အခန်း ၂၄၈

အပိုင်း(၂၄၈)

"အောမိတော်ဖော... ကောင်းလေစွ... ကောင်းလေစွ..."

ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်သည် လေထဲတွင် သူမ၏ ဓမ္မရုပ်သွင်ကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး ကြာပန်းပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်တော်မူလျက် ဗုဒ္ဓဂါထာကို တိတ်ဆိတ်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

မူလက ကျူးပါကျဲသည် ဇင်စိတ်ထားကို စမ်းသပ်သည့် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ကွမ်ယင် အား အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ပြီး သူမကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် အနေရခက်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ကျူးပါကျဲ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး ကွမ်ယင် ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဗောဓိသတ်... ခင်ဗျား ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ... ဘာလို့ ငါ့ ကျူးကျူးကို သတ်ပစ်ရတာလဲ..."

"အောမိတော်ဖော... ပါကျဲ... ငါက အမှတ်မထင် ဖြတ်သွားရင်း မင်းရဲ့အသက်က ဆံခြည်တစ်မျှင်ပေါ်မှာ တွဲလွဲခိုနေတာကို မြင်လိုက်ရလို့ မင်းကို ကယ်တင်ပေးဖို့ ဝင်ကူညီလိုက်တာပါ... မင်းက ကျေးဇူးမတင်တဲ့အပြင် ဒီလိုမျိုး ရမ်းကားနေသေးတယ်ဆိုတော့... ဒါက ယုတ္တိမတန်ဘူးလေ..."

ကွမ်ယင် သည် ဤဖြစ်ရပ်များကို ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ဘာမှမသိနားမလည်သည့်ဟန် ဆောင်နေလိုက်လေသည်။

...

လေလိုက်တောင် ၏ ထိပ်တွင်မူ ဝံပုလွေအုပ်ကြီးမှာ ပြည့်နှက်နေပြီး မိစ္ဆာငယ် များစွာလည်း ၎င်းတို့ကြားတွင် ရောနှောနေလေသည်။ သံစပ်တုတ် ကို လက်တွင်ကိုင်ဆောင်ထားသော ကျန်းလျို သည် သိုးအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ကျားတစ်ကောင်နှင့် တူနေလေသည်။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဤဝံပုလွေအုပ်ကြီးလော...။ သူသည် ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကျင့်စဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံလှိုင်းများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဗဟိုမှနေ၍ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အသံလှိုင်းတိုက်ခိုက်မှုများသည် မရေမတွက်နိုင်သော ဝံပုလွေများကို ချက်ချင်း သေဆုံးသွားစေလေသည်။

မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ၏ ကျောင်းတော်ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သော နတ်စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ၏ စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။ ယခုအခါ သူသည် အဆင့် ၂၉ သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ မိစ္ဆာစစ်သည် အဆင့်အောက်ရှိ မိစ္ဆာ များမှာ ကျန်းလျို အား စိန်ခေါ်ရန် အရည်အချင်းများ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

မိစ္ဆာစစ်ဗိုလ် နှစ်ကောင်သည် ပြင်းထန်သော မိစ္ဆာအတတ်ပညာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသော်လည်း ကျန်းလျို တွင် ရှောင်တိမ်းရန်အတွက် တောက်ပသည့် ဖိနပ် ၏ အထူးအကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနေပြီး ကြံ့ခိုင်မှု ဂါထာ ၏ ကာကွယ်မှုအပြင် ကွမ်ယင် ဂါထာ ၏ ကုသမှုများလည်း ရှိနေလေသည်။

မိစ္ဆာစစ်ဗိုလ် များ ရှိနေခြင်းကပင် ကျန်းလျို အတွက် အနှောင့်အယှက် အနည်းငယ်သာ ဖြစ်စေနိုင်ပြီး ကြီးမားသော ထိခိုက်နစ်နာမှုမျိုး မပေးစွမ်းနိုင်ချေ။

ဒင်... အတွေ့အကြုံမှတ် ၈ မှတ် ရရှိပါသည်။

ဒင်... အတွေ့အကြုံမှတ် ၆၆၆ မှတ် ရရှိပါသည်။

ဒင်... အတွေ့အကြုံမှတ် ၄,၅၆၀ မှတ် ရရှိပါသည်။

...

