အခန်း (၁၀၇၇-၁၀၇၈)

အခန်း (၁၀၇၇) - ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကောင်းချီးဟူသည် တံခါးမရှိ

ဝမ်ကျန်းရွာ...

ရွာ၏ အရှေ့ဘက်အစွန်တွင် လူငယ်ဗေဒင်ဆရာတစ်ဦး နေထိုင်သည်။ သူ၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ ကျောက် ဖြစ်၏။ အသက်အရွယ်အားဖြင့် ငယ်ရွယ်သော်လည်း လူတို့၏ ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကိုမူ အလွန်တရာ တိကျသေချာစွာ တွက်ချက်ဟောကိန်းထုတ်နိုင်ပေသည်။

မူလက သူသည် အခြားနယ်မှ ရောက်ရှိလာသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင်မူ လစ်လပ်နေသော အိမ်အိုလေးတစ်လုံးကို ရှာဖွေကာ အခြေချနေထိုင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကျောက်နတ်ဆရာသည် ဗေဒင်တွက်ရုံတင်မကဘဲ အနာရောဂါများကို ကုသရန်အတွက် အဆောင်စက္ကူများကိုပါ မီးရှို့တတ်သေးသည်။ စောစောပိုင်းက ရွာလူကြီး၏ သမီးဖြစ်သူသည် မြစ်ကမ်းနားတွင် သွားရောက်လည်ပတ်ဆော့ကစားရင်း မည်သည့်အရာနှင့် တိုးတိုက်မိသည်မသိဘဲ စိတ်နောက်ကျိ ရူးသွပ်သွားကာ အလင်းရောင်ကိုပင် ကြောက်လန့်နေခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ဤကျောက်ကမ္ဘာဦးနတ်ဆရာ၏ အဆောင်စက္ကူတစ်ရွက်ကို မီးရှို့တိုက်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လက်ငင်း ကောင်းမွန်သွားခဲ့ရလေသည်။

ဤအကြောင်းအရာ ဖြစ်ပျက်ပြီးသည့်နောက်တွင် ကျောက်ရှင်း ဟု အမည်ရသော ထိုလူငယ်ကို ပတ်ဝန်းကျင်ဆယ်ရွာ ရှစ်ရွာရှိ ရွာသူရွာသားများက 'ကမ္ဘာဦးနတ်ဆရာ' ဟုပင် ဝိုင်းဝန်းအမွှန်းတင် ကိုးကွယ်ကြတော့သည်။

ကျောက်ရှင်း နေထိုင်သော နေရာသည် အလွန်တရာ လူသူမနီးဘဲ ခေါင်းပါးလှသဖြင့် သာမန်အားဖြင့် သူ့ထံတွင် အကူအညီတောင်းခံမည့်သူ မရှိလျှင် ဤနေရာသို့ မည်သူမျှ လုံးဝ ရောက်ရှိမလာကြချေ။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ အိမ်ကလေးအတွင်းမှ လူကို မျက်နှာပူ အရှက်သည်းစေမည့် ညည်းတွားသံများနှင့်အတူ ပြင်းထန်လှသော အသက်ရှူသံများ ပေါ်ထွက်နေ၏။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည့်အပြင် ကျောက်ရှင်း၏ အိမ်ကလည်း လူသူပြတ်လပ်သောနေရာတွင် တည်ရှိနေသဖြင့် မည်သူမျှ သတိမထားမိကြချေ။

အိမ်ဝင်းထဲတွင် ခွေးနက်ကြီးတစ်ကောင်ကို မွေးမြူထားပြီး ၎င်းက ဝင်းအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝပ်စောင်းနေသည်။ ထိုခွေးနက်ကြီးသည် နတ်အာရုံနှင့် ထိတွေ့ဖူးပြီး ကျောက်ရှင်း၏ ဘေးနားတွင် အမြဲတစေ လိုက်ပါနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုအခိုက်တွင် အိမ်ဝင်းအတွင်းသို့ ရုတ်တရက် အရပ်အမောင်း မြင့်မားထွားကျိုင်းလှသော ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါကြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ခွေးနက်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါကြီးကို ကြည့်ကာ အသံတိုးဖြင့် ဟောင်ဟောင်ဖျန်းဖျန်း ပြုလုပ်တော့သည်။ သို့သော်လည်း ဤခွေးနက်ကြီးသည် ကျောက်ရှင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသော နတ်သားရဲ မဟုတ်ဘဲ သာမန် ခွေးနက်ကြီးတစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုမြင့်မားထွားကျိုင်းလှသော ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါကြီးကို မြင်သောအခါ ၎င်းက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ အကြိမ်အနည်းငယ် ဟောင်လိုက်သော်လည်း ထိုသူက သူ၏ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါကို အနည်းငယ်မျှ ထုတ်ဖော်လိုက်ရုံဖြင့် ဤခွေးနက်ကြီးသည် အမြီးကုပ်ကာ နံရံထောင့်သို့ သွားရောက်ပုန်းအောင်းရင်း 'ဝူးဝူးဝါးဝါး' ညည်းတွားတုန်ရင်နေတော့သည်။

"ငါက မင်းရဲ့သခင်နဲ့ သိတဲ့သူပါကွာ... မင်းက တကယ့်ကို အူတူတူ ခွေးမိုက်ပဲ"

လရောင်သည် ထိုကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါကြီးအပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး ၎င်းကမူ ရှောင်ရန်ရွာထဲရှိ ရွှံ့စေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နတ်ဘုရားရုပ်တုကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။ လက်ထဲတွင် ဝက်ခေါင်း၊ အရက်နှင့် အသားများကို ဆွဲကိုင်ထားရင်း ထိုခွေးနက်ကြီးကို တိုးညှင်းစွာ မောင်းထုတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် အိမ်ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး တံခါးကို ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်ရင်း -

"ညီနောင်ကျောက်... ညီနောင်ကျောက်... အိပ်ပြီလား" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အခန်းထဲမှ လူငယ်တစ်ဦး၏ အသံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"လာပြီ"

အိမ်တံခါး ပွင့်ဟသွားရာတွင် အပြာရောင် ဝတ်စုံကို ကပြာကယာ ခြုံထားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်မှာမူ သာမန်ထက်မပိုဘဲ ပြားပြားထင်ထင် ရှိလှသည်။ သူကတော့ ၎င်းမတိုင်မီက အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ လက်အောက်တွင် အလုပ်သမားအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သော ကျောက်ရှင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

အရက်ဆိုင် ပိတ်သိမ်းသွားခဲ့ပြီးနောက်... သူသည်လည်း ဤနေရာသို့ လမ်းတလျှောက် လှည့်လည် ခရီးသွားရင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ကျောက်ရှင်းသည် ယခုအချိန်တွင် မျက်လုံးများ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး ဝက်ခေါင်းနှင့် အရက်၊ အသားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာသော ဤသင်းပျံ့လှသည့် အမွှေးတိုင်ကိုးကွယ်မှု ခံယူထားသော နတ်ဘုရားကြီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရင်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"အစ်ကိုကြီး... ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံကြီးမှာ ဘယ်လိုအရက်ကို လာသောက်တာလဲဗျာ"

ထိုရွှံ့စေးရုပ်တုကြီးက အသံကြမ်းကြမ်းဖြင့် -

"ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံကျမှပဲ အရက်သောက်လို့ ကောင်းတာပေါ့ကွ၊ နေ့ခင်းဘက်ဆိုရင် လူတွေအများကြီးနဲ့ မျက်စိရှုပ်စရာတွေ များလွန်းလို့ စိတ်ကြိုက် သောက်လို့မရဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်ရှင်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -

"အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျားက နတ်ဘုရား၊ ကျွန်တော်က လူသား... ညဘက်ရောက်ရင် ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် အားနေပါ့မလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုနတ်ဘုရားက နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

ကျောက်ရှင်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး အထဲသို့ လက်လှမ်းပြလိုက်ရင်း -

"ထွက်လာခဲ့တော့... ဘာမှမဖြစ်ဘူး... ကိုယ့်လူတွေပဲ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ထိုအခိုက်တွင် အတွင်းခန်းထဲမှ အဝတ်အစားများ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး လျှောက်လှမ်းထွက်ပေါ်လာသည်။ အသက်တစ်ဆယ့်ခုနစ်၊ တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် အရွယ်မျှသာ ရှိပြီး မျက်နှာမှာ ဥကပ်သီးပုံသဏ္ဍာန် ရှိကာ အသားအရေ ဖြူစင်ဝင်းပပြီး ပါးပြင်လေးမှာ နီမြန်းနေ၏။ သူမသည် ရွာလူကြီး၏ သမီးကြီး ဖြစ်ပြီး... မည်သည့်အချိန်ကတည်းကပင် ဖြစ်သည်မသိရဘဲ ဤနှစ်ဦးစလုံးသည် အတူတကွ ပေါင်းစပ်ကာ ကောင်းသော အမှုကိစ္စကို ပြုလုပ်ပြီးစီးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မိန်းမပျိုလေးသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ထိုမြင့်မားလှသည့် အမည်းရောင် ပုံရိပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ မအောင့်နိုင်ဘဲ လန့်ဖျန့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ကျောက်ရှင်းက သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲပွေ့လိုက်ပြီး ကျောပြင်လေးကို သာသာယာယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့... အစ်ကိုကြီးရန်က လူသားမဟုတ်ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ၊ ကြောက်စရာမလိုပါဘူး"

ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်ရှိ မြင့်မားလှသော အမည်းရောင်ပုံရိပ်ကြီးသည် သူငယ်ချင်း၏ ဇနီးအား လန့်ဖျန့်သွားစေသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန်ပင် တန်ခိုးအာဏာများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သာမန်လူသားတစ်ယောက်၏ အရွယ်အစားသို့ ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် မျက်နှာကို တစ်ချက် ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ရုပ်ရည်နက်ရှိုင်း ထင်ရှားသော အမျိုးသားတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မရီး... ခွင့်လွှတ်ပါဗျာ၊ ကျွန်တော် တမင်သက်သက် တိုးတိုက်မိတာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မိန်းမပျိုလေးမှာ ကြောက်လန့်သွားရ၏။ သူမသည် ကျောက်ရှင်းက နတ်မိစ္ဆာအတတ်များကို တတ်မြောက်ကြောင်း သိထားသော်လည်း ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် အမွှေးတိုင်ပူဇော်မှု ခံယူထားသော နတ်ဘုရားကြီးတစ်ပါး လာရောက်လည်ပတ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိချေ။ သူမသည် မျက်နှာလေး ဖြူလျော်သွားကာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် -

"ကျောက်ရှင်း... ကျွန်မ... ကျွန်မ အရင် ပြန်လိုက်ဦးမယ်နော်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မိန်းမပျိုလေးသည် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေမတတ် ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် အိမ်သို့ ပြန်ပြေးတော့သည်။ ပြေးသွားစဉ်တွင် ပြည့်ဖြိုးဝိုင်းစက်လှသော တင်ပါးကလေးမှာ တရမ်းရမ်းနှင့် လှုပ်ခါနေရာ... ရွာထဲရှိ လူကြီးသူမများ၏ စကားအရ ဆိုရလျှင် သားသမီး ကောင်းကောင်း မွေးဖွားပေးနိုင်မည့် မယားကောင်းလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ခွက်ချင်းတိုက်ကာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှား ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သောက်စားကြတော့သည်။ အရက်တစ်ဝိုင်းသည် မိုးလင်းသည့်တိုင်အောင် ဖြစ်သွားပြီး ကြက်တွန်သံများ ပေါ်ထွက်လာကာ... ကြက်ဖကြီး တွန်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လောကကြီးတစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားတော့သည်။

