အခန်း ၂၃၉

အပိုင်း(၂၃၉)

ကျန်းလျိုနှင့် အဖွဲ့သည် ကျား စံအိမ်၌ပင် အခြေချနေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ကျန်းလျိုသည် ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို ကျင့်ကြံရန် အဓိက အာရုံစိုက်နေခဲ့လေသည်။

ကျူးပါကျဲသည် ကျား စံအိမ် ရှိ သမီးသုံးယောက်နှင့်အတူ ရိုမန်တစ်ဆန်သော သစ္စာတရားများနှင့် ရိုးအီနေသော အချစ်စကားများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး ကျန်းလျို သင်ပေးထားသော ချွဲနွဲ့သည့် စကားလုံးများအားလုံးကို ဖန်တီးမှုအပြည့်ဖြင့် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး အသုံးပြုနေလေသည်။

သမီးသုံးယောက်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးများသည် အမှန်တကယ်ပင် သိသိသာသာ နွေးထွေးလာပုံရလေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ကျန်းလျိုနှင့် အဖွဲ့သည် ကျား စံအိမ် တွင် နှစ်ရက်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ကြလေသည်။

ထိုညတွင် ကျူးပါကျဲနှင့် အိုက်အိုက်တို့သည် သစ်ပင်အောက်၌ ထိုင်ကာ လရောင်အောက်တွင် စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြပြီး ရင်ကို အီစိမ့်သွားစေနိုင်လောက်သည့် ချွဲနွဲ့သော အချစ်စကားများကို ဖွဲ့နွဲ့နေကြလေသည်။

"ရှင် ဒီကိုရောက်နေတာ နှစ်ရက်ရှိနေပြီလေ... ဘာလို့ ကျွန်မကို လက်ထပ်ဖို့ အမေ့ဆီမှာ အခုထိ မတောင်းရသေးတာလဲ..."

ညီအစ်မများထဲတွင် အိုက်အိုက်သည် အနည်းငယ် ပို၍ ဆန္ဒကြီးပုံပေါ်ပြီး ကျူးပါကျဲကို မေးလိုက်လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကိုယ် မင်းလေးကို ဒီလောက် သဘောကျနေတာပဲ... မင်းလေး အမေ့ဆီမှာ ဘယ်လိုလုပ် မတောင်းဘဲ နေပါ့မလဲ... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အခွင့်အရေးကောင်း မရသေးလို့ပါ..."

ကျူးပါကျဲသည် အိုက်အိုက်ကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်ရင်း တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် အနည်းငယ် ရုန်းကန်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အိုက်အိုက်သည် ကျူးပါကျဲ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ မှီနွဲ့နေလေသည်။

သို့ရာတွင်... ဤတစ်ကြိမ်၌ ကျူးပါကျဲသည် သူမအား ဖက်ထားရုံဖြင့် ရပ်တန့်ရန် ဆန္ဒမရှိတော့ချေ။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး အိုက်အိုက်၏ ခါးကြိုးဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်ကာ သူ၏ ပါးစပ်ကိုလည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများဆီသို့ တည့်တည့် ရွှေ့လိုက်လေတော့သည်။

...

ဒင်... အတွေ့အကြုံမှတ် ၃ မှတ် ရရှိပါသည်။

ဒင်... အတွေ့အကြုံမှတ် ၃ မှတ် ရရှိပါသည်။

ဒင်... အတွေ့အကြုံမှတ် ၃ မှတ် ရရှိပါသည်။

...

ကျန်းလျိုသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကျင့်စဉ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနေရင်း အတွေ့အကြုံမှတ်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ စုဆောင်းနေလေသည်။

ဘုန်း...

“အီးယား...”

ရုတ်တရက် ကျား စံအိမ် တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် ကြီးမားသော အသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ကျူးပါကျဲ၏ သနားစရာ အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ..."

စွန်းဝူခုန်းနှင့် ရှားဝူကျင်းတို့မှာ လန့်ဖြန့်သွားကြပြီး နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်ထွက်သွားကြလေသည်။

ကျန်းလျိုသည်လည်း ထိုတုန်လှုပ်မှုနှင့် ဆူညံသံကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

ဒင်... အတွေ့အကြုံမှတ် ၃၅၀,၀၀၀ ရရှိပါသည်။ ရာဇဝင်လာ အရည်အသွေး ရတနာသေတ္တာ တစ်လုံး ရရှိပါသည်။

သို့သော် ကျန်းလျို အခန်းထဲမှ မထွက်ခွာမီမှာပင် စနစ်၏ အသိပေးချက်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် မြည်ဟည်းလာလေသည်။

"ဘာ... မစ်ရှင် ပြီးမြောက်သွားပြီ ဟုတ်လား... ပါကျဲကပဲ ဗောဓိသတ်တစ်ပါးကို မူလရုပ်သွင် ပေါ်လာအောင် အတင်းလုပ်လိုက်တာလား..."

