အခန်း ၆၀၂
Vol. 56 Ch. 602
အပိုင်း (၆၀၂)
လင်းပိုင်ဖန်သည် မိမိ၏ ခွန်အားကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်သည်။
သာမန်အခြေအနေတွင်ပင် သူ၏ခွန်အားမှာ မြင့်မြတ်ကောင်းကင်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မြင့်မြတ်သားရဲ တစ်ကောင်ကိုပင် ကောင်းကောင်းယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် အကယ်၍ သူသာ မိမိ၌ရှိသော မြင့်မြတ်ခန္ဓာ၊ ‘တိုက်ခိုက်ခြင်းလျှို့ဝှက်ချက်´၊ ‘လှုပ်ရှားခြင်းလျှို့ဝှက်ချက်’ နှင့် ‘ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းခြောက်သွယ် လက်သီးသိုင်း’ တို့အပြင် ‘အင်ပါယာမြေပုံ’ ၏ ထူးခြားဆန်းပြားသော စွမ်းအားများကိုပါ ပေါင်းစပ်အသုံးပြုမည်ဆိုပါက သူ၏ခွန်အားမှာ ဆတိုးတိုးပွားလာမည်ဖြစ်ပြီး မြင့်မြတ်သားရဲ သုံးကောင်ကိုပင် အေးဆေးသက်သာ ရင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ လင်းပိုင်ဖန်သည် စိတ်အားတက်ကြွသွားခဲ့လေသည်။
“ပန်းတိုင်ကို ရောက်ဖို့ တစ်လှမ်းနီးကပ်လာခဲ့ပြီပဲ။ ဆက်ပြီး ကြိုးစားရမယ်... နိုင်ငံတော်အင်အားကို မကြာခင်မှာ တစ်သိန်းအထိ ရောက်အောင် ချိုးဖျက်ရမယ်...”
သူသည် ယခုအခါတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အကန့်အသတ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ခံစားနေရပြီး၊ နိုင်ငံတော်အင်အား တစ်သိန်းအမှတ်အသားကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် နောက်ထပ်တစ်လှမ်းမျှသာ လိုတော့ကာ ထိုအခါတွင် အံ့ဩမှင်သက်ဖွယ်ရာ အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို သိရှိနေသည်။
သူအနေဖြင့် ‘မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်အဆင့်’ သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်မည်လော။
မဖြစ်နိုင်စရာတော့ မရှိချေ။
ဒီနေ့ကတော့ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့နေ့တစ်နေ့ပဲ။
စိတ်ကြည်လင်နေတဲ့ အချိန်ဆိုရင် ကံကောင်းခြင်းတွေကလည်း အလိုလို လိုက်ပါလာတတ်စမြဲပင်။
လင်းပိုင်ဖန်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူကာ ‘လောကစည်းကို ပိုင်းဖြတ်သည့် လက်ဝါး’ကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။
တိမ်တိုက်မြှူထုများ ကွဲအက်သွားပြီးနောက် ကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာသစ်ကြီးတစ်ခုမှာ သူ၏မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် နဂါးတစ်ကောင်ကို ထပ်မံ၍ မြင်တွေ့လိုက်ရပြန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုနဂါးမှာ အလွန်ကြီးမားလှပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ စိမ်းပြာရောင်ရှိကာ မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် ဝဲပျံနေသော ထိုနဂါးမှာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံရသော်လည်း ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါတစ်ခုလည်း ကိန်းအောင်းနေသည်။
နဂါးကြီး၏ အောက်ဘက်တွင်မူ ထူးဆန်းသော သဏ္ဍာန်ရှိသည့် လူအချို့ ရှိနေကြသည်။
ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်မှာ အရပ်အမောင်း မြင့်မားပြီး ဦးခေါင်းတွင် ဦးချိုငယ်နှစ်ခု ပါရှိကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း စိမ်းပြာရောင် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ အလွန်ပင် အရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်လှသည်။
သူ၏ ကြွက်သားများမှာ ထွားကျိုင်းသန်မာသော်လည်း အိုမင်းရင့်ရော်နေသည့် အရိပ်အယောင်များလည်း ပြသနေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုသူသည် ခွန်အားအအကောင်းဆုံး ဖြစ်ပုံရပြီး မြင့်မြတ်ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ခွန်အားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ ဒဏ်ရာရရှိထားသော လူအချို့ လဲလျောင်းနေကြသည်။
ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်မှာ ကြွက်သားအမြှောင်းမြှောင်းနှင့် ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးသုံးလုံး ပါရှိသည်။ နောက်တစ်ယောက်မှာ အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မျက်နှာအသားအရေမှာ အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေသည်။ တခြားလူအချို့လည်း ရှိနေသေးသော်လည်း သူတို့၏ခွန်အားမှာ ပြောပလောက်စရာ မရှိချေ။
ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ကို ထင်ရှားလှသဖြင့် လင်းပိုင်ဖန်သည် ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားတော့သည်။
“အမ်... ဒါက ဒရဂွန်ဘော ကမ္ဘာပဲဟ။ ဒါတင်မကသေးဘူး... ဘုရင်ကြီး ပစ်ကိုလိုက နဂါးဆီမှာ ဆုတောင်းနေတဲ့ အချိန်နဲ့ ကွက်တိပဲ။ တကယ့်ကို အချိန်ကိုက်ပဲ...”
