အခန်း ၆၀၇

အပိုင်း (၆၀၇)

​“ဒါဆို မင်းက ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ...” လင်းပိုင်ဖန်က မေးလိုက်သည်။

​ “အခုချိန်မှာ နည်းလမ်းနှစ်လမ်းပဲ ရှိတော့တယ်...”

​ ယောင်ယောင်က လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်ပြီး - “ပထမတစ်လမ်းကတော့ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ဖို့ပဲ။ ဒါဆိုရင် သူမ ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ ကျော်တက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”

​ လင်းပိုင်ဖန်မှာ လန့်သွားပြီး - “ဒါက နည်းနည်းတော့ မလွန်လွန်းဘူးလား...။ မင်းတို့က ရန်သူတွေဆိုပေမဲ့လည်း ဒီလောက်အထိ အသက်အသေအပျောက် ဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး...”

​ ယောင်ယောင်က လင်းပိုင်ဖန်ကို ချက်ချင်း လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးကာ - “အင်း... ကျွန်မ သိသားပဲ၊ အရှင်မင်းကြီးက တကယ့်ကို မိန်းမလိုက်စားတဲ့သူပဲ။ သူ့ကို နှမြောနေတာမလား...၊ ဒါဆိုရင်တော့ ဒုတိယနည်းလမ်းကိုပဲ သုံးရတော့မှာပေါ့...”

​ “ဘာနည်းလမ်းလဲ...” လင်းပိုင်ဖန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

​ “သူမက ‘ခံစားချက်ကင်း နိယာမသိုင်းကျမ်း’ ကို အောင်မြင်ချင်တယ်ဆိုရင်... ကျွန်မတို့က သူ့ကို ခံစားချက်တွေအပေါ် တွယ်တာသွားစေမယ့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးလိုက်ရုံပဲလေ၊ ဒါဆိုရင် သူမ ဒီသိုင်းကျမ်းကို လေ့ကျင့်လို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမ မလေ့ကျင့်နိုင်ရင် ကျွန်မထက် သာမသွားနိုင်တော့ဘူးပေါ့...”

​ “အကြံကောင်းပဲ...” လင်းပိုင်ဖန်က သူ့ပေါင်သူ ရိုက်ကာ ထောက်ခံလိုက်သည်။

​ “ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်မရဲ့ အကြံပြုချက်ကတော့...”

​ ယောင်ယောင်က အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည် - “အရှင်မင်းကြီး... အိပ်ရာပေါ်မှာ သူ့ကို အပိုင်ဖမ်းနိုင်အောင် ကြိုးစားလိုက်ပါ။ အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို အပြည့်အဝ စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် သူမ ‘ခံစားချက်ကင်း နိယာမသိုင်းကျမ်း’ ကို ဘယ်လိုမှ ကျင့်လို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

​ လင်းပိုင်ဖန်မှာ မှင်တက်သွားပြီး - “ယောင်ယောင်... မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုအတွေးမျိုး တွေးနိုင်ရတာလဲ။ ငါက အဲဒီလောက်အထိ လွယ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးနော်...။ မင်းရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ရန်ငြိုးအတွက်နဲ့ ငါ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဘာလို့ စ‌တေးခိုင်းရတာလဲ...”

​ “ဟုတ်ပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးက ပုံမှန်အချိန်တွေမှာတော့ အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ ကျရင်တော့ ထိန်းလို့တောင် မရတော့ဘူးလေ။ ကျွန်မက အရှင်မင်းကြီးအကြောင်းကို အရှင်မင်းကြီးထက်တောင် ပိုသိသေးတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မ ဒီအကြံကို ပေးလိုက်တုန်းက စိတ်ထဲမှာ ခိုးပြီး သဘောကျသွားတယ်မလား...” ယောင်ယောင်က လင်းပိုင်ဖန်ကို အပြစ်တင်သလိုမျိုး ထိုးဆွလိုက်သည်။

​ “ယောင်ယောင်... မင်း ငါ့ကို အထင်လွဲနေပြီ...”

​ လင်းပိုင်ဖန်က ယောင်ယောင်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး - “မြစ်ရေပြင် ကျယ်ပြောလှပေမဲ့ ငါကတော့ ရေတစ်မှုတ်စာပဲ သောက်သုံးမှာပါ။ ငါ့အနားမှာ မင်းရှိနေပေးတာနဲ့တင် ငါ အားရကျေနပ်လှပါပြီ...”