တိုက်ပွဲ ပြင်းထန်နေသည်နှင့်အမျှ ကျန်းလျို သည် သိုးအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝံပုလွေများကြားတွင် တိုက်ခိုက်နေပြီး အတွေ့အကြုံမှတ် များ ရရှိကြောင်း အသိပေးချက်များကလည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေလေတော့သည်။

ထိုကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ရရှိနေသည့် အတွေ့အကြုံမှတ်များကြောင့် ကျန်းလျို ရင်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေမိသည်။ ဤတိုက်ပွဲလေး တစ်ခုက သူ အချိန်ကာလ ကြာမြင့်ရသည့် ရလဒ်နှင့် တူညီနေပေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ဝံပုလွေခေါင်းနှင့် လူကိုယ်လုံးရှိကာ တောင်ခွဲပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝံပုလွေမိစ္ဆာ တစ်ကောင်သည် ကျန်းလျိုအား စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"မဆိုးဘူးပဲ... ဒီဘုန်းကြီးရဲ့ စွမ်းရည်တွေက... ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက… ဒီစစ်သူကြီးနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့ သူက လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေသေးတယ်…”

သူက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း ဝံပုလွေမိစ္ဆာသည် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်ကာ ကျန်းလျိုဆီသို့ ပြေးဝင်လာလေသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ဘေးနားရှိ စွန်းဝူခုန်း ၏ အကြည့်များ အနည်းငယ် စူးရှသွားပြီး လှုပ်ရှားရန် အသင့်ပြင်လိုက်လေသည်။

အနောက်အရပ်ခရီးစဉ် တွင် ကျန်းလျို နှင့်အတူ အချိန်အတော်ကြာ ခရီးသွားလာခဲ့ပြီးနောက် စွန်းဝူခုန်း သည် သူ၏ အခန်းကဏ္ဍကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် မိစ္ဆာစစ်သူကြီး အဆင့်နှင့်အထက် မည်သည့်အရာကိုမဆို ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်သည့်အရာများကိုမူ ဆရာဖြစ်သူ ဖြေရှင်းရန် ချန်ထားခဲ့မည် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် အဝေးမှ တောက်ပလွန်းသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် စွန်းဝူခုန်း မှာ ရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

အလားတူပင် လေလိုက်တောင် မှ မိစ္ဆာများမှာလည်း အံ့အားသင့်ကာ ရပ်တန့်သွားကြလေသည်။

"အဲဒါ... ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် လား..."

မိုင်နှစ်ဆယ်ခန့် အကွာအဝေးသို့ နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ တောက်ပနေသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်း ကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ကျန်းလျို ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားလေသည်။

ထိုအရာက သူ ယခုလေးတင် လာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်း ဖြစ်သည်။ ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်က ဘာလာလုပ်နေသနည်း။

"ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ပါလား... ပြေးကြဟေ့..."

လေလိုက်တောင် မှ ဝံပုလွေမိစ္ဆာများသည် အဝေးမှ ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး လေလိုက် ဝံပုလွေစစ်သူကြီး မှာလည်း ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ သူ၏ နောက်လိုက်များကို ဦးဆောင်၍ အသက်လု ထွက်ပြေးကြလေတော့သည်။

လေလိုက်တောင် အနီးတွင် ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ကဲ့သို့သော စွမ်းအားကြီးမားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ပါး ပေါ်လာခြင်းသည် စးတို့ကို ပစ်မှတ်ထားခြင်း မဟုတ်နိုင်သော်လည်း မိစ္ဆာများအနေဖြင့် အတတ်နိုင်ဆုံး အဝေးသို့ ထွက်ပြေးကြသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းလျို သည် ထွက်ပြေးသွားသော ဤဝံပုလွေမိစ္ဆာများကို တားဆီးရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ သူ့ အတွက် အဆင့်တက်ရန်မှာ အရေးကြီးသော်လည်း အနီးအနားတွင် ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းက ပို၍ပင် စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေလေသည်။

သူတို့ အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွားလာခဲ့သည်မှာ အချိန်တိုလေးသာ ရှိသေးသော်လည်း ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်သည် မရေမတွက်နိုင်အောင် ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်ရော သူမ ဘာလာလုပ်သနည်း။

ဂါး... ဂါး... ဂါး...

