အခန်း (၁၀၇၉-၁၀၈၀)
Vol. 108 Ch. 1079-1080
အခန်း (၁၀၇၉) - လူသတ်ရာတွင် မျက်တောင်မခတ်သူ
ချင်းယွန်းကျောင်းတော်...
လီယန်ချူသည် ဤ "တံခါးခြောက်ပေါက် ကွယ်ဝှက်အတတ်" ကျမ်းစာစောင်ကို တစ်ဆုံးအထိ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ ၎င်းအတွင်း၌ စာလုံးရေ သောင်းဂဏန်းမျှ ကျယ်ပြန့်ရှည်လျားစွာ ရေးသားထားပြီး၊ ပါဝင်သော မန္တန်နည်းလမ်းများမှာ အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးလှသည့်အပြင် အမျိုးအစားလည်း စုံလင်လှပေသည်။
ကျောက်ရှင်းသည် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် သင်ယူခဲ့ရပြီး အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံခဲ့ရကာ လောကကြီးကို တုန်လှုပ်စေမည့် ပါရမီရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
သို့သော် လီယန်ချူမှာမူ တစ်ကြိမ်မျှ ဖတ်ရှုလိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် ၎င်းအပေါ်ရှိ မန္တန်နည်းလမ်းအားလုံးကို တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
တံခါးခြောက်ပေါက် ကွယ်ဝှက်အတတ်မှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှပေသည်။ လီယန်ချူသည် ယခင်က ဗေဒင်တွက်ချက်ခြင်း နည်းလမ်းများကို တစ်ခါမျှ မသင်ယူဖူးသော်လည်း စတင်သင်ယူလိုက်သည်နှင့် အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိ နတ်အတတ်ကို တိုက်ရိုက် တတ်မြောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှား၍ ဤကိစ္စကို ဗေဒင်တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ... ၎င်းအတွင်း၌ ပါဝင်ပတ်သက်နေသော လူများ၏ ကံကြမ္မာ ရေစက်အချို့ကို မရေမရာ အာရုံခံမိလိုက်သည်။
အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေခဲ့သော်လည်း... သူ၏ ယခင်က တွေးတောချက်များနှင့် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ စိတ်ထဲ၌ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ရလေသည်။
……………
ဆိုင်ရှင်မသည် အကြီးဆုံးတပည့်ဖြစ်သော ယွန်းနျန်းကို ခေါ်ဆောင်၍ အပြင်သို့ ခရီးလှည့်လည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
နတ်ဗျူဟာလမ်းစဉ်နှင့် ဖုန်းရွှေလမ်းစဉ်တို့မှာ တစ်နည်းအားဖြင့် ကြည့်လျှင် အလွန်တရာ အံဝင်ခွင်ကျ ရှိလှပေသည်။
ယွန်းနျန်းသည် မွေးရာပါ သစ်သားဓာတ်ခံပိုင်ရှင် ဖြစ်ပြီး တောင်ပေါ်၌သာ အမြဲတဆေး ကျင့်ကြံအားထုတ်နေခဲ့သူ ဖြစ်ရာ... ဆိုင်ရှင်မသည် ယွန်းနျန်းကို ရှောက်နိုင်ငံ၏ တောင်ရေမြေအနှံ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ၎င်းမှတစ်ဆင့် တာအိုတရားကို နားလည်သဘောပေါက်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဖန့်ချင်းလန်ကမူ အရှေ့ပင်လယ်၌ လှိုင်းတံပိုးများကို ကြည့်ရှုရင်း ဓားကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မနေ့ကပင် ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာ၍ နတ်ဘုရားများကို ရှာဖွေတော့မည့်အကြောင်း သတင်းပေးပို့ခဲ့သဖြင့် ယခုအချိန်တွင်မူ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရမည်။
အေးအေးဆေးဆေး အရှိဆုံးသူကတော့ ကျွေ့ဟွာ ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် လမ်းမထက်၌ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ပူပြင်းလှသော ကလောဥဖုတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင်... ရုတ်တရက် လက်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလေသည်။
ကျွေ့ဟွာသည် မှင်တက်မိသွားပြီးမှ ဗလာကျင်းနေသော မိမိ၏ လက်ဝါးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။
"ဟမ်... ငါ့ရဲ့ ကလောဥ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"
သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ သူသည် မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။
"ဘယ်သူက ငါ့ကို လာပြီး နောက်ပြောင်နေတာလဲ"
သူသည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းမျှ လျှောက်လှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင်... ကလောဥမှာ မိမိ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြန်သည်။
ကျွေ့ဟွာသည် မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို စောင်းလျက် စဉ်းစားလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ရပြီး... နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာတော့သည်။
"စောစောက ငါ့ရဲ့ ကလောဥကို တစ်ယောက်ယောက်က ခိုးသွားတယ်... ဒါ နင်လုပ်တာမလား"
ကျွေ့ဟွာသည် လီယန်ချူကို သံသယစိတ်အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -
"မဟုတ်ပါဘူး... ကလောဥ အခိုးခံရတယ်ဆိုရင် နင့်လက်ထဲက အရာက ဘာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျွေ့ဟွာက ဒေါသတကြီးဖြင့် -
"ခိုးသွားပြီးမှ... ငါ့ဆီ ပြန်ပို့ပေးတာလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ ကျွေ့ဟွာသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရာ မိမိသည် တိုင်တစ်တိုင်ကို ကြည့်လျက် စကားပြောနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့်...
လီယန်ချူမှာမူ ဘေးနားတွင် ကြည့်ရင်း ဗိုက်ကို နှိပ်လျက် တဟားဟား အော်ဟစ်ရယ်မောနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွေ့ဟွာက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ကလောဥကို အဝေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင် ဆွဲဖက်လိုက်တော့သည်။
"နင်က... အနာဂတ်ရဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် အရှင်သခင်ကြီးကိုတောင် လာပြီး နောက်ပြောင်ရဲတယ်ပေါ့"
ကျွေ့ဟွာသည် အလွန်တရာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး လီယန်ချူကို တိုက်ရိုက်ပင် လှဲချလိုက်ရာ... သူမ၏ ဆူဖြိုးထွားကျိုင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက လီယန်ချူ၏ အပေါ်သို့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိကပ်သွားခဲ့ရလေသည်။
သူမ၏ ရင်သားများမှာ မို့မောက်နေပြီး တင်ပါးများမှာလည်း ကောက်ကြောင်းလှပလှရာ... လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မှောက်ခုံ တည်ရှိနေသော အနေအထားမှာ အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။
"ကြောင်လေးက အစွမ်းမပြရင်... ငါ့ကို ကြောင်နာလို့ ထင်နေတာလား"
လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာ၏ စိတ်ကို အေးချမ်းစေရန် ဖျောင်းဖျလိုက်ပြီး သူမ၏ တင်ပါးကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်၏။
ကျွေ့ဟွာက ထူးဆန်းအံ့ဩစွာဖြင့် -
"နင် စောစောက ဒီမျက်လှည့်အတတ်ကို ဘယ်ကနေ သင်လာတာလဲ... တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် လက်ထဲရှိ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားကျမ်းစာစောင်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
"စောစောက သိုင်းလောကသားတစ်ယောက် လာပြီး ပေးသွားတာ" ဟု ဆိုသည်။
ကျွေ့ဟွာသည် မှင်တက်မိသွားပြီး -
"သိုင်းလောကသား ဟုတ်လား"
သူမသည် မိမိ၏ စိတ်အာရုံကို ဤကျမ်းစာစောင်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းကြည့်လိုက်ရာ... စာကြောင်းအချို့ကို ဖတ်ရှုလိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ လောကဓာတ် ရှစ်ကွက် ပြောင်းလဲခြင်းများ၊ တံခါးခြောက်ပေါက် ကွယ်ဝှက်အတတ်များ...
ကျွေ့ဟွာသည် ချက်ချင်းပင် မျက်စိများ ဝေဝါးသွားခဲ့ရပြီး အိပ်ငိုက်လာခဲ့ရသဖြင့် ကျမ်းစာစောင်ကို လီယန်ချူထံသို့ ပြန်လည် လွှင့်ပစ်လိုက်တော့သည်။
"မမှန်ဘူး... ဒီကျမ်းစာစောင်ထဲမှာ မူးဝေစေတဲ့ မန္တန်တစ်ခုခု ပါနေရမယ်၊ ဖတ်ပြီးတာနဲ့ အိပ်ချင်လာတာပဲ"
လီယန်ချူသည် အံ့ဩ မှင်တက်မိသွားရသည်။
စောစောက မိမိ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးခဲ့စဉ်က မည်သည့် ပြဿနာမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။
ထို့နောက် သူက ကျွေ့ဟွာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရင်း
"နင် ပုံမှန်အတိုင်း စာဖတ်တဲ့ အချိန်မှာလည်း အခုလိုမျိုးပဲ မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်၏။
ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားခဲ့ရပြီး နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်မိတော့သည်။
…………
ဝေမြို့သည် လူဦးရေ သောင်းဂဏန်းမျှသာ ရှိသဖြင့် မြို့ကြီးပြကြီး အဆင့်အတန်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း... အလွန်တရာ စည်ကားလှပလှပေသည်။
လီယန်ချူက ဝေမြို့အတွင်းရှိ မိစ္ဆာများနှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများကို သန့်စင်ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့ပြီးနောက်... ဤနေရာသည် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်များအတွက် တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရလေသည်။
ထို့နောက်တွင်မူ... မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူ ထိန်းဟွမ်သည် ဝေမြို့၏ မြို့တော်အရာရှိအဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့ပြီး၊ အရာရာကို အသေးစိတ်အထိ တာဝန်ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ခဲ့သဖြင့် ဝေမြို့၏ လုံခြုံရေးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် ပြောရမည်ဆိုလျှင်... ထိန်းဟွမ်၏ မင်္ဂလာပွဲကို လာမည့်နှစ် နွေဦးရာသီသို့ ရွှေ့ဆိုင်းထားခဲ့ရသည်။ လူတစ်ယောက်ကို ဗေဒင်တွက်ချက်ခိုင်းရာတွင် လာမည့်နှစ် နွေဦးရာသီ၌ လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းက အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
တကယ်တော့ မည်သည့်ပုဂ္ဂိုလ်က ဤဗေဒင်ကို တွက်ချက်ပေးခဲ့သည်ကိုမူ မသိရချေ။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကိုပင် ဗေဒင်တွက်ချက်ပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းအတွင်း၌ မည်သည့် သံယောဇဉ် ကိစ္စရပ်များ ရှိနေသည်ကိုမူ လီယန်ချူအနေဖြင့် မသိရှိနိုင်ချေ။
သို့သော်လည်း "ရေသောက်သူသည် ပူခြင်းအေးခြင်းကို ကိုယ်တိုင်သာ သိနိုင်သည်" ဆိုသကဲ့သို့... ကျိန်းဟွမ်သည် ဝေမြို့၌ မြို့တော်အရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ပြီးနောက် အေးအေးချမ်းချမ်းဖြင့် အိမ်ထောင်ပြုကာ သားသမီး မွေးဖွားရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ချင်းချန်တောင်၊ ခွန်လွန်တောင် အစရှိသော နေရာအနှံ့အပြားတွင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည့်တိုင်အောင် ကျိန်းဟွမ်ကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေခဲ့ပေသည်။
သို့သော်လည်း စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူသည် မူလကပင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ထို့အပြင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ သက်တမ်းမှာ ရှည်လျားလှသည့်အပြင်... သူသည်လည်း ရှေးဟောင်း သားရဲမျိုးနွယ် ဖြစ်သဖြင့် ဤကိစ္စများကို ပို၍ပင် ဂရုမစိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
………………
ဟေးဖုန်းစခန်း...