​ ယောင်ယောင်က စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး - “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး...၊ ဒါပေမဲ့ ချူးမိဖုရားကျတော့ကော...”

​ လင်းပိုင်ဖန် - “...”

​ “ယွဲ့ကိုယ်မိဖုရားကျတော့ကော...”

​ လင်းပိုင်ဖန် - “...”

​ “ရှန့်မိဖုရားကျတော့ကော...”

​ လင်းပိုင်ဖန် - “...”

​ “သူတို့ကိုလည်း အခုလို စကားမျိုးတွေပဲ ပြောခဲ့တာမလား...”

​ လင်းပိုင်ဖန် - “..........”

​ ယောင်ယောင်၏ စနောက်လိုသော မျက်ဝန်းများအောက်တွင် လင်းပိုင်ဖန်က နာကျင်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး - “တကယ်တော့ ငါလည်း ဒါမျိုးကို မလိုလားပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ... ငါက တိုင်းပြည်တစ်ခုရဲ့ အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်နေတာပဲလေ။ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုမှာ အနွယ်အဆက် ရှိရမယ်၊ တိုင်းပြည်မှာလည်း အရိုက်အရာ ဆက်ခံမယ့်သူ ရှိရမယ်လေ...”

​ “ဒါကြောင့်မို့လို့... အမတ်မင်းတွေနဲ့ ပြည်သူလူထုရဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေကြောင့် ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်ကို ဆန့်ကျင်ပြီးတော့ မင်းတို့အားလုံးကို မိဖုရားအဖြစ် တင်မြှောက်ခဲ့ရတာပေါ့။ ဒါက ငါရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ တာဝန်တစ်ခုပဲ။ ယောင်ယောင်... မင်းက ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ ခက်ခဲမှုကို နားမလည်ပေးနိုင်ရတာလဲ...”

​ ယောင်ယောင် - “...”

​ ဟမ့်... နားလည်ပေးရဦးမယ် ဟုတ်လား….

​ ထိုအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် - “ယောင်ယောင်... တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူလူထုအတွက်ဆိုရင် ငါ နောက်နောင်လည်း မိဖုရား အနည်းငယ်လောက် ထပ်ယူရဦးမယ် ထင်တယ်၊ မင်း နည်းနည်းလောက် သည်းခံပေးပါဦး...”

​ ယောင်ယောင် - “.....”

​ “အရှင်မင်းကြီးမှာ မိဖုရားတွေ ဒီလောက်တောင် များနေတာပဲ... နောက်ထပ် တစ်ယောက် တိုးလာလည်း ဘာဖြစ်မှာလဲ...”

​ ယောင်ယောင်က လင်းပိုင်ဖန်ကို ထိုးကြိတ်ချင်စိတ်ကို အောင့်အီးသည်းခံရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် - “သူ့ကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်ထားလိုက်ရုံပဲလေ၊ နန်းတော်ထဲ ရောက်တဲ့ အလှည့်အရဆိုရင် ကျွန်မက သူ့ရဲ့ အစ်မကြီး ဖြစ်လာမှာမို့လို့ သူမရဲ့ အပေါ်မှာပဲ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာ...။ ဒါတင်မကသေးဘူး... တာအိုဂိုဏ်းကလည်း ထူးချွန်တဲ့ တာအိုမျိုးဆက်တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်။ နောင် ပြိုင်ပွဲတွေကျရင် တာအိုဂိုဏ်းက ကျွန်မတို့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းထက် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားပြီပေါ့၊ ဟားဟား...”

​ လင်းပိုင်ဖန်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်စွာဖြင့် - “ယောင်ယောင်... ဒါက သိပ်တော့ မကောင်းဘူး ထင်တယ်နော်...”

​ “ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ... အရှင်မင်းကြီးမှာ ကန့်ကွက်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး...” ယောင်ယောင်က ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ကြေညာလိုက်သည်။

​ လင်းပိုင်ဖန် - “...”

