အခန်း ၂၄၂

အပိုင်း(၂၄၂)

‘ရာဇဝင် အရည်အသွေးရှိတဲ့ လက်နက်ကိရိယာ တစ်ခုများ ပါဝင်နိုင်မလား…’

မျှော်လင့်ချက်များစွာဖြင့် ကျန်းလျိုသည် ရတနာသေတ္တာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။ မြူခိုးကဲ့သို့သော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပသွားပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် အတွင်း၌ တည်ရှိနေသော ခရမ်းနုရောင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထိုကျောက်တုံးပေါ်တွင် နက်နဲဆန်းကြယ်သော အဆောင်လက်ဖွဲ့ စာသားများ ပါရှိနေပြီး အလွန်တရာ ကောင်းမွန်သော အရည်အသွေးရှိပုံ ပေါ်လေသည်။

၎င်းသည် လက်နက်ကိရိယာ တစ်ခု မဟုတ်သောကြောင့် ကျန်းလျိုမှာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။ သို့ရာတွင် ရာဇဝင် အရည်အသွေး ရတနာသေတ္တာ ထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့် ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်များက မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။

သိချင်စိတ်ဖြင့် ကျန်းလျိုသည် သေတ္တာထဲမှ ကျောက်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ကျန်းလျို၏ အကြည့်များ ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သက်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကလည်း သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။

ပြန်လည်သတ်မှတ်ခြင်း ကျောက်တုံး (တစ်ခါသုံးပစ္စည်း) - အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် သုံးစွဲသူထံမှ ကျွမ်းကျင်မှတ် အားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီး သုံးစွဲသူထံသို့ ပြန်လည်ပေးအပ်မည်ဖြစ်ကာ၊ သင်ယူထားသော စွမ်းရည်အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်မှုစာအုပ်များ အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲပေးမည် ဖြစ်သည်။ အသုံးပြုနိုင်သည့် အကြိမ်အရေအတွက် ၁/၁။

"တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းပဲ..."

ပြန်လည်သတ်မှတ်ခြင်း ကျောက်တုံး၏ အချက်အလက်များကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျို၏ မျက်လုံးများ အရောင်လင်းလက်သွားလေသည်။

ကျွမ်းကျင်မှတ် များသည် တန်ဖိုးရှိသလော။ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိအောင်ပင် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဆင့် တက်သွားတိုင်း ကျွမ်းကျင်မှတ် တစ်မှတ်သာ ရရှိသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ကျွမ်းကျင်မှတ် တစ်မှတ်ကို စွမ်းရည်အသစ်တစ်ခု သင်ယူရန် သို့မဟုတ် လက်ရှိရှိနေသော စွမ်းရည်၏ အဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန် အသုံးပြုနိုင်သောကြောင့် အလွန်အမင်း တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

လက်ရှိတွင် အဆင့် ၂၈ သို့ ရောက်ရှိနေပြီး၊ သူ၏ လက်ဝယ်၌ ကျွမ်းကျင်မှတ် စုစုပေါင်း ၂၈ မှတ်သာ ရှိလေသည်။ ဤမျှအထိ ခရီးရောက်လာခဲ့ပြီးနောက် အချို့သော စွမ်းရည်များသည် သူ့ အတွက် အသုံးဝင်မှု နည်းပါးလာပုံ ပေါ်လေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဂါထာ ကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် ရာခိုင်နှုန်းတစ်ခုဖြင့် မဟုတ်ဘဲ သတ်မှတ်ထားသော ပမာဏတစ်ခုဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ကို တိုးမြှင့်ပေးလေသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ ဤစွမ်းရည်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ကျဆင်းလာခဲ့လေသည်။

၎င်းသည် စွန်းဝူခုန်း နှင့် အခြားသူများအတွက်သာမက သူကိုယ်တိုင်အတွက်ပါ အသုံးဝင်မှု နည်းပါးလာပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဖယ်ကြဉ်ထားရမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