ဤနေရာသည် တောင်တန်းကို အမှီပြု၍ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ တောင်ပုန်းဓားပြ ရာဂဏန်းမျှ စုစည်းနေထိုင်ကြကာ... အားလုံးမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော လူဆိုးလူမိုက်များ ဖြစ်ကြပေသည်။
အစိုးရစစ်တပ်က အကြိမ်ကြိမ် လာရောက် နှိမ်နင်းခဲ့သော်လည်း... ဟေးဖုန်းစခန်း၏ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရကာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင်မူ ဤအတိုင်းပင် ထားရှိလိုက်တော့သည်။
လူသတ်ရန် မျက်တောင်မခတ်သော ဓားပြများ၊ လုယက်သူများ၊ အလိုရှိနေသော ဝရမ်းပြေးများစွာတို့သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး... ဟေးဖုန်းစခန်း၏ စခန်းအရာရှိချုပ် ဖြစ်သူ ဟန်ရိထျန်း ထံသို့ ခိုလှုံကြတော့သည်။
ဤအမည်ကို ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်ပုံရပေသည်။
ထို မျက်နှာဝါနှင့် စခန်းအရာရှိချုပ် ကိုယ်တိုင် ပြောကြားချက်အရမူ... ၎င်းမှာ နေမင်းကြီး ကောင်းကင်ယံထက်တွင် တောက်ပနေခြင်း အဓိပ္ပာယ်ကို ယူဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ဤရိုင်းစိုင်းလှသော ဓားပြများသည် နားမလည်ကြဘဲ... မိမိတို့ ဌာနမှူးမှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် ဆန့်ကျင်ရဲသူ ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်ရဲသည်ဟုသာ တွေးတောနေကြခြင်း ဖြစ်၏။
………
တောင်ပေါ်၌ အမျိုးသမီးနှင့် မိန်းမပျိုများစွာကို ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ကြပြီး... အားလုံးမှာ သူတို့ ပျော်ပါးရန်အတွက် ဖမ်းဆီးလုယက်လာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။
နောက်ဘက်တောင်တွင် လျှိုစောက်တစ်ခု ရှိနေပြီး... မူလက ဤနေရာရှိ ကျောက်ဌာနမှူး၏ စရိုက်မှာလည်း အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် လူသတ်ပြီးနောက် အလောင်းများကို ဤလျှိုစောက်အတွင်းသို့ လွှင့်ပစ်လေ့ရှိသည်။
သို့သော်လည်း ယခု ဟန်ဌာနမှူး၏ စရိုက်မှာမူ ပိုမို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပေရာ... လူသေသွားပြီးနောက် တိုက်ရိုက်ပင် ချက်ပြုတ် စားသောက်ကြသဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် လေလွင့်ခြင်း မရှိချေ။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စခန်းများစွာမှ လူများ၏ ပြောကြားချက်အရမူ... ဟေးဖုန်းစခန်းရှိ လူများ၏ မျက်လုံးများသည် ယခုအခါတွင် ယခင်ကထက် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး... ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေသည်ဟု ဆိုသည်။
ဤ ဟန်စခန်းအရာရှိချုပ်သည် ကြည့်ရသည်မှာ ရောဂါသည်တစ်ဦးကဲ့သို့ မျက်နှာဝါနေပြီး သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ သွေးသား အရှိန်အဝါ ပြည့်နှက်နေခြင်း မရှိသော်လည်း...
နေ့စဉ်ရက်ဆက်ပင် စည်းကမ်းမဲ့ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများကို ကျင်းပကာ နေ့ခင်းကြောင်တောင်၌ ပျော်ပါးနေလေ့ ရှိပေသည်။
စခန်း၏ အရှေ့တွင် တိုင် ဆယ်ဂဏန်းမျှ ရှိနေပြီး... အောက်ခြေကို ချွန်ထက်အောင် လုပ်ဆောင်ထားကာ၊ အပေါ်တွင်မူ အရေပြား ဆုတ်ဖြဲခံထားရသော လူအချို့ကို ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထိုးဖောက်၍ စိုက်ထူထားခဲ့ကြသည်။
အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပေစွ။
…………
ယခုအချိန်တွင်...
ဤ ဟန်ဌာနမှူး၏ အခန်းအတွင်း၌... အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အခန်းတွင်း၌ ကြိုးဖြင့် သေသေချာချာ ချည်နှောင်ထားခဲ့ပြီး X စတိုင် အနေအထားဖြင့် ရှိနေခဲ့သည်။
အမျိုးသမီး၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ အဝတ်စတစ်ခုကို ထည့်သွင်း ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သော်လည်း... မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လျက် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူမသည် ဤပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သိုင်းလောက ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်သော ရွှေဓားဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်၏ သမီး ဖြစ်ပေသည်။
တောင်ပေါ်မှ ဆင်း၍ ခရီးလှည့်လည်နေစဉ်... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ဟေးဖုန်းစခန်းမှ ဓားပြများ လုယက်နေသည်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ကုန်သည်အဖွဲ့မှ လူများသည် ငွေကြေးများကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သော်လည်း မလွတ်မြောက်ခဲ့ကြဘဲ... အမျိုးသားအားလုံး အသတ်ခံခဲ့ရကာ၊ အမျိုးသမီးနှင့် မိန်းမပျိုများမှာမူ စခန်းသို့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
မိန်းမပျို၏ အမည်မှာ ကျင်လင် ဖြစ်ပြီး ဓားပြ တစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်ကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း... ဟေးဖုန်းစခန်းအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသော မိစ္ဆာတာအိုဆရာတစ်ဦး၏ အဝတ်အိတ်ဖြင့် ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဤအဝတ်အိတ်မှာ နတ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ကျင်လင်သည် သိုင်းပညာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော်လည်း... နတ်မန္တန်များကိုမူ မယှဉ်နိုင်ဘဲ ၎င်းအတွင်းသို့ ဖမ်းဆီးထည့်သွင်းခြင်း ခံလိုက်ရကာ...
ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့ချိန်တွင်မူ ယခုကဲ့သို့ ရှက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အနေအထားဖြင့် ဤဌာနမှူး၏ အခန်းအတွင်း၌ ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရပြီ ဖြစ်သည်။
မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားသည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေခဲ့ပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လျက် ဤမိန်းမပျိုကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီတစ်ခေါက် ဖမ်းလာတဲ့ မိန်းကလေးကတော့ မဆိုးဘူးပဲ... တကယ့်ကို စိုပြည်လှပပေမယ့် ဒေါသကတော့ မသေးဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ကျင်လင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် -
"ထွီ... ငါ့အဖေ သိသွားရင် နင့်ရဲ့ ခွေးခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်လိမ့်မယ်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်၏။
မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားမှာ ဟေးဖုန်းစခန်း၏ ဌာနမှူး ဖြစ်ပြီး ထိုစကားကို ကြားသော် ပြုံးလိုက်ရင်း -
"နင့်အဖေ ဟုတ်လား"
"နင့်အဖေ ဒီနေရာမှာ ရှိနေရင်တောင်မှ... တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ငါ့ရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး"
ကျင်လင်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်း -
"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အမြင့်ကို မသိတဲ့ ရူးသွန်းတဲ့ လူမိုက်"
"သိုင်းလောကရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ နတ်ဘုရားကျင့်ကြံသူတွေ ရှိနေသေးတယ်... နင်လို သေတွင်းရှာနေတဲ့ ဓားပြ"
မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားသည် လက်ဖြင့် နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း တဟားဟား ရယ်မောလိုက်မိသည်။
"နင်က တကယ်ကို နားမလည်သေးတာပဲ... တကယ်တော့ ဘယ်သူက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အမြင့်ကို မသိတာလဲ"
သူသည် နှေးကွေးစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ...
အရိုးများမှာ တဖြောက်ဖြောက် မြည်ဟီးသွားခဲ့ရသည်။ သူက ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သရဲခေါင်းဓားကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ထိပ်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။
"နင့်ကို ဖမ်းလာတဲ့သူက နတ်ဘုရားကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား"
"သူတောင်မှ ငါ့ရဲ့ လက်အောက်မှာ ခွေးတစ်ကောင်လိုပဲ နေရတာ... ဒါတောင် သူ့အတွက် အတိုင်းထက်အလွန် ကံကောင်းလှနေပြီ"
သူသည် ကျင်လင်ကို သေသေချာချာ ထပ်မံ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နတ်အလင်းရောင်များ စီးဆင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် -
"အိုဟို... တကယ့်ကို မဆိုးလှတဲ့ နတ်ကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံဖို့ သင့်တော်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ"
"နင် ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်လိုက်ပါ... ငါ ဒီနေ့ စိတ်အခြေအနေ တော်တော်လေး ကောင်းနေတယ်၊ ခေတ္တ ကြာပြီးရင် နင့်ကို ပျော်ပါးပြီးတာနဲ့ တပည့်တစ်ယောက်အဖြစ် သိမ်းဆည်းပေးမယ်"
"နင် ကျင့်ကြံပြီးသွားတဲ့ အခါကျရင်တော့... ငါက ဘယ်လိုမျိုး တည်ရှိမှုလဲဆိုတာကို သိရှိသွားလိမ့်မယ်"
သူသည် မိန်းမပျိုထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး မျက်လုံးများအတွင်း၌ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရမ္မက်အလင်းရောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ဦး အနေဖြင့်... သူသည် အိပ်ယာထက် နည်းလမ်းများနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းကျင့်စဉ်များကို ကျွမ်းကျင်ပြီး၊ စုပ်ယူခြင်း အတတ်များကိုလည်း အလွန်တရာ ကျွမ်းကျင်သော်လည်း အသုံးမပြုဘဲ နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် အပြစ်မဲ့သော အမျိုးသမီးများ၏ ရုန်းကန်နေသော အမူအရာများကို ပိုမို သဘောကျသောကြောင့် ဖြစ်၏။
ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း လမ်းကြောင်း ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ပြီးနောက်... လူသားကမ္ဘာတွင် ကျန်ရှိနေခဲ့သော ကျင့်ကြံသူများသည် အနည်းနှင့်အများဆိုသလို ပျော်ရွှင်စရာအချို့ကို ရှာဖွေနေကြရခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်လျှင် နေ့ရက်များမှာ အလွန်တရာ ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။
ကျင်လင်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားခဲ့ပြီး မည်သည့်စကားမျှ မပြောဘဲ... မျက်လုံးများအတွင်း၌ နာကျည်းမှု အလင်းရောင်များ ပေါ်ထွက်နေခဲ့သည်။
ဤ ဟန်ဌာနမှူးသည် ရယ်မောလိုက်ရင်း ကျင်လင်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး... သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ရာ ဖြူဖွေးလှသော အသားအရေများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျင်လင်မှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရတော့မည့် သိုးသူငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ လှပလှသော ကြွေထည်မြေထည်တစ်ခုကဲ့သို့လည်းကောင်း ရှိနေခဲ့ရသည်။
သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ... မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားသည် မိမိ ထိတွေ့လိုက်သော အရာမှာ အလွန်တရာ ရိုင်းစိုင်းလှပြီး မြက်ပင်သစ်ပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"အွန်း..."
နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ... မိမိ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ ငယ်ရွယ်လှပသော မိန်းမပျိုသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ မပြတ်တမ်း အော်ဟစ်နေသော ဝက်မကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး... တစ်ကိုယ်လုံးလည်း အလွန်တရာ ညစ်ပတ်လှကာ၊ မိမိ၏ ရင်ခွင်အတွင်း၌ ရှိနေခဲ့ပြီး လျှာဖြင့်ပင် မိမိကို လာရောက် လျှာသပ်နေခဲ့သေးသည်။
ဤ မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားသည် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရပြီး မျက်လုံးနှစ်ဖက်အတွင်းမှ နတ်အလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့ကာ ချက်ချင်းပင် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်မိတော့သည်။
ရင်ခွင်အတွင်းရှိ ဝက်မကြီးမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး... မူလက အခန်းတိုင်တွင် ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရသော မိန်းမပျိုမှာမူ ယခုအချိန်တွင် လူတစ်ဦး၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ဘေးနားတွင် ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ရပ်နေခဲ့ကြ၏။
လူငယ်တာအိုဆရာလေးသည် ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်စင်းကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး မျက်နှာမှာ အေးစက်လှသည်။
အမျိုးသမီးမှာမူ ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရုပ်ရည်မှာ အလွန်တရာ လှပချောမောလှကာ... ဖြူဖွေးလှသော အသားအရေနှင့် စိမ်းပြာရောင် မျက်လုံးများက ပိုမို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။
မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားသည် မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်မိသည်။
"သေတွင်းရှာနေတဲ့ ကောင်တွေ... ငါ့ကို လာပြီး နောက်ပြောင်ရဲတယ်ပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်၏။
ဤသူများသည် သိသာထင်ရှားစွာပင် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာလည်း မနိမ့်လှချေ။
ကျင်လင်သည် အဝတ်အစားများ ပြည့်စုံစွာဖြင့် ကယ်တင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော လူငယ်အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ရင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပြီး...
ထို့နောက်တွင်မှ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေးက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -
"ဝက်မကြီးရဲ့ အရသာက ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်ကို ကြားသိလိုက်ရသည်။
ဤအမျိုးသား၏ အမည်အစစ်မှာ ဟန်ထောင်း ဖြစ်ပြီး မဟာရှမင်းနိုင်ငံ ခေတ်ကာလမှ ကျန်ရှိနေခဲ့သော မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
မဟာရှမင်းနိုင်ငံ၏ တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး... အနောက်ဘက်နယ်မြေ၊ မြောက်ဘက်နယ်မြေ၊ တောင်ဘက်နယ်မြေအားလုံးကို မဟာရှမင်းနိုင်ငံ၏ မြေပုံအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။
ဟန်ထောင်း တည်ရှိခဲ့သော ဂိုဏ်းသည် ထိုအချိန်က အခြားသော မင်းညီမင်းသားတစ်ပါးကို ကူညီပံ့ပိုးခဲ့သဖြင့်... နောက်ပိုင်းတွင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်က ဟန်ထောင်းသည် ပထမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အဝေးကမ္ဘာသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ကာ... ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နတ်ဘုရားလောကနှင့် အဆက်အသွယ် ရရှိခဲ့သည်။
နတ်ဆေးဝါးများကို သန့်စင်စားသုံးခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မူ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ ချိုးဖျက် ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ယခုအခါတွင် ဓားပြအဖြစ် အသက်မွေးလျက် လုယက်တိုက်ခိုက်နေခြင်းမှာ... သူ၏ ရှည်လျားလှသော နတ်ကျင့်စဉ် သက်တမ်းအတွင်း၌ ရှာဖွေထားသော ပျော်ရွှင်စရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ ဤသာမန် ကျင့်ကြံသူများ၏ အလွယ်တကူ စော်ကားခြင်းကို ခံနိုင်သည်ဟု မဆိုလိုပေ။
အထူးသဖြင့် စောစောပိုင်းက ချောင်ယွီ၏ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်...
ထိုကဲ့သို့ နောက်ပြောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသော ခံစားချက်က သူ့ကို အလွန်တရာ ဒေါသထွက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ စော်ကားသော စကားကို ကြားရသောအခါ ဒေါသတရားများမှာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။
"မင်း သေချင်နေတာပဲ"
ဟန်ထောင်းက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေးထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။
ဟေးဖုန်းစခန်းသည် ဤနေရာ၌ စည်းကမ်းမဲ့စွာ နေထိုင်နေခဲ့ကြသဖြင့် နတ်ဘုရားကျင့်ကြံသူများ လာရောက်ခြင်း မရှိဘဲ နေမည်မဟုတ်ချေ။
သို့သော်လည်း ထိုသူများမှာမူ အသတ်ခံခဲ့ရခြင်း သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များ ဖျက်ဆီးခံရကာ စခန်းအတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံထားရပြီး သူတို့ ပျော်ပါးရန်အတွက်သာ အသုံးပြုခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
လောကကြီးတွင် မည်သည့်အရာကိုမဆို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်နိုင်သော နတ်ဘုရားကျင့်ကြံသူများ ရှိသကဲ့သို့... ဟန်ထောင်းကဲ့သို့ စရိုက်ကြမ်းကြုတ်လှသော နတ်ဘုရားကျင့်ကြံသူများလည်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ပုံသေ သတ်မှတ်ချက် မရှိချေ။
ယခုအချိန်တွင် သူက လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်စဉ်...
ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေးသည်လည်း အလားတူပင် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။
လက်သီးတစ်ချက်တည်းသာ ဖြစ်ပေသည်။
ဟန်ထောင်းသည် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး မိမိ နေထိုင်ရာ စခန်းကိုပင် ရိုက်ခွဲ ပျက်စီးသွားခဲ့ရကာ...
ကြီးမားလှသော စွမ်းအားကြီးတစ်ခုက သူ၏ လက်မောင်းကို တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်တော့သည်။
ဟန်ထောင်းသည် စိတ်ထဲမှ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားသွားခဲ့ရသည်။
စောစောက မိမိ အသုံးပြုခဲ့သော စွမ်းအင်မှာ မများလှသော်လည်း... လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် မိမိ၏ လက်မောင်းကို ရိုက်ချိုးပစ်နိုင်ခြင်းမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ကိစ္စရပ် ဖြစ်ပေသည်။
သူ နေထိုင်ရာ စခန်းကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ရသဖြင့် ဟေးဖုန်းစခန်းရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ဓားပြများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရတော့သည်။
"ဒါ... စခန်းအရာရှိချုပ်ရဲ့ နေရာပဲ"
"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"
ထို့နောက်တွင်မှ သူတို့သည် ရုပ်ရည် လှပချောမောလှသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦး ခပ်ဖွဖွလေး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ့ဘေးနားတွင် အလွန်တရာ လှပလှသော မိန်းမပျိုတစ်ဦး ရှိနေပြီး... လှပသော မိန်းမပျိုလေးကို ဆွဲကိုင်လျက် ကွင်းပြင်ကျယ်ပေါ်သို့ ခပ်ဖွဖွလေး ဆင်းသက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
"တကယ့်ကို လှပတဲ့ မိန်းမပျိုလေးပဲ"
"ဟို မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို ကြည့်စမ်း... တကယ်ကို စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပါ ဆွဲဆောင်နိုင်လောက်တယ်"
"ဒီလိုမျိုး အမျိုးသမီးနဲ့ တစ်ညလောက် အတူတူ အိပ်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင်... ငါ သက်တမ်း ဆယ်နှစ်လောက် အတိုခံဝံ့ပါတယ်ဗျာ"
ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ဓားပြများသည် ဟန်ထောင်း၏ နောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့ကြပြီးကတည်းက လူသားများကို စားသောက်ခြင်းဖြင့် ပျော်မွေ့ခဲ့ကြသဖြင့်... မူလကပင် လူသားနှင့် မတူတော့ဘဲ မိစ္ဆာများနှင့် အလားတူပင် ဖြစ်နေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
"ရိုင်းစိုင်းလှချေလား"
ကျွေ့ဟွာသည် မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်မိပြီး အင်္ကျီလက်အတွင်းမှ စိမ်းပြာရောင် အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဤ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ဓားပြတစ်စုသည် ချက်ချင်းပင် ဤအရှိန်အဝါကြောင့် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး မြေပြင်တစ်ခုလုံး သွေးသားစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေတော့သည်။
ဤကိစ္စသည် ချက်ချင်းပင် ကျန်ရှိနေသော ဓားပြများ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို နှိုးဆွပေးလိုက်သော်လည်း... တစ်ဖက်တွင်လည်း အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့ရသည်။
ဓားပြများအတွင်း၌လည်း ကျင့်ကြံသူအချို့ ပါဝင်နေဆဲ ဖြစ်ပေရာ...