ဆုတောင်းသမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တဲ့ နဂါးတစ်ကောင်ထက် ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိတာ ဘာရှိဦးမှာလဲ။
လင်းပိုင်ဖန်သည် မဆိုင်းမတွဘဲ နဂါးကြီးကို ဖမ်းဆီးရန် လက်ကို လှမ်းဆန့်လိုက်တော့သည်။
ထိုစဉ်မှာပင် နဂါးကြီးနှင့် ဘုရင်ကြီး ပစ်ကိုလို အပါအဝင် ရှိသမျှလူအားလုံးသည် ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည့် ဧရာမ လက်ဝါးကြီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လန့်ဖျတ်သွားကြတော့သည်။
“ဒါ... ဒါကြီးက ဘာကြီးလဲ...”
“ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ လက်ဝါးကြီးက ဘယ်သူ့လက်လဲ... သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ...”
“ခွန်အားက ပြင်းထန်လိုက်တာ။ ဒီလက်ဝါးကြီးက ကမ္ဘာမြေကြီးကိုတောင် ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်တယ်လို့ ခံစားနေရတယ်...”
“မင်းပဲလား... နောက်ဆုံးတော့ မင်းက ငါ့ကို အရေးယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့လေ။ မမေ့နဲ့ဦး... ငါတို့က တစ်ကိုယ်တည်း တစ်စိတ်တည်းပဲ။ ငါ သေရင် မင်းလည်း အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...” ဘုရင်ကြီး ပစ်ကိုလိုက ရုတ်တရက် ရူးသွပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
ဤကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ကမ္ဘာမြေ၏ နတ်ဘုရား ဖြစ်လာခဲ့သည့် သူ၏ အခြားတစ်ဝက်သာ ရှိသည်။ ထိုသူက ယခုကဲ့သို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမှာ သူ နဂါးထံ ဆုတောင်းမည့်အရေးကို တားဆီးရန်အတွက် ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးတောလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်ကမူ ပစ်ကိုလို၏ အော်ဟစ်သံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နဂါးကြီးကိုသာ ဆက်လက်ဖမ်းဆီးရန် လက်ကို နိမ့်ချလိုက်သည်။
“မင်းက ငါ့ကို သတ်ချင်သေးတယ်ပေါ့လေ... ငါက အရင်ဆုံး မင်းကို သတ်ပြမယ်...” ပစ်ကိုလိုက ဆက်လက်အော်ဟစ်ရင်း သူ၏လက်နှစ်ဖက်မှ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်လုံးကြီးကို ဖန်တီးကာ အောက်သို့ ဆင်းသက်လာသည့် ဧရာမ လက်ဝါးကြီးထံသို့ လျင်မြန်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။
ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ထိုလက်ဝါးကြီးမှာ ထိခိုက်မှု မရှိသော်လည်း ပေအနည်းငယ်လောက် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။
လင်းပိုင်ဖန်မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရသည်။ သူက ထိုသူကို မတိုက်ခိုက်ရသေးခင်မှာတင် ရန်စ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
‘လောကစည်းကို ပိုင်းဖြတ်သည့် လက်ဝါး’ သည် ချက်ချင်းပင် လားရာကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
“သေစမ်း...!!!”