ကျောင်းတော်နတ်ဘုရားသည် တစ်ချက် ဆတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရ၏။ သူသည် အမွှေးတိုင်ကိုးကွယ်မှု ခံယူထားရသူ ဖြစ်သော်လည်း... အဆုံးတွင်မူ ရိုင်းစိုင်းသော နတ်ဖြစ်သဖြင့် အမိုက်မှောင် အမှောင်ထုအောက်တွင်သာ ရှိသင့်ပေသည်။ သူက ကျောက်ရှင်းကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ညီနောင်ကျောက်... အချိန်မစောတော့ဘူး၊ ငါ အရင် သွားတော့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျောက်ရှင်းကလည်း ထို့အတူပင် လက်အုပ်ချီ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ ကျောင်းတော်နတ်ဘုရားသည် ယိမ်းတိုင်လှုပ်ခါလျက် ထွက်ခွာသွားပြီး အေးစက်သော လေပြေတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျောက်ရှင်းသည် လူတို့အား ဗေဒင်တွက်ပေးရင်း နေ့ရက်များကို အလွန်တရာ သက်တောင့်သက်သာ ဖြတ်သန်းနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ထံမှ နတ်အတတ်အချို့ကို သင်ယူခဲ့ရခြင်းကြောင့်လည်း အသက်ရှင်သန် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

လွန်ခဲ့သော နေ့တစ်နေ့တွင် သူသည် နက်ရှိုင်းလှသော တောင်တန်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် နှစ်ပေါင်းရာချီသော ကျင့်ကြံခြင်းသက်တမ်းရှိသည့် ဖုတ်ကောင်ကြီးတစ်ကောင်နှင့် တိုးမိခဲ့သည်။ ကျောက်ရှင်းသည် မူလက မိမိ၏ အသက်ငယ်လေး ပျောက်ဆုံးရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း... မမျှော်လင့်ဘဲ ဆိုင်ရှင်အဘိုးကြီးထံမှ သင်ယူခဲ့ရသော တံခါးခြောက်ပေါက် ကွယ်ဝှက်အတတ် နှင့် အချို့သော တန်ခိုးအာဏာများသည် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပေရာ... သုံးချက်မျှ တိုက်ခိုက်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် ထိုနှစ်ပေါင်းရာချီ သက်တမ်းရှိသော ဖုတ်ကောင်ကြီးကို ရိုက်ခွဲ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ပြာအဖြစ် မြေစိမ်းကြေမွ ပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် မိမိသင်ယူထားခဲ့ရသော ဆန်းကြယ်လှသည့် နတ်အတတ်များသည် အလွန်တရာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသွားခဲ့ရသည်။

ရုတ်တရက်...

သူသည် မင်္ဂလာရှိလှသော တိမ်တိုက်များ ခြံရံထားသည့် တော်ဝင်ဝေါယာဉ်တော်တစ်စီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ လှပချောမောလှသော မိန်းမပျိုလေး လေးဦးက ဝေါယာဉ်တော်ကို ထမ်းပိုးလျက် နှေးကွေးစွာ လျှောက်လှမ်းလာကြရာ... အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ ဟာလာဟင်းလင်း ပေါ်ထွက်လာသည့်အလား ရှိနေသည်။ ဝေါယာဉ်တော်အတွင်း၌ သူဌေးကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့သော သက်ကြီးရွယ်အို အဘိုးကြီးတစ်ဦး ရှိနေ၏။

ကျောက်ရှင်းသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း -

"နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး... ဘယ်ကနေ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စတွေ ရောက်လာတာလဲ" ဟု တွေးလိုက်သည်။

ထိုသူဌေးကြီးကဲ့သို့သော အဘိုးကြီးက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်သည်။

"မောင်ရင်လေးက အဖိုးအိုကို မှတ်မိသေးရဲ့လား"

ဟု မေးလိုက်သည်။ သူသည်လည်း တစ်ချိန်က အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ ထိုအရက်ဆိုင်လေးသို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်တွင် ကျောက်ရှင်းရှိရာ နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ... သဘာဝအတိုင်း သူ့ကို လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားစေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျောက်ရှင်းသည် မျက်လုံးများကို ပြန်လည်ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လှည့်ပြန်လိုက်သည့် နောက်တစ်ခိုက်တွင်ပင် ခြေလှမ်းများကို ကျယ်ပြန့်စွာ လှမ်းလျက် အိမ်အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။

"မှတ်မိတာပေါ့... မင်းရဲ့ အဘိုးကြီးကို မှတ်မိတယ်"

ဟု ကျောက်ရှင်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

သူသည် တံခါးခြောက်ပေါက် ကွယ်ဝှက်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မြေပြင်နှင့် ကောင်းကင်အကြားတွင် အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလေသည်။

အဘိုးကြီးသည် မှင်တက်မိသွားပြီးမှ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ အဲဒီလူရဲ့ တပည့်ပီသပါပေတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

........................

ကျောက်ရှင်း၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါသည် တောင်တောတောင်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အပေါ်တွင် သူ၏ လူမျက်နှာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေမိသည် ။

"အသံဗလံမျှမရှိဘဲ ငါ့ရဲ့ အာရုံခံစားမှုကို ကျော်ဖြတ်ပြီး တံခါးဝအထိ ရောက်လာတယ်... ဒီအဖိုးကြီးက မရိုးသားဘူး"

အတိအကျပင် ထိုအခိုက်အတန့်၌... ကျောက်ရှင်းက ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအစေခံမိန်းကလေး လေးဦးသည် ခြေတံရှည်ကြီးများကို လှမ်းလျက် ဝေါယာဉ်တော်ကို ထမ်းပိုးကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်လာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သစ်ပင်ကြီးပေါ်ရှိ လူမျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး ကျောက်ရှင်းသည် နတ်ကွယ်ဝှက်အတတ်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည်အသုံးပြုကာ ထွက်ပြေးသွားပြန်သည်။

အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က တစ်ချိန်က ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ... ကျောက်ရှင်းသည် အကယ်၍ တံခါးခြောက်ပေါက်ကွယ်ဝှက်အတတ်အားလုံးကို တတ်မြောက်သွားခဲ့လျှင် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆင့်ငါးဆယ်အတွင်း ဝင်ရောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟူသော စကားမှာ ပြက်လုံးတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း မတတ်နိုင်ချေ... သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အလွန်တရာ နိမ့်ပါးလွန်းလှပြီး ယခုမှသာ ဤလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံအားထုတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ရှင်အဘိုးကြီးက ကျောက်ရှင်းကို သုံးနှစ်မျှသာ သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး... သူသည် အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို မြင်သောကြောင့်သာ ပါရမီကို နှမြောသဖြင့် မိမိ၏ တပည့်အဖြစ် သိမ်းဆည်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

.........................................

ဝေမြို့၊ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်...

သံစားသားရဲသည် နတ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်ဖော်ကာ ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး... ချင်းယွန်းကျောင်းတော်တစ်ခုလုံး၏ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မင်္ဂလာရှိလှသော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေကာ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါများ တောက်ပနေသည်။ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားကြီးများ၏ စီးတော်ယာဉ်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်နှင့်အညီ... သူသည် ချင်းယွင်ကျောင်းတော်တွင် အခြေချလျက် ကျိုရှောင် နတ်ဘုရားကျမ်း ကို အေးချမ်းစွာ ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတို့၏ နတ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံသူများ၏ လမ်းစဉ်အတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာမကြီး ကျွေ့ဟွာ သည် ယခုအခါတွင် စွမ်းပကား အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသဖြင့်... သူသည် စိတ်ထဲမှ မနာလိုဖြစ်မိသော်လည်း မတတ်နိုင်ချေ... မိမိက နောက်ကျမှ ပူးပေါင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည့်အပြင်... ဆရာမကြီးကဲ့သို့ ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ချွဲနွဲ့တတ်ခြင်းလည်း မရှိသဖြင့် ကုတ်ကုတ်ကပ်ကပ်နှင့်သာ ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံနေခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ယခင်က လော့ဟုန်တောင်ပေါ်တွင် ရှိခဲ့စဉ်ကထက်မူ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်ထက်မြက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ အလင်းနှင့် အမှောင်၊ အပူနှင့် အအေး နှစ်ပါးသော စွမ်းအင်များကို ထုတ်ဖော်စုပ်ယူနေသည်မှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

ရွှေကျီးကန်း ငှက်ငယ်လေးသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဝင်းအတွင်း၌ ရှိနေသည်။ အဆုံးတွင်မူ ဤနေရာသည် မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ တရားစခန်း ဖြစ်သည့်အပြင်...ထိုက်ဖင်တည်းခိုးခန်း နှင့် ချင်းယွန်းကျောင်းတော်တို့၏ ကံကြမ္မာစွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသဖြင့် ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံအားထုတ်ခြင်းက တရားထူး တရားမြတ်များကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် အလွန်တရာ လွယ်ကူစေပေသည်။ သို့သော်လည်း ရွှေကျီးကန်း ငှက်ငယ်လေး၏ မျက်လုံးများမှာမူ ယခင်အတိုင်းပင် ကြည်လင်ဝေဝါးနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အူတူတူပုံစံအတိုင်း ရှိနေကာ နတ်ငှက်တစ်ကောင်၏ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် တန်ခိုးအာဏာမျိုး လုံးဝ ရှိမနေခဲ့ပေ။

လီယန်ချူသည် ဂူဗိမာန်အတွင်းမှ နတ်မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ပြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက် နေ့စဉ်ရက်ဆက် ကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ လက်သီးကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်ခြင်းများ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် ထိုရှေးဟောင်းမြို့တော်ဟောင်းအတွင်း၌ မိစ္ဆာဘုရင်နှင့် လက်ရည်ယှဉ် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က... မိစ္ဆာဘုရင်၏ ကိုယ်ဖျောက်အတတ်မှာ လွင့်မျောနေခဲ့ပြီး သာမန် ကိုယ်ဖျောက်အတတ်များနှင့် လုံးဝ မတူညီခဲ့ချေ။ ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်ကို အလွန်တရာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ... မှင်တက်မိသွားရသည်မှာ ၎င်းသည် ဟင်းလင်းပြင် ခုန်ကူးခြင်းအတတ် ဖြစ်သင့်ပေသည်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်အပေါ်တွင် ယခုကဲ့သို့ အထူးဂရုစိုက်နေရခြင်းမှာ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရွှေတောင်ပံစွန်ရဲကြီးသည် တောင်ပံနှစ်ဖက်ကို တစ်ချက် ခတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ဝေးကွာသောနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်သည့်အပြင် ဟင်းလင်းပြင်ကိုလည်း ခွဲဖျက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ယခုအခါတွင် သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ခြေရာခံ လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သော်လည်း... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါများကို လုံးဝ ရှာဖွေ၍ မရတော့ပေ။ ထိုငရဲပြည်၏ နက်ရှိုင်းလှသော နေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသလော သို့မဟုတ် အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီလော ဆိုသည်ကိုလည်း မသိရချေ။

ဤနေ့တွင် လီယန်ချူသည် ကျောင်းတော်အတွင်း၌ လက်သီးကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ဝိုင်းဝန်းပွေ့ပိုက်လျက်၊ မြေပြင်နှင့် ကောင်းကင်ကို တိုင်အလား ထောက်ထားပြီး... ထိုစိတ်၊ ဝိညာဉ်၊ ခန္ဓာ တို့၏ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါမှာ လူတို့အား စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ရွှေကျီးကန်း ငှက်ငယ်လေး၏ မျက်လုံးများမှာ သန့်စင်ကြည်လင်နေပြီး မှုန်ဝါးဝါး ဖြစ်နေကာ... ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူကို သတိပြုမိသွားခဲ့ပြီး လီယန်ချူ၏ စွမ်းအင်များ၏ ဆွဲဆောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အလား ရှိနေသည်။ လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ရှိနေ၏။ ဤအတွင်းကမ္ဘာ ဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးတည်ဆောက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး လူသားတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌လည်း အကန့်အသတ်မရှိသော နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာတိုက်ကြီးများ ရှိနေပေသည်။

ပြင်ပကမ္ဘာ ၏ စွမ်းပကားမှာ အကန့်အသတ်မရှိဘဲ... သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ပြိုင်ဆိုင်ခြင်းများတွင် အသုံးပြုရာတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ဓမ္မခန္ဓာ ထက်ပင် မနိမ့်ပါးချေ။ သိုင်းနတ်ဘုရား၏ လက်ရေးမူကျင့်စဉ်တွင်မူ အတွင်းကမ္ဘာ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို ရေးသားမှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက်...

