အခန်း ၆၀၄
Vol. 56 Ch. 604
အပိုင်း (၆၀၄)
နဂါးအမြုတေများနှင့် ဆန်ဇူးပဲစေ့များကို ရရှိပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်က လိမ္မာရေးခြားရှိလှသော ဧရာမ နဂါးကြီးကို ကြည့်ကာ စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး - “ခုနက မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါက မင်းကို ထိုက်ထိုက်တန်တန် ဆုချဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်...”
ဧရာမ နဂါးကြီးသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် - “တကယ်ပဲလား... အရှင်သခင်...”
“အမှန်ပေါ့... တကယ်ပြောတာ...”
လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးစိစိဖြင့် နတ်ဘုရားဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း - “ဒီနေ့တော့ မင်းဆီကနေ နဂါးသွေး အများကြီး မယူတော့ပါဘူး။ နည်းနည်းလောက်ပဲ အောင့်ခံလိုက်... ချက်ချင်းပြီးသွားလိမ့်မယ်...”
ဧရာမ နဂါးကြီး : “F**k...”
ငါကသာ လူမဟုတ်တာ... မင်းကတော့ တကယ့်ကို လူယုတ်မာ ခွေးကောင်ပဲ။
နဂါးသွေးတစ်ပုံး ယူပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် ထိုနဂါးသွေးနှင့် ဆန်ဇူးပဲစေ့များကို ယူဆောင်ကာ လျိုဝမ်ချင်း ရှိရာဆီသို့ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
“ကြင်ယာတော်... ငါမင်းအတွက် အဖိုးတန် ရတနာတွေ ထပ်ယူလာခဲ့တယ်...”
“အရှင်မင်းကြီး... ဘာရတနာမျိုးလဲ...” လျိုဝမ်ချင်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
မကြာသေးမီကစပြီး အရှင်မင်းကြီးသည် သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူး၊ အမည်ပင် မခေါ်တတ်သော ထူးဆန်းဆန်းပြားသည့် ရတနာများကို အမြဲ ယူဆောင်လာတတ်သဖြင့် သူမအတွက် အမြင်ကျယ်စေခဲ့သည်။
“ကြည့်လိုက်စမ်း...” လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် အစေခံများကို ထိုအရာများ ချထားရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
လျိုဝမ်ချင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ရွှေနီရောင် သွေးများ ပြည့်နေသည့် အိုးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။
သူမ ဤအရာကို မြင်ဖူးသည်။ ၎င်းမှာ အစွမ်းထက်လှသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ သွေးဖြစ်ပြီး ဆေးလုံးဖော်စပ်ရာတွင်ဖြစ်စေ၊ စွပ်ပြုတ်ချက်ရာတွင်ဖြစ်စေ၊ တိုက်ရိုက်သောက်သုံးလျှင်ပင်ဖြစ်စေ ထူးခြားဆန်းပြားသော အာနိသင်များ ရှိသည်။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လခန့်ကပင် အရှင်မင်းကြီးသည် သူမအား တစ်ပုံး ပေးခဲ့ဖူးပြီး ယခုအထိပင် ကုန်အောင် မသုံးရသေးချေ။
ယခုမူ နောက်ထပ်တစ်ပုံး အလျင်အမြန်ပင် ရောက်ရှိလာပြန်ပြီဖြစ်ရာ ထိုသွေးများမှာ ပူနွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး အလွန် လတ်ဆတ်နေကြောင်း သိသာလှသည်။
ထိုသွေးများကို မြင်ရရုံမျှဖြင့် သူမ မအံ့ဩမိသော်လည်း၊ သူမကို အမှန်တကယ် မှင်တက်သွားစေသည်မှာ စိမ်းစိုနေသော ပဲစေ့များ ပြည့်နေသည့် အိုးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့မှာ သာမန် ပဲစေ့လေးများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အရှင်မင်းကြီးက ဤမျှ အလေးအနက်ထား၍ ယူဆောင်လာသည်ဆိုကတည်းက သာမန်ပဲစေ့များ မဟုတ်တန်ရာ။
“အရှင်မင်းကြီး... ဒါတွေက ဘာတွေပါလဲ...” လျိုဝမ်ချင်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပဲစေ့တစ်စေ့ကို ကောက်ယူကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း မမှတ်မိနိုင်သေးချေ။ ၎င်း၏ အာနိသင်ကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မသိနိုင်သဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
“ချစ်လှစွာသော ကြင်ယာတော်... ဒါတွေက ‘ဆန်ဇူးပဲစေ့’ တွေပဲ...” လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဆန်ဇူးပဲစေ့လား ..” လျိုဝမ်ချင်းက လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“မှန်တယ်... ဆန်ဇူးပဲစေ့ပဲ...”