မမျှော်လင့်ဘဲ မစ်ရှင် ပြီးမြောက်ကြောင်း အသိပေးချက်နှင့်အတူ ကျူးပါကျဲထံမှ ကြားလိုက်ရသော အော်ဟစ်သံကြောင့် ကျန်းလျိုသည် ပြန်လည်သတိဝင်လာပြီး ဘာတွေဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သလဲဆိုတာကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားလေသည်။

လုပ်ရပ်က ပြီးမြောက်သွားပုံရပြီး ကျူးပါကျဲသည် ဗောဓိသတ်၏ လွှင့်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ဒေါသထွက်ကာ မူလရုပ်သွင်ကို ဖော်ပြပြီး ကျူးပါကျဲကို လွင့်စင်သွားစေခြင်းက သူတို့ မည်မျှပင် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့ကြောင်းကို ပြသနေပေသည်။

ဝက်ထီးတစ်ကောင်၏ လှည့်စားမှုဖြင့် ဆန်စိမ်းမှ ထမင်းဖြစ်မည့် အခြေအနေအထိ နီးပါးရောက်သွားခဲ့ရသဖြင့် မစ်ရှင် အောင်မြင်သွားသည်မှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

ရာဇဝင်လာ အရည်အသွေး ရတနာသေတ္တာထဲမှ မည်သို့သော အံ့မခန်း ရတနာများ ထွက်ပေါ်လာမည်ကို ကြည့်ရှုရန် ကျန်းလျိုတွင် သိပ်စိတ်မဝင်စားအားတော့ဘဲ သူသည် အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ကျန်းလျို အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျား စံအိမ် တစ်ခုလုံး အပြင်းအထန် တုန်ခါနေကြောင်း ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။ ချက်ချင်းပင် စံအိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် အရွယ်အစား လျင်မြန်စွာ သေးငယ်သွားပြီး လက်ဝါးပေါ်တွင် တင်ထားနိုင်လောက်သည့် အဆောက်အအုံငယ်လေးတစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အသက် ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်ခန့် အရွယ်ရှိ အဘွားအိုတစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

မျက်နှာအသွင်အပြင်တွင် အစ်မကျား နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော ထိုအဘွားအိုကို ကျန်းလျို ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ ဘေးတွင် ကျန်းလျို တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ဖူးသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ဗောဓိသတ်များ၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားနှစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အမျိုးသမီးအသွင် ဝတ်ဆင်ထားသော နောက်ထပ် ဗောဓိသတ်တစ်ပါး ရပ်နေ၏။ သူမမှာ ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် မှလွဲ၍ အခြားသူ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ၏ မျက်နှာတွင် အေးစက်မှုအရိပ်အယောင်များ စွန်းထင်းနေပြီး အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေစဉ် သူမ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေလေသည်။

ဒုက္ခရောက်နေသူများကို ကယ်တင်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် အမြဲတစေ ပေါ်ထွက်လာတတ်သော ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်သည် ယခုအခါတွင်မူ သူမ၏ ပုံမှန်အမူအရာနှင့် လုံးဝမတူညီသော ပုံစံမျိုးကို ပြသနေလေသည်။

'ကြည့်ရတာ ခံလိုက်ရတာက ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်...'

အများကြီး စဉ်းစားနေစရာ မလိုဘဲ ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ကျန်းလျိုသည် အခြေအနေကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

ကျူးပါကျဲသည် ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ဟန်ဆောင်ထားသည့် မိန်းကလေး အပေါ် အတင်းအကျပ် ပြုမူရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး ဆန်မှ ထမင်းဖြစ်စေရန် ကြံရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။ ထို့ကြောင့်... စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မှုများဖြင့် ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် သည် သူမ၏ အစစ်အမှန် ဓမ္မရုပ်သွင်ကို ဖော်ပြကာ ကျူးပါကျဲအား လွင့်စဉ်သွားစေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေမည်။

စိတ်ထဲတွင် တခွိခွိ ရယ်မောနေမိသော်လည်း ကျန်းလျိုသည် ၎င်းကို အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်မပြသဘဲ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာကိုသာ ဟန်ဆောင် ဖန်တီးထားလိုက်လေသည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်ရာ တောရိုင်းမြေများမှလွဲ၍ ဘာမျှမတွေ့ရပေ။ ထို့နောက် ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"တပည့် ရွှမ်ကျန်းက ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ကို အရိုအသေပေးပါတယ်... ပြီးတော့... ဟို... ကျန်တဲ့ ဗောဓိသတ်တွေကို ဘယ်လို ခေါ်ဝေါ်ရမလဲ မသိဘူး..."

"ငါက မဉ္ဇူဿရီ ဗောဓိသတ် ပဲ..."

"ငါက သမန္တဘဒြ ဗောဓိသတ် ပဲ..."