ကျင်လင်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့သော မိစ္ဆာတာအိုဆရာသည် လက်ထဲရှိ အဝတ်အိတ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ကျွေ့ဟွာထံသို့ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။
ကျင်လင်သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်သည်။
"အစ်မ... သတိထား၊ သူ့ရဲ့ အိတ်က လူကို ဖမ်းနိုင်တယ်၊ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်တယ်"
ကျွေ့ဟွာက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ရင်း လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး တို့လိုက်ရာ... ဤမိစ္ဆာတာအိုဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အခိုက်အတန့်အတွင်း၌ပင် သွေးမြူခိုးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ ပျက်စီးသွားခဲ့ရလေတော့သည်။
သွေးသားစများ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ပြီးနောက် မြေပြင်တွင် လူသားပုံသဏ္ဍာန် အမှတ်အသားတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ကျင်လင်သည် မိမိဘေးနားရှိ အလွန်တရာ လှပလှသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ရင်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
"နတ်ဘုရားအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ"
ဤ လူငယ်အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးသည် သူမအတွက်မူ အလွန်တရာ မြင့်မားလှသော နတ်ဘုရားများ ဖြစ်ကြပေသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဟန်ထောင်းသည် မျက်လုံးများအတွင်း၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း အရိပ်အယောင်များဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"လူငယ်တာအိုဆရာလေး... ဒီလောက်အထိ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖြစ်မနေနိုင်ပါဘူး"
ဟန်ထောင်းသည် စိတ်ထဲမှ မကောင်းသော အာရုံတစ်ခု ရရှိလိုက်သည်။
လတ်တလောအတွင်း လူသားကမ္ဘာ၌ နာမည်ကျော်ကြားနေသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေရာ...
စစ်မှန်သော မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သလို၊ ကောင်းကင်လူသားများကိုလည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူသည် သရဲခေါင်းဓားသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအလား သူ၏ လက်ထဲသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
မဟာရှမင်းနိုင်ငံ ခေတ်ကာလမှ ကျန်ရှိနေခဲ့သော မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ဦး အနေဖြင့်... သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေရာ...
မဟုတ်လျှင်လည်း ကျိကျိုးခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံအားထုတ်ပြီး သိုင်းနတ်ဘုရားတစ်ဦးနှင့် အနိုင်အရှုံး စမ်းသပ်ရန် ကြံစည်နေမည် မဟုတ်ချေ။
ယခုအချိန်တွင် သရဲခေါင်းဓား လက်ထဲ၌ ရှိနေသောကြောင့် ဤသိုင်းလောက လူမိုက်ကဲ့သို့သော မြေပြင်နတ်ဘုရားသည် ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။
စိမ်းပြာရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင် ဆီးကြိုလိုက်ပြီး...
နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ...
ဤ မဟာရှမင်းနိုင်ငံ၏ မြေပြင်နတ်ဘုရားသည် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရလေတော့သည်။
အောက်ဝမ်းဗိုက်မှာ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး သွေးသားများစွာ လျှံကျနေခဲ့ကာ ခုနစ်ပေါက်မှလည်း သွေးများ စီးကျနေခဲ့ရသည်။
လက်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ မွေးမြူသန့်စင်လာခဲ့သော သရဲခေါင်းဓားမှာမူ ယခုအချိန်တွင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။
သူသည် မျက်လုံးများအတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး အနည်းငယ်မျှ နှောင့်နှေးခြင်းမရှိဘဲ... ချက်ချင်းပင် လှည့်၍ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ထွက်ပြေး တိမ်းရှောင်တော့သည်။
တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်ောက်ခြားသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။
ဤ လူငယ်တာအိုဆရာလေးကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ သိုင်းနတ်ဘုရားတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းထက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။
………
စောစောပိုင်းက သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် တောင်ထိပ်ထက်တွင် ချောင်ယွီကို ဝိုင်းဝန်း သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြစဉ်က...
နတ်အမိန့်စာချွန်လွှာနှင့် နည်းလမ်းများစွာကို အသုံးပြုခဲ့ကြသဖြင့် အလွန်တရာ အားတက်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေးက တံခါးဝအထိ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာ...
"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ ချောင်ယွီနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား"
ဤ မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားသည် စိတ်ထဲမှ ဤအတွေး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သဖြင့် နတ်စွမ်းအင်များကို အစွမ်းကုန် လည်ပတ်စေလိုက်ရာ...
သက်တံအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး နက်ရှိုင်းလှသော အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့လေသည်။
လီယန်ချူ၏ အင်္ကျီလက်အတွင်းမှ သံချေးတက်နေသော သံဓားတစ်စင်း ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဤဓားမှာ ရော်ဖူတောင်၏ ပထမဆုံး မျိုးဆက် အခြေခံပုဂ္ဂိုလ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ပေသည်။
ဤဓားသည် အလွန်တရာ မာနကြီးလှပြီး လူသားတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ကြည့်ရှုနိုင်ကာ အကောင်းအဆိုးကို ကွဲပြားစွာ သိမြင်နိုင်သော စွမ်းရည် ရှိပေသည်။
"ဒီက ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းပြီးရင်... ဝေမြို့ကို လာပြီး ငါ့ကို ရှာပါ"
လီယန်ချူက တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်ရာ...
ဤသံဓားသည် ကျယ်လောင်လှသော ဓားဟိန်းသံကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရင်း ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလေတော့သည်။
ကျွေ့ဟွာသည် ထိုမိန်းမပျိုလေး၏ ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
"သွားပြီနော်"
ထို့နောက်တွင်မှ ဤလူငယ်အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးသည် ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြတော့သည်။
ကျင်လင်သည် အားကျလှသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"တကယ့်ကို ငယ်ရွယ်လှတဲ့ နတ်ဘုရားတွေပဲ"
ထို့နောက် သူမသည် ဘေးနားရှိ သံချေးတက်နေသော သံဓားကို ကြည့်လိုက်ရင်း တိုးညှင်းစွာဖြင့် -
"တကယ့်ကို ရုပ်ဆိုးလိုက်တာ" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ဆရာသခင်၏ ဓားသည် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရသည်။
နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ ဤစခန်းအတွင်း၌ မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးသည် သံဓား၏ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ခြင်းကြောင့် ခေါင်းကို နှိပ်လျက် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေခဲ့ရလေတော့သည်။
ဓားပြအချို့သည် ၎င်းအတွင်းမှ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြပြီး... အစွမ်းထက်လှသော သိုင်းလောကသားများလည်း ရှိသကဲ့သို့ ဘေးထွက်လမ်းစဉ်များကို ကျင့်ကြံအားထုတ်ထားသော ဆရာများလည်း ပါဝင်နေခဲ့ကြကာ...
ကျင်လင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများအတွင်း၌ မကောင်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ကျင်လင်သည် ချက်ချင်းပင် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ရာ စောစောက မိမိကို လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေသော သံဓားသည် နတ်အလင်းရောင်များ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး...
နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ...
ဓားအရှိန်အဝါများမှာ လူသားကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရလေသည်။
စခန်းအတွင်းရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော သိုင်းလောကသားများနှင့် ဘေးထွက်လမ်းစဉ်သမား အားလုံးတို့သည် ဤသံချေးတက်နေသော သံဓား၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ကြရတော့သည်။
ကျင်လင်သည် မှင်တက်မိသွားပြီး သံဓားကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။
"နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ပစ္စည်းပီသတယ်... ဒီလောက်အထိ သံချေးတက်နေတဲ့ သံဓားကတောင် အခုလိုမျိုး နတ်ဘုရားအဆင့် စွမ်းအား ရှိနေရတယ်လို့"
ကျင်လင်သည် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်မိတော့သည်။
……………………
မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားသည် နတ်အတတ်များကို အစွမ်းကုန် လည်ပတ်စေလိုက်သဖြင့် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို မြင့်မားလာခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ရုတ်တရက် မိမိ၏ ကျောပြင်နောက်မှ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် -
"ဒီလောက်အထိ မြန်မြန် ဆန်ဆန် လိုက်လာနိုင်တာလား"
သူ အသုံးပြုခဲ့သော ဤသက်တံအလင်းတန်း အတတ်မှာ ဂိုဏ်း၏ ထူးခြားလှသော ကျင့်စဉ် ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်အထိ ကျင့်ကြံအားထုတ်လာခဲ့ရာ ထူးခြားလှသော နားလည်မှုများ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ နတ်အတတ်များ၏ ဆန်းကြယ်မှုကိုမူ မယှဉ်နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့ရသည်။
သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေးမှာ လေကို စီးနှင်လျက် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
"ကျွန်တော်နဲ့ မိတ်ဆွေကြီးကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးတွေ ရှိလို့လဲ... ဒါတွေက တစ်စုံတစ်ခု နားလည်မှုလွဲနေတာ ဖြစ်ရမယ်"
ဟန်ထောင်း၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်... မိမိ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ကြီးမားလှသော နတ်တောင်ကြီးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ခမ်းနားထည်ဝါလှပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ဟန်ထောင်းသည် ဤနတ်တောင်ကြီး၏ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူငယ်အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးသည် တိုက်ခိုက်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး... ယခုအချိန်တွင် ပြန်လည် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ မည်သည့် နတ်တောင်မျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။
"ဒါက သာမန် ပုံရိပ်ယောင်အတတ် မဟုတ်ဘူး... ဒါ တံခါးခြောက်ပေါက် ကွယ်ဝှက်အတတ်ပဲ"
သူ့စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ချွေးစေးများ ထွက်ကျလာခဲ့ရသည်။
လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -
"မင်းရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရတာ... ဒီနတ်အတတ်ကို သိရှိပုံရတယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။
ဟန်ထောင်းက -
"မိတ်ဆွေကြီးက ချောင်ယွီနဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ချောင်ယွီ... သူက စာရေးလိုက်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်... လီယန်ချူက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။
"သဘာဝကျပါတယ်... မဟုတ်ရင် ငါ ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို လာရမှာလဲ"
ဟန်ထောင်းသည် စိတ်ထဲမှ လေးနက်သွားခဲ့ရသည်။
စောစောက ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေးနှင့် လက်ချင်း ထိတွေ့လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် မိမိသည် တစ်ဖက်လူ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် တစ်ဖက်လူမှာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်လှပြီး မိမိကို အနည်းငယ်မျှပင် မျက်စိထဲ ထည့်ထားခြင်း မရှိချေ။
ထိုကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါမှာ ဟန်ဆောင်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ... လီယန်ချူသည် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် မြေပြင်နတ်ဘုရားများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သလို၊ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာများနှင့် ကောင်းကင်လူသားများကိုလည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် စုစည်းလာခဲ့သော အရှိန်အဝါ ဖြစ်ပေရာ...
ကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာလာကတည်းက ပြိုင်ဘက်မရှိ တည်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ဟန်ထောင်းက လေးနက်စွာဖြင့် -
"ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး... မိတ်ဆွေကြီးက ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ လာပြီး ပြဿနာရှာနေရတာလဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် စိတ်ထဲမှ ချောင်ယွီကို ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲနေမိတော့သည်။
မဆန်းပါဘူး... ဤပုဂ္ဂိုလ်က ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့ပြီး အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ခြင်းမှာ... တကယ်တော့ နောက်ကွယ်၌ ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေးနှင့် ကြိုတင်၍ အဆက်အသွယ် ရရှိထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
"ကောက်ကျစ်တဲ့ ငလူးမသား"
ဟန်ထောင်းက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
လီယန်ချူက အေးစက်စွာဖြင့် -
"ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းက လူတွေကိုလည်း ငါ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီကိစ္စကို သေသေချာချာ အဖြေတစ်ခု တောင်းရမယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။
ဟန်ထောင်းသည် မျက်လုံးများကို လင်းလက်လိုက်ရင်း
"ဒါတွေအားလုံးက နန်ယိုကျီက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကို လာပြီး ကူညီခိုင်းခဲ့တာပါ... ကျွန်တော်တို့နဲ့ ချောင်ယွီကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး၊ နောက်ဆုံး သူ့ကို သတ်လိုက်တဲ့သူကလည်း နန်ယိုကျီပဲ"
ဒီလောက်အထိ သစ္စာမရှိဘဲ... အပေါင်းအသင်းကို တိုက်ရိုက် ရောင်းစားလိုက်တာပဲ... လီယန်ချူသည် ကိစ္စရပ်များမှာ ယခုကဲ့သို့ ချောမွေ့လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
တကယ်တော့ မိမိထံသို့ စာရေးသားပေးပို့ခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ အမည်မှာ ချောင်ယွီ ဖြစ်ပြီး ဤသုံးဦး၏ ဝိုင်းဝန်း သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -
"ဒါဆိုရင်လည်း... နန်ယိုကျီရဲ့ တည်နေရာကို ငါ့ကို ပြောပြပါ၊ တကယ်လို့ မင်းနဲ့ တကယ်ပဲ မပတ်သက်ဘူးဆိုရင်... ဒီကိစ္စကို ဒီလောက်နဲ့ပဲ ထားလိုက်မယ်" ဟု ဆိုသည်။
ဟန်ထောင်းသည် မျက်လုံးများကို လှုပ်ရှားလိုက်မိသည်။
ဤကိစ္စကို တကယ်ပဲ လုပ်ဆောင်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ချောင်ယွီနှင့် မည်သို့မျှ ကွဲပြားလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
သူတို့ သုံးဦးအတွင်း၌ နန်ယိုကျီသည် နတ်ဘုရားများနှင့် အဆက်အသွယ် အနက်ရှိုင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။
ထိုနတ်ဘုရားများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို တွေးတောမိလိုက်သောအခါ အကျပ်ရိုက်သွားခဲ့ရသည်။
"နန်ယိုကျီရဲ့ သွားလာမှုက အလွန်တရာ မရေမရာ ဖြစ်လွန်းတယ်... အမြဲတမ်း သူကပဲ ကျွန်တော်တို့ကို လာပြီး ဆက်သွယ်တာပါ၊ ကျွန်တော်လည်း သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို ရှာမတွေ့ပါဘူး"
လီယန်ချူက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်ရင်း -
"မပြောရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့... ငါလည်း မင်းဆီကနေ ဘာမှ သိရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်မထားပါဘူး"
မဆွေးနွေးတော့ချေ။
လီယန်ချူသည် ရင်ခွင်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး...
ဒေါင်း...
ကျယ်လောင်လှသော နတ်ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဟန်ထောင်းသည် မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်မိုက်သွားခဲ့ရပြီး အခိုက်အတန့်အတွင်း၌ပင် ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များအတွင်းမှ တိုက်ရိုက် မြေပြင်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရလေတော့သည်။
အခန်း (၁၀၈၀) - စိတ်မိစ္ဆာကပ်ဘေး၏ ခက်ခဲမှု
ဇီယွမ်ဂေဟာ...
လှပချောမောလှသော ကချေသည် ဖုန်းပန်းအာသည် ယခုအချိန်တွင် မှန်တင်ခုံရှေ့၌ ခြယ်သပြင်ဆင်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ ကြေးမှန်ပြင်ထက်တွင် အလွန်တရာ စိုပြည်လှပပြီး ညို့ငင်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာတစ်ပြင် ပေါ်ထွက်နေ၏။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ အဝတ်အစားတစ်မျှင်မျှ ကပ်ငြိမနေဘဲ ဆံနွယ်ရှည်ကြီးများမှာမူ ခါးဆီသို့ တရွတ်တိုက် ကျဆင်းနေခဲ့သည်။
အလှပဂေးလေး စစ်ဆေးပြင်ဆင်နေစဉ်... သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဆင်စွယ်အလား ဖြူဖွေးဝင်းပနေပြီး ထူးဆန်းလှသော ဆွဲဆောင်မှုအရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်နေခဲ့ရလေသည်။
ငယ်ရွယ်သော အစေခံမိန်းကလေးက တိုးညှင်းစွာဖြင့် -
"သခင်မ... ဒီညရော တံခါးပိတ်ပြီး ဧည့်သည်တွေကို ငြင်းပယ်ထားရမလား၊ ဟို ဆုန်သခင်လေးကိုပဲ လက်ခံတွေ့ဆုံမှာလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။
ဤ ဆုန်သခင်လေးဆိုသူမှာ ငွေကြေးချမ်းသာသော သူဌေးသားတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ စာပေကျွမ်းကျင်သော ပညာရှိစာဆိုတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။ အိမ်တွင်လည်း အသစ်စက်စက် လက်ထပ်ထားသော ဇနီးသည် ရှိနေသေး၏။ ထိုလင်မယားနှစ်ယောက်မှာလည်း ရုပ်ရည်ချင်း လိုက်ဖက်ညီပြီး စောင်းနှင့် ပလွေအလား အလွန်တရာ သဟဇာတဖြစ်လှသော ဇနီးမောင်နှံ ဖြစ်ကြပေသည်။
သို့သော်လည်း ထိုနေ့က ဆုန်သခင်လေးသည် မိတ်ဆွေများနှင့်အတူ အရက်သောက်စားခဲ့ပြီး သူငယ်ချင်းများ၏ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းမှုကို မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ချေ။ မည်သူက တွေးထင်ထားမည်နည်း... ဤဇီယွမ်ဂေဟာသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လှပချောမောလှသော ကချေသည် ဖုန်းပန်းအာနှင့် တစ်ခါမြင်ရုံဖြင့်ပင် အချစ်မျှား စူးဝင်သွားခဲ့ရလေတော့သည်။
ဖုန်းပန်းအာမှာမူ သူ၏အတွက်ကြောင့် ရက်ပေါင်းများစွာ တံခါးပိတ်၍ ဧည့်သည်များကို ငြင်းပယ်ထားခဲ့ရာ ၎င်းမှာ သိုင်းလောကကြား၌ အချစ်ကဗျာလေးတစ်ပုဒ်အလား ဖြစ်တည်နေခဲ့ရသည်။
ဤ ဆုန်သခင်လေးမှာ စာပေပါရမီ အနည်းငယ်ရှိသော်လည်း ဤမျှလောက် စိတ်အာရုံကို ညို့ငင်နိုင်သော အမျိုးသမီးမျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ အထူးသဖြင့် သူ၏ဇနီးသည်မှာ အိမ်တွင်းပုန်း အမျိုးသမီးကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး စာပေကျမ်းဂန်များကိုသာ သိရှိသဖြင့် ဤကဲ့သို့ အိပ်ယာထက် နည်းလမ်းမျိုးစုံကို မည်သို့ တတ်မြောက်ပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ချက်ချင်းပင် ဤကချေသည်၏ အောက်၌ စိတ်ဝိညာဉ်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး အိမ်ပြန်ရန်ပင် မေ့လျော့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုစာဆိုလေး၏ မိမိအပေါ် ရူးသွန်းနေသော ပုံစံကို တွေးတောမိလိုက်သောအခါ ဖုန်းပန်းအာသည် သာယာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒီနေ့တော့ ဧည့်သည် လက်ခံမယ်" ဟု ပြောလိုက်၏။
ဘေးနားရှိ ငယ်ရွယ်သော အစေခံမိန်းကလေးသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရိုသေစွာဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့လေသည်။
ဖုန်းပန်းအာသည် နှုတ်ခမ်းနီကို ယူဆောင်၍ ညင်သာစွာ ခြယ်သလိုက်ရာ ဖြူဖွေးလှသော မျက်နှာလေးမှာ ပိုမို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာခဲ့သည်။
"ဆုန်မောင်... ကျွန်မက မောင့်ကို မချစ်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ မောင် အချစ်ကြောင့် ပူလောင်နေတဲ့ ပုံစံကို ပိုပြီး သဘောကျလို့ပါ"
သူမသည် ဤပြည့်တန်ဆာအိမ်အတွင်း၌ လောကကြီး၏ အနိမ့်အမြင့်မျိုးစုံကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ရုပ်ခန္ဓာ၏ ပျော်ရွှင်မှုသာမက အချစ်ရေးကိစ္စရပ်များကို ပိုမို၍ နှစ်သက်သဘောကျခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းအပြင် စိတ်ထား ဖြူစင်ရိုးသားလှသော စာဆိုလေးများက မိမိကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် သောက်စားမူးယစ်၍ လောင်းကစားတတ်သော လူလေလူလွင့်များ ဖြစ်သွားကြသည်ကိုလည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် မိမိအပေါ် ရူးသွပ်လွန်းသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်း၊ ဇနီးကို ကွာရှင်းခြင်း သို့မဟုတ် မိဘများနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ခြင်းများကို လုပ်ဆောင်လာကြသည်ကို ပိုမို ကြည့်ရှုလိုခြင်း ဖြစ်၏။
ဖုန်းပန်းအာသည် ဤကိစ္စကို မငြီးငွေ့နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့ပြီး ဤငယ်ရွယ်သော အမျိုးသားများစွာက မိမိကို ပိုးဖလံမျိုး မီးကိုတိုးသကဲ့သို့ ဝိုင်းရံနေကြသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း စိတ်နှလုံး အလွန်တရာ ကြည်နူးနေခဲ့ရသည်။ သို့ဖြစ်ရာ သာယာလှပသော သတင်းများ၊ မြေခွေးဇနီးနှင့် သရဲမယား ကိစ္စရပ်များမှာ အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်သောအရာများ ဖြစ်မနေနိုင်ချေ။
ရုတ်တရက်...
ဝုန်း...
လူသားတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ကစားနေသော ငယ်ရွယ်လှပသည့် ကချေသည် ဖုန်းပန်းအာ နေထိုင်ရာ မိန်းမပျို အဆောင်အတွင်းသို့ အလောင်းတစ်လောင်း ရုတ်တရက် လွင့်စင်ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ဤအလောင်းမှာ ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ စီးကျနေပြီး၊ လက်ခြေများမှာလည်း ရိုက်ချိုးခံထားရကာ၊ အောက်ဝမ်းဗိုက်မှာလည်း ကြေမွပျက်စီးနေသဖြင့် အူများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ရသည်မှာ မူလက မျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသား ဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်မှာ အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပေသည်။
ငယ်ရွယ်လှသော ကချေသည်သည် ဤအလောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။
"ဟန်ထောင်း..."