ပစ်ကိုလို၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်သွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဧရာမ လက်ဝါးကြီးထံမှ သေစေနိုင်လောက်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှု အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူသည် မိမိ၏ ခွန်အားရှိသမျှကို စုစည်းပြီး နောက်ထပ် စွမ်းအင်လုံးတစ်လုံးကို ထပ်မံ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။
သို့သော် သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုအားလုံးမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ပစ်ကိုလိုသည် မိမိထံသို့ ပြိုကျပျက်စီးမတတ် ကျဆင်းလာသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီးကို သက်ပြင်းချရင်း ငေးကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။
“မလုပ်နဲ့...!!!”
“ဝုန်း...!!!”
ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျကာ မြေကမ္ဘာကြီး ကွဲအက်သွားပြီး တောင်တန်းများပင် ပြိုလဲပျက်စီးသွားတော့သည်။
ပစ်ကိုလို ရှိနေသည့် ပတ်ဝန်းကျင် ပေပေါင်းထောင်ချီသော ဧရိယာတစ်ခုလုံးမှာ အပျက်အစီး ပုံစံငယ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ပစ်ကိုလို၏ ကံကြမ္မာမှာမူ လက်ရှိတွင် မသိနိုင်တော့ချေ။
ကပ်ဘေးကြီးမှ ကံကောင်းထောက်မစွာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြသော လူအနည်းငယ်မှာ မိမိတို့ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာသည့် ဧရာမ ကျင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး အသက်ရှူဖို့ပင် မေ့လျော့နေကြတော့သည်။
“တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လက်ဝါးချက်ပဲ...”
“ဘယ်သူမှ ယှဉ်လို့မရတဲ့ ဘုရင်ကြီး ပစ်ကိုလိုတောင်မှ ဒီလက်ဝါးတစ်ချက်ကို မခံနိုင်ဘူးလား...”
“ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့သူမျိုး လောကမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေရတာလဲ...”
“ဒါက နတ်ဆိုးကို သုတ်သင်ဖို့ နတ်ဘုရားတွေ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ ကောင်းကင်နတ်မင်းများလား...”
လူတိုင်းသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ မထွက်ခွာသေးသည့် ဧရာမ လက်ဝါးကြီးကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြတော့သည်။
လင်းပိုင်ဖန်မှာမူ ယခုရလဒ်ကို အံ့ဩခြင်း မရှိပေ။
ဘုရင်ကြီး ပစ်ကိုလိုသည် မြင့်မြတ်ကောင်းကင်အဆင့် ရှိသော်လည်း၊ အိုမင်းရင့်ရော်မှုကြောင့် သူ၏ ခွန်အားများမှာ ဆိုးဆိုးရွားရွား ကျဆင်းနေခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင် မြင့်မြတ်ကောင်းကင်အဆင့်၏ အစောပိုင်းအဆင့်လောက်သာ ရှိတော့သည်။
လင်းပိုင်ဖန်ကမူ အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင် ရှိနေသူဖြစ်ရာ ထိုသူကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်မှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် လွယ်ကူလွန်းလှသည်။
ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် လမ်းကြောင်းလွှဲကာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော မြင့်မြတ်နဂါး (Shenron) ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး၊ လူအများ၏ ရိုသေလေးစားသော အကြည့်များအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
မဟာရှနတ်ဘုရားအင်ပါယာ၏ မြေအောက် ပေထောင်ချီအကွာရှိ နဂါးဂူအတွင်း၌...
အိပ်မောကျနေသော ဧရာမ နဂါးကြီးသည် လှုပ်ရှားသံအချို့ကို ကြားသဖြင့် မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် အံ့ဩမှင်သက်သွားရသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကြောက်စရာကောင်းလှသော အရှင်သခင်သည် နောက်ထပ် နဂါးတစ်ကောင်ကို ထပ်မံဖမ်းဆီး ခေါ်ဆောင်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“အရှင်သခင်... ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် နဂါးတစ်ကောင်ကို ခေါ်လာရတာလဲ...”