သို့ရာတွင် ယေဘုယျအားဖြင့် ကြည့်မည်ဆိုလျှင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဂါထာ တစ်ခုတည်းသာ အနည်းငယ် ဖယ်ကြဉ်ထားရမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေပုံရလေသည်။ သေချာစွာ တွေးတောပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် အစားထိုးရန်အတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော စွမ်းရည်များကို မတွေ့ရှိရသေးသဖြင့် ၎င်းကို အလျင်စလို အသုံးပြုရန် မဆုံးဖြတ်သေးပေ။

လောလောဆယ်တွင်မူ သူသည် ပြန်လည်သတ်မှတ်ခြင်း ကျောက်တုံးကို ပစ္စည်းသိမ်းဆည်းရာ နေရာလွတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားမည်ဖြစ်ပြီး နောင်တစ်ချိန် ကျွမ်းကျင်မှတ် များ လိုအပ်နေချိန်တွင် စွမ်းအားကြီးမားသော စွမ်းရည်များနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက အသုံးပြုရန် အသင့်ပြင်ထားမည် ဖြစ်လေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ရာဇဝင် အရည်အသွေး ရတနာသေတ္တာ ထဲတွင် လက်နက်ကိရိယာ တစ်ခု မပါဝင်ခြင်းက စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းသော်လည်း ပြန်လည်သတ်မှတ်ခြင်း ကျောက်တုံး သည် အတော်လေး ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့် ကျန်းလျို၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ကျေနပ်သွားလေတော့သည်။

ပြန်လည်သတ်မှတ်ခြင်း ကျောက်တုံးကို လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် စွန်းဝူခုန်း နှင့် အခြားသူများရှိရာသို့ ပြန်သွားကာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေလေတော့သည်။

ဤပြီးမြောက်သွားသော မစ်ရှင်အတွက် သူသည် အတွေ့အကြုံမှတ် စုစုပေါင်း ၃၅၀,၀၀၀ ကို ရရှိခဲ့လေသည်။ အဆင့်မတက်သေးသော်လည်း ကျန်းလျိုသည် သူ အဆင့် ၂၉ သို့ ပိုမိုနီးကပ်လာပြီဟု ယုံကြည်နေလေသည်။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်ပိုင်းပင်လယ်ရှိ လော်ကျားတောင်၌…

"ချီးပဲ... စိတ်ပျက်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ ဝက်..."

ကြာကန် ဘေးတွင် ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် သည် ပိုးသားစတစ်ခုဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို အပြင်းအထန် ပွတ်တိုက်ဆေးကြောနေလေသည်။ မည်မျှပင် ဆေးကြောနေပါစေ သူမ၏ မျက်နှာသည် ညစ်ပတ်နေဆဲဟုသာ ခံစားနေရလေသည်။

ကျန်းလျို ပြောသည်မှာ မှန်ကန်လှပေသည်။ ဤတစ်ကြိမ် သူတော်စင်လေးပါး၏ ဇင်စိတ်ထားကို စမ်းသပ်မှုအတွင်း ကျူးပါကျဲသည် သူ မျက်နှာပန်းပျက်ခဲ့ရသည်ဟု ထင်နေသလော။ ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်မှာ သူမ ပို၍ပင် အရှက်ကွဲခဲ့ရသည်ဟု ခံစားနေရလေသည်။ သူမသည် ဝက်တစ်ကောင်၏ စော်ကားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုအကြောင်းကို တွေးလိုက်ရုံမျှဖြင့် လုံးဝကို စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သူမ၏ ဘေးရှိ ပုလဲကိုင် နဂါးမိန်းကလေး နှင့် ကောင်းယန် တို့သည် ဗောဓိသတ် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ဖူးခဲ့ကြသဖြင့် အနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန်ပင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေကြလေသည်။

အတန်ကြာမှသာ ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် သည် သူမ လုပ်နေသည်များကို နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း... သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မနှစ်မြို့မှုများ ပြည့်လျှံနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

"ငါ နောက်ထပ် ဘေးဒုက္ခတွေ ထပ်စီစဉ်ဖို့ လိုနေပြီထင်တယ်… အထူးသဖြင့် ထျန်းဖုန်စစ်သူကြီး အတွက် သေချာလေး ဂရုစိုက် စီစဉ်ရမယ်... ရှစ်ဆယ့်တစ်ပါးသော ဘေးဒုက္ခဆိုတာ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူ အဖွဲ့ဝင်တိုင်းအတွက် ရည်ရွယ်ထားတာပဲ..."