သူမသည် စိတ်ထဲမှ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။ သူမသည် ဟန်ထောင်း၊ နန်ယိုကျီ သုံးယောက်စလုံး ဝိုင်းဝန်း၍ ချောင်ယွီကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်မှာ မကြာသေးချေ။ ဤကဲ့သို့ လောကဓာတ် ခြောက်ပါး လျှို့ဝှက်ချက်များကို ကျွမ်းကျင်သော မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း၊ ထို့အပြင် ငယ်ရွယ်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့ခြင်းက ဖုန်းပန်းအာကို ထူးဆန်းလှသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားကာ ထူးခြားလှသော အခိုက်အတန့်ကို ရရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် မိမိနှင့် အမြဲတစေ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေခဲ့သော ဟန်ထောင်းမှာမူ အေးစက်လှသော အလောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လူတစ်ဦး၏ လွှင့်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ဤငယ်ရွယ်သော ကချေသည် သည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်ရန် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အခိုက်အတန့်အတွင်း၌ပင် နတ်စွမ်းအင်များကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ရင်း ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံသန်းထွက်ပြေးတော့သည်။
"တကယ့်ကို ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"
"ဟန်ထောင်းကို ဘယ်သူက သတ်လိုက်တာလဲ"
နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ သူမသည် တောက်ပလှသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အရာရာကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအားကြီး ဖြစ်ပေ၏။
ဖုန်းပန်းအာ၏ စိတ်နှလုံးမှာ လေးနက်သွားခဲ့ရပြီး ပါးစပ်မှ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤစိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းမှာ ကြီးမားလှသော ကြိုးတစ်ချောင်း ဖြစ်ပြီး ထိပ်တွင်မူ နဂါးခေါင်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းအပြင် အပေါ်တွင်မူ ပူပြင်းလှသော နဂါးအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် နဂါးရိုးတွင်းခြင်ဆီဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရရာ အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပုံ ပေါ်ပေသည်။
ဤကြိုးမှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပြီး ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုချွန်ထက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါကို တိုက်ရိုက် ဆီးကြို တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။ နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ သူမသည် အခွင့်ကောင်းကို ယူ၍ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံသန်း ထွက်ပြေးတော့၏။ ယခုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤအခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရမည်ဆိုလျှင် အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ဟု ခံစားရမည် ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လှပချောမောလှသော ဖုန်းပန်းအာသည် ကောင်းကင်ယံထက်၌ ပျံသန်းနေခဲ့သော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အဝတ်အစား တစ်မျှင်မျှ ကပ်ငြိမနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။
သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ ဖုန်းပန်းအာ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးသွားခဲ့ရလေသည်။
မိမိသည် ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များထက်တွင် ပျံသန်းနေခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ အလွန်တရာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော မင်းသားနန်းတော် အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤမင်းသားနန်းတော်မှာ အလွန်တရာ အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှပြီး အခန်းပေါင်း ထောင်ဂဏန်းမျှ ရှိနေခဲ့၏။ ယခုအချိန်တွင် ဖုန်းပန်းအာမှာ လောကကြီးကို ကစားနေသော မြေပြင်နတ်ဘုရားမတစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ အိမ်တွင်းပုန်း မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးအလား ရှိနေခဲ့ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အခန်းအတွင်း၌ မိမိ၏ ခင်ပွန်းသည် ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရာ ၎င်းမှာ သူမ၏ မင်္ဂလာပွဲနေ့ ဖြစ်ပေသည်။
ဖုန်းပန်းအာ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ စိတ်နှလုံး နက်ရှိုင်းသောနေရာ၌ ပုန်းကွယ်နေခဲ့သော အမှတ်တရများ ဖြစ်ပေရာ... ငယ်ရွယ်စဉ် မင်္ဂလာဆောင်ခဲ့သည့် အချိန် ဖြစ်၏။
ယခုအချိန်တွင် ရုပ်ရည်ချောမောလှသော လူငယ်သခင်လေးတစ်ဦးသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤလူငယ်သခင်လေးမှာ ခန္ဓာကိုယ် မြင့်မားထွားကျိုင်းလှပြီး မည်သည့် နူးညံ့သောအမူအရာမျှ မရှိဘဲ ပိုမို၍ ရဲရင့်လှပုံ ပေါ်ပေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ အပြုံးအရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး လက်ကို အသာအယာ မြှောက်၍ -
"ဇနီးသည်... နေကောင်းပါစ ၊ ကျုပ် လာရောက် နှုတ်ဆက်တာပါ"
ဟု ဆိုလိုက်၏။
ဖုန်းပန်းအာသည် တစ်ချက် မှင်တက်မိသွားပြီးမှ ထိုရုပ်ရည်ချောမောလှသော လူငယ်သခင်လေးကို ကြည့်လိုက်ရင်း မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
"ရှောင်မောင်..."
၎င်းမှာ သူမ၏ ငယ်သူငယ်ချင်း ချစ်သူ ဖြစ်ပြီး စာပေရော သိုင်းပညာပါ ကျွမ်းကျင်လှသော အရှေ့မင်းသားနန်းတော်၏ အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်ပေသည်။ ငယ်စဉ်က ချစ်သူကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲ၌ ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သော အမှတ်တရများမှာ ဒီရေအလား တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရလေသည်။ ဖုန်းပန်းအာသည် ယခုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သော်လည်း မည်သည့်အရာ ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ မပြောနိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့ရသည်။
သူမသည် ထိုရုပ်ရည်ချောမောလှသော လူငယ်သခင်လေးကို ကြည့်လိုက်ရင်း မျက်ရည်များ ချက်ချင်းပင် စီးကျလာခဲ့တော့သည်။ လူငယ်သခင်လေးမှာမူ ချက်ချင်းပင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး ညင်သာစွာဖြင့် -
"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ မင်းကို စနောက်လိုက်တာပါ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့"
ဟု ချော့မော့လိုက်၏။
ရဲရင့်လှပသော အရှေ့မင်းသားနန်းတော်၏ အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ယခုအချိန်တွင် အမှားတစ်ခု လုပ်ဆောင်မိထားသော ကလေးငယ်တစ်ဦးအလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော နွေးထွေးမှုမှာ အချိန်အကြာကြီး မတည်တံ့နိုင်ခဲ့ချေ။ အပြင်ဘက်မှ သတ်ဖြတ်သံများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ တိုင်အောင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရလေသည်။
အစိုးရစစ်တပ်ကြီး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး လူတစ်ဦးက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အမိန့်စာချွန်လွှာကို ဖတ်ကြားလိုက်၏။ အရှေ့မင်းသားနန်းတော်သည် စစ်အင်အားကို စုဆောင်း၍ ပုန်ကန်ရန် ကြံစည်သဖြင့် ယနေ့တွင် သုတ်သင်ဖယ်ရှင်းမည် ဖြစ်ရာ... တစ်မျိုးသားလုံးထံမှ လူတစ်ဦးမျှ ချန်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။ အစိုးရမြင်းတပ်ကြီးမှာ အရှေ့မင်းသားနန်းတော်အတွင်းသို့ သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး လူမည်းပုံရိပ်များစွာသည်လည်း ၎င်းအတွင်း၌ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ အနည်းဆုံး လူရာဂဏန်းမျှ ရှိနေခဲ့ပြီး မြင်သမျှလူကို သတ်ဖြတ်နေကြတော့သည်။
စာပေရော သိုင်းပညာပါ ကျွမ်းကျင်လှသော ဤအရှေ့မင်းသားနန်းတော် အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ကုတင်ထိပ်ရှိ ရတနာဓားရှည်ကို ဆွဲနုတ်လိုက်ပြီး ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် မျက်နှာမှာ ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
"ပန်းအာ... မကြောက်နဲ့၊ ငါ မင်းကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားမယ်"
သူ၏ ကျောပြင်ကြီးမှာ ကျယ်ပြန့်လှပြီး တကယ့်ကို တစ်သက်လုံး အမှီပြုနိုင်သော ချစ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ အစိုးရမြင်းတပ်ကြီးမှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှပေစွ။ ဤအရှေ့မင်းသားနန်းတော် အိမ်ရှေ့မင်းသားမှာ လူတစ်ဦး၏ ခေါင်းဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မြှောက်ကိုင်ခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။
သူ၏ခေါင်းကို ဖြတ်လိုက်သော စစ်ဗိုလ်ချုပ်မှာ အလွန်တရာ ပြုံးရွှင်နေခဲ့ပြီး နှုတ်ခမ်းမွှေးများမှာလည်း သံအပ်များအလား ထောင်မတ်နေခဲ့၏။ မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော မြင်းတပ်သားအချို့သည် အခန်းအတွင်းရှိ လှပချောမောလှသော မင်္ဂလာဆောင်သတို့သမီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေများက သိုးသူငယ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ကြတော့သည်။ ထိုရုပ်ရည်ရိုင်းစိုင်းလှသော စစ်ဗိုလ်ချုပ်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
"တကယ့်ကို လှပတဲ့ မိန်းမပျိုလေးပဲ... ဒီနေ့တော့ ဘယ်သူမှ ငါနဲ့ လာမလုနဲ့၊ ငါ့နောက်မှာပဲ တန်းစီနေကြ"
ဟု အော်ဟစ်လိုက်၏။
သူ၏ အပြုံးမှာ အလွန်တရာ မောက်မာလှပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝံပုလွေနှင့် ကျားအလား ရက်စက်လှသော စစ်သားများသည်လည်း လိုက်လံ ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။ နန်းတော်ကြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး တစ်မျိုးသားလုံး သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရကာ အရှေ့မင်းသားနန်းတော် အိမ်ရှေ့မင်းသားမှာလည်း လူတစ်ဦး၏ ခေါင်းဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် အနာဂတ်၏ အိမ်ရှေ့မင်းသားကတော်လေးမှာမူ ယခုအချိန်တွင် ကစားစရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေသည်။