လီယန်ချူသည် ဤသိုင်းနတ်ဘုရား၏ လက်ရေးမူကျင့်စဉ်ကို ကောင်းကင်ဘုံတံဆိပ်တော် ပေးသနားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သိုင်းပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံအားထုတ်ရာ၌ လမ်းညွှန်ပြသမည့် မဟာကျင့်စဉ်များ ချို့တဲ့နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူသည် ဦးနှောက်ထဲရှိ မဟာတာအိုလမ်းစဉ်ကြီး၏ အသံကို ပုံဖော်လိုက်သည်။

"အဆင့်မြင့်စမ်း " ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ကုသိုလ်စွမ်းအား နှစ်သိန်းကို အသုံးပြုလိုက်ရ၏။

ဤလက်ရေးမူကျင့်စဉ်အတွင်းရှိ အကြောင်းအရာများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော်လည်း... ယခုအချိန်အထိ လီယန်ချူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် လမ်းညွှန်ပြသရန် မလုံလောက်သေးချေ။ သူသည် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ..... အဆင့်မြင့်တင်ခဲ့ရာ... စုစုပေါင်း ကုသိုလ်စွမ်းအား သုံးသန်းအထိ အသုံးပြုခဲ့ရပြီး၊ ၎င်းသည် တစ်ဆယ့်လေးကြိမ်မြောက် ကောင်းကင်ဘုံတံဆိပ်တော် ပေးသနားခြင်းနှင့် ညီမျှပေသည်။ ၎င်းအပေါ်ရှိ အကြောင်းအရာများသည် နောက်ဆုံးတွင်မူ သိုင်းပညာရပ်ဆိုင်ရာ လူသားနတ်ဘုရားတစ်ဦး၏ နောက်ဆက်တွဲ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် လမ်းညွှန်ပြသနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"လူသားတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆန်းကြယ်လှသော တံခါးများကို ဖောက်ထွက်ပြီး... သိုင်းပညာရပ်ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းလား"

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်မိသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ မိမိအလိုရှိသော လမ်းညွှန်မဟာကျင့်စဉ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သဖြင့်... မမျှော်လင့်ဘဲ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာသွားခဲ့ရသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း တစ်ချက်တည်းနဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဆင့်အထိ အဆင့်မြင့်တင်လိုက်တာပေါ့ "

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ လှုပ်ရှားသွားပြီး -

"အဆင့်မြင့်စေ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကုသိုလ်စွမ်းအား သုံးသန်း နှစ်သိန်းကို အသုံးပြုလိုက်ရ၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဤပါးလွှာလှသော စာအုပ်ငယ်လေးသည် တိုက်ရိုက်ပင် တောက်ပလှသော အလင်းရောင်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး... ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မဟာလမ်းစဉ်ကြီး၏ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါတစ်ခု အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်လွင့်သွားတော့သည်။ ဤစာအုပ်ငယ်လေးသည် အစောပိုင်းကနှင့် လုံးဝ ခြားနားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို၊ ၎င်းအပေါ်ရှိ စာလုံးများလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ဖန်တီးတည်ဆောက်ခြင်းများကို တွက်ချက်ထားသည့်အလား ရှိနေကာ... ၎င်းအပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော စာလုံးကြီး လေးလုံး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

'စင်ကြယ်သော အလင်းကျမ်း'

လီယန်ချူသည် စာအုပ်ငယ်လေးကို လှန်လိုက်ရာ... နောက်ထပ် ဆန်းကြယ်လှသော တံခါးသုံးခု၏ ဖောက်ထွက်ခြင်းနည်းလမ်းများနှင့် သတ်မှတ်ထားသော ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းများကို တိတိကျကျ ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ စာမျက်နှာတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်တိုင်းတွင် ၎င်းအပေါ်၌ အကန့်အသတ်မရှိသော စာလုံးများက ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် လင်းလက်နေခဲ့သည်။ ဤစာအုပ်ငယ်လေးကိုယ်တိုင်ကလည်း ယခုအချိန်တွင် အလွန်တရာ သာမန်မဟုတ်တော့ချေ။

လီယန်ချူသည် စာအုပ်ငယ်လေးကို အစအဆုံး ဖတ်ရှုလိုက်ရာ... ဤ 'စင်ကြယ်သော အလင်းကျမ်း' မဟာကျင့်စဉ်သည် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်ထူးကဲလှကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ သူသည် သိုင်းပညာရပ်ဆိုင်ရာ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို စုစည်းလိုက်ရာ... ဤနည်းလမ်းအတိုင်း ဆိုလျှင် တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်... ဦးခေါင်းထိပ်ရှိ ဗဟိုတံခါးနှင့် ခြေဖဝါးအောက်ရှိ စမ်းရေတွင်းတံခါး နှစ်ခုစလုံး ပွင့်ဟသွားမည်ဖြစ်ပြီး မြေပြင်နှင့် ကောင်းကင်၏ စွမ်းအားများကို မိမိအတွက် စိတ်ကြိုက် ဆွဲယူအသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"မဆန်းပါဘူး... သိုင်းပညာရပ်ဆိုင်ရာ လူသားနတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်လိုက်တာနဲ့... ဒုတိယအဆင့် မြေပြင်နတ်ဘုရားနဲ့ ယှဉ်နိုင်တာပဲ"

"မိမိကိုယ်ကို သက်သေပြပြီး... နတ်ဘုရားကို မြင်တွေ့ကာ ပျက်စီးခြင်းမရှိစေရ"

လီယန်ချူသည် ဤစာလုံး ရှစ်လုံးကို ခပ်ဖွဖွလေး ရွတ်ဖတ်လိုက်မိသည်။ အတွင်းကမ္ဘာရှိ ဆန်းကြယ်လှသော တံခါးကိုးခုစလုံးကို ဖောက်ထွက်ပြီးသည့်နောက်တွင်မူ... စင်ကြယ်သော အလင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျက်စီးခြင်း ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် စိတ်ထဲမှ အလွန်တရာ လန်းဆန်းကျေနပ်သွားခဲ့ရလေသည်။

............................

ကျောက်ရှင်းသည် တောင်တောတောင်ထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ဖျောက်ကွယ်လိုက်၊ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာလိုက် ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ ခြောက်ပါးသော နတ်ဘုရားတို့၏ ထူးခြားလှသော တံခါးကွယ်ဝှက်အတတ်သည် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသဖြင့်... အကယ်၍ တူညီသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးနှင့် လဲလှယ်လိုက်လျှင် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ခြေရာလက်ရာကို ရှာဖွေ၍ ရတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ဆိုင်ရှင်အဘိုးကြီးက တစ်ချိန်က ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ... သူသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် တံခါးခြောက်‌ေပါက်ကွယ်ဝှက်အတတ်အားလုံးကို တတ်မြောက်သွားခဲ့လျှင် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆင့်ငါးဆယ်အတွင်း ဝင်ရောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟူသော စကားမှာ ပြက်လုံးတစ်ခု မဟုတ်ချေ။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ကျောက်ရှင်း၏ နဖူးပေါ်တွင်မူ အေးစက်သော ချွေးစေးများ စီးကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုအဘိုးကြီး၏ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါသည် မိမိကို အမြဲတစေ ပစ်မှတ်ထားနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူသည် မည်သို့ပင် တန်ခိုးအာဏာများကို အသုံးပြုစေကာမူ... သူ၏ ကျောပြင်နောက်တွင်မူ အမြဲတမ်း မျက်လုံးတစ်စုံက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည့်အလား ရှိနေသဖြင့်... လူကို ကြက်သီးမွေးညင်းထစေလှပေသည်။

သူသည် တကယ်ပဲ အဆင့်ငါးဆယ်အတွင်း ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ... သို့သော်လည်း သူ၏ ကျောပြင်နောက်ကွယ်ရှိ ထိုအဘိုးကြီးမှာမူ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆင့်တစ်ဆယ်အတွင်း တည်ရှိနေသည်မှာ သေချာလှပေသည်။ ကွာခြားချက်က သာမန်ထက်မက ကြီးမားလှ၏။ ယခုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် မဟာရှမင်းနိုင်ငံ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ 'တိုင်းပြည်စောင့် တံဆိပ်တော်' ရှိနေပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကံကြမ္မာကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ရာ... နောက်ဆုံးတွင်မူ ကျောက်ရှင်းသည် ထိုအဘိုးကြီး၏ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

ကျောက်ရှင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် -

"လူသတ်ချင်ရင်လည်း တစ်ချက်တည်း သတ်လိုက်ပေါ့ကွာ... မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေတာ တကယ်တော့ ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးက ပြုံးလိုက်၏။ အစေခံမိန်းကလေးက သူ့ကို ညင်သာစွာ ဖေးမပေးလိုက်ရာ... သူသည် ဝေါယာဉ်တော်ပေါ်မှ နှေးကွေးစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

"ငါက မင်းကို ငါ့အိမ်ကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဧည့်သည်အဖြစ် သတ်မှတ်ချင်လို့ပါ၊ မောင်ရင်လေး သဘောတူရဲ့လား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ရှင်းသည် စောစောက အဘိုးကြီးကို မြင်သည်နှင့် ထွက်ပြေးခဲ့သော်လည်း... သူ၏ စရိုက်မှာမူ အလွန်တရာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ရှိလှပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က သူ့ကို သူတစ်ပါးနှင့် ရန်မဖြစ်ရန် အမြဲတစေ မှာကြားနေမည်မဟုတ်ပေ။ ကျောက်ရှင်းက လက်အင်္ကျီကို ပင့်တင်လိုက်ရင်း ကျိန်ဆဲဒေါသထွက်လိုက်သည်။

"ဒီမိန်းမအချို့ကို မင်းက အခုလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်ထားတာ... တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကရုဏာတရားကို စောင့်ထိန်းခြင်း မရှိတာပဲ။ ငါ အကြည့်မမှားဘူးဆိုရင်... သူတို့တွေက မင်းရဲ့ သွေးသားရင်းချာတွေ ဖြစ်ရမယ်၊ မင်းက တကယ့်ကို ကစားတတ်လွန်းတာပဲ "

သူသည် ထိုအဘိုးကြီး၏ ဝေါယာဉ်တော်၏ ဆန်းကြယ်လှသော အချက်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ကွဲကွဲပြားပြား သိရှိသွားခဲ့ရသည်။ ဤမိန်းမပျိုလေးများသည် မသေဆုံးမီကပင် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော ဝေဒနာများကို ခံစားခဲ့ရပြီး... ကွန်တိန်နာ တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရကာ၊ ထိုအဘိုးကြီးက ဝေါယာဉ်တော်၏ အဓိကအစိတ် အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် သွန်းလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားသော် မှင်တက်မိသွားပြီး မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် လေးနက်တည်ကြည်သွားခဲ့ရသည်။

"ကြည့်ရတာ ချောင်ယွီက မင်းကို သင်ကြားပေးတာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ပုံရတယ်"

ကျောက်ရှင်းက မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်မိသည်

"ချောင်ယွီက ဘယ်သူလဲ"

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခိုက်တွင်ပင် သူသည် အနည်းငယ် ရှင်းလင်းသွားခဲ့ရသည်။ ထိုအဘိုးကြီး၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော 'ချောင်ယွီ' ဆိုသည်မှာ... အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် အဘိုးကြီးကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်ရမည်။

အဘိုးကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း -

"ထားလိုက်ပါတော့... မင်းလို မျိုးဆက်သစ် လူငယ်လေးတစ်ဦးနဲ့ ဒေါသထွက်နေရင် ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်း ပျက်စီးလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်ရှင်းက မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်သည်

"ဟဲဟဲ... တကယ့်ကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ စီနီယာ အဘိုးကြီးကြီးပဲဗျာ"

ဟု ဆိုလိုက်ပြီးနောက်... သူက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဆက်ပြောခဲ့သည် ။

"အဘိုးကြီး... ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ဆရာမလုပ်နဲ့၊ မင်းက ငါ့ကို နတ်အတတ်တွေ သင်ပေးခဲ့တဲ့ လူကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ တွက်ချက်ကြည့်ရသလောက်တော့... ငါ့ကို ငါးစာ အဖြစ် အသုံးပြုပြီး သူ့ကို ဖမ်းချင်တာပေါ့... ဟုတ်တယ်မလား။ လခွမ်းပဲ"