ကျန်းလျို၏ မေးခွန်းကို ကြားပြီးနောက် မဉ္ဇူဿရီ နှင့် သမန္တဘဒြ တို့သည် အမည်နာမကို တိတ်ဆိတ်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်ကြပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ အမည်များကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်လေသည်။

"အို... မဉ္ဇူဿရီ နဲ့ သမန္တဘဒြ ဗောဓိသတ် တွေဖြစ်နေတာကိုး... တပည့် ရွှမ်ကျန်းက အရိုအသေပေးပါတယ်..."

မဉ္ဇူဿရီ နှင့် သမန္တဘဒြ တို့၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုက လေးစားစွာ ဦးညွှတ်၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရွှမ်ကျန်း... ဒီအရှင်မက လီရှန်းမယ်တော် ပဲ..."

မိမိ၏ အစောင့်အရှောက်နှစ်ပါးကိုပင် မမှတ်မိသောကြောင့် မဉ္ဇူဿရီ ဗောဓိသတ် က သဘောကောင်းစွာဖြင့် လီရှန်းမယ်တော် ကို သူ့အား မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။

"အောမိတော်ဖော... ဒီရဟန်းက လီရှန်းမယ်တော် ကို အရိုအသေပေးပါတယ်..."

မဉ္ဇူဿရီ၏ မိတ်ဆက်စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျို သည် ထပ်မံ၍ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"သြော်... မင်းက ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူ ပေါ့လေ... မင်းက တကယ့်ကို တပည့်ကောင်းတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ထားတာပဲ..."

လီရှန်းမယ်တော်သည် ကျန်းလျို အပေါ် အထင်အရှားပင် အငြိုးအတေးထားနေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခွန်းဆက်စကားကို အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

"တပည့်က အမှားကို ဝန်ခံပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျားစံအိမ် တစ်ခုလုံးနဲ့ အထဲကလူတွေ အားလုံးကို မယ်တော် နဲ့ ဗောဓိသတ် သုံးပါးက ကြီးကြပ်နေမှန်း တပည့် မသိခဲ့ပါဘူး... ဒီရဟန်းရဲ့ သာမန် မျက်စိနဲ့ အရှင်မြတ်တို့ကို မမှတ်မိခဲ့တဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

ခေါင်းကို တွင်တွင် ငုံ့ထားလျက် ကျန်းလျို ၏ သဘောထားမှာ အမှန်တကယ်ပင် နှိမ့်ချလွန်းနေပြီး သူ၏ အမှားကို ချက်ချင်းပင် ဝန်ခံလိုက်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ... မစ်ရှင် က ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်ပြီး သူသည် ဗောဓိသတ်များကို အောင်မြင်စွာ ဒေါသဆွပေးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ စကားလုံးသက်သက်ဖြင့် အမှားကို ဝန်ခံခြင်းမှာ ဘာမှ အရေးမပါတော့ပေ။

ထို့အပြင်... ဤသူတော်စင်လေးပါး၏ ယုံကြည်မှုစမ်းသပ်ပွဲတွင် လီရှန်းမယ်တော်သည် ဗောဓိသတ်သုံးပါး၏ မိခင်နေရာမှ ပါဝင်နိုင်ခြင်းက သူမ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် အမှတ်အသားမှာ သာမန်ထက် များစွာ သာလွန်နေကြောင်း ပြသနေပေသည်။

ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဤမျှ လွှမ်းမိုးမှုရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ရန်စရန် ဆိုသည်မှာ ကျန်းလျို လိုလားသော အရာတစ်ခု သေချာပေါက် မဟုတ်ပေ။

"ဟွန့်..."

ကျန်းလျိုသည် အမှားကို ဝန်ခံနေသည့် အပြင် သူ၏ စကားလုံးများမှာလည်း မသိနားမလည်မှုကြောင့် အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း ညွှန်းဆိုနေလေသည်။ ထို့ကြောင့်... လီရှန်းမယ်တော်သည် ထိုကိစ္စအပေါ် ဆက်လက်ဖိအားမပေးတော့ဘဲ လျစ်လျူလိုက်လေသည်။

"ဗောဓိသတ်တို့... ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

"ဘာဖြစ်လို့ ဗောဓိသတ်တွေက ဒီလို လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာမှာ ရောက်နေရတာလဲ... ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လို့ စောစောကတည်းက ဓမ္မရုပ်သွင် တွေကို မပြသဘဲ တပည့်ကို အရိုအသေပေးခွင့် မပြုခဲ့တာလဲ..."

ကျန်းလျိုက မသိနားမလည် မေးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက်... သူက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျူးပါကျဲ ကို ရှာဖွေနေသည့်အလား ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ကာ...

"ပြီးတော့ ခုနက ဘာလို့ ပါကျဲ ရဲ့ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသလို ဖြစ်နေတာလဲ... သူ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ... ဘာလို့ သူ့ကို မတွေ့ရတာလဲ..."

ကျန်းလျို၏ မေးခွန်းကြောင့် ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ၏ မျက်နှာထားမှာ ပို၍ပင် မှောင်မိုက်သွားခဲ့ပြီး မကြာသေးမီက မနှစ်မြို့ဖွယ် အမှတ်ရစရာများကို သိသိသာသာ လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

***