​ ထို့နောက်တွင် ယောင်ယောင်က သူမ၏ ဗျူဟာကို မည်သို့ အကောင်အထည်ဖော်ရမည်ကို အလေးအနက် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားလေသည်။

​ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သံယောဇဉ် တွယ်လာအောင် သဘာဝအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားရမလား...။

​ မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူး။ အဲဒီမိန်းမက အခုပဲ ‘ခံစားချက်ကင်း နိယာမသိုင်းကျမ်း’ ကို ကျင့်ဖို့ ပြင်နေတာလေ။

​ ဒီတစ်ခေါက် လာတာလည်း နှုတ်ဆက်ဖို့ ဖြစ်တဲ့အတွက် အချိန်အများကြီး မရှိတော့ဘူး။

​ အရေးပေါ် အခြေအနေမို့ အထူးနည်းလမ်းကို သုံးရတော့မည်။

​ “အရှင်မင်းကြီး... ခဏစောင့်နေဦး၊ ကျွန်မ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်...” ယောင်ယောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

​ နန်းတော်အတွင်းရှိ လနတ်သမီးနန်းဆောင်၌ စုန့်ယွီဖေးက တရားထိုင်နေသည်။

​ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် မလုပ်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ သူမ၏ အတွေးများက ရှုပ်ထွေးနေပြီး လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်နှင့်သာ ပြည့်နှက်နေမိသည်။

​ သူမက သက်ပြင်းချရင်း အိပ်ရာမှထကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

​ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ထက်က လင်းပန်းဝိုင်းကဲ့သို့ လမင်းကြီးကို မြင်နေရပြီး ထိုလမင်းကြီးထဲတွင် ထိုလူ၏ ပုံရိပ်ကို ဝိုးတဝါး မြင်ယောင်နေမိသည်။

​ သူမက ဟာတာတာ ခံစားချက်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည် - “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မတို့ နှစ်အနည်းငယ်လောက် ခွဲခွာသွားရင် အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်မကို မေ့သွားမှာလားဟင်...။ အကယ်၍ ကျွန်မက အရှင်မင်းကြီးကို မေ့သွားခဲ့ရင်ကော... အရှင်မင်းကြီး စိတ်ထိခိုက်ရမလား...”

​ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အဖြေမရှိခဲ့ချေ။

​ သူမသည် လင်းပိုင်ဖန်နှင့် အကြိမ်အနည်းငယ်သာ ဆုံဖူးသော်လည်း သူ၏ပုံရိပ်က သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စွဲထင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​ သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော ရုပ်ရည်၊ ပြောင်မြောက်လှသော အရည်အချင်းနှင့် ဗျူဟာများ၊ သူရဲကောင်းဆန်သော စရိုက်နှင့် ကမ္ဘာကြီးကို သိမ်းပိုက်လိုသော ရည်မှန်းချက်ကြီးမားမှုတို့က သူမကို နက်ရှိုင်းစွာ ဆွဲဆောင်နေခဲ့ပြီး စွဲလန်းစေခဲ့သည်။

​ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... လောကမှာရှိတဲ့ ဘယ်မိန်းကလေးကမဆို အရှင်မင်းကြီးကို မမြတ်နိုးဘဲ နေပါ့မလဲ။

​ သူမက တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုမျိုးဆက်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် ကင်းလွတ်ခွင့် မရှိခဲ့ပေ။

​ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ... သူတို့နှစ်ဦး၏ ရပ်တည်ချက် ကွဲပြားမှုကြောင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးက သူငယ်ချင်းမှသည် ရန်သူအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ ထိုအချိန်အတွင်းမှာ မနှစ်မြို့စရာ ကိစ္စရပ်တွေ အများကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

​ အခုချိန်မှာ ပြဿနာတွေ ပြေလည်သွားခဲ့ပြီ ဆိုသော်လည်း သူတို့ကြားက အက်ကြောင်းကတော့ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

​ ပြီးတော့ သူမ၏ အဆင့်အတန်းကြောင့် သူ၏ အနားမှာ ရပ်တည်ပြီး သုခ၊ ဒုက္ခတွေကို အတူတူ ဝေမျှခွင့် ရမှာမဟုတ်ပေ။

​ တစ်ခါတလေကျရင် သူမသည် ယောင်ယောင်ကို အထူးပင် မနာလိုဖြစ်မိသည်။

​ ယောင်ယောင်က မိစ္ဆာမလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း မိမိအလိုရှိရာကို လွတ်လပ်စွာ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိပြီး မိမိမြတ်နိုးရတဲ့ အမျိုးသားကို လက်ထပ်ပိုင်ခွင့် ရှိသည်။

​ သူမကတော့ ဝတ္တရားတွေ အများကြီးကို ပခုံးမှာ ထမ်းထားရသဖြင့် မိမိကိုယ်ပိုင် ရွေးချယ်မှုတွေကို လွတ်လပ်စွာ မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

​ “ဟူး... ဒီတစ်ကြိမ် ခွဲခွာပြီးရင် ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ပိုဝေးကွာသွားပြီး နောက်ဘယ်တော့မှ ပြန်မဆုံနိုင်တော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ...”