အဘိုးကြီးသည် ကျောက်ရှင်း၏ ရိုင်းစိုင်းလှသော အသုံးအနှုန်းများကို အနည်းငယ် မနှစ်မြို့သော်လည်း... ကျောက်ရှင်း၏ ပါရမီကိုမူ အနည်းငယ် ချီးကျူးမိသည်။

"မဆန်းပါဘူး... သူက မင်းကို ဒီလောက်အထိ သဘောကျနေတာ။ ကောင်းလေစွ... ကောင်းလေစွ... မင်းက ပါရမီ ဒီလောက်အထိ ထူးချွန်လေလေ... သူက မင်းကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားလေလေ ဖြစ်မှာပဲ"

ကျောက်ရှင်းသည်လည်း ထိုလူနှင့် စကားအပိုများ မပြောလိုတော့သဖြင့်... သူသည် နတ်မန္တန်များကို ဆွဲယူကာ ပါးစပ်မှ တိုးညှင်းစွာ ရွတ်ဖတ်လိုက်ရာ... အခိုက်အတန့်၌ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် အေးစက်သော လေပြေများ တိုက်ခတ်လာတော့သည်။ ထိုအခိုက်တွင် ဝေါယာဉ်တော်ကို ထမ်းပိုးထားသော လူငယ်မိန်းမပျိုလေး အချို့သည် ဆံပင်များ လွင့်မျောနေပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြည့် ရှိနေကြကုန်၏။

အဘိုးကြီးက မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်ရင်း -

"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချောင်ယွီ၏ တံခါးခြောက်ပေါက် ကွယ်ဝှက်အတတ်တွင်... ခြောက်ပါးသော နတ်ဘုရားများသည် နတ်မိစ္ဆာများကို စေခိုင်းနိုင်ပြီး၊ ထူးခြားလှသော တံခါးများသည် ဗေဒင်တွက်ချက်ခြင်းများကို ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော်လည်း တိတိကျကျ မည်သည့် တန်ခိုးအာဏာများ ရှိသည်ကိုမူ သူလည်း ရှင်းလင်းစွာ မသိချေ။

ယခုအချိန်တွင် ဝေါယာဉ်တော်ကို ထမ်းပိုးထားသော မိန်းမပျိုလေးများနှင့် ထိုလှပလှသော ကိုယ်လုပ်တော်လေးတို့သည်... မျက်လုံးများတွင် နာကျည်းမှု အပြည့်ဖြင့် ထိုအဘိုးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

"သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ကြ... မင်းတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် ကလဲ့စားချေလိုက်ကြ" ဟု ကျောက်ရှင်းက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။

သူသည် မမျှော်လင့်ဘဲ အခိုက်အတန့်အတွင်း၌ပင် ထိုအဘိုးကြီး ကြိုးစားပမ်းစား သွန်းလုပ်ထားသော ဝေါယာဉ်တော်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး... ၎င်းအတွင်းရှိ နာကျည်းနေသော ဝိညာဉ်အချို့ကို လွတ်မြောက်သွားအောင် ကူညီပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိန်းမပျိုလေး အချို့သည် အဘိုးကြီးထံသို့ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်သွားကြပြီး... ကျောက်ရှင်းသည်လည်း ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။ တံခါးခြောက်ပေါက်ကွယ်ဝှက်အတတ်သည် အားနည်းသူက အားသန်သူကို အနိုင်ယူခြင်း ဖြစ်ပြီး မြေပြင်နှင့် ကောင်းကင်၏ စွမ်းအားများ၊ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လောကဓာတ် အရာအားလုံး ကို မိမိအတွက် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မိမိ၏ စွမ်းအားများကို အလွန်အမင်း အသုံးပြုရန် မလိုအပ်ချေ။ နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အဘိုးကြီးသည် မှင်တက်မိသွားရသည်... ချောင်ယွီ၏ နောက်ကွယ်တွင် သုံးနှစ်မျှသာ ကျင့်ကြံအားထုတ်ခဲ့သော သာမန်လူငယ်တစ်ဦးက... မမျှော်လင့်ဘဲ မိမိ ကြိုးစားပမ်းစား သွန်းလုပ်ထားသော ဝေါယာဉ်တော်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။ အခိုက်အတန့်အတွင်း၌ပင် သူသည် ထိုစဉ်က ချောင်ယွီ ရရှိခဲ့သော တံခါးခြောက်ပေါက်ကွယ်ဝှက်အတတ်ကို အလွန်အမင်း လိုချင်တက်မက်သွားခဲ့ရသည်။

"မူလက တကယ့်ကို ယခုကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်လှတာပဲ"

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေပြေနှင့် မိုးကြိုးများ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်လာပြီး... မိန်းမပျိုလေး အချို့သည် ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။ စူးရှလှသော မိန်းမပျိုလေးများ၏ အော်ဟစ်သံများ ပေါ်ထွက်လာရာ လူကို ကြက်သီးမွေးညင်းထစေလှပေသည် ။

"အဘိုးကြီး... နင် ကောင်းကောင်း သေရမှာ မဟုတ်ဘူး"

နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ မိန်းမပျိုလေး အချို့သည် မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်များကို အစွမ်းကုန် မီးရှို့လိုက်ကြပြီး ဝေဝါးလှသော လူပုံရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုအဘိုးကြီးထံသို့ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ပြေးဝင် သတ်ဖြတ်ကြတော့သည်။ ၎င်းတင်မကဘဲ... သူ၏ မင်္ဂလာရှိလှသော တိမ်တိုက်ဝေါယာဉ်တော်သည် သွန်းလုပ်ရာတွင် အလွန်တရာ ခက်ခဲလှပြီး အကန့်အသတ်မရှိသော မကျေနပ်ချက် ဝိညာဉ်များကို အခြေခံအဖြစ် အသုံးပြုထားခဲ့ရာ... ယခုအချိန်တွင် အားလုံး ကူးစက်လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို အေးစက်သော လေပြေများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ့ထံသို့ တူညီစွာ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

အဘိုးကြီးသည် မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး လက်အင်္ကျီကို ခါယမ်းလိုက်ရာ... မြေပြင်နှင့် ကောင်းကင်အကြားတွင် မိုးကြိုးများ အဆက်မပြတ် တုန်ဟီးသွားခဲ့ပြီး... နာကျည်းနေသော ဝိညာဉ်အချို့နှင့် ထိုဝေါယာဉ်တော်သည် အခိုက်အတန့်အတွင်း၌ပင် မြေစိမ်းကြေမွ ပျက်စီးသွားရကာ လောကဓာတ်အကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူသည် မိမိ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးမပြုခဲ့ချေ... မြို့တော်ရှိ သိုင်းနတ်ဘုရား၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

"ငါက မင်းလို မျိုးဆက်သစ် လူငယ်လေးတစ်ဦးကို လွတ်မြောက်သွားစေခဲ့ရင်... အဖိုးအို ငါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကြီးမားလှတဲ့ ပြက်လုံးတစ်ခု ဖြစ်သွားမှာပေါ့ "

ဤအဘိုးကြီးသည် တန်ခိုးအာဏာများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတော့သည်။

ကျောက်ရှင်းသည် အမျိုးမျိုးသော တန်ခိုးအာဏာများနှင့် ဆန်းကြယ်လှသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ အဘိုးကြီးကို အခက်အခဲများစွာ ပေးခဲ့သော်လည်း... မတတ်နိုင်ချေ၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အလွန်တရာ နိမ့်ပါးလွန်းလှသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုအဘိုးကြီး၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆန်းကြယ်လှသော တံခါးအားလုံးကိုလည်း အေးစက်လှသော အဆိပ်အတတ် တန်ခိုးအာဏာတစ်ခုဖြင့် လုံးဝ ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရ၏။

ဤအဘိုးကြီးသည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ချောင်ယွီက မင်းကို သဘောကျတယ်... အဖိုးအို ငါကတော့ မင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တယ်၊ မင်း ဒီနေရာမှာအသက်ဘေးကပ်ဆိုးကြီးနဲ့ ကြုံတွေ့နေရတာကို ချောင်ယွီက သိရင် လာပြီး ကယ်တင်ပါ့မလား"

ယခုအချိန်တွင် ကျောက်ရှင်းသည် အလွန်တရာ အားနည်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း... သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ အဘိုးကြီးကို ဆဲလိုက်ချင်တယ် ငါက သူ့ဆီမှာ အလုပ်သမားအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့တာပဲ၊ သူ့ရဲ့ တပည့်လည်း မဟုတ်ဘူး... သူက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို လာပြီး ကယ်တင်ရမှာလဲ "

ထိုအဘိုးကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောက်ရှင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာမှာ ပိုမိုလေးနက် တည်ကြည်သွားခဲ့ရပြီး... ထို့နောက်တွင် သူသည် အခြားနှစ်ဦးထံသို့ သတင်းပို့လိုက်လေတော့သည်။

........................

ရေလယ်ဇရပ်အတွင်း၌...

လက်နှစ်ဖက်ကို လက်အင်္ကျီအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းထားပြီး မျက်နှာ ဖြူလျော်နေသော အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် အဘိုးကြီးသည် ခပ်ဖွဖွလေး ချောင်းဆိုးနေခဲ့သည်။ ဘေးနားတွင်မူ လေ့ကျင့်ထားခြင်း ရှိကြသော အစေခံမိန်းကလေး အချို့ ရပ်နေကြကုန်၏။

သူတို့အားလုံးက ဤသခင်ကြီးကို အလွန်တရာ ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မြင်နေကြမိသည်... ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေက အလွန်တရာ ဆိုးဝါးနေသော်လည်း... ရေလယ်ဇရပ်တွင် နေထိုင်ရသည်ကို အထူးသဘောကျနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ အအေးမိသွားခဲ့လျှင်... ခန္ဓာကိုယ်က ပိုပြီး ဆိုးဝါးသွားမည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော်လည်း ဤချမ်းသာလှသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို သူတို့က မပြစ်မှားရဲကြသဖြင့် ဘေးနားတွင် သေသေချာချာ ပြုစုစောင့်ရှောက်နေကြရသည်။

ယခုကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းလှသော ဖျားနာနေသည့် လူမမာကြီးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်လိုက်ရလျှင် ပိုပြီး ကောင်းမွန်သည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုအချိန်ကျလျှင် ငယ်ရွယ်ချောမောပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝလာမည်ဖြစ်ကာ၊ ကြီးမားလှသော အမွေအနှစ်များကို ဆက်ခံပြီးနောက် မိမိနှင့် စိတ်တူကိုယ်တူ ရှိမည့် ချောမောလှသော လူငယ်လေးတစ်ဦးကို ရှာဖွေလိုက်လျှင်... လူ့ဘဝက အလွန်တရာ သက်တောင့်သက်သာနှင့် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းလှပေလိမ့်မည်။

မျက်နှာ ဖြူလျော်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ပြင်းထန်စွာ အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်ရာ... ဘေးနားရှိ ငယ်ရွယ်ချောမောလှသော အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ့ကို တွဲဖက်ပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်။

"ဖယ်စမ်း" ဟု အော်လိုက်သည်။

ဤအမြဲတမ်း ဖျားနာနေတတ်သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် လူသားများအပေါ်တွင် အလွန်တရာ ရင်းနှီးမှု မရှိဘဲ အနည်းငယ် စိမ်းကားလှသော်လည်း... ယခုကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ဒေါသထွက်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ဒါသည်ကား သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဒေါသထွက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုငယ်ရွယ်လှသော မိန်းမပျိုလေးများသည် အချင်းချင်း ကြည့်ကာ မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး အလျင်အမြန်ပင် နောက်ဆုတ်သွားကြတော့သည်။

ရေလယ်ဇရပ်အတွင်း၌ ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားသည် နှေးကွေးစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ စောင်ကို ဆွဲခါချလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ငါ သူ့အတွက် ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်ပေးခဲ့ဖူးတယ်၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး ကံကြမ္မာစွမ်းအား ကြီးမားလှတာပဲ... ဘာဖြစ်လို့ သတ်ဖြတ်ခြင်း ကပ်ဆိုးကြီးနဲ့ ကြုံတွေ့နေရတာလဲ" ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်များသည် ဟင်းလင်းပြင်ရှိ ရေပြင်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ဤရေကန်အတွင်းရှိ ရွှေငါးကြီးများသည် အေးစက်လှသော ဆောင်းရာသီတွင်ပင် ပျော်ရွှင်စွာ အပြန်အလှန် ကူးခတ်နေကြကုန်၏။