နာကျင်ဖွယ်ကောင်းလှသော အမှတ်တရများမှာ ဒီရေအလား ဤငယ်ရွယ်သော ကချေသည်၏ စိတ်နှလုံးထံသို့ တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသဖြင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်လာခဲ့ရတော့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မသေဆုံးခဲ့ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း စိတ်ထဲရှိ နာကျင်မှုများကိုမူ မဖျောက်ဖျက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် လူသတ်ခြင်းဖြင့်သာ ဖြေဖျောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ သက်ကြီးရွယ်အို၊ ကလေးသူငယ်... မိမိစိတ်အလိုအတိုင်း လူများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် နောက်ဆုံး၌ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရာ... လူသားတို့၏ လောင်မြိုက်မှုကို စုပ်ယူခြင်းနှင့် လူသားတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ စိတ်ထား ဖြူစင်ရိုးသားလှသော အမျိုးသားများမှာ မိမိ၏ ညို့ငင်မှုကြောင့် ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို စွန့်ပစ်သွားကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ထို့အပြင် သိုင်းလောက သခင်လေးများမှာ မိမိ၏ အရသာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ထပ်မံ မရရှိနိုင်တော့သဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကျကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်ကိုလည်းကောင်း ကြည့်ရှုလိုခြင်း ဖြစ်ရာ... လောကကြီးတွင် မိစ္ဆာမကြီးတစ်ဦး ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူမ၏ ယခုကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ လူသားကမ္ဘာတွင် အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဟု ဆိုနိုင်ပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင်လည်း အဆင့်ဆယ်ခုမြောက်အတွင်း၌ ပါဝင်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ငယ်စဉ်က ရက်စက်လှသော အခြေအနေများကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မခုခံနိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့ရတော့သည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် တာအိုစိတ်နှလုံးများ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး အဆင့်အတန်းများလည်း ကျဆင်းသွားခဲ့ရကာ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ယိုင်နဲ့သွားခဲ့ရလေသည်။ သေဆုံးသွားခဲ့သော အမှတ်တရများမှာ ယခုအချိန်တွင် ဒီရေအလား သူမကို တိုက်ခိုက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
လီယန်ချူ ၏ ဘေးနားတွင် ရှူယီဘူးသီးလေး ပျံသန်းနေခဲ့ပြီး ဘူးသီးဝမှ နတ်အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ ဤငယ်ရွယ်သော ကချေသည်ကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဤငယ်ရွယ်သော ကချေသည်သည် မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျနေခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လဲကျသွားခဲ့ရလေတော့သည်။ ရှူယီဘူးသီး၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ကချေသည်၏ အပြင်ပန်းသဏ္ဍာန်မှာ မည်သည့် ပြဿနာမျှ ရှိမနေခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်၌မူ ဝိညာဉ်မှာ ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ... ၎င်းမှာ စိတ်မိစ္ဆာကပ်ဘေး ဖြစ်ပေသည်။
ကျင့်ကြံသူတိုင်းတွင် စိတ်မိစ္ဆာများ ရှိကြစမြဲ ဖြစ်ပြီး ရှူယီဘူးသီးမှာမူ ဤစိတ်မိစ္ဆာကပ်ဘေးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
လီယန်ချူသည် ရှူယီဘူးသီးအတွင်းရှိ ပုံရိပ်များကို အပြင်သို့ ထုတ်ဖော်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ တကယ်တော့ သူသည်လည်း ဤမိစ္ဆာများ၏ စိတ်နှလုံးကို ကြည့်ရှုရန် စိတ်ကူးမရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ကျွေ့ဟွာ နှင့် အလားတူပင် ဘေးနား၌ အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ဤငယ်ရွယ်သော ကချေသည်မှာ အဆင့်အတန်းများ ကြီးမားစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့ရပြီး အရှိန်အဝါများမှာလည်း တောင်စောက်အလား ကျဆင်းသွားခဲ့ကာ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း လျင်မြန်စွာ အိုမင်းရင့်ရော်သွားခဲ့ရလေတော့သည်။
သူမသည် မျက်လုံးများကို ထပ်မံ ဖွင့်လှစ်လိုက်ချိန်တွင်မူ မိမိ၏ မျက်စိရှေ့၌ နတ်ဘုရားစုံတွဲအလား ရှိနေသော ငယ်ရွယ်သည့် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုသာ တွေ့ရှိလိုက်ရတော့သည်။ အမျိုးသားမှာ စိမ်းပြာရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်စင်းကို ချိတ်ဆွဲထားကာ အမျိုးသမီးမှာမူ ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရုပ်ရည်မှာ အလွန်တရာ လှပချောမောလှပေသည်။
ဤလောကကြီးကို ဒုက္ခပေးနေခဲ့သော မိစ္ဆာမကြီးသည် မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွားခဲ့ရပြီး -
"သေစမ်း... နင်တို့တွေ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သေရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု အော်ဟစ်လိုက်၏။
မည်သူမျှ တွေးထင်မထားခဲ့ချေ... သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ပထမဆုံး ပြောကြားလိုက်သော စကားမှာ ကျိန်ဆဲခြင်း ဖြစ်နေခဲ့ရလေသည်။ ၎င်းအပြင် ဤငယ်ရွယ်သော အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကိုပင် မေးမြန်းခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူမ၏ အမူအရာမှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး ယခင်က အကြောင်းတရားကြောင့် ယခု အကျိုးတရားကို ခံစားရခြင်း ဖြစ်ရာ ယခုအခါ စိတ်မိစ္ဆာအတွင်း၌ ပိတ်ဆို့နေခဲ့သဖြင့် ပိုမို၍ ပြောကြားလိုစိတ် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် ပါးစပ်မှ သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက် ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုမီးတောက်မှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။ အခိုက်အတန့်အတွင်း၌ပင် တာအိုစိတ်နှလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့သော မြေပြင်နတ်ဘုရားမကြီးကို တိုက်ရိုက်ပင် လောင်ကျွမ်း ပျက်စီးသွားစေခဲ့ပြီး ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့တော့သည်။
လီယန်ချူသည် သူမနှင့် စကားအပိုပြောရန် စိတ်ကူးမရှိချေ။ ဒီနေ့ သူသည် လူသတ်ရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အမှားအမှန် လာရောက် ဆွေးနွေးခြင်း မဟုတ်ချေ။ မိစ္ဆာနယ်မြေ ပွင့်လာခဲ့ခြင်းကို အကယ်၍ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါက ထိုအချိန်တွင် လူသားကမ္ဘာ၌ သေဆုံးမည့်လူမှာ သန်းဂဏန်းမျှသာမက ရှိနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ဤမျှလောက်ကြီးမားသော အပြစ်တရားကြောင့်ပင် သေဆုံးရန် ထိုက်တန်လှပေစွ။
"နန်ယိုကျီ..."
လီယန်ချူသည် ဤအမည်ကို တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ စောစောပိုင်းက ထိုမျက်နှာဝါနှင့် အမျိုးသားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးနောက် သူသည် သိုင်းနတ်ဘုရားထံသို့ သတင်းပေးပို့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သလို ထိုအမျိုးသား၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကိုလည်း ပြသခဲ့သည်။
သိုင်းနတ်ဘုရားသည် ချက်ချင်းပင် ဤသူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိသွားခဲ့ရလေသည်။ ၎င်းမှာ မဟာရှမင်းနိုင်ငံ ခေတ်ကာလမှ မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်သော... ဟန်ထောင်း ဖြစ်ပေသည်။ အတိတ်ကာလက ဟန်ထောင်းသည် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးသော်လည်း ပထမအဆင့်အတွင်း၌မူ ထိပ်တန်း တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ဲဆဲ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လမ်းကြောင်းမှာ ပိုမို၍ လွဲမှားသွားခဲ့ရပြီး နတ်ဘုရားများအတွက် အလုပ်အကျွေးပြုခြင်း၊ မဟာရှမင်းနိုင်ငံ၏ ကျန်ရှိနေသော သူများနှင့် ပူးပေါင်းခြင်းများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် အပြစ်တရားများစွာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။
"သေတာ ကောင်းတယ်" ဟု သိုင်းနတ်ဘုရားက စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်၏။
သူသည် ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် နတ်ဘုရားလောကသို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်မည် သို့မဟုတ် တိုက်ရိုက်ပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။ မူလက သူသည် အချို့သော ကိစ္စရပ်များကို မှာကြားရန် လိုအပ်နေသေး၏။ သူသည် ချန်နိုင်ငံကို နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာတိုင်တိုင် စောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီယန်ချူကဲ့သို့ ရက်စက်လှသော လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေခဲ့သဖြင့် မဟုတ်လျှင် သူသည်လည်း စိတ်အေးချမ်းစွာဖြင့် တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ မူလက မထွက်ခွာမီအချိန်အတွင်း၌ သူသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူအချို့ကို ထပ်မံ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ လီယန်ချူထံမှ သတင်းကို ထပ်မံ ရရှိခဲ့ပြီး ထိုမိစ္ဆာမကြီးကိုလည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသောအခါ သိုင်းနတ်ဘုရား၏ စိတ်နှလုံးမှာ ပိုမို၍ ကြည်နူးသွားခဲ့ရသည်။
"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... တကယ့်ကို လီမိသားစုရဲ့ သားသမီးပီသပါပေတယ်၊ တကယ့်ကို သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်လှတယ်"
ယခုအချိန်တွင် လူငယ်ရဟန်းလေးတစ်ဦးသည် လေကို စီးနှင်လျက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
"ဘယ်အချိန်ကစလို့ လီတာအိုဆရာလေးက မင်းရဲ့ လီမိသားစုဝင် ဖြစ်သွားရတာလဲ"
"ငါ ဘာဖြစ်လို့ ခံစားနေရလဲဆိုတော့ သူက မင်းနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်သလိုပဲ"
သိုင်းနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။ မိမိသည် ဤနေရာ၌ တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်နေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ မကြားနိုင်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။
"ငါလည်း လီ... သူလည်း လီ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးရာက မိသားစုတစ်ခုတည်းပဲ၊ အရိုးချင်း ဆက်နွယ်နေတာကို မင်းက ငါ့ကို လာပြီး သတိပေးနေဖို့ လိုသေးလို့လား"
ယခုအချိန်တွင် ရှေ့မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသူမှာ နှုတ်ခမ်းမွှေးနှင့် ဆံနွယ်များ ဖြူဖွေးနေသော လုံဟူရှန်းတောင်မှ တာအိုဆရာကြီး ဖြစ်ပြီး ဝတ်စုံသစ်တစ်ထည်ကို လဲလှယ်ထားသလို ဖိနပ်အသစ်တစ်ရံကိုလည်း စီးနင်းထားခဲ့သည်။
သိုင်းနတ်ဘုရားသည် လူငယ်ရဟန်းလေးနှင့် စကားပြောနေခဲ့သော်လည်း တာအိုဆရာကြီး ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ... ထိုနှစ်ယောက်စလုံးက ဤအဖိုးကြီးမှာ ကောင်းသောအရာများကို လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် လုံဟူရှန်းတောင် တာအိုဆရာကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ မလဲလှယ်ခဲ့သော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ထားကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်...