လင်းပိုင်ဖန်က တစ်စေ့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် - “ဒါတွေမှာ အလွန် အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အာနိသင် ရှိတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ငတ်မွတ်နေပါစေ၊ ပြင်းထန်လှတဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရထားပါစေ... ဒီဆန်ဇူးပဲစေ့ တစ်စေ့ကို စားလိုက်ရုံနဲ့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မူလအခြေအနေအတိုင်း ချက်ချင်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာစေနိုင်တယ်...”
လျိုဝမ်ချင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး - “အရှင်မင်းကြီး... အဲဒါ တကယ်ပဲလား...”
“မယုံရင်... လူတစ်ယောက်ကို စမ်းသပ်ခိုင်းကြည့်ရတာပေါ့...” လင်းပိုင်ဖန်က အကြံပြုလိုက်သည်။
ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် သေဒဏ်ကျအကျဉ်းသားတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာစေပြီး အသက်ငင်ခါနီးအထိ ရိုက်နှက်စေကာ ဆန်ဇူးပဲစေ့တစ်စေ့ကို ကျွေးလိုက်သည်။
သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် ထိုလူ၏ ဒဏ်ရာများသည် မြင်သာထင်သာရှိသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။
လျိုဝမ်ချင်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရပြန်သည် - “ဒီလောက် မြန်ဆန်တဲ့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုနှုန်းနဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ကုသမှု အာနိသင်မျိုးက... တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ...”
သူမ ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများပင်လျှင် ဤမျှ ထူးခြားဆန်းပြားသော ကုသမှု အာနိသင်မျိုး မရှိချေ။
လင်းပိုင်ဖန်သည် စိတ်ထဲကနေ ခိုး၍ ရယ်မောလိုက်သည်။
အရှိန်အဟုန် မြန်ဆန်ပြီး အာနိသင် ကောင်းမွန်လှသည်မှာ ထူးဆန်းသည် မဟုတ်ချေ။ ဤဆန်ဇူးပဲစေ့များသည် မူလကတည်းက စနစ်ကို ချိုးဖောက်ထားသည့် အရာများ ဖြစ်သည့်အပြင်၊ သူက ‘ဖန်ဆင်းခြင်းလက်ဝါး’ ဖြင့် ထပ်မံ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသဖြင့် ၎င်းတို့၏ အာနိသင်မှာ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ချစ်လှစွာသော ကြင်ယာတော်... ဒီဆန်ဇူးပဲစေ့တွေကို မင်းလက်ထဲကို ငါ အပ်နှံခဲ့မယ်...”
လင်းပိုင်ဖန်က လေးနက်စွာဖြင့် - “မင်းက ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေ စိုက်ပျိုးတဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူမို့လို့ ဒါတွေကို အောင်မြင်အောင် စိုက်ပျိုးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ ဒါဆိုရင် ငါတို့ မဟာရှာအင်ပါယာကြီးမှာ ဆန်ဇူးပဲစေ့တွေ အကန့်အသတ်မရှိ ရရှိနိုင်တော့မှာပဲ ဖြစ်တယ်...”