အမျိုးသားသည် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် စောင်ကို ခြုံကာ လက်နွေးအိုးကို ပွေ့ပိုက်လိုက်သည်။

"သူ့ကို နတ်အတတ်အချို့ သင်ကြားပေးခဲ့ရုံမျှသာပဲ... ရေစက်က ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ... အသက်ဘေးကပ်ဆိုးကြီး ရှိနေတာကလည်း သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာအတိုင်းပဲ ဖြစ်ရလိမ့်မယ်"

ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် စောင်ကို ခြုံကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး စိတ်အာရုံကို ငြိမ်သက်စေခဲ့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ လေပြေလေညင်းအလား တည်ငြိမ်နေပြီး ယခင်အတိုင်းပင် ဖျားနာနေသော ပုံစံအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိရဘဲ... သူသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ မျက်လုံးနှစ်ဖက်တွင် နတ်ဘုရားအဆင့် အလင်းရောင်များ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး... နားထဲတွင် ထိုငယ်ရွယ်လှသော လူငယ်လေး၏ အသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည့်အလား ရှိနေတော့သည်။

"ကျွန်တော်ပြောတာ ဆိုင်ရှင်အဘိုးကြီး... ကျွန်တော့်ကို လစာ ထပ်မတိုးပေးရင်... ကျွန်တော် မိန်းမ ဘယ်လိုလုပ် ယူရတော့မှာလဲ"

"ကျွန်တော်ကြည့်ရသလောက်တော့ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သန်မာနေတာပဲ... ဘာဖြစ်လို့ တစ်နေ့လုံး ဖျားနာနေတဲ့ ပုံစံ လုပ်နေရတာလဲ"

"သွားကြစို့... သွားကြစို့... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တွန်းပြီး အပျော်ဂေဟာကို သွားပြီး ကစားကြရအောင်"

"ကျွန်တော့်မှာ သဘာဝအတိုင်း ပိုက်ဆံမရှိဘူးပေါ့... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား"

"ဆိုင်ရှင်အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား ဆင်းပြီး လမ်းလျှောက်ပါဦး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖွားက ပြောဖူးတယ်... ထမင်းစားပြီး ခြေလှမ်းတစ်ရာ လမ်းလျှောက်ရင် အသက်ရာကျော် ရှည်တယ်တဲ့"

"ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖွားအရင်း မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် သူတို့အိမ်က ပေါက်စီ နှစ်လုံး ခိုးဖူးလို့... သူက သူ့ရဲ့ မြေးကို ဆုံးမနေတာကို ခိုးနားထောင်ခဲ့တာ"

ဤစကားများသည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား၏ နားထဲတွင် ပြန်လည်ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ ရေလယ်ဇရပ်သည် ဝုန်းခနဲ မြေစိမ်းကြေမွ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး... ဖြူဖွေးလှသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံအဝေးသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

အခန်း (၁၀၇၈) - လူတွက်ထက် နတ်တွက်က ပိုမှန်သည်

တောင်ထိပ်...

လူငယ်တစ်ဦးသည် သူ၏ နတ်တန်ခိုးများကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လျက် အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းနေရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း သွေးချင်းချင်းနီနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလူငယ်၏ ရုပ်ရည်မှာ သာမန်ကာလျှံကာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ထုတ်ဖော်လိုက်သော နတ်အတတ်များ၏ စွမ်းပကားမှာမူ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။

သူ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင်မူ ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေပြီး လက်ထဲတွင် အဖြူရောင် အရိုးခြောက်အလံတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထိုအရိုးခြောက်အလံပေါ်တွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ဝိညာဉ်ဆိုးများ ရှိနေကြပြီး အေးစက်လှသော လေပြေများ တိုက်ခတ်နေကာ... အရိုးခြောက်အလံအတွင်းမှ ဝိညာဉ်ဆိုးများသည် ထိုလူငယ်ထံသို့ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်နေကြတော့သည်။

လူငယ်သည် နတ်တန်ခိုးများကို အသုံးပြု၍ ရှောင်တိမ်းနေသော်လည်း... ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသား၏ လက်ထဲတွင် အရိုးခြောက်အလံတစ်ခုတင်မကဘဲ၊ ကောင်းကင်ယံထက်တွင်လည်း ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြား ပျံသန်းဝဲပျံနေခဲ့သေးသည်။ ဒင်္ဂါးပြားပေါ်ရှိ စာလုံးများမှာ မှုန်ဝါးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ကြီးမားလှသော ထီးမိုးကြီးတစ်ခုအလား တည်ရှိနေပြီး... ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်သွားအောင် ပိတ်ဆို့ထားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းင်အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်နေ၏။

တိုက်ခိုက်မှု ဆယ်ဂဏန်းမျှအတွင်းမှာပင် ဤလူငယ်သည် အသက်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာအသစ်များစွာ ထပ်မံ တိုးပွားလာခဲ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် ပုခုံးတွင် ဝိညာဉ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ ကိုက်ခဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သွေးသားများစွာ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး သွေးများ လျှံကျနေခဲ့ရလေသည်။

ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားသည် အရိုးခြောက်အလံကို ဆက်တိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အေးစက်သော လေပြေများ တရဟော တိုက်ခတ်လာတော့သည်။

လူငယ်သည် နတ်တန်ခိုးကို အသုံးပြု၍ ရှောင်တိမ်းရန် ကြံစည်သော်လည်း... မမျှော်လင့်ဘဲ အရိုးခြောက်အလံအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော မိန်းမပျို ဝိညာဉ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ ဖက်လှဲတံကင်း ဖက်တွယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး၊ ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ နက်မှောင်လှသော ဆံပင်ရှည်ကြီးများသည် ထိုလူငယ်၏ မျက်လုံး၊ နား၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်များအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားကြတော့သည်။

လူငယ်သည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညိုမည်းသွားကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသား၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်ထက်မြက်လှသည့်အပြင် နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းမှာလည်း သာမန်မဟုတ်ပုံရပေသည်။

လူငယ်သည် ထိုမိန်းမပျို ဝိညာဉ်ဆိုး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖက်တွယ်ခြင်း ခံထားရပြီး... ထူထပ်လှသော ဆံပင်နက်ကြီးများသည် သူ၏ ပါးစပ်နှင့် အစာအိမ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်နေသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုပ်တုပ်မျှမလှုပ်နိုင်အောင် ရစ်ပတ်ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံထားရတော့သည်။

သူ၏ အသက်မှာ ဆံဖျားလေးတစ်မျှင်အလား စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ရုတ်တရက်...

ဤနေရာတွင် မျက်နှာ ဖြူလျော်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ထီးမိုးကြီးအလား ကွယ်ဝှက်ထားသော ဒင်္ဂါးပြားကြီးကိုလည်းကောင်း၊ လက်ထဲတွင် အမှောင်ထု အရိုးခြောက်အလံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားကိုလည်းကောင်း ခပ်ဖွဖွလေး မော့ကြည့်လိုက်၏။

သူကတော့... အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် အဘိုးကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။

အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ... ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ ဒင်္ဂါးပြားကြီးသည် အခိုက်အတန့်အတွင်း၌ပင် ချက်ချင်း မြေစိမ်းကြေမွ ပျက်စီးသွားခဲ့ရလေသည်။ ၎င်းတင်မကဘဲ ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသား၏ လက်ထဲရှိ အရိုးခြောက်အလံသည်လည်း တိုက်ရိုက်ပင် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး... မျက်နှာပေါ်တွင် လောက်ကောင်များ တွားသွားနေသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ဝိညာဉ်ဆိုးကြီးသည်လည်း စူးစူးရှရှ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သာမန်ထက်မပိုဘဲ ပြားပြားထင်ထင်ရှိလှသော ထိုလူငယ်ကို ချက်ချင်းပင် လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

လူငယ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ပြီးနောက် လေကို အဝဝ ရှူသွင်းနေခဲ့ရသည်။ မျက်နှာမှာ ညိုမည်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ခါးကို ကုန်းလျက် အဆက်မပြတ် ပျို့အန်နေမိတော့သည်။

အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"မင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား" ဟု မေးလိုက်၏။

လူငယ်သည် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများတွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သလို... တစ်ဖက်တွင်လည်း အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားရသည်။

"ဆိုင်ရှင်... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ခင်ဗျား ဖြစ်နေရတာလဲ"

အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ပြုံးလိုက်ရင်း -

"ငါ မင်းကို ဒီလောက်အထိ အချိန်အကြာကြီး သင်ကြားပေးခဲ့တာပဲ... မင်း ဒီနေရာမှာ သေဆုံးသွားတာကိုတော့ ငါ ဒီအတိုင်း အငြိမ်ကြည့်မနေနိုင်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ဤလူငယ်သည်ကား ကျောက်ရှင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ရင်း -

"ခင်ဗျား ဒီလောက်အထိ စွမ်းမှန်း စောစောကတည်းက သိရင်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် အစေခံတစ်ယောက်လို လုပ်ပေးပြီး နတ်အတတ်တွေ အများကြီး သင်ယူထားခဲ့ပါတယ်ဗျာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ရှင်းသည် ယခင်အတိုင်းပင် ပေါ့ပျက်ပျက် ပုံစံအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ အကြည့်များသည် ကျောက်ရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"မင်းက ကျောက်ရှင်း မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ကျောက်ရှင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသော် မှင်တက်မိသွားပြီးမှ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင်... ခင်ဗျား ရူးသွားပြီလား၊ ဘာတွေ လာပြီး လျှောက်ပြောနေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်မိသည် -

"ငါ့ရဲ့ အာရုံခံစားမှုကို ပိတ်ဆို့နိုင်ရုံတင်မကဘဲ... စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေ အများကြီး အသုံးပြုပြီး အခုလို ပြဇာတ်ကြီးတစ်ပုဒ်ကို ကပြနိုင်တာကို ကြည့်ရရင်... ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက် ဒီနေရာကို ရောက်ရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်"

သူ၏ အသံမှာ အလွန်တရာ ညင်သာလှသော်လည်း ဤတောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ထိုစဉ် တုန်ရီလှသော အဘိုးကြီးတစ်ဦး၏ ရယ်မောသံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"တကယ့်ကို ချောင်ယွီ ပီသပါပေတယ်... အဖိုးအို ငါကတော့ နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားမိတယ်၊ မင်း ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ခွဲခြားသိမြင်သွားတာလဲ"

စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်... လေထုအတွင်းရှိ မြူခိုးများနှင့် တိမ်တိုက်များသည် နှေးကွေးစွာဖြင့် အဘိုးကြီးတစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် စုစည်းပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ အဘိုးကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို မရယ်မပြုံးဘဲ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်ရှိ ကျောက်ရှင်းသည်လည်း အလားတူပင် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။

ချောင်ယွီက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"မင်းရဲ့ အတုခိုးအတတ်က အလွန်တရာ တူညီပါတယ်... သာမန်အားဖြင့် ကြည့်ရင် ငါတောင် ကွဲကွဲပြားပြား သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့... ကျောက်ရှင်းဆိုတာ တကယ်ကို ပျင်းရိတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်သလို၊ အလွန်လည်း ရောင့်ရဲတင်းတိမ်တတ်တဲ့သူပဲ။ သူက ငါသင်ပေးတဲ့ အတတ်ပညာတွေက အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်နက်ရှိုင်းလှတဲ့ နတ်အတတ်တွေမှန်း သိရင်တောင်မှ ပိုပြီး သင်ယူချင်စိတ် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"

ဆန့်ကျင်ဘက်ရှိ ကျောက်ရှင်းသည် မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်မိပြီး မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် -