လူငယ်ရဟန်းလေးက မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
"မင်း လူဝတ်လဲဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလား... ငယ်ရွယ်လှပတဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်လောက် ရှာချင်လို့လား"
လုံဟူရှန်းတောင် တာအိုဆရာကြီး - "..............."
သိုင်းနတ်ဘုရား - "..............."
တာအိုဆရာကြီးက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း -
"မင်းရဲ့ ဒီစကားကို အကယ်၍ မင်းရဲ့ တပည့်တပန်းတွေ ကြားသွားရင် တာအိုစိတ်နှလုံးတွေ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
လူငယ်ရဟန်းလေးက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် -
"ငါ့စိတ်က မှန်တစ်ချပ်လိုပဲ... ဘယ်နေရာမှာ ဖုန်မှုတ်စရာ ရှိလို့လဲ၊ စကားစပ်မိလို့ ပြောလိုက်တာပဲ... ဘာမှ ပြဿနာမရှိပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
တာအိုဆရာကြီးက ဝတ်စုံသစ်ထက်ရှိ မရှိသော ဖုန်မှုန့်များကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။
"ငါ သမိုင်းအချို့ကို ဖတ်ဖူးတယ်... ကျန်းဝူဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကောင်းကင်ဘုံကို မတက်လှမ်းမီအချိန်အတွင်းမှာ စစ်ဆေးပြင်ဆင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တက်လှမ်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူ တက်လှမ်းသွားခဲ့တဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်း ပုံသေ ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်၊ ဒါကြောင့်မလို့ လောကကြီးမှာ ရှိနေတဲ့ ကျန်းဝူဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ပုံတူပန်းချီတွေက ဆံပင်ဗရပွနဲ့ ဖြစ်နေရတာ"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သိုင်းနတ်ဘုရားနှင့် လူငယ်ရဟန်းလေးတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"တကယ့်ကို ရိုင်းလှချေလား" ဟု တွေးလိုက်မိကြသည်။
တာအိုဆရာကြီးက ပြုံးလိုက်ရင်း -
"ငါလည်း အနည်းငယ် ရိုင်းတယ်လို့ ထင်တယ်... ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း ပြင်ဆင်မှုအချို့ လုပ်ဆောင်ထားရမယ် မဟုတ်လား၊ အနည်းဆုံးတော့ အပေါ်ကို ရောက်တဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်မှာ သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်အစားလေး ဖြစ်နေတာပေါ့"
"သူတို့တွေ ငါ့ကို အောက်ကမ္ဘာက လာတဲ့ လူရိုင်းတစ်ယောက်လို့ မထင်ရအောင်ပေါ့"
လူငယ်ရဟန်းလေးက ထိုစကားကို ကြားသော် -
"ဒီလိုမျိုးဆိုရင်... မင်း အပေါ်ရောက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အရာရှိလောကထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး နတ်ဘုရားလောကမှာ ရာထူးတစ်ခုလောက် ယူချင်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
တာအိုဆရာကြီးက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -
"ငါ အပေါ်ရောက်ရင် နတ်ဘုရားတွေကို မေးကြည့်ချင်လို့ပါ... ဘာဖြစ်လို့ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့တာလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ လူသားကမ္ဘာမှာ မိစ္ဆာတွေ သောင်းကျန်းနေပြီး ဘေးအန္တရာယ်တွေ ဖြစ်ပေါ်နေတာတောင်မှ နတ်ဘုရားတွေ လာရောက် ကူညီတာကို မမြင်ရတာလဲ"
"ငါလည်း မေးကြည့်ချင်သေးတယ်... ဒီနတ်ဘုရားလောကက တကယ့်ကို ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ကောင်းကင်လူသားတွေကို လောကကြီးကို ဒုက္ခပေးဖို့ ခွင့်ပြုထားရတာလဲ"
"ငါ ဝတ်စုံသစ်တစ်ထည်ကို လဲလှယ်ထားတော့... သူတို့တွေ ငါ့ကို လူရိုင်းတစ်ယောက်အလား သတ်မှတ်ပြီး စကားမပြောဘဲ နေလို့ မရတော့ဘူးပေါ့"
သိုင်းနတ်ဘုရားက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -
"မင်း အပေါ်ရောက်လို့ ဒီစကားကို ပြောရင် ရှစ်ပုံတစ်ပုံလောက်ကတော့ လူတွေကို ဒေါသထွက်စေလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
တာအိုဆရာကြီးက အံ့ဩစွာဖြင့် -
"မင်းရဲ့ စရိုက်က ပြောင်းလဲသွားတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
သိုင်းနတ်ဘုရားက -
"စွမ်းအား မရှိဘဲ ရှေ့က ထွက်ရင် လူတွေရဲ့ အရိုက်ခံရလိမ့်မယ်... အဲဒါက ပိုပြီး မျက်နှာပျက်စရာ မကောင်းဘူးလား"
"တကယ်လို့ တက်လှမ်းနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ သေသေချာချာ ကျင့်ကြံအားထုတ်ပြီးမှ... ဟိုလူညံ့တွေနဲ့ ဘာစကားပြောစရာ ရှိလို့လဲ၊ တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် အကြီးဆုံးလူကိုပဲ တိုက်ခိုက်ရမယ်" ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။
တာအိုဆရာကြီးနှင့် လူငယ်ရဟန်းလေးတို့၏ စိတ်ထဲ၌ ရဲရင့်သော အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရပြီး ချက်ချင်းပင် စရိုက်ချင်း တိုက်ဆိုင်သွားခဲ့ကြသည်။
"မှန်တယ်... မှန်တယ်... ဒီလိုမျိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ဆိုလိုက်ကြတော့သည်။
သိုင်းနတ်ဘုရားက -
"မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါ့ဆီ လာတာ... ဒီပြဿနာကို ပြောဖို့ပဲလား" ဟု မေးလိုက်၏။
တာအိုဆရာကြီးက ချက်ချင်းပင် -
"မဟုတ်ပါဘူး... မင်းက သက်တမ်း ကုန်ဆုံးတော့မှာလေ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းတော့မှာ ဖြစ်လို့... ညီအစ်ကိုကောင်းတွေအနေနဲ့ လာရောက် ပို့ဆောင်ပေးတာပါ"
"တကယ်လို့ တက်လှမ်းတာ အဆင်မပြေခဲ့ရင် ထပ်ပြီး မြင်တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ" ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။
သိုင်းနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာမှာ တစ်ချက် တွန့်သွားခဲ့ရသည်။
"ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်တော့သည်။
……………
ဝေမြို့ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်...
လီယန်ချူသည် မိစ္ဆာနယ်မြေကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့သော တရားခံနှစ်ဦးကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးနောက် ထိုအဖိုးကြီး၏ အစအနကို ရှာမတွေ့သဖြင့် ခေတ္တ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤနှစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ရခြင်းမှာ မခက်ခဲလှချေ။ သို့သော်လည်း ထိုနေ့က မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်း၌ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှသော တည်ရှိမှုအချို့ ရှိနေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဥပမာအားဖြင့်... ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သော အမျိုးသား ဖြစ်ပြီး ထိုသူ၏ ဓားအရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ချွန်ထက်လှပေသည်။ ၎င်းအပြင် နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော နေနှင့်လကို လက်ဖြင့် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် မိစ္ဆာကြီးလည်း ရှိနေသေး၏။
"မိစ္ဆာနယ်မြေက လူသားကမ္ဘာထက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်တယ်... ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာနှစ်ခုက ကွဲကွာနေခဲ့ရင် ဘာပြဿနာမှ ရှိမနေဘူး၊ ဒါကြောင့်မလို့ ကမ္ဘာနှစ်ခု ကျူးကျော်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တဲ့ တရားခံတွေကို မဖြစ်မနေ သတ်ဖြတ်ပစ်ရမယ်"
ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်သည်။
မူလက ဤနှစ်ယောက်ကို သူ လိုက်လံ ရှာဖွေနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ထိုနေ့က သိုင်းလောကသားတစ်ဦး လာရောက်၍ စာပေးပို့ခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့ နှစ်ဦး၏ တည်နေရာကို သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပြီး နန်ယိုကျီ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"သူတို့ သုံးယောက်အပြင်... နောက်ကွယ်မှာ အခြားလူတွေ ရှိနေသေးလားဆိုတာကို မသိရသေးဘူး"
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်လှပေသည်။
မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးနောက် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်း၏ အရေးကြီးပုံကို ပိုမို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။
"ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းအားကို ပိုပြီး မြှင့်တင်ရမယ်... မဟုတ်ရင် နတ်လက်နက်တွေ လက်ထဲမှာ ရှိနေခဲ့ရင်တောင်မှ အချို့လူတွေကို ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ကုသိုလ်မှတ်များစွာကို အသုံးပြု၍ အဆင့်မြှင့်ထားသော ချွန်းယန်နတ်ဘုရားကျမ်းစာစောင် မှာ အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပေသည်။ ၎င်းအတွင်းရှိ ကျင့်စဉ်များအတိုင်း လည်ပတ်စေလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အပေါက်များကို သန့်စင်လိုက်ရာ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ပိုမို၍ အစွမ်းထက်လာခဲ့သည်။
လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော ကျောက်စိမ်းတုံးများ ရှိနေခဲ့ပြီး ၎င်းအတွင်း၌ သန့်စင်လှသော နတ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် စုပ်ယူနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါတွင် ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဝါကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် သူသည် ဤကျောက်စိမ်းတုံးများကို တိုက်ရိုက်ပင် အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။ ချွန်းယန်နတ်ဘုရားကျမ်းစာစောင်မှာ နတ်စွမ်းအင်များကို အလွန်တရာ ကြီးမားစွာ ကုန်ဆုံးစေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။
လူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် မိမိဘာသာ ကမ္ဘာတစ်ခုအလား ဖြစ်တည်နေခဲ့ပြီး အပေါက် ကိုးခုဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်၌မူ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ အလွန်တရာ ကျယ်ပြန့်လှသည်ကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။ သိုင်းနတ်ဘုရားလူသား ၏ စွမ်းအားဖြင့်ပင် ဤဂိတ်ဝများကို ချိုးဖျက်ရန် အလွန်တရာ ခက်ခဲလှသဖြင့် ၎င်း၏ ခက်ခဲမှုကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပေသည်။
သို့သော်လည်း ကြီးမားလှသော ကျောက်စိမ်းတုံးများ၏ ကူညီပံ့ပိုးမှုကြောင့် လီယန်ချူသည် နတ်စွမ်းအင်များကို မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စုပ်ယူ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး သွေးသားရုပ်ခန္ဓာကို အားဖြည့်ပေးလိုက်ရာ... ၎င်းမှာ တကယ့်ကို အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။