လျိုဝမ်ချင်းသည် ဤတာဝန်၏ အရေးကြီးပုံကို နားလည်သဖြင့် ထိုတာဝန်ကို လေးနက်စွာ လက်ခံလိုက်သည် - “အရှင်မင်းကြီး စိတ်ချပါ... ကျွန်မအနေနဲ့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ပျက်ပြားစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”
ထိုညတွင် လင်းပိုင်ဖန်သည် ကြင်ယာတော်ဆောင်၌ပင် အိပ်စက် အနားယူခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်မူ သူသည် လန်းဆန်းတက်ကြွစွာဖြင့် နန်းတော်သို့ ပြန်လာခဲ့ရာ၊ ယောင်ယောင်နှင့် စုန့်ယွီဖေးတို့ နှစ်ဦး အပြိုင်အဆိုင် တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤမိန်းမလှနှစ်ဦးမှာ ကံကြမ္မာက ဖန်ပေးလိုက်သည့် ရန်သူများပမာ တွေ့လိုက်သည်နှင့် အမြဲတစေ တိုက်ခိုက်တတ်ကြသည်။
ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အသက်အန္တရာယ် မပြုမိစေရန် ထိန်းသိမ်းထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်သည် ၎င်းကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်ရာ ဝင်ရောက်တားဆီးခြင်း မပြုတော့ဘဲ ဘေး၌ ရပ်ကာ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။
သူတို့အား ကြည့်ရှုနေသည့် အထူးပရိသတ်တစ်ဦး ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားကြသဖြင့် ထိုမိန်းမနှစ်ဦးမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြပြီး တိုက်ပွဲမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
သိုင်းကွက်ပေါင်း ၃၀၀ ခန့် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် စုန့်ယွီဖေးသည် အနောက်သို့ ဖဝါးအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရပြီး ဝတ်စုံမှာ အနည်းငယ် စုတ်ပြဲကာ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။
ယောင်ယောင်ကမူ ခါးကို လက်ထောက်လျက် အောင်နိုင်သူပီပီ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး - “ဟားဟား... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါနိုင်ပြန်ပြီ...”
စုန့်ယွီဖေး၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပြသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ မှိုင်တွေသွားခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း သူတို့သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးပြီး အမြဲတမ်း သူမကသာ အသာစီး ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုမူ ထိုမြေခွေးမလေး၏ ကျော်တက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရချေပြီ။
သူမ၏ စွမ်းရည်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာရတာလဲ...။ သူမ နတ်ဆေးတစ်မျိုးမျိုးကို စားသုံးခဲ့လို့များလား...။
တကယ်လို့ လင်းပိုင်ဖန်သာ သူမ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာကို သိရင်၊ မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းနိုင်မှုအတွက် လက်မထောင်ပြီး ချီးကျူးမိမှာ သေချာပေသည်။
ယောင်ယောင်သည် နတ်ဆေးကို မစားသုံးခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ သူမသည် နတ်ဆေးထက်ပင် သာလွန်လှသော နဂါးသားကို မကြာခဏ စားသုံးပြီး နဂါးသွေးကို သောက်သုံးခဲ့သဖြင့် သူမ၏ စွမ်းရည်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က လက်ခုပ်တီးလျက် လျှောက်လာပြီး ရယ်မောကာ - “အံ့ဩဖို့ ကောင်းလိုက်တာ... မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်ကြတာပဲ...”
“အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်... အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ...” မိန်းမလှနှစ်ဦးလုံးက ညီညာစွာ အလေးပြုလိုက်ကြသည်။
“အခမ်းအနားတွေ အသာထားပါ...” လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလိုက်သည်။
ယောင်ယောင်က ပြေးလာပြီး လင်းပိုင်ဖန်၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် - “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မ နိုင်သွားပြီ။ ဟိုမိန်းမကို ကျွန်မ အနိုင်တိုက်လိုက်တာ... အခုဆိုရင် သူမက ကျွန်မရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဟားဟား...”
“မင်း နိုင်တာကတော့ ဟုတ်ပါပြီ...၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဧည့်သည်အပေါ်မှာ အနည်းငယ်တော့ ညှာတာသင့်တာပေါ့...” လင်းပိုင်ဖန်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်သားပဲ... ကျွန်မက ဒီအိမ်ရဲ့ အရှင်သခင်မပဲဥစ္စာ၊ ဧည့်သည်အပေါ်မှာ သဘောထားကြီးပြရမှာပေါ့လေ...”
ယောင်ယောင်က ခေါင်းကိုမော့၊ ရင်ကိုကော့လိုက်ပြီး သူမ၏ ဝင့်ထည်လှသော အမူအရာကို ပြန်လည် ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ မာန်တက်နေသော အရိပ်အယောင်ကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။
အားလုံး နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်က လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များကို တည်ခင်းစေကာ မေးမြန်းလိုက်သည် - “ဒီနေ့ မင်း ဒီကို လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိပါရစေဦး...”