...

လက်ဝါးမိုးကြိုး…

တောက်ပသည့် ဖိနပ် နှင့် လက်ဝါးမိုးကြိုး စွမ်းရည်တို့ကို ထပ်မံတွဲဖက် အသုံးပြုလိုက်ရာ ကျန်းလျို ၏ ကိုယ်သည် လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးလွှားသွားပြီး မိစ္ဆာစစ်ဗိုလ် တစ်ကောင်၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားလေသည်။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်က မြွေမိစ္ဆာ ၏ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဝါးဗဟိုမှ တောက်ပသော အပြာရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လူသားတို့၏ အသားကို စားသုံးရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ခုလေးတင်မှ ခုန်ထွက်လာသော ဤ မြွေမိစ္ဆာ သည် ကျန်းလျို ၏ လက်ဝါးမိုးကြိုး ကြောင့် ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မီးသွေးတုံးကဲ့သို့ မည်းနက်သွားလေတော့သည်။

ဒင်... အတွေ့အကြုံမှတ် ၂,၂၀၀ ရရှိပါသည်။

ဒင်... အဆင့် ၁ ဆင့် မြင့်တက်သွားပါသည်၊ လက်ရှိအဆင့် ၂၉။

မြွေမိစ္ဆာ ကို ကျန်းလျို မှ သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး အတွေ့အကြုံမှတ် များ ရရှိသွားသောအခါ အေးမြသော ခံစားမှုတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကျန်းလျို ၏ အဆင့်ကို ထပ်မံမြှင့်တင်ပေးကာ အဆင့် ၂၉ သို့ ရောက်ရှိသွားစေလေသည်။

မဟာယနဂိုဏ်း ၏ စမ်းသပ်မှုပြီးကတည်းက လဝက်ကျော်မျှ အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့လေပြီ။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ရပ်လိုက်နားလိုက်ဖြင့် ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် အဆင့်တက်ရန်အတွက် မိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်ခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်များသည် အတော်လေး လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အဆင့်မှာ ၂၉ သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

"ဟူး... နောက်ဆုံးတော့ အဆင့် ၂၉ ကို ရောက်ပြီပေါ့..."

အဆင့်တက်ခြင်းသည် ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ အခိုက်အတန့်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ကျန်းလျို သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေကာ ပိုမိုကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

အဆင့် ၁၀ တွင် သူသည် ပစ္စည်းသိမ်းဆည်းရာ နေရာလွတ်ကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီး အဆင့် ၂၀ တွင် မစ်ရှင်စနစ်ကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့သည်။ ယခု အဆင့် ၃၀ သို့ နီးကပ်လာချိန်တွင် မည်သည့် လုပ်ဆောင်ချက်များ ပေါ်ထွက်လာမည်နည်း။

အဆင့် ၃၀ တွင် လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်တစ်ခု ပွင့်လာမည်လော။ ကျန်းလျို ၌ မည်သည့် သံသယမျှ မရှိပေ။ အထူးသဖြင့် ဂိုဏ်းတည်ထောင်ခြင်း တိုကင် မှာ လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီး ၎င်း၏ အချက်အလက်များအရ ဂိုဏ်းတစ်ခု တည်ထောင်ရန် လူမှုဆက်ဆံရေး လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖွင့်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဖွင့်လှစ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော လူမှုဆက်ဆံရေး လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခု သေချာပေါက် ရှိရပေမည်။