"ဒီလောက်လေးနဲ့တင်လား... အသက်ဘေးအန္တရာယ်နဲ့ ကြုံတွေ့ရရင်တောင်မှ ပိုပြီး တတ်မြောက်ချင်စိတ် မရှိဘူးလို့ မင်းက ထင်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ မျက်နှာမှာ ယခုအချိန်အထိ ဖြူလျော်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း... ကျောက်ရှင်းအကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ ပါးစပ်ဖျားတွင် မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြုံးယောင်သန်းသွားခဲ့ရသည်။

"မရှိဘူး... သူကတော့ ကောင်းကင်ဘုံကို ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိမ့်မယ်၊ ပြီးရင် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ဖို့အတွက် ရတနာအချို့ မပေးခဲ့ရကောင်းလားဆိုပြီး ငါ့ကိုပဲ လာပြီး အပြစ်တင်လိမ့်မယ်"

ဆန့်ကျင်ဘက်ရှိ ကျောက်ရှင်းသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရပြီး ခေတ္တမျှ ကြာပြီးမှ နှေးကွေးစွာဖြင့် -

"မင်း သူ့အပေါ်မှာ ဘာကို သဘောကျနေလဲဆိုတာ တကယ်ကို စဉ်းစားလို့မရတော့ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်၏။

နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နှေးကွေးစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး... သွယ်လျလှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကောက်ကြောင်းရှိသည့် ငယ်ရွယ်လှပသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့... စီနီယာချင်း ဖြစ်ရမယ်၊ မင်းရဲ့ ဒီအတုခိုးအတတ်က တကယ့်ကို အစစ်အမှန်နဲ့ ခွဲခြားမရအောင် တူညီလွန်းတယ်"

အရပ်အမောင်း ထွားကျိုင်းလှသော မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည်... ကြိုးဖြင့် သေသေချာချာ ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရပြီး မျက်နှာပျက်နေသော လူငယ်တစ်ဦးကို ဆွဲကိုင်လျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး -

"ဒါကိုတောင် မင်းက ခွဲခြားသိမြင်နိုင်တယ်... တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

စောစောပိုင်းက ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံထားရသော ကျောက်ရှင်းသည် ယခုအချိန်တွင်မှ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ စကားပြောနိုင်တော့သည်။ သူက မအောင့်နိုင်ဘဲ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ လူမိုက် သုံးယောက်... ဒီစကားကိုတောင် ယုံနေကြသေးတယ်၊ သူက မင်းတို့ကို အပိုင်ခြိမ်းခြောက်ပြီး လှည့်စားနေတာကွ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ထိုသူ သုံးဦးစလုံးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ... တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျောက်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ ထို့နောက် အကြည့်များကို မျက်နှာ ဖြူလျော်နေသော အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ကြပြန်သည်။

အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း -

"သူပြောတာ မှန်ပါတယ်... မင်းတို့တွေက တကယ့်ကို လူမိုက် သုံးယောက်ပဲ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

အဘိုးကြီး : "..............."

ငယ်ရွယ်လှပသော မိန်းမပျို : "..............."

မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသား : "..............."

ခေတ္တမျှအတွင်း... သူတို့သည် ဤဆရာတပည့် နှစ်ဦး၏ စကားများထဲမှ မည်သည့်အရာက အစစ်၊ မည်သည့်အရာက အတု ဖြစ်သည်ကို ခွဲခြားနိုင်ခြင်း မရှိကြတော့ချေ။ သို့သော်လည်း ချောင်ယွီသည် တံခါးခြောက်ပေါက် ကွယ်ဝှက်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ဗေဒင်တွက်ချက်ခြင်းများတွင် ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်သဖြင့်... သူတို့သည် စိတ်ထဲမှ ချောင်ယွီကို အလွန်တရာ သတိထား နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်ဆိုခြင်းမှာလည်း ထူးဆန်းသော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ကျောက်ရှင်းက တစ်စုံတစ်ခုကို ထပ်မံ ပြောကြားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း... အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"အပိုပဲ... ငါ့ရဲ့ ဒီမိတ်ဆွေဟောင်း အချို့က ငါ့ကို သေစေချင်နေကြတာ၊ မင်းလည်း ငါနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ရေစက်တွေကို ဖြတ်တောက်လို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်ရှင်းသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီးမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ချလိုက်မိတော့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခရှာနေကြရတာလဲဗျာ"

အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ပြုံးလိုက်ရင်း -

"မင်းတို့ သုံးယောက် တကယ်ပဲ အကြည့်မမှားပါဘူး... ငါ ဒီလူငယ်ကို သဘောကျတယ်၊ ငါ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး တပည့်အဖြစ်လည်း ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ"

"မင်းတို့က ငါ့ကို ဖမ်းဆီးဖို့အတွက် ပြဇာတ်တစ်ခု ခင်းကျင်းထားရဲတယ်ဆိုကတည်းက... သိုင်းနတ်ဘုရားကို လှည့်စားနိုင်ရုံတင်မကဘဲ၊ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကံကြမ္မာကိုပါ ပိတ်ဆို့နိုင်ပြီလို့ တွေးနေကြတာပေါ့"

"ဒါ့အပြင်... ဒီနေရာမှာလည်း မင်းတို့က ပြင်းထန်လှတဲ့ နောက်ကွယ်က တန်ခိုးအာဏာတွေကို ချန်ထားခဲ့သေးတယ် မဟုတ်လား"

ထိုသူ သုံးဦးစလုံး၏ မျက်နှာများမှာ လေးနက်တည်ကြည်သွားခဲ့ရပြီး... အထူးသဖြင့် ထိုအဘိုးကြီး၏ စူးရှလှသော အကြည့်များသည် ချောင်ယွီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပစ်မှတ်ထား စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ စောစောပိုင်းက ချောင်ယွီက မိန်းမပျို၏ အတုခိုးအတတ်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည့် အချိန်မှစ၍... သူတို့သည် အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည့်အလား ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

အဘိုးကြီးက ပြုံးလိုက်ရင်း -

"ချောင်ယွီ... မင်းတို့ ဆရာတပည့် နှစ်ဦးလည်း အပိုတွေ လျှောက်ပြောမနေပါနဲ့တော့... ဒါပေမဲ့ မင်း တစ်ချက်တော့ အကြည့်မမှားပါဘူး၊ ဒီနေ့ မင်း တကယ်ပဲ ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း... တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့"

စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်... သူသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ကျောက်ရှင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ သေဆုံးသွားခဲ့ရင်... ငါ့အတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျောက်ရှင်းသည် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပိတ်ဆို့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပါးစပ်ဖျားက လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

ပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်... အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် အဘိုးကြီး၏ ဘေးနားသို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုအဘိုးကြီးထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ထိုသူများအားလုံးက ချောင်ယွီသည် တိုက်ခိုက်ခြင်းများတွင် ကျွမ်းကျင်ခြင်းမရှိဘဲ တန်ခိုးအာဏာများနှင့် ဗေဒင်တွက်ချက်ခြင်းများတွင်သာ အစွမ်းထက်ကြောင်း သိရှိထားကြသော်လည်း... ဤအဘိုးကြီးသည်လည်း ပေါ့ဆရဲခြင်းမရှိဘဲ လက်တစ်ဖက်ကို ပြန်လည် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... လက်ဝါးအတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းပကားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး လက်ချင်း ထိတွေ့သွားကြရာတွင် -

ဝုန်း

ဖြူဖွေးလှသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရလေသည်။

သို့သော်လည်း ဤဖြူဖွေးလှသော အလင်းတန်းသည် အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်လွင့်သွားခြင်းမရှိဘဲ... တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးသည် ရှေးဟောင်း နတ်ဗျူဟာတစ်ခု၏ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံထားရသည့်အလား ရှိနေသည်။

ချောင်ယွီသည် အဘိုးကြီးထံသို့ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီးနောက်... ခန္ဓာကိုယ်သည် အလျင်အမြန်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလေသည်။

မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားသည် ခေါင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ... မိမိ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသောသူမှာ ကျောက်ရှင်း မဟုတ်တော့ဘဲ၊ စိမ်းပြာရောင် ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် လက်ထဲရှိ ကျောက်တုံးကြီးကို အဝေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး အေးစက်လှသော အကြည့်များဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲရှာဖွေတော့သည်။

ထိုစဉ် သူ၏ နားထဲတွင် အဘိုးကြီး၏ ကျယ်လောင်လှသော အော်ဟစ်သံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"သတိထား... သူ့ရဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှား အတတ်ထဲကို မကျစေနဲ့"

မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားသည် ချက်ချင်းပင် နတ်တန်ခိုးများကို လည်ပတ်စေလိုက်ရာ မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုစူးရှတောက်ပလာခဲ့သည်။ စောစောပိုင်းက မိမိသည် မမျှော်လင့်ဘဲ အကြည့်မှားကာ ကျောက်ရှင်းကို အဝေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်မိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်ရှင်းထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

သူသည် မူလကပင် တိုက်ခိုက်မှုအတွင်း၌ ဤလူငယ်ကို သတ်ဖြတ်ပစ်ရန် ကြံစည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး... ၎င်းမှတစ်ဆင့် အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ စိတ်အာရုံကို နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် မသတ်လျှင် မည်သည့်အချိန်တွင် သတ်ရမည်နည်း။

ဤဓားသည် အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပေရာ... ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဓားအရှိန်အဝါများသည် ချက်ချင်းပင် ကျောက်ရှင်းကို ဝန်းရံသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ... ကျောက်ရှင်း၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ဆံပင်ရှည်ကြီးများ လွင့်မျောလာခဲ့ပြီး ကြီးမားလှသော မြွေနက်ကြီးတစ်ကောင်အလား တည်ရှိနေကာ၊ ထိုထူထပ်လှသော ဓားအရှိန်အဝါများကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ခွဲ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

"နင်က ငါ့ကို ခုတ်သတ်ချင်နေတာလား"

မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားသည် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ... မိမိ၏ ဤဓားချက်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုမိန်းမပျိုထံသို့ ဦးတည်ခုတ်ပိုင်းလိုက်မိခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ကျောက်ရှင်းကမူ မိမိ၏ လက်ထဲတွင် သေသေချာချာ အကိုင်ခံထားရဆဲပင် ဖြစ်သည်။

စောစောပိုင်းက အော်ဟစ် သတိပေးခဲ့သော အဘိုးကြီးမှာလည်း အတုအယောင်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဤမျက်နှာဝါနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အမျိုးသားသည် ယခုအချိန်တွင်မှ ချောင်ယွီ၏ ဆန်းကြယ်လှသော နည်းလမ်းများကို အလွန်တရာ လက်လျှော့သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ... သူ၏ ကျောပြင်သည် လူတစ်ဦး၏ လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

ဘုန်း

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရလေသည်။

အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ကျောက်ရှင်းကို လုယူလိုက်ပြီး... ထူထပ်လှသော နတ်စွမ်းအင်များကို ကျောက်ရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။

သူ၏ ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်တရာ အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေသည်။ ခေတ္တမျှအတွင်းမှာပင် ကျောက်ရှင်းကို လုယူနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကျောက်ရှင်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေနေခဲ့သော်လည်း... ယခုအခါတွင် အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ လက်ထဲတွင် အကိုင်ခံထားရပြီး ထိုပြင်းထန်လှသော နတ်စွမ်းအင်များကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် အများကြီး သက်သာလာခဲ့ရသည်။ စောစောပိုင်းက အဘိုးကြီး၏ နည်းလမ်းများမှာ အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပေသည်။

ချောင်ယွီက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"လူကိုတော့ ငါ လုယူပြီးပြီ... အကယ်၍ မင်းတို့က ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်ချင်သေးတယ်ဆိုရင်လည်း... သိုင်းနတ်ဘုရားကို ဆွဲခေါ်လာနိုင်မလားဆိုတာ စမ်းကြည့်လိုက်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားသည် ယခုအချိန်တွင် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်နေခဲ့ရသည်။

"ဆွဲခေါ်လာနိုင်ရင်လည်း ဘာဖြစ်လဲ... သိုင်းနတ်ဘုရားရဲ့ သက်သက်တမ်းကလည်း ကုန်ဆုံးတော့မှာပဲ၊ သေခါနီးလူကို လမ်းကြုံလို့ တစ်ခါတည်း ပို့ပေးလိုက်ရုံပေါ့"

ချောင်ယွီက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"မင်းရဲ့ လေလုံးကတော့ အတော်လေး ကြီးလာတာပဲ... မင်းက သိုင်းနတ်ဘုရားကို မကြောက်ဘူးဆိုရင်တောင်မှ... ဟို ကောင်းကင်လူသားတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ လူငယ်တာအိုဆရာလေးကိုရော မကြောက်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်၏။

မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားသည် ထိုစကားကို ကြားသော် စိတ်ထဲမှ ဆတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

မြို့တော်တွင် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော ကောင်းကင်လူသား ကိုးပါးလုံးသည် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို မည်သူက မကြောက်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ ထက်မြက်လှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်း၍ သူ၏ ကျောပြင်နောက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလာခဲ့သည်။

မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားသည် စိတ်ထဲမှ လေးနက်သွားခဲ့ရပြီး ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကာကွယ်လိုက်ရ၏။

ဓားအရှိန်အဝါနှင့် ဓားအလင်းတန်းတို့ ထိတွေ့မိသွားကြရာတွင် ဤတောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးသည် မြေစိမ်းကြေမွ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး... ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်ခဲများစွာ အဝေးသို့ ပြန့်လွင့်သွားတော့သည်။

သူက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ... ထိုတိုက်ခိုက်လိုက်သူမှာ ထိုငယ်ရွယ်လှပသော မိန်းမပျို ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် မိန်းမပျိုက အေးစက်စွာဖြင့် -

"ချောင်ယွီ... နင် ဒီနေ့ သေရတော့မယ်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"..............."

မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားသည် လေကို အဝဝ ရှူသွင်းလိုက်သည်။

"ဒီမိန်းမပျက်... သေသေချာချာ ကြည့်ပြီးမှ တိုက်စမ်းပါ" ဟု ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် နတ်ဗျူဟာအတွင်း၌ ရှိနေကြသော်လည်း... ချောင်ယွီ၏ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေသော အတတ်များ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကိုမူ ရှောင်လွှဲနိုင်ခြင်း မရှိကြသေးချေ။

အဘိုးကြီးသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော် အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သိရှိသွားသဖြင့်... အလျင်အမြန်ပင် မိမိ လက်ထဲရှိ မဟာရှမင်းနိုင်ငံ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ တိုင်းပြည်စောင့် တံဆိပ်တော် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

တံဆိပ်တော်မှာ လေးထောင့်ပုံသဏ္ဍာန် ရှိပြီး ဟင်းလင်းပြင်ရှိ နတ်ဗျူဟာ၏ ဗဟိုချက်ဆီသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ကာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ထို့နောက်တွင်မှ ထိုသူ သုံးဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများသည် ကြည်လင်တောက်ပလာခဲ့ကြပြီး... ချောင်ယွီ၏ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေသော အတတ်များ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံရခြင်း မရှိကြတော့ချေ။

ချောင်ယွီသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နတ်မန္တန်များကို ဆွဲယူလိုက်ရာ နဂါးဟောက်သံနှင့် ကျားဟိန်းသံများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

နဂါးနှင့်ကျား ပေါင်းစပ်သွားကြ၏။

သုံးပေခွဲမျှ ရှည်လျားသော နတ်ဓားတစ်စင်သည် ချက်ချင်းပင် အဘိုးကြီး၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ဆိုင်းငံ့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရလေသည်။

အဘိုးကြီးသည် စိတ်ထဲမှ လေးနက်သွားခဲ့ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် မီးခိုးငွေ့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ... ပေတစ်ရာကျော် ဝေးကွာသောနေရာတွင် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး... သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် အတူတကွ ပေါင်းစပ်ကာ ချောင်ယွီကို ဝိုင်းဝန်း သတ်ဖြတ်ကြတော့သည်။

အဘိုးကြီးသည် တစ်ချိန်က ကျောက်ရှင်းကို မိမိကိုယ်တိုင် ဖမ်းဆီးခဲ့ဖူးသဖြင့်... သူတို့ လက်ထဲရှိ တံခါးခြောက်ပေါက် ကွယ်ဝှက်အတတ်သည် မည်မျှအထိ အခက်အခဲ ဖြစ်စေသည်ကို သိရှိထားသောကြောင့် နတ်မန္တန်များကို စတင် ရွတ်ဖတ်လိုက်တော့သည်။

ချောင်ယွီ၏ ဘေးနားရှိ ကျောက်ရှင်း၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားခဲ့ပြီး... လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချောင်ယွီ၏ အောက်ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။

မူလက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အရ ဆိုလျှင် ချောင်ယွီ ဤနေရာတွင် ဒီအတိုင်း ရပ်နေလျှင်ပင် သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကျောက်ရှင်း၏ လက်ဝါးအတွင်း၌ ကြီးမားလှသော မီးဖိုကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည့်အလား ရှိနေပြီး... ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရလေသည်။

ဝုန်း

ချောင်ယွီ၏ အောက်ဝမ်းဗိုက်သည် မိုးကြိုးပစ်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အလား ရှိနေပြီး... ချက်ချင်းပင် သွေးများ လျှံကျလာကာ မျက်နှာမှာ ပိုမို ဖြူလျော်သွားခဲ့ရတော့သည်။

စောစောပိုင်းက သူသည် ဤကျောက်ရှင်းမှာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်းကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးခဲ့သည့်အပြင်... ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌လည်း မည်သည့် ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်မှု မန္တန်မျှ ရှိမနေခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ရှင်းသည် တိုက်ခိုက်မှု အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီးနောက် မျက်လုံးများအတွင်းရှိ အေးစက်လှသော အရိပ်အယောင်များသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလေသည်။

သူသည် ဆိုင်ရှင်၏ သွေးချင်းချင်းနီနေသော ဝမ်းဗိုက်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း၊ ထို့နောက် မိမိ၏ လက်ဝါးကို ပြန်လည် ကြည့်လိုက်မိသည်။

"လခွမ်းပဲ"

"မင်းတို့ ငါ့ကို တကယ်ပဲ ဘာတွေ လုပ်ထားကြတာလဲ"

ကျောက်ရှင်းသည် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရပြီး... ချောင်ယွီက လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး တို့လိုက်ရာ ကျောက်ရှင်းသည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှား၍ မရတော့ချေ။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး... ဒဏ်ရာအသေးအမွှားလေးပါ"

ချောင်ယွီသည် တံခါးခြောက်ပေါက် ကွယ်ဝှက်အတတ်ကို အသုံးပြု၍ ကျောက်ရှင်းကို ကွယ်ဝှက်ထားရန် ကြံစည်လိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဤသုံးဦး၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်မြောက်သွားစေရန် ဖြစ်ပြီး နောင်မှသာ အေးအေးဆေးဆေး ဖြေရှင်းရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး... ကျောက်ရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခင်အတိုင်းပင် မူလနေရာ၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဗေဒင်တွက်ချက်ခြင်းများတွင် ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်သော ချောင်ယွီသည် ယခုအချိန်တွင် မျက်ခုံးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တွန့်လိုက်မိပြီး ထိုသူ သုံးဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

အဘိုးကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း လက်ဝါးကို လှန်လိုက်ရာ နတ်အမိန့်စာချွန်လွှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ငါတို့က ဒီနတ်အမိန့်စာချွန်လွှာကို ယူဆောင်လာခဲ့တာမဟုတ်ရင်... ဒီနေ့ မင်းကို အနိုင်ယူဖို့ တကယ်ပဲ မလွယ်ကူပါဘူး"

သူ၏ အသံမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားခဲ့ရ၏။

နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ ထက်မြက်လှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားအဆင့် စွမ်းပကားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ချောင်ယွီ၏ အကြည့်များသည် လေးနက်သွားခဲ့ရလေသည်။

မဆန်းပါဘူး... ဤသုံးဦးသည် ယခုကဲ့သို့ မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်နေရုံတင်မကဘဲ မိမိ၏ ဗေဒင်တွက်ချက်ခြင်းများနှင့် အာရုံခံစားမှုများကိုပါ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ... တကယ်တော့ ဤကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်တွင် နတ်ဗြဟ္မာများ ပါဝင်ပတ်သက်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဤဓားအလင်းတန်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး ချောင်ယွီ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ကာ ကျောပြင်နောက်တွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရလေသည်။

ချောင်ယွီ၏ ကျောပြင်နောက်တွင် သွေးပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး မျက်နှာမှာ ပိုမို ဖြူလျော်သွားခဲ့ရသည်။

ဤသုံးဦးသည် အချိန်အကြာကြီး ကြံစည်ထားခဲ့ကြရာ... မည်သို့လျှင် ဤဆရာတပည့် နှစ်ဦးကို လွတ်မြောက်သွားအောင် ခွင့်ပြုပါမည်နည်း။

ထိုစဉ် ကျောက်ရှင်း၏ မျက်နှာသည် အလျင်အမြန်ပင် အိုမင်းရင့်ရော်သွားခဲ့ရသည်။ လူငယ်ဘဝမှသည် သက်လတ်ပိုင်း၊ ထို့နောက်တွင်မူ သေခါနီး အဘိုးအိုကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး... သွားများ ကျိုးပဲ့ကာ၊ အသားအရေများ ခြောက်သွေ့သွားခဲ့ရပြီး ခေတ္တမျှအတွင်းမှာပင် မြေမှုန့်တစ်ဆုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲ ပျက်စီးသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

ချောင်ယွီသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ နတ်စွမ်းအင်များသည်လည်း ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကင်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ သူသည် သတိပြုမိသွားခဲ့ရ၏ -

"ဒဏ်ရာကူးစက်မန္တန်"

သူက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ...

ထိုမိန်းမပျိုသည် မျက်လုံးများ ဝိုင်းဝန်းလျက် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် -

"မှန်တယ်... နင့်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက တော်တော်လေး မြန်တာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ကျောက်ရှင်း... လောကကြီးတွင် ကြီးမားလှသော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိနိုင်မည့် ထူးချွန်လှသော ပါရမီရှင် လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း...မြေပြင်နတ်ဘုရားများ၏ အကုသိုလ်ကံ ဝဋ်ကြွေးများအတွင်းသို့ သက်ဆင်းသွားခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဝိညာဉ်ပါ မြေစိမ်းကြေမွ ပျက်စီးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချောင်ယွီသည် ယခင်က အမြဲတစေ ကုန်းနေခဲ့သော ကျောပြင်ကို ယခုအချိန်တွင်မူ မတ်မတ် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ သုံးယောက်... သေထိုက်တယ်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်...

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး ဤကမ္ဘာလောကကြီးအတွင်း၌ ကွယ်ဝှက်သွားခဲ့ရလေသည်။

အဘိုးကြီးသည် နတ်အမိန့်စာချွန်လွှာကို ပူဇော်လိုက်ရာ နတ်ဘုရားအဆင့် အလင်းတန်းများစွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး ချောင်ယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ဖော်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"လူသားကမ္ဘာက နတ်ဘုရားတွေဟာ အဆုံးမှာတော့ နတ်ဘုရားလောက ကို မရောက်ဖူးသေးသလို၊ နတ်အလင်းတန်းတွေရဲ့ သန့်စင်ခြင်းကိုလည်း မခံယူဖူးသေးဘူး"

"ချောင်ယွီ... ဒီနေရာက မင်းရဲ့ သေတွင်းပဲ"

ဤသုံးဦးစလုံးသည် မြေပြင်နတ်ဘုရားများ ဖြစ်ကြသည့်အပြင် ဤနေရာတွင်လည်း ပြင်းထန်လှသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချောင်ယွီသည် တံခါးခြောက်ပေါက် ကွယ်ဝှက်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သော်လည်း... စိတ်ထဲတွင် သံယောဇဉ် နှောင်ကြိုးများ ရှိနေခဲ့ခြင်းကြောင့် နောက်ဆုံးတွင်မူ ဤနေရာ၌ပင် အသက်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး... ဤဆရာတပည့် နှစ်ဦးစလုံး ကွယ်လွန် ပျက်စီးသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

ထိုသူ သုံးဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ သူတို့သည် လျှပ်စီးလက်သလို လျင်မြန်စွာဖြင့် ချောင်ယွီ၏ ရုပ်အလောင်းကို လုယူရန် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် ရုပ်အလောင်းကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ကြသည့်တိုင်အောင် မည်သည့် သိုလှောင်မှု ရတနာကိုမျှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း မရှိကြချေ။

"ချောင်ယွီက ဗေဒင်တွက်ချက်ခြင်းမှာ ကျွမ်းကျင်ပြီး အလွန်လည်း ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့သူပဲ... သေသွားတာတောင် ငါတို့အတွက် ဘာအကျိုးအမြတ်မှ ချန်မထားခဲ့ဘူး"

မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားက ကျိန်ဆဲဒေါသထွက်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးသည် ချောင်ယွီ၏ တံခါးခြောက်ပေါက် ကွယ်ဝှက်အတတ်ကို အလွန်တရာ လိုချင်တက်မက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး... ဤဆရာတပည့် နှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဘာမှ မရရှိခဲ့သဖြင့် စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရလေသည်။

ဤနေရာရှိ နတ်ဗျူဟာမှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပေရာ... တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးသည် ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုအလား တည်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံး၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် သိုင်းနတ်ဘုရား၏ အာရုံစိုက်မှုကို လုံးဝ ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဤကိစ္စကို အလွန်တရာ လှပစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

အဘိုးကြီးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ချလိုက်မိပြီး ပါးစပ်ဖျားတွင် မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြုံးယောင်သန်းသွားခဲ့ရသည်။

ဤခံစားချက်က တကယ့်ကို မှန်ကန်ပေသည်... လောကဓာတ်အရာအားလုံးကို မိမိ၏ လက်ဝါးအတွင်း၌ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

........................