“ကျွန်မ လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အဓိကအားဖြင့် နှစ်ချက် ရှိပါတယ်...”
စုန့်ယွီဖေးက တည်ငြိမ်သော အမူအရာ၊ ညင်သာသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည် - “ပထမတစ်ခုက အရှင်မင်းကြီးကို လာရောက် ဂါရဝပြုဖို့ ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယတစ်ခုကတော့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို ဆွေးနွေးဖို့ပါ...”
“ငါ နေကောင်းပါတယ် စိတ်ချပါ... မင်းပြောတဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စက ဘာများလဲ...” လင်းပိုင်ဖန်က စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
စုန့်ယွီဖေးသည် တာအိုဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ငယ် ဖြစ်သဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ဂိုဏ်း၏ ကိစ္စရပ်များဖြင့် အလွန် အလုပ်များလှသည်။ သူမ ဤနေရာသို့ အချိန်ပေး၍ လာရောက်သည်ဆိုကတည်းက သာမန်ကိစ္စ မဟုတ်တန်ရာ။
“ဒါက...” စုန့်ယွီဖေးက ယောင်ယောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းက ငါ့ကို ဘာလို့ လှမ်းကြည့်နေတာလဲ...” ယောင်ယောင်က မျက်စောင်းထိုးကာ ပြန်ပက်လိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စက အလွန် အရေးကြီးပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ အခြားသူတွေကို ခတ္တ ဖယ်ရှားပေးစေချင်ပါတယ်...” စုန့်ယွီဖေးက ဆိုလိုက်သည်။
“အခြားသူတွေကို ဖယ်ရှားပေးရမယ် ဟုတ်လား...” ယောင်ယောင်က မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး - “စုန့်ယွီဖေး... မင်း အတိအကျ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ။ အရှင်မင်းကြီးအပေါ် မရိုးသားတဲ့ စိတ်ကူးတွေ ရှိနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လူသိမခံရဲတဲ့ ရှက်စရာ ကိစ္စမျိုးလား...”
စုန့်ယွီဖေးက လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဆက်လက်၍ ငြင်းခုံခြင်း မပြုတော့ချေ။
လင်းပိုင်ဖန် အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ - “အားလုံး ထွက်သွားကြ...။ ပြီးတော့ ယောင်ယောင်... မင်းလည်း ခဏ အပြင်ထွက်လိုက်ဦး။ ငါတို့ ဆွေးနွေးပြီးမှ ပြန်လာခဲ့ပါ...”
“ကျွန်မ... ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ အရင် သွားလိုက်မယ်...”
ယောင်ယောင်သည် စုန့်ယွီဖေး၏ ဘေးမှ မကျေမနပ် ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် သွားကြိတ်ကာ တိုးတိုးလေး ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည် - “ငါ့ယောက်ျားကို လာပြီး မမြူဆွယ်နဲ့နော်...”
စုန့်ယွီဖေးကမူ မျက်ဖြူကိုသာ အပေါ်သို့ လှန်ပြလိုက်တော့သည်။
အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက် နန်းဆောင်အတွင်း၌ လင်းပိုင်ဖန်နှင့် စုန့်ယွီဖေး နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
ထိုစဉ် လင်းပိုင်ဖန်သည် ယောင်ယောင်တစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး၊ အမိုးပေါ်သို့ သာသာယာယာ တက်ကာ ကြောင်လေးတစ်ကောင်ပမာ ထုတ်တန်းပေါ်တွင် ဝပ်လျက် ချောင်းမြောင်း နားထောင်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မချိပြုံး ပြုံးလိုက်မိတော့သည်။
ယောင်ယောင်ကတော့ တကယ့်ကိုပဲ...။ ဒီညတော့ သူမကို အိပ်ရာပေါ်မှာ အပြစ်ပေးမှ ဖြစ်တော့မယ်။
“အခု ငါတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေပြီမို့လို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောနိုင်ပြီ...” လင်းပိုင်ဖန်က ဆိုလိုက်သည်။
စုန့်ယွီဖေး၏ မျက်ဝန်းများက စူးရှသွားပြီး တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည် - “အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးက ‘သူဖုန်းစားဂိုဏ်း’ ရဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူ မဟုတ်လား...”