်တွင် နဂါးရုပ်ပုံလွှာကို ထုဆစ်ထားပြီး အလွန်တရာ ရှေးဟောင်းလှပုံရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ မြေပြင်နတ်ဘုရားများ ဖြစ်ကြသဖြင့်... မျက်လုံးတစ်ချက် ဝှေ့ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ထိုတော်ဝင်တံဆိပ်တော်၏ သာမန်မဟုတ်မှုကို ရိပ်မိလိုက်ကြပြီး... မျက်နှာဝါကြင်ကြင်နှင့် လူကြမ်းကြီးက မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်သည်။

"ဒါက မဟာရှမင်းနိုင်ငံ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ 'တိုင်းပြည်စောင့် တံဆိပ်တော်' မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးက ပြုံးလျက်

"မှန်တယ်... မဟာရှမင်းနိုင်ငံက ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေမဲ့... တိုင်းပြည်ရဲ့ ကံကြမ္မာစွမ်းအား အချို့ကတော့ ကျန်ရှိနေသေးတယ်၊ အခုတော့ အဲဒါကို တစ်ယောက်ယောက်က လွှဲပြောင်းယူထားပြီးပြီ"

"ကျုန်းကျုံး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်ဓားဖြစ်တဲ့ 'ရှို့ပါးဓား' ထဲမှာလည်း တိုင်းပြည်ကံကြမ္မာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ကွယ်ဝှက်ထားတယ်၊ ကျန်တဲ့အပိုင်းတွေကတော့... အားလုံး ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာ"

"ဒီတိုင်းပြည် ကံကြမ္မာစွမ်းအားကို အားကိုးပြီး... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကံကြမ္မာကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်နိုင်တယ်၊ ထောင်ချောက်ကို သေသေချာချာ ဆင်ထားသရွေ့... ချောင်ယွီ ရောက်မလာမှာကို ပူစရာမလိုတော့ဘူး။"

ကချေသည်မက မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်ရင်း

"တကယ်လို့ ချောင်ယွီက ရောက်မလာခဲ့ရင်ကော" ဟု မေးသည်။

ထိုအဘိုးကြီးက လေပြေလေညင်းအလား ခပ်ဖွဖွလေး တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း... သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ကို သတ်လိုက်ရုံပေါ့၊ ဒါကလည်း သူ ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့အတွက် ပေးရမယ့် အတိုးနှုန်းကလေးတစ်ခုပေါ့။"

သူတို့ သုံးဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲမှ အပြည့်အဝ သဘောတူလိုက်ကြတော့သည်။

ရှောင်ရန်ကျောင်းတော် ...

ဤနေရာသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ... နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားသော နေရာ ဖြစ်ပေသည်။

တောင်ပေါ်ကျေးရွာရှိ အရပ်သူအရပ်သားများ ကိုးကွယ်ထားကြသော လက်လေးဖက်ရှိသည့် ထိုနတ်ဘုရားရုပ်တုမှာ... ရွှံ့စေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရုပ်တုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လက်လေးဖက် ရှိပြီး၊ လည်ပင်းတွင် အနီရောင် ကြိုးတစ်ချောင်းကို ချည်နှောင်ထားကာ၊ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အနီရောင် ပိတ်စတစ်ချောင်းကို ခြုံထားသည်။

ညဦးပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ... ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေပြီး၊ ယခုကဲ့သို့သော အရပ်သားကိုးကွယ်သည့် နတ်ကွန်းငယ်လေးများမှာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

အတိအကျပင် ထိုအခိုက်အတန့်၌... အပေါ်ရှိ ရွှံ့စေးရုပ်တုကြီးသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်ဟလာခဲ့ပြီး သက်ရှိထင်ရှား လူတစ်ယောက်အလား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ပူဇော်သက္ကာများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်... ကြက်ကင် နှစ်ကောင်ကို ဆွဲယူကာ၊ ဝက်ခေါင်း တစ်ခုကိုလည်း မလိုက်ပြီး၊ အရက်အိုး နှစ်အိုးကိုလည်း ဆွဲယူလျက်... ပြုံးစိစိ မျက်နှာထားဖြင့် ရွာအတွင်းရှိ နေရာတစ်ခုသို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေတော့သည်။