ဝေမြို့၊ ထိုက်ဖင်တည်းခိုးခန်း...

လီယန်ချူသည် ဒုတိယထပ်တွင် လက်ဖက်ရည် သောက်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် လောကီလူသားတစ်ဦးသည် မြင်းကို စီးနှင်လျက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ထိုက်ဖင်တည်းခိုးခန်း၏ အရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

တည်းခိုးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီးနောက် သူက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် -

"လီတာအိုဆရာ ဘယ်မှာလဲခင်ဗျာ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အလုပ်သမား ကျန်းဆန်းက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘာလုပ်မလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

ထိုလောကီလူသားက လေးနက်စွာဖြင့် -

"ကျွန်တော် သူတစ်ပါးရဲ့ အပ်နှံခြင်းကို ခံရလို့... လီတာအိုဆရာထံကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု သတင်းပို့ဖို့ လာတာပါ"

ဟု ဆိုသည်။

ထိုစဉ် ဘေးနားရှိ အရက်သောက်နေသော လူအချို့က ပြုံးလိုက်သည်။

"မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာက ချင်းယွန်းကျောင်းတော် ရှိနေတာပဲ... ဒီလူက မျက်စိကန်းနေတာလားမသိဘူး" ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။

ထိုက်ဖင်တည်းခိုးခန်းအတွင်း၌ လူပေါင်းစုံ ရှိနေကြကုန်၏... သိုင်းလောကသားများ၊ ကျင့်ကြံသူများ၊ ပညာရှိများ... ယခုအချိန်တွင် အပျော်အပျက် သဘောမျိုးဖြင့် ဝိုင်းဝန်း အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။

ဤလူသားသည် စည်ကားလှသော လမ်းမထက်ရှိ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း မှင်တက်မိသွားရသည်။

ဤချင်းယွန်းကျောင်းတော်သည် ပျက်စီးနေခြင်းမရှိသော်လည်း... အမွှေးတိုင် ကိုးကွယ်မှုများမှာမူ အလွန်တရာ ခေါင်းပါးလှပေသည်။

သူက စတင် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်... ဒုတိယထပ်၏ ကွေ့ဝိုက်သော နေရာမှ ရုပ်ရည် လှပချောမောလှသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦး လျှောက်လှမ်းဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

"မင်း ငါ့ကို ရှာနေတာလား"

ဤလူသည် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အမည်က ဟုန်ယင့်စန်း ပါ... ချင်းယွန်းကျောင်းတော်က လီတာအိုဆရာလေးကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူသည် ဒုတိယထပ်တွင် လက်ဖက်ရည် သောက်နေခဲ့စဉ်... ဤလောကီလူသား သုတ်သီးသုတ်ပျာ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အောက်ထပ်တွင် အလွန်တရာ ဆူညံနေခဲ့ရ၏။

သူက အောက်သို့ ဆင်း၍ ကြည့်ရန် တွေးလိုက်စဉ်... ဤလူက မိမိကို ရှာဖွေနေသည်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကြားသိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"ငါက လီယန်ချူ ပါ... မင်းမှာ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အလုပ်သမား ကျန်းဆန်းကလည်း

"မှန်တယ်... ဒါက လီတာအိုဆရာပဲ" ဟု ပြောလိုက်၏။

ဤလူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရင်း တိုးညှင်းစွာဖြင့် -

"လီတာအိုဆရာလေး... ဒီကိစ္စက အနည်းငယ် ဆန်းကြယ်လွန်းလို့... သီးသန့်နေရာတစ်ခုမှာ စကားပြောလို့ ရမလားခင်ဗျာ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ညိတ်လိုက်ပြီး ထိုသိုင်းလောကလူသားကို ဒုတိယထပ်သို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တော့သည်။

ဒုတိယထပ်ရှိ သီးသန့်အခန်းအတွင်း၌... သိုင်းလောကသားသည် ပူပြင်းလှသော လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ခွက်တည်းဖြင့် ကုန်အောင် သောက်လိုက်ရ၏။ သူသည် မြင်းကို စီးနှင်လျက် မိုင်ပေါင်းရာချီ ခရီးနှင်လာခဲ့ရသဖြင့် အလွန်တရာ မောပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လီယန်ချူထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက လူတစ်ယောက်က တာအိုဆရာထံကို ပေးခိုင်းလိုက်တဲ့ အရာပါ... တာအိုဆရာ ကြည့်လိုက်ရင် နားလည်လိမ့်မယ်လို့ ပြောပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် အထုပ်ကို ဖွင့်လှစ် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ... ၎င်းအတွင်း၌ အဝတ်ဟောင်းတစ်ခုနှင့် လက်နွေးအိုးတစ်လုံး ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူသည် ခေါင်းကို မော့ကာ ထိုသ်ုင်းလောကသားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းကို ဘယ်သူက လာခိုင်းတာလဲ... သူ ဘာတွေ ထပ်ပြောခဲ့သေးလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

သိုင်းလောကလူသည် အနည်းငယ်မျှ ကွယ်ဝှက်ခြင်းမရှိဘဲ -

"သူက အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ဦး ပါ... ကျွန်တော့်အိမ်က အမေအိုကြီး ရောဂါပြင်းထန်နေချိန်မှာ... ဒီကမ္ဘာဦးနတ်ဆရာက အနာရောဂါများကို ကုသပေးခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်အမေရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပါ "

"သူက ဒီအထုပ်ကို ကျွန်တော့်ထံ အပ်နှံခဲ့ပြီး... အိမ်မှာ သူ့ရဲ့ အသက်တံဆိပ်ပြား ကို ကိုးကွယ်ထားဖို့ ပြောပါတယ်။ ဘယ်နေ့မှာ ဒီတံဆိပ်ပြားက ကွဲအက်သွားခဲ့ရင်... ဒီအထုပ်ကို ယူပြီး ဝေမြို့၊ ထိုက်ဖင်တည်းခိုးခန်းက လီတာအိုဆရာထံကို ပို့ပေးဖို့ မှာကြားခဲ့တာပါ"

"ကမ္ဘာဦးနတ်ဆရာ"

လီယန်ချူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း မိမိသည် ဤပုဂ္ဂိုလ်ကို သိရှိခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သိုင်းလောကသား ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီးနောက်... လီယန်ချူသည် ဤအဝတ်ဟောင်းနှင့် လက်နွေးအိုးကို သေသေချာချာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးတော့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်တွင် နတ်ဘုရားအဆင့် အလင်းရောင်များ တောက်ပသွားခဲ့ပြီးနောက်... တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော ကိစ္စရပ်များကို သိရှိသွားခဲ့ရသည်။

"အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ပါပဲ"

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ... ဤအဝတ်ဟောင်းနှင့် လက်နွေးအိုးတို့သည် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားကျမ်းစာစောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ တစ်ဖန် ပါးလွှာလှသော စာရွက်တစ်ရွက်လည်း ရှိနေသေးသည်။

"စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေ အများကြီးနဲ့... တကယ်တော့ ဒါက ဘယ်သူလုပ်တာလဲ"

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်မိပြီး... ၎င်းရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားကျမ်းစာစောင်ကို အရင်မဖတ်ဘဲ၊ ထိုပါးလွှာလှသော စာရွက်ကို အရင် ကောက်ယူလိုက်သည်။

စာရွက်ပေါ်တွင် လူ သုံးဦး၏ အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး... ဤသုံးဦးသည် နတ်ဘုရားများအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေကြသူများ ဖြစ်ကြပြီး၊ မိစ္ဆာနယ်မြေ ပွင့်ဟလာခြင်းမှာလည်း သူတို့၏ လက်ချက် ဖြစ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။

"နန်ယိုကျီ၊ ဟန်ထောင်း၊ ချင်ဖန့်အာ"

လီယန်ချူသည် တိုးညှင်းစွာ ရွတ်ဖတ်လိုက်မိပြီး မိမိ လက်ထဲရှိ ဤစာရွက်ကို ကြည့်ရင်း မအောင့်နိုင်ဘဲ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

"ဘယ်သူက ငါ့ဆီ သတင်း လာပို့တာလဲ... ဒါတင်မကဘဲ အခုလို ကွေ့ဝိုက်တဲ့ နည်းလမ်းကိုတောင် အသုံးပြုထားသေးတယ်"

သူက မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်မိ၏။

ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားကျမ်းစာစောင်အတွင်း၌မူ ကြီးမားလှသော နတ်တန်ခိုးတစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တံခါးခြောက်ပေါက် ကွယ်ဝှက်အတတ်

ခြောက်ပါးသော နတ်ဘုရားများသည် နတ်မိစ္ဆာများကို စေခိုင်းနိုင်သည့် အတတ်ဖြစ်ပြီး... ထူးခြားလှသော တံခါးများသည် ဗေဒင်တွက်ချက်ခြင်းများနှင့် ဆန်းကြယ်လှသော နတ်အတတ်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

"နတ်အတတ်ကိုလည်း ပေးသနားတယ်... သတင်းလည်း ပို့တယ်"

"ဒါ့အပြင်... သူ့ရဲ့ အသက်တံဆိပ်ပြား ကွဲအက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှသာ လူကို လာပို့ခိုင်းတာ"

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင် စဉ်းစားဆင်ခြင်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"အသက်တံဆိပ်ပြား ကွဲအက်သွားတယ်ဆိုတာ... ဒဖိပုဂ္ဂိုလ်က အခက်အခဲတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့ရပြီး၊ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက်မှသာ လူကို သတင်းလာပို့ခိုင်းတာ ဖြစ်ရမယ်"

"ဆိုလိုတာက... သူ အသက်ရှင်စဉ်က ငါ့ကို မတွေ့ရဲတာ... ဒါမှမဟုတ် မတွေ့ချင်တာ ဖြစ်ရမယ်"

"ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း တံခါးခြောက်ပေါက် ကွယ်ဝှက်အတတ်ကို ကျင့်ကြံအားထုတ်ထားပြီး ဗေဒင်တွက်ချက်ခြင်းကိုလည်း တတ်ကျွမ်းတယ်... ပြီးတော့ ဒီလူ သုံးဦးရဲ့ အမည်ကိုလည်း ဖော်ပြထားတယ်... တကယ်တော့ ငါ့ရဲ့ လက်ကို အသုံးပြုပြီး လူသတ်ချင်တာ၊ သူ့အတွက် ကလဲ့စားချေချင်တာပေါ့... ဟုတ်တယ်မလား"

လီယန်ချူ၏ အကြည့်များသည် ချက်ချင်းပင် စူးရှထက်မြက်သွားခဲ့ရလေတော့သည်။