ဧရာမ နဂါးကြီးသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကြီးကို ညွှတ်ကာ မြှောက်ပင့်သော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည် - “မင်း ပျင်းနေမှာစိုးလို့ပေါ့...၊ ဒါကြောင့် မင်းကို အဖော်လုပ်ပေးဖို့ တမင်တကာ နောက်ထပ် နဂါးတစ်ကောင် သွားဖမ်းလာပေးတာ။ မင်းတို့နှစ်ကောင် အဆင်ပြေသွားရင် နဂါးပေါက်လေးတွေအုပ်စုလိုက်ကြီးတောင် မွေးလာနိုင်တယ်လေ...”
ဧရာမ နဂါးကြီးက ဆက်လက်၍ မြှောက်ပင့်ပြန်သည် - “အရှင်သခင်ရဲ့ ဂရုဏာတော်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...၊ ဒါပေမဲ့ သူကလည်း အထီးကြီးပဲလေ၊ ဒါက နည်းနည်းတော့ အဆင်မပြေဘူး မဟုတ်လား...”
“အထီးဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ နဂါးဆိုတာ ဘယ်လောက် ရှားပါးလဲ မင်းသိပါတယ်။ မင်းအတွက် တစ်ကောင် ရှာပေးနိုင်တာကိုတင် တော်လှပြီ။ ချေးမများစမ်းနဲ့... ရတာလေးနဲ့ တင်းတိမ်စမ်းပါ...” လင်းပိုင်ဖန်က ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။
“အရှင်သခင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်...” ဧရာမ နဂါးကြီးသည် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ပြောရှာသည်။
မိမိရှေ့မှောက်ရှိ လူနှင့် နဂါးကို ကြည့်ပြီး မြင့်မြတ်နဂါး (Shenron) မှာ ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို ယခုထိ သေချာ နားမလည်နိုင်သေးချေ။
သို့သော် သူ သေချာသိရှိသည်မှာ မိမိရှေ့ရှိ လူသားသည် အလွန်ပင် အန္တရာယ်များလှပြီး မိမိကို ဖန်တီးခဲ့သည့် နတ်ဘုရားထက်ပင် အားနည်းပုံမရသဖြင့် ဤနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရမည် ဖြစ်သည်။
မြင့်မြတ်နဂါးသည် လေထဲသို့ ပျံတက်လိုက်ပြီး မိမိ၏ သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းသည့်အနေဖြင့် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ခန့်ညားထည်ဝါသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည် - “လူသား... မင်းမှာ ဘာဆုတောင်းစရာ ရှိလဲ။ ပြောစမ်း... ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်...”
“မင်း စကားပြောတာ အဲဒီလို ပုံစံမျိုး မပြောရဘူး...”
ဧရာမ နဂါးကြီးက သူ၏အမြီးဖြင့် လှမ်းရိုက်ကာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည် - “မင်းက စိတ်ပါလက်ပါ လေသံနဲ့ ရိုရိုသေသေ ပြောရမှာ... ‘ရိုသေလေးစားရတဲ့ အရှင်သခင်... အရှင်သခင်မှာ ဘာဆုတောင်းစရာများ ရှိပါသလဲ... မိန့်တော်မူပါ... ဒီနဂါးငယ်လေးက ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်’ လို့ ပြောရတာကွ... ဒါမှ မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ...”
မြတ်မြတ်နဂါးနတ်မင်းမှာ ဒေါသပုန်ထသွားခဲ့သည်။
သူသည် ဆုတောင်းသမျှကို ပြည့်ဝစေနိုင်သည့် မြင့်မြတ်နဂါး ဖြစ်သည်။
သူသည် အမြဲတမ်း ရိုသေလေးစားမှုကို ခံရသူဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ အရှက်ခွဲခြင်းမျိုးကို မည်သည့်အခါကမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။
သူက ဒေါသတကြီး ပြန်လည်စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း တဖက်လူ၏ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသွားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လက်လျှော့အရှုံးပေးလိုက်ရတော့သည်။
ပညာရှိနဂါးသည် အခြေအနေကို ကြည့်တတ်ရမည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ သည်းခံလိုက်မယ်...။
မြင့်မြတ်နဂါးသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး လင်းပိုင်ဖန်ကို နဂါးအပြုံးဖြင့် ပြုံးပြကာ ရိုသေသမှုဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ဆိုလေတော့သည် - “ရိုသေလေးစားရတဲ့ အရှင်သခင်... အရှင်သခင်မှာ ဘာဆုတောင်းစရာများ ရှိပါသလဲ... မိန့်တော်မူပါ... ဒီနဂါးငယ်လေးက ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်...”