​ အတိအကျပင် ထိုအချိန်တွင် အမည်းရောင်ဝတ် လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

​ “ဘယ်သူလဲ...” စုန့်ယွီဖေးက ချက်ချင်းပင် လှမ်း၍ လက်ဝါးစောင်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

​ ထိုလူက တိုက်ကွက်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီး ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

​ သူတို့နှစ်ဦးက နန်းဆောင်အတွင်း၌ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေကြသည်။

​ တိုက်ခိုက်နေရင်းဖြင့် စုန့်ယွီဖေးက အော်ဟစ်လိုက်သည် - “နန်းတော်အထိ အတင့်ရဲပြီး ဝင်လာရအောင်... မင်းက ဘယ်သူလဲ...”

​ ထိုလူက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ရုတ်တရက် ဖြူဖွေးသော မှုန့်အချို့ကို ကြဲပက်လိုက်သည်။

​ စုန့်ယွီဖေးက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လျက် ပေအနည်းငယ်ခန့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အစစ်အမှန်ချီဖြင့် ထိုအမှုန့်များကို လွင့်စင်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

​ သို့သော် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ သူမ၏ အရိုးအဆစ်များ ပျော့ခွေသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ အစစ်အမှန်ချီကို ထုတ်သုံး၍ မရတော့ချေ။

​ ထို့နောက်တွင်တော့ ဖော်ပြ၍မရသော အပူရှိန်တစ်ခုက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းလာတော့သည်။

​ စုန့်ယွီဖေးက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် - “မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ငါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ...”

​ “ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ ဟုတ်လား... ခဏနေရင် မင်း သိရမှာပေါ့၊ ဟီးဟီး...” ထိုလူက တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အင်အားကင်းမဲ့နေသော စုန့်ယွီဖေးကို ပွေ့ချီကာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝုန်းခနဲ ခုန်ထွက်သွားတော့သည်။

​ မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးက အရှင်မင်းကြီး၏ အိပ်ဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

​ “အရှင်မင်းကြီး... ဒီမိန်းမကို အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လက်ထဲ အပ်ခဲ့ပြီနော်၊ အပိုင်ဖမ်းနိုင်အောင် ကြိုးစားပါ...” ထိုလူက မျက်နှာဖုံးကို လှန်လိုက်ပြီး ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

​ လင်းပိုင်ဖန်က စုန့်ယွီဖေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဖမ်းပွေ့လိုက်ရင်း ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် - “ယောင်ယောင်... မင်း သူ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ...”

​ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဆေးအနည်းငယ် ကျွေးလိုက်ရုံပါပဲ။ အရှင်မင်းကြီး ခဏနေရင် နားလည်သွားလိမ့်မယ်။ ကျွန်မ သွားပြီနော်၊ ကံကောင်းပါစေ...” ယောင်ယောင်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

​ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ရင်ခွင်ထဲက စုန့်ယွီဖေးမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး မျက်ဝန်းများက ညှို့ဓာတ်ပြင်းပြင်းဖြင့် လင်းပိုင်ဖန်၏ မျက်နှာကို လှမ်း၍ ကိုင်တွယ်ကာ - “အရှင်မင်းကြီး... ဒါ အရှင်မင်းကြီး တကယ်ပဲလားဟင်...”

​ ဤအခြေအနေအထိ ရောက်လာမှတော့ လင်းပိုင်ဖန်အနေဖြင့် ဘယ်လိုလုပ် စိတ်က အောင့်ထားနိုင်ပါတော့မလဲ။

​ သူက ချက်ချင်းပင် လက်တွေ့ပြလိုက်လေတော့သည်။

​ ထိုညတွင် ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကိုတော့ အထူးရှင်းပြနေစရာ လိုမည် မထင်တော့ပေ။