ထို့အပြင်... လက်နက်ကိရိယာများ၏ ကြံ့ခိုင်မှု မှာလည်း ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ပြုပြင်ရေးဆီ ကိုသာ အမြဲတမ်း အားကိုးနေ၍ မရနိုင်ပေ မဟုတ်ပါလော။

ထို့ကြောင့် မမျှော်လင့်ထားသည်များ မရှိခဲ့ပါက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်း စနစ်သည်လည်း ပွင့်လာသင့်ပေသည်။

"တပည့်တို့... ကြည့်ကြစမ်း… အချိန်လည်း မိုးချုပ်နေပြီ... ဒီည ဒီမှာပဲ စခန်းချကြရအောင်... ဒီနေ့ ငါ့စိတ်အခြေအနေ အရမ်းကောင်းနေတယ်… အသားကင်လေး ဘာလေး စားကြရင် ဘယ်လိုလဲ... ငါတို့ အသားမကင်စားတာ လဝက်လောက်တောင် ရှိနေပြီထင်တယ်..."

အဆင့်တက်သွားသောကြောင့် ကျန်းလျို သည် အောင်ပွဲခံရန် ထိုက်တန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်သော ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ သူက အကြံပြုလိုက်လေသည်။

"အို... ကောင်းတာပေါ့... ကောင်းတာပေါ့... ဆရာ... ဟိုတစ်ခေါက်က အသားကင်ထဲကို ဂျူးယွီသီး နည်းနည်းထည့်ကင်တာ ပိုပြီးတောင် အရသာရှိသွားသေးတယ်… ဒီဝက်ကြီးက တကယ့်ကို စားချင်နေတာ..."

ကျန်းလျို ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဘေးနားတွင် ချွဲနွဲ့သော အချစ်စကားများကို လေ့ကျင့်နေသည့် ကျူးပါကျဲ သည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သဘောတူ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"အင်း... ဂျူးယွီသီး က နည်းနည်းလေး စပ်တယ်ဆိုပေမယ့် သိပ်တော့မစပ်ပါဘူး… ရှိတာလေးနဲ့ပဲ ဖြစ်သလို စားကြတာပေါ့..."

ကျူးပါကျဲ ၏ စကားကို တုံ့ပြန်ရင်း ကျန်းလျို သည် လက်မြှောက်အရှုံးပေးသကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

‘အစပ်အရသာမှာ ငရုတ်သီးက အကောင်းဆုံးပဲလေ… ဒါပေမဲ့ ငရုတ်သီး မှ မရှိတာ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…’

လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်က ကျန်းလျို သည် ဂျူးယွီသီး အချို့ကို အမှတ်မထင် တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ငရုတ်သီးလောက် မစပ်သော်လည်း အနည်းငယ် စပ်သော အရသာရှိသဖြင့် ၎င်းကို အသုံးပြုကြည့်ခဲ့လေသည်။ သူ မကျေနပ်သော်လည်း ဘာမျှမရှိသည်ထက်တော့ ပိုကောင်းလှပေသည်။

ဆရာဖြစ်သူ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေပြီး အသားကင် စားရမည်ကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်း သည်လည်း အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့လေသည်။ စွန်းဝူခုန်း နှင့် ကျူးပါကျဲ တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ကူညီရန် မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် တောင်းဆိုခဲ့ကြပြီး တစ်ဦးက အသားဆေးကြောကာ အခြားတစ်ဦးက အသားလှီးဖြတ်ရင်း သူတို့ လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာများကို အသီးသီး သိရှိနေကြလေသည်။

ကျန်းလျို သည် သူ၏ အသားကင်ရန် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ အားလုံးကို ထုတ်ထားလိုက်ပြီး စွန်းဝူခုန်း နှင့် အခြားသူများက အသားများကို တုတ်ချောင်းတံများတွင် ထိုးပေးကြသောကြောင့် ကျန်းလျို မှာ အသားကင်ရန် ကိစ္စကိုသာ ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်လေသည်။

ဆရာနှင့် တပည့် သုံးဦးတို့သည် အလွန်အမင်း အချိတ်အဆက်မိစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြလေသည်။

***