ကျန်းလျို ဤမေးခွန်းကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ အဆုံးမဲ့သော အမုန်းတရားများနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် တောဝက်ကြီး တစ်ကောင်သည် ပေတစ်ထောင်ခန့် မြင့်မားကာ တောင်ငယ်လေးတစ်လုံးနှင့်တူသော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်း၏ ထွန်ခြစ်ဖြင့် ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ရှိရာသို့ ရိုက်ချလိုက်သည်ကို ကျန်းလျို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"အဲဒါ ပါကျဲ လား... ဒါက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး မဟာနတ်စွမ်းရည် များလား..."

ပေတစ်ထောင်ခန့်အထိ ကြီးထွားလာသော ကောင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျို ၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူလည်း စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့လေသည်။

ပါကျဲသည် ပျင်းရိတတ်သော်လည်း ထျန်းဖုန်စစ်သူကြီး တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားမှာ ကြီးမားလှသည်။ သူသည် စွန်းဝူခုန်း ထက် လုံးဝ အားနည်းခြင်း မရှိပေ။ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ကျူးပါကျဲ သည် ရူးသွပ်သောင်းကျန်းနေပုံရပြီး အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ထားသော သူ၏ ကြမ်းတမ်းမှုက သူ့အား သုံးဆခန့် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသွားစေလေသည်။

ဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း သတ္တိရှိသူများသည် အသက်စွန့်သူများကို ကြောက်ရလေသည်။ လူတစ်ယောက်သည် ဆုံးရှုံးစရာ ဘာမှမရှိတော့သည့်အလား တိုက်ခိုက်လာပါက သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားသည် လူနှစ်ယောက်၊ သုံးယောက်ခန့်ပင် အနားကပ်ရန် ခက်ခဲသွားစေလေသည်။

ကျူးပါကျဲ တစ်ယောက် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး မဟာနတ်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ ကွမ်ယင် ကို ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဗောဓိသတ် ပင်လျှင် သူ၏ ဒေါသကို ရင်ဆိုင်ရန် မရဲဘဲ နောက်ဆုတ်သွားရသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဝူခုန်း... ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင် မြန်မြန်လုပ်..."

ကျန်းလျိုသည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် မြင်းပေါ်တက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

နဂါးမြင်းဖြူသည် နားလည်သဘောပေါက်ပြီး လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လှည့်၍ နောက်သို့ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ပေါ်လာပြီး ကျူးပါကျဲ ကို ရူးသွပ်ဒေါသထွက်သည့် အခြေအနေအထိ ရောက်အောင်ပင် ဆွပေးလိုက်သဖြင့် ကျန်းလျို ၏ ရင်ထဲတွင် ထိပ်လန့်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် မှားယွင်းနေကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိလိုက်လေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ပါကျဲ သည် ဤကဲ့သို့ ပြုမူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

စွန်းဝူခုန်းသည်လည်း လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး နဂါးမြင်းဖြူထက်ပင် ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားကာ ကျူးပါကျဲနှင့် ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်တို့၏ ရှေ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ပါကျဲ... ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ..."

စွန်းဝူခုန်းက ကျူးပါကျဲ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ကာ မေးလိုက်လေသည်။

သို့သော် တောင်ငယ်လေးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ကျူးပါကျဲသည် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး စွန်းဝူခုန်းအား ပြန်လည်ဖြေကြားမည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ မပြပေ။ ကြီးမားလှသော ထွန်ခြစ်ကြီးက သူ့ဆီသို့ လွှဲယမ်းလာလေသည်။

စွန်းဝူခုန်း၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာသွားပြီး ဝင်ရောက်လာသော ထွန်ခြစ်ကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ ရွှေရောင်သံတုတ် ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

ဝုန်း…

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ရိုက်တံဖြင့် ရိုက်ခံလိုက်ရသော ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ စွန်းဝူခုန်းမှာ ကျူးပါကျဲ၏ ထွန်ခြစ် ရိုက်ချက်ကြောင့် အဝေးသို့ လွင့်စင်ထွက်သွားလေတော့သည်။

"ဟ... ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး မဟာနတ်စွမ်းရည် ရဲ့ စွမ်းအားက ရူးသွပ်နေတဲ့ ကျူးပါကျဲကို ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးသွားစေတာလား..."

နဂါးမြင်းဖြူ၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကျန်းလျိုသည် စွန်းဝူခုန်း လွင့်စင်သွားသည့် အခိုက်အတန့်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး စိတ်ထဲမှနေ၍ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိလေသည်။

***